{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925278"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925278","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η εφαπτομένη τον 17ο αιώνα","abstract":"Δύο από τα βασικά μαθηματικά προβλήματα που οδήγησαν στην εφεύρεση του Λογισμού ήταν το πρόβλημα του προσδιορισμού του εμβαδού κάτω από καμπύλη και το πρόβλημα της εφαπτομένης. Η παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μία βιβλιογραφική ανασκόπηση στο πρόβλημα της εφαπτομένης που απασχόλησε τους μεγάλους μαθηματικούς του 17ου αιώνα. Η σειρά των κεφαλαίων στηρίζεται στον χρονολογικό χάρτη των διαφόρων μεθόδων κατασκευής της εφαπτομένης, με αφετηρία τις ρίζες του προβλήματος στην αρχαιότητα, εώς τα τέλη του 17ου αιώνα που προστίθεται το αντίστροφο πρόβλημα της εφαπτομένης και τελικά η εφεύρεση του Λογισμού. Οι Fermat και Descartes είναι οι πρώτοι που εφαρμόζουν τα εργαλεία της άλγεβρας στη γεωμετρία καμπυλών, αναπτύσσοντας ξεχωριστά ο καθένας, συστηματικές μεθόδους εύρεσης της εφαπτομένης, οι οποίες όμως ήταν αποτελεσματικές μόνο σε καμπυλες της μορφης y=f(x), οπου f είναι πολυωνυμο. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο Roberval προσεγγίζει το πρόβλημα βασιζόμενος στη κινηματική μέθοδο, ενώ λίγο αργότερα ο Hudde αναπτύσσει πιο αποτελεσματικούς μεθόδους σε καμπύλες της μορφής y=f(x), οπου f είναι πολυώνυμο, και ο Sluse αναπτύσσει κανόνες για καμπύλες της μορφης y=f(x, y), οπου f(x,y) είναι πολυώνυμο δύο μεταβλητών. Η εισαγωγή των κανόνων αυτών, σύντομα ακολουθήθηκε από πανομοιότυπες μεθόδους απειροστού χαρακτήρα, με σημαντικό εκπρόσωπο τον Barrow, ο οποίος μαζί με τον Gregory σχεδόν την ίδια χρονική περίοδο, είναι οι πρώτοι που δημοσιεύουν απόδειξη του Θεμελιώδους Θεωρήματος του Λογισμού, χωρίς όμως να αντιληφθούν τη σημαντικότητά του. Την σκυτάλη παίρνουν οι Newton και Leibniz, οι οποίοι μας δίνουν τη δυνατότητα υπολογισμού μεγάλης πληθώρας εμβαδών, διαχείρισης διαφορικών εξισώσεων κ.α., και για το λόγο αυτό θεωρούνται οι εφευρέτες του Απειροστικού Λογισμού. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα το πρόβλημα της εφαπτομένης ενσωματώθηκε εξ ολοκλήρου στους γενικούς κανόνες παραγώγισης που αναπτύχθηκαν, τις «Fluxional» μεθόδους του Newton και τις «Διαφορικές» μεθόδους του Leibniz.","abstract_html":"Δύο από τα βασικά μαθηματικά προβλήματα που οδήγησαν στην εφεύρεση του Λογισμού ήταν το πρόβλημα του προσδιορισμού του εμβαδού κάτω από καμπύλη και το πρόβλημα της εφαπτομένης. Η παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μία βιβλιογραφική ανασκόπηση στο πρόβλημα της εφαπτομένης που απασχόλησε τους μεγάλους μαθηματικούς του 17ου αιώνα. Η σειρά των κεφαλαίων στηρίζεται στον χρονολογικό χάρτη των διαφόρων μεθόδων κατασκευής της εφαπτομένης, με αφετηρία τις ρίζες του προβλήματος στην αρχαιότητα, εώς τα τέλη του 17ου αιώνα που προστίθεται το αντίστροφο πρόβλημα της εφαπτομένης και τελικά η εφεύρεση του Λογισμού. Οι Fermat και Descartes είναι οι πρώτοι που εφαρμόζουν τα εργαλεία της άλγεβρας στη γεωμετρία καμπυλών, αναπτύσσοντας ξεχωριστά ο καθένας, συστηματικές μεθόδους εύρεσης της εφαπτομένης, οι οποίες όμως ήταν αποτελεσματικές μόνο σε καμπυλες της μορφης y=f(x), οπου f είναι πολυωνυμο. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο Roberval προσεγγίζει το πρόβλημα βασιζόμενος στη κινηματική μέθοδο, ενώ λίγο αργότερα ο Hudde αναπτύσσει πιο αποτελεσματικούς μεθόδους σε καμπύλες της μορφής y=f(x), οπου f είναι πολυώνυμο, και ο Sluse αναπτύσσει κανόνες για καμπύλες της μορφης y=f(x, y), οπου f(x,y) είναι πολυώνυμο δύο μεταβλητών. Η εισαγωγή των κανόνων αυτών, σύντομα ακολουθήθηκε από πανομοιότυπες μεθόδους απειροστού χαρακτήρα, με σημαντικό εκπρόσωπο τον Barrow, ο οποίος μαζί με τον Gregory σχεδόν την ίδια χρονική περίοδο, είναι οι πρώτοι που δημοσιεύουν απόδειξη του Θεμελιώδους Θεωρήματος του Λογισμού, χωρίς όμως να αντιληφθούν τη σημαντικότητά του. Την σκυτάλη παίρνουν οι Newton και Leibniz, οι οποίοι μας δίνουν τη δυνατότητα υπολογισμού μεγάλης πληθώρας εμβαδών, διαχείρισης διαφορικών εξισώσεων κ.α., και για το λόγο αυτό θεωρούνται οι εφευρέτες του Απειροστικού Λογισμού. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα το πρόβλημα της εφαπτομένης ενσωματώθηκε εξ ολοκλήρου στους γενικούς κανόνες παραγώγισης που αναπτύχθηκαν, τις «Fluxional» μεθόδους του Newton και τις «Διαφορικές» μεθόδους του Leibniz.","abstract_has_math":false,"creators":["Μάνεση Χριστίνα","Manesi Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:12Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925278"],"render_values":[{"text":"uoadl:2925278","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925278","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925278","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2925278","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μάνεση Χριστίνα","Manesi Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925278","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925278"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Δύο από τα βασικά μαθηματικά προβλήματα που οδήγησαν στην εφεύρεση του Λογισμού ήταν το πρόβλημα του προσδιορισμού του εμβαδού κάτω από καμπύλη και το πρόβλημα της εφαπτομένης. Η παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μία βιβλιογραφική ανασκόπηση στο πρόβλημα της εφαπτομένης που απασχόλησε τους μεγάλους μαθηματικούς του 17ου αιώνα. Η σειρά των κεφαλαίων στηρίζεται στον χρονολογικό χάρτη των διαφόρων μεθόδων κατασκευής της εφαπτομένης, με αφετηρία τις ρίζες του προβλήματος στην αρχαιότητα, εώς τα τέλη του 17ου αιώνα που προστίθεται το αντίστροφο πρόβλημα της εφαπτομένης και τελικά η εφεύρεση του Λογισμού. Οι Fermat και Descartes είναι οι πρώτοι που εφαρμόζουν τα εργαλεία της άλγεβρας στη γεωμετρία καμπυλών, αναπτύσσοντας ξεχωριστά ο καθένας, συστηματικές μεθόδους εύρεσης της εφαπτομένης, οι οποίες όμως ήταν αποτελεσματικές μόνο σε καμπυλες της μορφης y=f(x), οπου f είναι πολυωνυμο. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο Roberval προσεγγίζει το πρόβλημα βασιζόμενος στη κινηματική μέθοδο, ενώ λίγο αργότερα ο Hudde αναπτύσσει πιο αποτελεσματικούς μεθόδους σε καμπύλες της μορφής y=f(x), οπου f είναι πολυώνυμο, και ο Sluse αναπτύσσει κανόνες για καμπύλες της μορφης y=f(x, y), οπου f(x,y) είναι πολυώνυμο δύο μεταβλητών. Η εισαγωγή των κανόνων αυτών, σύντομα ακολουθήθηκε από πανομοιότυπες μεθόδους απειροστού χαρακτήρα, με σημαντικό εκπρόσωπο τον Barrow, ο οποίος μαζί με τον Gregory σχεδόν την ίδια χρονική περίοδο, είναι οι πρώτοι που δημοσιεύουν απόδειξη του Θεμελιώδους Θεωρήματος του Λογισμού, χωρίς όμως να αντιληφθούν τη σημαντικότητά του. Την σκυτάλη παίρνουν οι Newton και Leibniz, οι οποίοι μας δίνουν τη δυνατότητα υπολογισμού μεγάλης πληθώρας εμβαδών, διαχείρισης διαφορικών εξισώσεων κ.α., και για το λόγο αυτό θεωρούνται οι εφευρέτες του Απειροστικού Λογισμού. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα το πρόβλημα της εφαπτομένης ενσωματώθηκε εξ ολοκλήρου στους γενικούς κανόνες παραγώγισης που αναπτύχθηκαν, τις «Fluxional» μεθόδους του Newton και τις «Διαφορικές» μεθόδους του Leibniz.","Two of the basic mathematical problems that led to the invention of Calculus were the problem of determining the area under a curve and the problem of the tangent. The present dissertation is a bibliographic review of the tangent problem that occupied the great mathematicians of the 17th century. The series of chapters is based on the chronological map of the various methods of tangent construction, starting from the roots of the problem in antiquity, until the end of the 17th century when the inverse tangent problem is added and finally the invention of Calculus. Fermat and Descartes were the first to apply the tools of algebra to the geometry of curves, developing separately, systematic methods for finding the tangent, but which were effective only in curves of the form y = f (x), where f is a polynomial. At the same time Roberval approaches the problem based on the kinematic method, while a little later Hudde develops more efficient methods in curves of the form y = f (x), where f is a polynomial, and Sluse develops rules for curves of the form y = f (x, y), where f (x, y) is a polynomial of two variables. The introduction of these rules was soon followed by identical methods of infinitesimal character, with Barrow as an important representative, who, together with Gregory at about the same time, were the first to publish a proof of the Fundamental Theorem of Calculus, although none of them realised its importance. The baton is taken by Newton and Leibniz, who give us the ability to calculate a large number of areas, manage differential equations, etc., and for this reason are considered the inventors of Infinitesimal Calculus. By the end of the 17th century the tangent problem was fully integrated into the general rules of derivatives, Newton's \"Fluxional\" methods and Leibniz's \"Differential\" methods."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η εφαπτομένη τον 17ο αιώνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μάνεση Χριστίνα","Manesi Christina"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Δύο από τα βασικά μαθηματικά προβλήματα που οδήγησαν στην εφεύρεση του Λογισμού ήταν το πρόβλημα του προσδιορισμού του εμβαδού κάτω από καμπύλη και το πρόβλημα της εφαπτομένης. Η παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μία βιβλιογραφική ανασκόπηση στο πρόβλημα της εφαπτομένης που απασχόλησε τους μεγάλους μαθηματικούς του 17ου αιώνα. Η σειρά των κεφαλαίων στηρίζεται στον χρονολογικό χάρτη των διαφόρων μεθόδων κατασκευής της εφαπτομένης, με αφετηρία τις ρίζες του προβλήματος στην αρχαιότητα, εώς τα τέλη του 17ου αιώνα που προστίθεται το αντίστροφο πρόβλημα της εφαπτομένης και τελικά η εφεύρεση του Λογισμού. Οι Fermat και Descartes είναι οι πρώτοι που εφαρμόζουν τα εργαλεία της άλγεβρας στη γεωμετρία καμπυλών, αναπτύσσοντας ξεχωριστά ο καθένας, συστηματικές μεθόδους εύρεσης της εφαπτομένης, οι οποίες όμως ήταν αποτελεσματικές μόνο σε καμπυλες της μορφης y=f(x), οπου f είναι πολυωνυμο. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο Roberval προσεγγίζει το πρόβλημα βασιζόμενος στη κινηματική μέθοδο, ενώ λίγο αργότερα ο Hudde αναπτύσσει πιο αποτελεσματικούς μεθόδους σε καμπύλες της μορφής y=f(x), οπου f είναι πολυώνυμο, και ο Sluse αναπτύσσει κανόνες για καμπύλες της μορφης y=f(x, y), οπου f(x,y) είναι πολυώνυμο δύο μεταβλητών. Η εισαγωγή των κανόνων αυτών, σύντομα ακολουθήθηκε από πανομοιότυπες μεθόδους απειροστού χαρακτήρα, με σημαντικό εκπρόσωπο τον Barrow, ο οποίος μαζί με τον Gregory σχεδόν την ίδια χρονική περίοδο, είναι οι πρώτοι που δημοσιεύουν απόδειξη του Θεμελιώδους Θεωρήματος του Λογισμού, χωρίς όμως να αντιληφθούν τη σημαντικότητά του. Την σκυτάλη παίρνουν οι Newton και Leibniz, οι οποίοι μας δίνουν τη δυνατότητα υπολογισμού μεγάλης πληθώρας εμβαδών, διαχείρισης διαφορικών εξισώσεων κ.α., και για το λόγο αυτό θεωρούνται οι εφευρέτες του Απειροστικού Λογισμού. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα το πρόβλημα της εφαπτομένης ενσωματώθηκε εξ ολοκλήρου στους γενικούς κανόνες παραγώγισης που αναπτύχθηκαν, τις «Fluxional» μεθόδους του Newton και τις «Διαφορικές» μεθόδους του Leibniz.","Two of the basic mathematical problems that led to the invention of Calculus were the problem of determining the area under a curve and the problem of the tangent. The present dissertation is a bibliographic review of the tangent problem that occupied the great mathematicians of the 17th century. The series of chapters is based on the chronological map of the various methods of tangent construction, starting from the roots of the problem in antiquity, until the end of the 17th century when the inverse tangent problem is added and finally the invention of Calculus. Fermat and Descartes were the first to apply the tools of algebra to the geometry of curves, developing separately, systematic methods for finding the tangent, but which were effective only in curves of the form y = f (x), where f is a polynomial. At the same time Roberval approaches the problem based on the kinematic method, while a little later Hudde develops more efficient methods in curves of the form y = f (x), where f is a polynomial, and Sluse develops rules for curves of the form y = f (x, y), where f (x, y) is a polynomial of two variables. The introduction of these rules was soon followed by identical methods of infinitesimal character, with Barrow as an important representative, who, together with Gregory at about the same time, were the first to publish a proof of the Fundamental Theorem of Calculus, although none of them realised its importance. The baton is taken by Newton and Leibniz, who give us the ability to calculate a large number of areas, manage differential equations, etc., and for this reason are considered the inventors of Infinitesimal Calculus. By the end of the 17th century the tangent problem was fully integrated into the general rules of derivatives, Newton's \"Fluxional\" methods and Leibniz's \"Differential\" methods."],"dc:identifier":["uoadl:2925278","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925278"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η εφαπτομένη τον 17ο αιώνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:12Z"}