{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925165"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925165","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην αρτηριακή πίεση και νεφρική λειτουργία σε ασθενείς με νεφραγγειακή υπέρταση: Δεδομένα της Μονάδας Υπέρτασης της Α΄ Πανεπιστημιακής Καρδιολογικής Κλινικής σε διάστημα παρακολούθησης 1 έτους και 3 ετών","abstract":"Το κλινικό όφελος της διαδερμικής αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην νεφραγγειακή υπέρταση παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αξιολόγηση της επίδρασης της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών με τοποθέτηση stent στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και στη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Μέθοδοι: Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια αναδρομική μελέτη παρακολούθησης 14 ασθενών με στένωση της νεφρικής αρτηρίας, που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η μεταβολή στην αρτηριακή πίεση και τη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας βασίστηκε στα επίπεδα κρεατινίνης ορού και στον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (ΕΡΣΔ), χρησιμοποιώντας την εξίσωση MDRD. Αποτελέσματα: Το σύνολο των ασθενών είχε κλινική παρακολούθηση κατά μέσο όρο για 3 έτη μετά την αγγειοπλαστική, κατά τη διάρκεια περιοδικών επισκέψεων στη Μονάδα Υπέρτασης. Στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική, η μέση συστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 152,5 ± 16 mmHg σε 145 ± 23,4 mmHg, και η μέση διαστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 78,8 ± 15,2 mmHg σε 76,5 ± 19,6 mmHg, με τη διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική μόνο για τη διαστολική πίεση. Επιπρόσθετα, ο αριθμός των αντιυπερτασικών φαρμάκων ελαττώθηκε από 3,2 ± 1,1 σε 2,5 ± 1,4 στα τρία έτη παρακολούθησης, χωρίς ωστόσο η ελάττωση να είναι στατιστικά σημαντική. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης παρατηρήθηκε επιβάρυνση της νεφρικής λειτουργίας, με ελάττωση του ΕΡΣΔ σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς, στο 78,5% των ασθενών στο ένα έτος παρακολούθησης, και στο 50% των ασθενών στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης υποδεικνύουν, ότι η αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών έχει θέση στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, καθώς μπορεί να ελαττώσει τη συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και να μειώσει τον αριθμό των λαμβανόμενων αντιυπερτασικών φαρμάκων, χωρίς ωστόσο να συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Η επιλογή των κατάλληλων ασθενών που θα έχουν το μέγιστο όφελος από την επαναγγείωση καθίσταται αδήριτη ανάγκη, τόσο για την επιτυχία της τεχνικής, όσο και για το βέλτιστο όφελος για τους ασθενείς με νεφραγγειακή νόσο.","abstract_html":"Το κλινικό όφελος της διαδερμικής αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην νεφραγγειακή υπέρταση παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αξιολόγηση της επίδρασης της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών με τοποθέτηση stent στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και στη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Μέθοδοι: Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια αναδρομική μελέτη παρακολούθησης 14 ασθενών με στένωση της νεφρικής αρτηρίας, που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η μεταβολή στην αρτηριακή πίεση και τη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας βασίστηκε στα επίπεδα κρεατινίνης ορού και στον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (ΕΡΣΔ), χρησιμοποιώντας την εξίσωση MDRD. Αποτελέσματα: Το σύνολο των ασθενών είχε κλινική παρακολούθηση κατά μέσο όρο για 3 έτη μετά την αγγειοπλαστική, κατά τη διάρκεια περιοδικών επισκέψεων στη Μονάδα Υπέρτασης. Στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική, η μέση συστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 152,5 ± 16 mmHg σε 145 ± 23,4 mmHg, και η μέση διαστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 78,8 ± 15,2 mmHg σε 76,5 ± 19,6 mmHg, με τη διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική μόνο για τη διαστολική πίεση. Επιπρόσθετα, ο αριθμός των αντιυπερτασικών φαρμάκων ελαττώθηκε από 3,2 ± 1,1 σε 2,5 ± 1,4 στα τρία έτη παρακολούθησης, χωρίς ωστόσο η ελάττωση να είναι στατιστικά σημαντική. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης παρατηρήθηκε επιβάρυνση της νεφρικής λειτουργίας, με ελάττωση του ΕΡΣΔ σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς, στο 78,5% των ασθενών στο ένα έτος παρακολούθησης, και στο 50% των ασθενών στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης υποδεικνύουν, ότι η αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών έχει θέση στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, καθώς μπορεί να ελαττώσει τη συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και να μειώσει τον αριθμό των λαμβανόμενων αντιυπερτασικών φαρμάκων, χωρίς ωστόσο να συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Η επιλογή των κατάλληλων ασθενών που θα έχουν το μέγιστο όφελος από την επαναγγείωση καθίσταται αδήριτη ανάγκη, τόσο για την επιτυχία της τεχνικής, όσο και για το βέλτιστο όφελος για τους ασθενείς με νεφραγγειακή νόσο.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστασίου Αλέξανδρος","Anastasiou Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925165"],"render_values":[{"text":"uoadl:2925165","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925165","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925165","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2925165","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστασίου Αλέξανδρος","Anastasiou Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925165","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925165"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το κλινικό όφελος της διαδερμικής αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην νεφραγγειακή υπέρταση παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αξιολόγηση της επίδρασης της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών με τοποθέτηση stent στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και στη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Μέθοδοι: Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια αναδρομική μελέτη παρακολούθησης 14 ασθενών με στένωση της νεφρικής αρτηρίας, που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η μεταβολή στην αρτηριακή πίεση και τη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας βασίστηκε στα επίπεδα κρεατινίνης ορού και στον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (ΕΡΣΔ), χρησιμοποιώντας την εξίσωση MDRD. Αποτελέσματα: Το σύνολο των ασθενών είχε κλινική παρακολούθηση κατά μέσο όρο για 3 έτη μετά την αγγειοπλαστική, κατά τη διάρκεια περιοδικών επισκέψεων στη Μονάδα Υπέρτασης. Στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική, η μέση συστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 152,5 ± 16 mmHg σε 145 ± 23,4 mmHg, και η μέση διαστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 78,8 ± 15,2 mmHg σε 76,5 ± 19,6 mmHg, με τη διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική μόνο για τη διαστολική πίεση. Επιπρόσθετα, ο αριθμός των αντιυπερτασικών φαρμάκων ελαττώθηκε από 3,2 ± 1,1 σε 2,5 ± 1,4 στα τρία έτη παρακολούθησης, χωρίς ωστόσο η ελάττωση να είναι στατιστικά σημαντική. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης παρατηρήθηκε επιβάρυνση της νεφρικής λειτουργίας, με ελάττωση του ΕΡΣΔ σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς, στο 78,5% των ασθενών στο ένα έτος παρακολούθησης, και στο 50% των ασθενών στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης υποδεικνύουν, ότι η αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών έχει θέση στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, καθώς μπορεί να ελαττώσει τη συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και να μειώσει τον αριθμό των λαμβανόμενων αντιυπερτασικών φαρμάκων, χωρίς ωστόσο να συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Η επιλογή των κατάλληλων ασθενών που θα έχουν το μέγιστο όφελος από την επαναγγείωση καθίσταται αδήριτη ανάγκη, τόσο για την επιτυχία της τεχνικής, όσο και για το βέλτιστο όφελος για τους ασθενείς με νεφραγγειακή νόσο.","The clinical benefit of percutaneous transluminal renal angioplasty in renovascular hypertension remains controversial. Τhe aim of the current thesis is the assessment of the effect of renal angioplasty and stenting on blood pressure control and renal function at long-term follow-up. Methods: The current thesis is a retrospective observational study of 14 patients with atherosclerotic renal artery stenosis, who underwent renal angioplasty. The primary end-point of the study was the change in blood pressure and renal function at long-term follow-up, compared to the baseline values. The assessment of renal function was based on serum creatinine and estimated glomerular filtration rate (eGFR), as calculated with the use of the Modification of Diet in Renal Disease (MDRD) formula. Results: The patients had a mean clinical follow-up of three years after the angioplasty, during periodic visits to the Hypertension Unit. At 3-year follow-up after renal angioplasty, the mean systolic blood pressure decreased from 152,5 ± 16 mmHg to 145 ± 23,4 mmHg, and the mean diastolic blood pressure decreased from 78,8 ± 15,2 mmHg to 76,5 ± 19,6 mmHg, with the difference being statistically significant only in the case of diastolic blood pressure. Additionally, the number of antihypertensive medications decreased from 3,2 ± 1,1 to 2,5 ± 1,4 at 3-year follow up, but the decrease was not statistically significant. Furthermore, an impairment of renal function was observed during the follow-up period, with a decline in eGFR compared to the baseline values, in 78,5% of the patients at 1-year follow up, and in 50% of the patients at 3-year follow up after renal angioplasty. Conclusions: The results of the current study indicate, that percutaneous transluminal renal angioplasty and stenting can contribute to blood pressure control, by decreasing systolic and diastolic blood pressure, as well as the number of antihypertensive drugs, and might have a potential role in renal function preservation at long-term follow up. The appropriate selection of patients, that will obtain a significant benefit from revasculirization is imperative for the accomplishment of high technical success rate, as well as for the optimal clinical benefit for the patients with renovascular hypertension."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην αρτηριακή πίεση και νεφρική λειτουργία σε ασθενείς με νεφραγγειακή υπέρταση: Δεδομένα της Μονάδας Υπέρτασης της Α΄ Πανεπιστημιακής Καρδιολογικής Κλινικής σε διάστημα παρακολούθησης 1 έτους και 3 ετών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστασίου Αλέξανδρος","Anastasiou Alexandros"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το κλινικό όφελος της διαδερμικής αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην νεφραγγειακή υπέρταση παραμένει ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Ο σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αξιολόγηση της επίδρασης της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών με τοποθέτηση stent στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και στη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Μέθοδοι: Η παρούσα διπλωματική εργασία συνιστά μια αναδρομική μελέτη παρακολούθησης 14 ασθενών με στένωση της νεφρικής αρτηρίας, που υποβλήθηκαν σε αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η μεταβολή στην αρτηριακή πίεση και τη νεφρική λειτουργία σε μακροχρόνια παρακολούθηση σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς. Η εκτίμηση της νεφρικής λειτουργίας βασίστηκε στα επίπεδα κρεατινίνης ορού και στον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (ΕΡΣΔ), χρησιμοποιώντας την εξίσωση MDRD. Αποτελέσματα: Το σύνολο των ασθενών είχε κλινική παρακολούθηση κατά μέσο όρο για 3 έτη μετά την αγγειοπλαστική, κατά τη διάρκεια περιοδικών επισκέψεων στη Μονάδα Υπέρτασης. Στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική, η μέση συστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 152,5 ± 16 mmHg σε 145 ± 23,4 mmHg, και η μέση διαστολική αρτηριακή πίεση ελαττώθηκε από 78,8 ± 15,2 mmHg σε 76,5 ± 19,6 mmHg, με τη διαφορά να είναι στατιστικά σημαντική μόνο για τη διαστολική πίεση. Επιπρόσθετα, ο αριθμός των αντιυπερτασικών φαρμάκων ελαττώθηκε από 3,2 ± 1,1 σε 2,5 ± 1,4 στα τρία έτη παρακολούθησης, χωρίς ωστόσο η ελάττωση να είναι στατιστικά σημαντική. Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης παρατηρήθηκε επιβάρυνση της νεφρικής λειτουργίας, με ελάττωση του ΕΡΣΔ σε σύγκριση με τις τιμές αναφοράς, στο 78,5% των ασθενών στο ένα έτος παρακολούθησης, και στο 50% των ασθενών στα τρία έτη παρακολούθησης μετά την αγγειοπλαστική. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης υποδεικνύουν, ότι η αγγειοπλαστική των νεφρικών αρτηριών έχει θέση στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, καθώς μπορεί να ελαττώσει τη συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση και να μειώσει τον αριθμό των λαμβανόμενων αντιυπερτασικών φαρμάκων, χωρίς ωστόσο να συμβάλλει καθοριστικά στη διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας σε μακροχρόνια παρακολούθηση. Η επιλογή των κατάλληλων ασθενών που θα έχουν το μέγιστο όφελος από την επαναγγείωση καθίσταται αδήριτη ανάγκη, τόσο για την επιτυχία της τεχνικής, όσο και για το βέλτιστο όφελος για τους ασθενείς με νεφραγγειακή νόσο.","The clinical benefit of percutaneous transluminal renal angioplasty in renovascular hypertension remains controversial. Τhe aim of the current thesis is the assessment of the effect of renal angioplasty and stenting on blood pressure control and renal function at long-term follow-up. Methods: The current thesis is a retrospective observational study of 14 patients with atherosclerotic renal artery stenosis, who underwent renal angioplasty. The primary end-point of the study was the change in blood pressure and renal function at long-term follow-up, compared to the baseline values. The assessment of renal function was based on serum creatinine and estimated glomerular filtration rate (eGFR), as calculated with the use of the Modification of Diet in Renal Disease (MDRD) formula. Results: The patients had a mean clinical follow-up of three years after the angioplasty, during periodic visits to the Hypertension Unit. At 3-year follow-up after renal angioplasty, the mean systolic blood pressure decreased from 152,5 ± 16 mmHg to 145 ± 23,4 mmHg, and the mean diastolic blood pressure decreased from 78,8 ± 15,2 mmHg to 76,5 ± 19,6 mmHg, with the difference being statistically significant only in the case of diastolic blood pressure. Additionally, the number of antihypertensive medications decreased from 3,2 ± 1,1 to 2,5 ± 1,4 at 3-year follow up, but the decrease was not statistically significant. Furthermore, an impairment of renal function was observed during the follow-up period, with a decline in eGFR compared to the baseline values, in 78,5% of the patients at 1-year follow up, and in 50% of the patients at 3-year follow up after renal angioplasty. Conclusions: The results of the current study indicate, that percutaneous transluminal renal angioplasty and stenting can contribute to blood pressure control, by decreasing systolic and diastolic blood pressure, as well as the number of antihypertensive drugs, and might have a potential role in renal function preservation at long-term follow up. The appropriate selection of patients, that will obtain a significant benefit from revasculirization is imperative for the accomplishment of high technical success rate, as well as for the optimal clinical benefit for the patients with renovascular hypertension."],"dc:identifier":["uoadl:2925165","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925165"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επίδραση της αγγειοπλαστικής των νεφρικών αρτηριών στην αρτηριακή πίεση και νεφρική λειτουργία σε ασθενείς με νεφραγγειακή υπέρταση: Δεδομένα της Μονάδας Υπέρτασης της Α΄ Πανεπιστημιακής Καρδιολογικής Κλινικής σε διάστημα παρακολούθησης 1 έτους και 3 ετών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:12Z"}