{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925034"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925034","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος꞉κοινοί παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί, μη επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης και επίδραση των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος","abstract":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΙΙ) και η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (ΜΑΛΝΗ) είναι δύο κύριες εκδηλώσεις του μεταβολικού συνδρόμου, που εξελίσσεται σε παγκόσμια πανδημία και μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας. Συνιστούν παθογενετικό δίδυμο με πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μέσω κοινών, μη πλήρως κατανοητών παθοφυσιολογικών μηχανισμών, που περιλαμβάνουν꞉ λιποτοξικότητα (μέσω αυξημένης ηπατικής de novo λιπογένεσης, ηπατική και περιφερική ινσουλινοαντίσταση, αυξημένη λιπόλυση, διαταραχές λιποπρωτεϊνών, υπερινσουλιναιμία), διαταραχή της αυτοφαγίας και της μιτοχονδριακής λειτουργίας, στρες του ενδοπλασματικού δικτύου, δυσλειτουργικό λιπώδη ιστό –με επακόλουθη λανθάνουσα φλεγμονώδη κατάσταση-, ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος, γενετικούς και επιγενετικούς παράγοντες, αλλοιωμένο εντερικό μικροβιώμα και διαιτητικούς παράγοντες. Παρόλο που η ηπατική βιοψία παραμένει εξέταση εκλογής, έχουν αναπτυχθεί αξιόπιστες μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση και την παρακολούθηση της θεραπείας της ΜΑΛΝΗ. Περιλαμβάνουν ειδικούς και μη ειδικούς βιοδείκτες, πάνελ και σκορ βιοδεικτών, απλές και εξελιγμένες απεικονιστικές τεχνικές. Το FIB-4, το NFS και η ελαστογραφία, είναι ευρέως αποδεκτές για την αρχική εκτίμηση της ίνωσης, ενώ οι μέθοδοι που βασίζονται στο μαγνητικό συντονισμό επιδεικνύουν τη μεγαλύτερη διαγνωστική ακρίβεια σε κάθε στάδιο της νόσου. Αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη ΜΑΛΝΗ, η πιογλιταζόνη, η οποία έχει καλύτερα μελετηθεί, έδειξε θετικά αποτελέσματα στη βελτίωση της ηπατικής βιοχημείας και στεάτωσης αλλά μη συνεπή ιστολογική δραστικότητα. Η μετφορμίνη βελτίωσε το μεταβολικό προφίλ χωρίς σημαντική απεικονιστική ή ιστολογική βελτίωση. Η σιταγλιπτίνη παρουσίασε αντιφατικά αποτελέσματα αναφορικά με τη επίδραση της στην ηπατική βιοχημεία, ιστολογία και απεικόνιση. Τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με τη πολυεπίπεδη δραστικότητα των GLP-1 αγωνιστών και SGLT2 αναστολέων πρέπει να πιστοποιηθούν από περισσότερες μελέτες.","abstract_html":"Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΙΙ) και η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (ΜΑΛΝΗ) είναι δύο κύριες εκδηλώσεις του μεταβολικού συνδρόμου, που εξελίσσεται σε παγκόσμια πανδημία και μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας. Συνιστούν παθογενετικό δίδυμο με πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μέσω κοινών, μη πλήρως κατανοητών παθοφυσιολογικών μηχανισμών, που περιλαμβάνουν꞉ λιποτοξικότητα (μέσω αυξημένης ηπατικής de novo λιπογένεσης, ηπατική και περιφερική ινσουλινοαντίσταση, αυξημένη λιπόλυση, διαταραχές λιποπρωτεϊνών, υπερινσουλιναιμία), διαταραχή της αυτοφαγίας και της μιτοχονδριακής λειτουργίας, στρες του ενδοπλασματικού δικτύου, δυσλειτουργικό λιπώδη ιστό –με επακόλουθη λανθάνουσα φλεγμονώδη κατάσταση-, ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος, γενετικούς και επιγενετικούς παράγοντες, αλλοιωμένο εντερικό μικροβιώμα και διαιτητικούς παράγοντες. Παρόλο που η ηπατική βιοψία παραμένει εξέταση εκλογής, έχουν αναπτυχθεί αξιόπιστες μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση και την παρακολούθηση της θεραπείας της ΜΑΛΝΗ. Περιλαμβάνουν ειδικούς και μη ειδικούς βιοδείκτες, πάνελ και σκορ βιοδεικτών, απλές και εξελιγμένες απεικονιστικές τεχνικές. Το FIB-4, το NFS και η ελαστογραφία, είναι ευρέως αποδεκτές για την αρχική εκτίμηση της ίνωσης, ενώ οι μέθοδοι που βασίζονται στο μαγνητικό συντονισμό επιδεικνύουν τη μεγαλύτερη διαγνωστική ακρίβεια σε κάθε στάδιο της νόσου. Αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη ΜΑΛΝΗ, η πιογλιταζόνη, η οποία έχει καλύτερα μελετηθεί, έδειξε θετικά αποτελέσματα στη βελτίωση της ηπατικής βιοχημείας και στεάτωσης αλλά μη συνεπή ιστολογική δραστικότητα. Η μετφορμίνη βελτίωσε το μεταβολικό προφίλ χωρίς σημαντική απεικονιστική ή ιστολογική βελτίωση. Η σιταγλιπτίνη παρουσίασε αντιφατικά αποτελέσματα αναφορικά με τη επίδραση της στην ηπατική βιοχημεία, ιστολογία και απεικόνιση. Τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με τη πολυεπίπεδη δραστικότητα των GLP-1 αγωνιστών και SGLT2 αναστολέων πρέπει να πιστοποιηθούν από περισσότερες μελέτες.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννόπουλος Χαράλαμπος","Giannopoulos Charalampos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:09Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925034"],"render_values":[{"text":"uoadl:2925034","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925034","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925034","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2925034","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννόπουλος Χαράλαμπος","Giannopoulos Charalampos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925034"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΙΙ) και η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (ΜΑΛΝΗ) είναι δύο κύριες εκδηλώσεις του μεταβολικού συνδρόμου, που εξελίσσεται σε παγκόσμια πανδημία και μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας. Συνιστούν παθογενετικό δίδυμο με πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μέσω κοινών, μη πλήρως κατανοητών παθοφυσιολογικών μηχανισμών, που περιλαμβάνουν꞉ λιποτοξικότητα (μέσω αυξημένης ηπατικής de novo λιπογένεσης, ηπατική και περιφερική ινσουλινοαντίσταση, αυξημένη λιπόλυση, διαταραχές λιποπρωτεϊνών, υπερινσουλιναιμία), διαταραχή της αυτοφαγίας και της μιτοχονδριακής λειτουργίας, στρες του ενδοπλασματικού δικτύου, δυσλειτουργικό λιπώδη ιστό –με επακόλουθη λανθάνουσα φλεγμονώδη κατάσταση-, ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος, γενετικούς και επιγενετικούς παράγοντες, αλλοιωμένο εντερικό μικροβιώμα και διαιτητικούς παράγοντες. Παρόλο που η ηπατική βιοψία παραμένει εξέταση εκλογής, έχουν αναπτυχθεί αξιόπιστες μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση και την παρακολούθηση της θεραπείας της ΜΑΛΝΗ. Περιλαμβάνουν ειδικούς και μη ειδικούς βιοδείκτες, πάνελ και σκορ βιοδεικτών, απλές και εξελιγμένες απεικονιστικές τεχνικές. Το FIB-4, το NFS και η ελαστογραφία, είναι ευρέως αποδεκτές για την αρχική εκτίμηση της ίνωσης, ενώ οι μέθοδοι που βασίζονται στο μαγνητικό συντονισμό επιδεικνύουν τη μεγαλύτερη διαγνωστική ακρίβεια σε κάθε στάδιο της νόσου. Αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη ΜΑΛΝΗ, η πιογλιταζόνη, η οποία έχει καλύτερα μελετηθεί, έδειξε θετικά αποτελέσματα στη βελτίωση της ηπατικής βιοχημείας και στεάτωσης αλλά μη συνεπή ιστολογική δραστικότητα. Η μετφορμίνη βελτίωσε το μεταβολικό προφίλ χωρίς σημαντική απεικονιστική ή ιστολογική βελτίωση. Η σιταγλιπτίνη παρουσίασε αντιφατικά αποτελέσματα αναφορικά με τη επίδραση της στην ηπατική βιοχημεία, ιστολογία και απεικόνιση. Τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με τη πολυεπίπεδη δραστικότητα των GLP-1 αγωνιστών και SGLT2 αναστολέων πρέπει να πιστοποιηθούν από περισσότερες μελέτες.","Diabetes Mellitus Type 2 (T2DM) and Non-Alcoholic Fatty Liver Disease (NAFLD) are two cardinal manifestations of the metabolic syndrome, which is becoming a growing global pandemic and a health care burden. They constitute a pathogenetic duo, with complex interplay through interrelated, but still partly understood, pathophysiological pathways, which mainly involve꞉ lipotoxicity (expressed through increased hepatic de novo lipogenesis, hepatic and peripheral insulin resistance, upregulated lipolysis, lipoprotein abnormalities, hyperinsulinemia), impaired autophagy, mitochondrial dysfunction, endoplasmic reticulum stress, adipose tissue dysfunction –with a consequent latent inflammatory state-, inflammasome activation, genetic and epigenetic factors, altered gut microbiota and finally dietary factors. Although liver biopsy remains the gold standard, reliable non-invasive methods for the assessement, treatment and follow-up of the whole spectrum of NAFLD have been developed. They encompass biomarker panels and scores, NAFLD-specific and nonspecific serum biomarkers, as well as (simple and sophisticated) imaging techniques. FIB-4, NFS and transient elastography are widely accepted for the initial evaluation of fibrosis, while MRI-based techniques demonstrate the best diagnostic accuracy in any stage of the disease. In terms of the efficacy of antidiabetic medication on NAFLD, piogltazone remains the best studied, with positive results in liver biochemistry and hepatic steatosis but inconsistent histological action. Metformin ameliorated the metabolic profile but with no significant improvement in imaging or histology. Sitagliptin presented contradicting results in liver biochemistry, histology, and liver fat imaging. The first multilevel, encouraging results of GLP-1RAs and SGLT2-inhibitors justify the recent growing interest, thus further studies are needed to validate their efficacy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος꞉κοινοί παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί, μη επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης και επίδραση των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννόπουλος Χαράλαμπος","Giannopoulos Charalampos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2 (ΣΔΙΙ) και η Μη Αλκοολική Λιπώδης Νόσος του Ήπατος (ΜΑΛΝΗ) είναι δύο κύριες εκδηλώσεις του μεταβολικού συνδρόμου, που εξελίσσεται σε παγκόσμια πανδημία και μείζον ζήτημα δημόσιας υγείας. Συνιστούν παθογενετικό δίδυμο με πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μέσω κοινών, μη πλήρως κατανοητών παθοφυσιολογικών μηχανισμών, που περιλαμβάνουν꞉ λιποτοξικότητα (μέσω αυξημένης ηπατικής de novo λιπογένεσης, ηπατική και περιφερική ινσουλινοαντίσταση, αυξημένη λιπόλυση, διαταραχές λιποπρωτεϊνών, υπερινσουλιναιμία), διαταραχή της αυτοφαγίας και της μιτοχονδριακής λειτουργίας, στρες του ενδοπλασματικού δικτύου, δυσλειτουργικό λιπώδη ιστό –με επακόλουθη λανθάνουσα φλεγμονώδη κατάσταση-, ενεργοποίηση του φλεγμονοσώματος, γενετικούς και επιγενετικούς παράγοντες, αλλοιωμένο εντερικό μικροβιώμα και διαιτητικούς παράγοντες. Παρόλο που η ηπατική βιοψία παραμένει εξέταση εκλογής, έχουν αναπτυχθεί αξιόπιστες μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση και την παρακολούθηση της θεραπείας της ΜΑΛΝΗ. Περιλαμβάνουν ειδικούς και μη ειδικούς βιοδείκτες, πάνελ και σκορ βιοδεικτών, απλές και εξελιγμένες απεικονιστικές τεχνικές. Το FIB-4, το NFS και η ελαστογραφία, είναι ευρέως αποδεκτές για την αρχική εκτίμηση της ίνωσης, ενώ οι μέθοδοι που βασίζονται στο μαγνητικό συντονισμό επιδεικνύουν τη μεγαλύτερη διαγνωστική ακρίβεια σε κάθε στάδιο της νόσου. Αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη ΜΑΛΝΗ, η πιογλιταζόνη, η οποία έχει καλύτερα μελετηθεί, έδειξε θετικά αποτελέσματα στη βελτίωση της ηπατικής βιοχημείας και στεάτωσης αλλά μη συνεπή ιστολογική δραστικότητα. Η μετφορμίνη βελτίωσε το μεταβολικό προφίλ χωρίς σημαντική απεικονιστική ή ιστολογική βελτίωση. Η σιταγλιπτίνη παρουσίασε αντιφατικά αποτελέσματα αναφορικά με τη επίδραση της στην ηπατική βιοχημεία, ιστολογία και απεικόνιση. Τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα σχετικά με τη πολυεπίπεδη δραστικότητα των GLP-1 αγωνιστών και SGLT2 αναστολέων πρέπει να πιστοποιηθούν από περισσότερες μελέτες.","Diabetes Mellitus Type 2 (T2DM) and Non-Alcoholic Fatty Liver Disease (NAFLD) are two cardinal manifestations of the metabolic syndrome, which is becoming a growing global pandemic and a health care burden. They constitute a pathogenetic duo, with complex interplay through interrelated, but still partly understood, pathophysiological pathways, which mainly involve꞉ lipotoxicity (expressed through increased hepatic de novo lipogenesis, hepatic and peripheral insulin resistance, upregulated lipolysis, lipoprotein abnormalities, hyperinsulinemia), impaired autophagy, mitochondrial dysfunction, endoplasmic reticulum stress, adipose tissue dysfunction –with a consequent latent inflammatory state-, inflammasome activation, genetic and epigenetic factors, altered gut microbiota and finally dietary factors. Although liver biopsy remains the gold standard, reliable non-invasive methods for the assessement, treatment and follow-up of the whole spectrum of NAFLD have been developed. They encompass biomarker panels and scores, NAFLD-specific and nonspecific serum biomarkers, as well as (simple and sophisticated) imaging techniques. FIB-4, NFS and transient elastography are widely accepted for the initial evaluation of fibrosis, while MRI-based techniques demonstrate the best diagnostic accuracy in any stage of the disease. In terms of the efficacy of antidiabetic medication on NAFLD, piogltazone remains the best studied, with positive results in liver biochemistry and hepatic steatosis but inconsistent histological action. Metformin ameliorated the metabolic profile but with no significant improvement in imaging or histology. Sitagliptin presented contradicting results in liver biochemistry, histology, and liver fat imaging. The first multilevel, encouraging results of GLP-1RAs and SGLT2-inhibitors justify the recent growing interest, thus further studies are needed to validate their efficacy."],"dc:identifier":["uoadl:2925034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925034"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος꞉κοινοί παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί, μη επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης και επίδραση των αντιδιαβητικών φαρμάκων στη μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:09Z"}