{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925563"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925563","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υπολογιστική μελέτη των αλληλεπιδράσεων πρωτεΐνης/προσδέτη και DNA/συμπλόκων παρεμβολέων-DNA με στόχο το σχεδιασμό νέων φαρμάκων.","abstract":"Ο υπολογιστικός ορθολογικός σχεδιασμός αποτελεί έναν βασικό πυλώνα στον σχεδιασμό νέων φαρμάκων. Συνήθως, τα φάρμακα δρουν σε συγκεκριμένες ενώσεις-στόχους, όπως για παράδειγμα πρωτεΐνες, DNA ή λιπιδικές διπλοστιβάδες. Ως απόρροια αυτού, η μοριακή πρόσδεση αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα του ορθολογικού σχεδιασμού φαρμάκων. Στη διάρκεια του πειράματος της μοριακής πρόσδεσης γίνεται χρήση συγκεκριμένων αλγορίθμων και συναρτήσεων αξιολόγησης προκειμένου να μελετηθεί η ισχύς της αλληλεπίδρασης του προσδέτη με τον υποδοχέα. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το AutoDock είναι ένα πρόγραμμα το οποίο χρησιμοποιεί ένα σύνολο αλγορίθμων για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Τέτοιοι αλγόριθμοι είναι οι Monte Carlo Simulated Annealing (SA), Genetic Algorithm (GA) και ο υβριδικός αλγόριθμος local search GA, γνωστός και ως Lamarckian Genetic Algorithm (LGA). Διεξήχθησαν πειράματα μοριακής πρόσδεσης παραγώγων του καφεϊκού, σαλβιανικού και ροσμαρινικού οξέος σε πρωτεϊνικό υποδοχέα (Bcl-xL), με τη χρήση του AutoDock, με σκοπό την πληρέστερη κατανόηση του μηχανισμού δράσης των φυσικών προϊόντων. Επιπλέον, έγινε σύγκριση των ιδιοτήτων πρόσδεσης των δύο πρώτων σε σχέση με τις ιδιότητες του ροσμαρινικού οξέος, το οποίο αποτελεί σύζευξη τους. Στόχος ήταν να κατανοηθεί εάν η δημιουργία από τη φύση υβριδικών συνθέτων μορφών οδηγεί σε μόρια με ευνοϊκότερη πρόσδεση. Αυτό πραγματικά αποδείχθηκε για τον πρωτεϊνικό υποδοχέα Bcl-xL. Επίσης, έλαβαν χώρα insilico υπολογισμοί προκειμένου να ελεγχθεί η πρόσδεση (παρεμβολή) συμπλόκων μετάλλου, ως μέταλλο-θεραπευτικές ενώσεις, σε μόριο DNA και πιο συγκεκριμένα σε DNA θύμου αδένα μοσχαριού.","abstract_html":"Ο υπολογιστικός ορθολογικός σχεδιασμός αποτελεί έναν βασικό πυλώνα στον σχεδιασμό νέων φαρμάκων. Συνήθως, τα φάρμακα δρουν σε συγκεκριμένες ενώσεις-στόχους, όπως για παράδειγμα πρωτεΐνες, DNA ή λιπιδικές διπλοστιβάδες. Ως απόρροια αυτού, η μοριακή πρόσδεση αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα του ορθολογικού σχεδιασμού φαρμάκων. Στη διάρκεια του πειράματος της μοριακής πρόσδεσης γίνεται χρήση συγκεκριμένων αλγορίθμων και συναρτήσεων αξιολόγησης προκειμένου να μελετηθεί η ισχύς της αλληλεπίδρασης του προσδέτη με τον υποδοχέα. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το AutoDock είναι ένα πρόγραμμα το οποίο χρησιμοποιεί ένα σύνολο αλγορίθμων για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Τέτοιοι αλγόριθμοι είναι οι Monte Carlo Simulated Annealing (SA), Genetic Algorithm (GA) και ο υβριδικός αλγόριθμος local search GA, γνωστός και ως Lamarckian Genetic Algorithm (LGA). Διεξήχθησαν πειράματα μοριακής πρόσδεσης παραγώγων του καφεϊκού, σαλβιανικού και ροσμαρινικού οξέος σε πρωτεϊνικό υποδοχέα (Bcl-xL), με τη χρήση του AutoDock, με σκοπό την πληρέστερη κατανόηση του μηχανισμού δράσης των φυσικών προϊόντων. Επιπλέον, έγινε σύγκριση των ιδιοτήτων πρόσδεσης των δύο πρώτων σε σχέση με τις ιδιότητες του ροσμαρινικού οξέος, το οποίο αποτελεί σύζευξη τους. Στόχος ήταν να κατανοηθεί εάν η δημιουργία από τη φύση υβριδικών συνθέτων μορφών οδηγεί σε μόρια με ευνοϊκότερη πρόσδεση. Αυτό πραγματικά αποδείχθηκε για τον πρωτεϊνικό υποδοχέα Bcl-xL. Επίσης, έλαβαν χώρα insilico υπολογισμοί προκειμένου να ελεγχθεί η πρόσδεση (παρεμβολή) συμπλόκων μετάλλου, ως μέταλλο-θεραπευτικές ενώσεις, σε μόριο DNA και πιο συγκεκριμένα σε DNA θύμου αδένα μοσχαριού.","abstract_has_math":false,"creators":["Συριοπούλου Αγγελική","Syriopoulou Aggeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:47Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925563"],"render_values":[{"text":"uoadl:2925563","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925563","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925563","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2925563","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Συριοπούλου Αγγελική","Syriopoulou Aggeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925563","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925563"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο υπολογιστικός ορθολογικός σχεδιασμός αποτελεί έναν βασικό πυλώνα στον σχεδιασμό νέων φαρμάκων. Συνήθως, τα φάρμακα δρουν σε συγκεκριμένες ενώσεις-στόχους, όπως για παράδειγμα πρωτεΐνες, DNA ή λιπιδικές διπλοστιβάδες. Ως απόρροια αυτού, η μοριακή πρόσδεση αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα του ορθολογικού σχεδιασμού φαρμάκων. Στη διάρκεια του πειράματος της μοριακής πρόσδεσης γίνεται χρήση συγκεκριμένων αλγορίθμων και συναρτήσεων αξιολόγησης προκειμένου να μελετηθεί η ισχύς της αλληλεπίδρασης του προσδέτη με τον υποδοχέα. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το AutoDock είναι ένα πρόγραμμα το οποίο χρησιμοποιεί ένα σύνολο αλγορίθμων για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Τέτοιοι αλγόριθμοι είναι οι Monte Carlo Simulated Annealing (SA), Genetic Algorithm (GA) και ο υβριδικός αλγόριθμος local search GA, γνωστός και ως Lamarckian Genetic Algorithm (LGA). Διεξήχθησαν πειράματα μοριακής πρόσδεσης παραγώγων του καφεϊκού, σαλβιανικού και ροσμαρινικού οξέος σε πρωτεϊνικό υποδοχέα (Bcl-xL), με τη χρήση του AutoDock, με σκοπό την πληρέστερη κατανόηση του μηχανισμού δράσης των φυσικών προϊόντων. Επιπλέον, έγινε σύγκριση των ιδιοτήτων πρόσδεσης των δύο πρώτων σε σχέση με τις ιδιότητες του ροσμαρινικού οξέος, το οποίο αποτελεί σύζευξη τους. Στόχος ήταν να κατανοηθεί εάν η δημιουργία από τη φύση υβριδικών συνθέτων μορφών οδηγεί σε μόρια με ευνοϊκότερη πρόσδεση. Αυτό πραγματικά αποδείχθηκε για τον πρωτεϊνικό υποδοχέα Bcl-xL. Επίσης, έλαβαν χώρα insilico υπολογισμοί προκειμένου να ελεγχθεί η πρόσδεση (παρεμβολή) συμπλόκων μετάλλου, ως μέταλλο-θεραπευτικές ενώσεις, σε μόριο DNA και πιο συγκεκριμένα σε DNA θύμου αδένα μοσχαριού.","Computational rational drug design is a key pylon in the design of new drugs. Typically, drugs act on specific target compounds, such as proteins, DNA, or lipid bilayers. As a result, molecular docking is an important part of rational drug design. During molecular docking process, specific algorithms and scoring functions are used aiming to study the interactions’ strength between the ligand and the receptor. As mentioned above, AutoDock is a program that uses a set of algorithms to solve specific problems. Monte Carlo Simulated Annealing (SA), Genetic Algorithm (GA) and the hybrid local search GA algorithm, also known as the Lamarckian Genetic Algorithm (LGA) are algorithms AutoDock uses. Molecular docking calculations of caffeine, salvia and rosmarinic acid derivatives on a protein receptor (Bcl-xL) were performed, using AutoDock, in order to better understand the mechanism of action of natural products. In addition, the binding properties of the first two were compared with the properties of rosmarinic acid, which is the result of their coupling. The aim was to understand whether the creation by nature of hybrid composite forms leads to molecules with more favorable binding. This was actually demonstrated for the Bcl-xL protein receptor. In silico calculations were also performed to control the binding (intercalation) of metal complexes, as metal-therapeutic compounds, to a DNA molecule and more specifically to calf thymus DNA."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υπολογιστική μελέτη των αλληλεπιδράσεων πρωτεΐνης/προσδέτη και DNA/συμπλόκων παρεμβολέων-DNA με στόχο το σχεδιασμό νέων φαρμάκων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Συριοπούλου Αγγελική","Syriopoulou Aggeliki"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο υπολογιστικός ορθολογικός σχεδιασμός αποτελεί έναν βασικό πυλώνα στον σχεδιασμό νέων φαρμάκων. Συνήθως, τα φάρμακα δρουν σε συγκεκριμένες ενώσεις-στόχους, όπως για παράδειγμα πρωτεΐνες, DNA ή λιπιδικές διπλοστιβάδες. Ως απόρροια αυτού, η μοριακή πρόσδεση αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα του ορθολογικού σχεδιασμού φαρμάκων. Στη διάρκεια του πειράματος της μοριακής πρόσδεσης γίνεται χρήση συγκεκριμένων αλγορίθμων και συναρτήσεων αξιολόγησης προκειμένου να μελετηθεί η ισχύς της αλληλεπίδρασης του προσδέτη με τον υποδοχέα. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το AutoDock είναι ένα πρόγραμμα το οποίο χρησιμοποιεί ένα σύνολο αλγορίθμων για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων. Τέτοιοι αλγόριθμοι είναι οι Monte Carlo Simulated Annealing (SA), Genetic Algorithm (GA) και ο υβριδικός αλγόριθμος local search GA, γνωστός και ως Lamarckian Genetic Algorithm (LGA). Διεξήχθησαν πειράματα μοριακής πρόσδεσης παραγώγων του καφεϊκού, σαλβιανικού και ροσμαρινικού οξέος σε πρωτεϊνικό υποδοχέα (Bcl-xL), με τη χρήση του AutoDock, με σκοπό την πληρέστερη κατανόηση του μηχανισμού δράσης των φυσικών προϊόντων. Επιπλέον, έγινε σύγκριση των ιδιοτήτων πρόσδεσης των δύο πρώτων σε σχέση με τις ιδιότητες του ροσμαρινικού οξέος, το οποίο αποτελεί σύζευξη τους. Στόχος ήταν να κατανοηθεί εάν η δημιουργία από τη φύση υβριδικών συνθέτων μορφών οδηγεί σε μόρια με ευνοϊκότερη πρόσδεση. Αυτό πραγματικά αποδείχθηκε για τον πρωτεϊνικό υποδοχέα Bcl-xL. Επίσης, έλαβαν χώρα insilico υπολογισμοί προκειμένου να ελεγχθεί η πρόσδεση (παρεμβολή) συμπλόκων μετάλλου, ως μέταλλο-θεραπευτικές ενώσεις, σε μόριο DNA και πιο συγκεκριμένα σε DNA θύμου αδένα μοσχαριού.","Computational rational drug design is a key pylon in the design of new drugs. Typically, drugs act on specific target compounds, such as proteins, DNA, or lipid bilayers. As a result, molecular docking is an important part of rational drug design. During molecular docking process, specific algorithms and scoring functions are used aiming to study the interactions’ strength between the ligand and the receptor. As mentioned above, AutoDock is a program that uses a set of algorithms to solve specific problems. Monte Carlo Simulated Annealing (SA), Genetic Algorithm (GA) and the hybrid local search GA algorithm, also known as the Lamarckian Genetic Algorithm (LGA) are algorithms AutoDock uses. Molecular docking calculations of caffeine, salvia and rosmarinic acid derivatives on a protein receptor (Bcl-xL) were performed, using AutoDock, in order to better understand the mechanism of action of natural products. In addition, the binding properties of the first two were compared with the properties of rosmarinic acid, which is the result of their coupling. The aim was to understand whether the creation by nature of hybrid composite forms leads to molecules with more favorable binding. This was actually demonstrated for the Bcl-xL protein receptor. In silico calculations were also performed to control the binding (intercalation) of metal complexes, as metal-therapeutic compounds, to a DNA molecule and more specifically to calf thymus DNA."],"dc:identifier":["uoadl:2925563","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925563"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Υπολογιστική μελέτη των αλληλεπιδράσεων πρωτεΐνης/προσδέτη και DNA/συμπλόκων παρεμβολέων-DNA με στόχο το σχεδιασμό νέων φαρμάκων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:47Z"}