{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925644"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2925644","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η βενετική Αχαΐα (1687-1715). Χώρος, άνθρωποι, θεσμοί, ιδεολογική συγκρότηση","abstract":"Η εργασία εξετάζει την περιοχή της Αχαΐας κατά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1685-1715), και συγκεκριμένα τον αχαϊκό χώρο και τους κατοίκους του, τους θεσμούς αλλά και την ιδεολογική συγκρότηση του πληθυσμού. Στόχος είναι η ανασύνθεση της νέας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε στη βενετική Αχαΐα (1687-1715), μέσω της τοπικής ιστορίας, η οποία αποτελεί ένα γόνιμο ερευνητικό πεδίο. Παράλληλα, εξετάζονται και ευρύτερα ζητήματα, όπως οι τυχόν ιστορικές συνέχειες ή ασυνέχειες σε σχέση με τις δύο περιόδους της τουρκοκρατίας στην περιοχή, πριν και μετά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας (1460-1687, 1715-1821), αλλά και επιχειρείται η σύγκριση θεσμών και φαινομένων της βενετικής Αχαΐας με ανάλογα άλλων βενετοκρατούμενων ελληνικών περιοχών. Η παρούσα εργασία βασίζεται αφενός σε δημοσιευμένες πρωτογενείς πηγές, όπως εκθέσεις και έγγραφα Βενετών αξιωματούχων, ενημερωτικά φυλλάδια (avvisi) κ.ά. αφετέρου στη δευτερογενή βιβλιογραφία για την περιοχή αλλά και για γενικότερα ιστορικά και θεωρητικά ζητήματα. Μεθοδολογικά, το θέμα της εργασίας στηρίζεται στους άξονες της ιστορικής γεωγραφίας και ανθρωπογεωγραφίας (βενετικές περιγραφές του αχαϊκού χώρου και των κατοίκων του), της κοινωνικής ιστορίας (μετανάστευση, δημογραφικά στοιχεία, οικογένεια, λειτουργίες και μέλη αστικών κοινοτήτων), της εκπαίδευσης και του πνευματικού βίου, καθώς και της ιδεολογικής συγκρότησης και της στάσης των Ελλήνων κατά τα εξεταζόμενα γεγονότα. Με βάση τις πηγές, αρχικά αναδεικνύεται το πολυεπίπεδο ενδιαφέρον της Βενετίας για την Αχαΐα (γεωγραφικό, οικονομικό, ιδεολογικό κ.ά.). Ακολούθως, έμφαση δίδεται στην Αχαΐα ως κύριο τόπο εγκατάστασης πολλών επήλυδων, κυρίως Ελληνορθοδόξων πληθυσμών από τουρκοκρατούμενες περιοχές, οι οποίοι απέκτησαν ισχυρή κοινωνικοοικονομική παρουσία, ενώ λόγω της αθρόας προσέλευσής τους προκάλεσαν δημογραφική άνοδο στην περιοχή. Επιπλέον, η Αχαΐα μελετάται ως προς τη δομή της οικογένειας και συμπεραίνεται ότι η αχαϊκή οικογένεια της περιόδου ήταν μονοεστιακή και ολιγομελής. Κομβικός, σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων (πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών κλπ.), ήταν και ο καινοτόμος θεσμός των αστικών κοινοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται οι τέσσερις αχαϊκές αστικές κοινότητες ως προς την οργάνωση, τις λειτουργίες αλλά και τα μέλη τους, η πλειονότητα των οποίων ήταν επήλυδες. Επιπλέον, στα χρόνια της δεύτερης βενετοκρατίας τοποθετούνται οι απαρχές της εδραίωσης αχαϊκών οικογενειών, οι οποίες διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο στις επόμενες περιόδους· της δεύτερης τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης. Επίσης, ειδική ενότητα αφιερώνεται στην εκπαίδευση και αποδεικνύεται ότι, ενώ η πνευματική κίνηση ήταν περιορισμένη, ωστόσο λειτουργούσαν μικρά σχολεία σε πόλεις, αλλά και σε διάφορες ορθόδοξες μονές της υπαίθρου. Τέλος, με βάση πηγές διάφορων κατηγοριών διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι η νέα οθωμανική κυριαρχία, το 1715, γνώρισε την ευμενή αποδοχή από την πλευρά του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της Αχαΐας, όπως και της υπόλοιπης Πελοποννήσου, ως απόρροια σύνθετων πολιτικών-κοινωνικοοικονομιών διεργασιών και ιδεολογικών θέσεων.","abstract_html":"Η εργασία εξετάζει την περιοχή της Αχαΐας κατά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1685-1715), και συγκεκριμένα τον αχαϊκό χώρο και τους κατοίκους του, τους θεσμούς αλλά και την ιδεολογική συγκρότηση του πληθυσμού. Στόχος είναι η ανασύνθεση της νέας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε στη βενετική Αχαΐα (1687-1715), μέσω της τοπικής ιστορίας, η οποία αποτελεί ένα γόνιμο ερευνητικό πεδίο. Παράλληλα, εξετάζονται και ευρύτερα ζητήματα, όπως οι τυχόν ιστορικές συνέχειες ή ασυνέχειες σε σχέση με τις δύο περιόδους της τουρκοκρατίας στην περιοχή, πριν και μετά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας (1460-1687, 1715-1821), αλλά και επιχειρείται η σύγκριση θεσμών και φαινομένων της βενετικής Αχαΐας με ανάλογα άλλων βενετοκρατούμενων ελληνικών περιοχών. Η παρούσα εργασία βασίζεται αφενός σε δημοσιευμένες πρωτογενείς πηγές, όπως εκθέσεις και έγγραφα Βενετών αξιωματούχων, ενημερωτικά φυλλάδια (avvisi) κ.ά. αφετέρου στη δευτερογενή βιβλιογραφία για την περιοχή αλλά και για γενικότερα ιστορικά και θεωρητικά ζητήματα. Μεθοδολογικά, το θέμα της εργασίας στηρίζεται στους άξονες της ιστορικής γεωγραφίας και ανθρωπογεωγραφίας (βενετικές περιγραφές του αχαϊκού χώρου και των κατοίκων του), της κοινωνικής ιστορίας (μετανάστευση, δημογραφικά στοιχεία, οικογένεια, λειτουργίες και μέλη αστικών κοινοτήτων), της εκπαίδευσης και του πνευματικού βίου, καθώς και της ιδεολογικής συγκρότησης και της στάσης των Ελλήνων κατά τα εξεταζόμενα γεγονότα. Με βάση τις πηγές, αρχικά αναδεικνύεται το πολυεπίπεδο ενδιαφέρον της Βενετίας για την Αχαΐα (γεωγραφικό, οικονομικό, ιδεολογικό κ.ά.). Ακολούθως, έμφαση δίδεται στην Αχαΐα ως κύριο τόπο εγκατάστασης πολλών επήλυδων, κυρίως Ελληνορθοδόξων πληθυσμών από τουρκοκρατούμενες περιοχές, οι οποίοι απέκτησαν ισχυρή κοινωνικοοικονομική παρουσία, ενώ λόγω της αθρόας προσέλευσής τους προκάλεσαν δημογραφική άνοδο στην περιοχή. Επιπλέον, η Αχαΐα μελετάται ως προς τη δομή της οικογένειας και συμπεραίνεται ότι η αχαϊκή οικογένεια της περιόδου ήταν μονοεστιακή και ολιγομελής. Κομβικός, σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων (πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών κλπ.), ήταν και ο καινοτόμος θεσμός των αστικών κοινοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται οι τέσσερις αχαϊκές αστικές κοινότητες ως προς την οργάνωση, τις λειτουργίες αλλά και τα μέλη τους, η πλειονότητα των οποίων ήταν επήλυδες. Επιπλέον, στα χρόνια της δεύτερης βενετοκρατίας τοποθετούνται οι απαρχές της εδραίωσης αχαϊκών οικογενειών, οι οποίες διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο στις επόμενες περιόδους· της δεύτερης τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης. Επίσης, ειδική ενότητα αφιερώνεται στην εκπαίδευση και αποδεικνύεται ότι, ενώ η πνευματική κίνηση ήταν περιορισμένη, ωστόσο λειτουργούσαν μικρά σχολεία σε πόλεις, αλλά και σε διάφορες ορθόδοξες μονές της υπαίθρου. Τέλος, με βάση πηγές διάφορων κατηγοριών διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι η νέα οθωμανική κυριαρχία, το 1715, γνώρισε την ευμενή αποδοχή από την πλευρά του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της Αχαΐας, όπως και της υπόλοιπης Πελοποννήσου, ως απόρροια σύνθετων πολιτικών-κοινωνικοοικονομιών διεργασιών και ιδεολογικών θέσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκούτας Ανδρέας","Skoutas Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:47Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925644"],"render_values":[{"text":"uoadl:2925644","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925644","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925644","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2925644","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκούτας Ανδρέας","Skoutas Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2925644","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925644"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία εξετάζει την περιοχή της Αχαΐας κατά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1685-1715), και συγκεκριμένα τον αχαϊκό χώρο και τους κατοίκους του, τους θεσμούς αλλά και την ιδεολογική συγκρότηση του πληθυσμού. Στόχος είναι η ανασύνθεση της νέας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε στη βενετική Αχαΐα (1687-1715), μέσω της τοπικής ιστορίας, η οποία αποτελεί ένα γόνιμο ερευνητικό πεδίο. Παράλληλα, εξετάζονται και ευρύτερα ζητήματα, όπως οι τυχόν ιστορικές συνέχειες ή ασυνέχειες σε σχέση με τις δύο περιόδους της τουρκοκρατίας στην περιοχή, πριν και μετά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας (1460-1687, 1715-1821), αλλά και επιχειρείται η σύγκριση θεσμών και φαινομένων της βενετικής Αχαΐας με ανάλογα άλλων βενετοκρατούμενων ελληνικών περιοχών. Η παρούσα εργασία βασίζεται αφενός σε δημοσιευμένες πρωτογενείς πηγές, όπως εκθέσεις και έγγραφα Βενετών αξιωματούχων, ενημερωτικά φυλλάδια (avvisi) κ.ά. αφετέρου στη δευτερογενή βιβλιογραφία για την περιοχή αλλά και για γενικότερα ιστορικά και θεωρητικά ζητήματα. Μεθοδολογικά, το θέμα της εργασίας στηρίζεται στους άξονες της ιστορικής γεωγραφίας και ανθρωπογεωγραφίας (βενετικές περιγραφές του αχαϊκού χώρου και των κατοίκων του), της κοινωνικής ιστορίας (μετανάστευση, δημογραφικά στοιχεία, οικογένεια, λειτουργίες και μέλη αστικών κοινοτήτων), της εκπαίδευσης και του πνευματικού βίου, καθώς και της ιδεολογικής συγκρότησης και της στάσης των Ελλήνων κατά τα εξεταζόμενα γεγονότα. Με βάση τις πηγές, αρχικά αναδεικνύεται το πολυεπίπεδο ενδιαφέρον της Βενετίας για την Αχαΐα (γεωγραφικό, οικονομικό, ιδεολογικό κ.ά.). Ακολούθως, έμφαση δίδεται στην Αχαΐα ως κύριο τόπο εγκατάστασης πολλών επήλυδων, κυρίως Ελληνορθοδόξων πληθυσμών από τουρκοκρατούμενες περιοχές, οι οποίοι απέκτησαν ισχυρή κοινωνικοοικονομική παρουσία, ενώ λόγω της αθρόας προσέλευσής τους προκάλεσαν δημογραφική άνοδο στην περιοχή. Επιπλέον, η Αχαΐα μελετάται ως προς τη δομή της οικογένειας και συμπεραίνεται ότι η αχαϊκή οικογένεια της περιόδου ήταν μονοεστιακή και ολιγομελής. Κομβικός, σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων (πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών κλπ.), ήταν και ο καινοτόμος θεσμός των αστικών κοινοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται οι τέσσερις αχαϊκές αστικές κοινότητες ως προς την οργάνωση, τις λειτουργίες αλλά και τα μέλη τους, η πλειονότητα των οποίων ήταν επήλυδες. Επιπλέον, στα χρόνια της δεύτερης βενετοκρατίας τοποθετούνται οι απαρχές της εδραίωσης αχαϊκών οικογενειών, οι οποίες διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο στις επόμενες περιόδους· της δεύτερης τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης. Επίσης, ειδική ενότητα αφιερώνεται στην εκπαίδευση και αποδεικνύεται ότι, ενώ η πνευματική κίνηση ήταν περιορισμένη, ωστόσο λειτουργούσαν μικρά σχολεία σε πόλεις, αλλά και σε διάφορες ορθόδοξες μονές της υπαίθρου. Τέλος, με βάση πηγές διάφορων κατηγοριών διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι η νέα οθωμανική κυριαρχία, το 1715, γνώρισε την ευμενή αποδοχή από την πλευρά του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της Αχαΐας, όπως και της υπόλοιπης Πελοποννήσου, ως απόρροια σύνθετων πολιτικών-κοινωνικοοικονομιών διεργασιών και ιδεολογικών θέσεων.","This thesis examines the region of Achaea during the second period of Venetian rule in the Peloponnese (1685-1715) and specifically the achaean space, its inhabitants, the institutions and the ideological composition of the population. The aim of this study is to reconstruct the new reality that was formed in Venetian Achaea (1687-1715), in the context of regional history, which is a fertile field of research. In a parallel manner, wider issues are examined, such as the, probable, historical continuities or discontinuities compared to the two periods of Ottoman rule in the area, before and after the second period of Venetian rule (1460-1687, 1715-1821) and there is an attempt to compare institutions and phenomena of Venetian Achaea to other Greek areas under Venetian rule. The current study is based on published primary sources, such as the relations and documents from Venetian officials, newsletters (avvisi) etc., combined with secondary literature relevant to the region and widely historical and theoretical issues. Methodologically, the subject of this thesis is examined through concepts, such as the historical geography and human geography (Venetian descriptions of the achaean space and its inhabitants), social history (immigrations, demographics, family, functions and members of the civic communities), education and intellectual movement and also the ideological composition and the attitude of the Greeks during the events under consideration. As stated by the known sources, the multilevel Venetian interest (geographical, economical, ideological etc.) for Achaea was at first emerged. Additionally, it is emphasized that Achaea was the main place of residence of many foreigners, mainly Greek Orthodox populations from areas under Ottoman rule, who obtained a strong socio-economical position and due to their large influx, they have caused a significant demographic rise in the area. Achaea is also examined in the context of the family structure and it is concluded that the achaean family of this period was nuclear, with few members. The innovative institution of civic communities played a pivotal role in many aspects (political, social, economical etc.). Within this framework, the four achaean civic communities are examined in terms of their organization, functions as well as their members, the majority of whom were foreigners. Furthermore, the origins of the consolidation of achaean families, who played a key role during the later periods (the second period of Ottoman rule and the Greek Revolution) are traced during the second period of Venetian rule. Moreover, an individual subject area is devoted to education and it is proven that, while the intellectual movement was limited, small schools operated in cities and few orthodox monasteries in the countryside. Finally, according to sources of different categories, it is concluded that the new Ottoman sovereignty, in 1715, was accepted favourably by the Greek Orthodox population of Achaea, like the rest of Peloponnese, as a result of complex political-socioeconomical processes and ideological attitudes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η βενετική Αχαΐα (1687-1715). Χώρος, άνθρωποι, θεσμοί, ιδεολογική συγκρότηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκούτας Ανδρέας","Skoutas Andreas"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η εργασία εξετάζει την περιοχή της Αχαΐας κατά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1685-1715), και συγκεκριμένα τον αχαϊκό χώρο και τους κατοίκους του, τους θεσμούς αλλά και την ιδεολογική συγκρότηση του πληθυσμού. Στόχος είναι η ανασύνθεση της νέας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε στη βενετική Αχαΐα (1687-1715), μέσω της τοπικής ιστορίας, η οποία αποτελεί ένα γόνιμο ερευνητικό πεδίο. Παράλληλα, εξετάζονται και ευρύτερα ζητήματα, όπως οι τυχόν ιστορικές συνέχειες ή ασυνέχειες σε σχέση με τις δύο περιόδους της τουρκοκρατίας στην περιοχή, πριν και μετά την περίοδο της δεύτερης βενετοκρατίας (1460-1687, 1715-1821), αλλά και επιχειρείται η σύγκριση θεσμών και φαινομένων της βενετικής Αχαΐας με ανάλογα άλλων βενετοκρατούμενων ελληνικών περιοχών. Η παρούσα εργασία βασίζεται αφενός σε δημοσιευμένες πρωτογενείς πηγές, όπως εκθέσεις και έγγραφα Βενετών αξιωματούχων, ενημερωτικά φυλλάδια (avvisi) κ.ά. αφετέρου στη δευτερογενή βιβλιογραφία για την περιοχή αλλά και για γενικότερα ιστορικά και θεωρητικά ζητήματα. Μεθοδολογικά, το θέμα της εργασίας στηρίζεται στους άξονες της ιστορικής γεωγραφίας και ανθρωπογεωγραφίας (βενετικές περιγραφές του αχαϊκού χώρου και των κατοίκων του), της κοινωνικής ιστορίας (μετανάστευση, δημογραφικά στοιχεία, οικογένεια, λειτουργίες και μέλη αστικών κοινοτήτων), της εκπαίδευσης και του πνευματικού βίου, καθώς και της ιδεολογικής συγκρότησης και της στάσης των Ελλήνων κατά τα εξεταζόμενα γεγονότα. Με βάση τις πηγές, αρχικά αναδεικνύεται το πολυεπίπεδο ενδιαφέρον της Βενετίας για την Αχαΐα (γεωγραφικό, οικονομικό, ιδεολογικό κ.ά.). Ακολούθως, έμφαση δίδεται στην Αχαΐα ως κύριο τόπο εγκατάστασης πολλών επήλυδων, κυρίως Ελληνορθοδόξων πληθυσμών από τουρκοκρατούμενες περιοχές, οι οποίοι απέκτησαν ισχυρή κοινωνικοοικονομική παρουσία, ενώ λόγω της αθρόας προσέλευσής τους προκάλεσαν δημογραφική άνοδο στην περιοχή. Επιπλέον, η Αχαΐα μελετάται ως προς τη δομή της οικογένειας και συμπεραίνεται ότι η αχαϊκή οικογένεια της περιόδου ήταν μονοεστιακή και ολιγομελής. Κομβικός, σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων (πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών κλπ.), ήταν και ο καινοτόμος θεσμός των αστικών κοινοτήτων. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται οι τέσσερις αχαϊκές αστικές κοινότητες ως προς την οργάνωση, τις λειτουργίες αλλά και τα μέλη τους, η πλειονότητα των οποίων ήταν επήλυδες. Επιπλέον, στα χρόνια της δεύτερης βενετοκρατίας τοποθετούνται οι απαρχές της εδραίωσης αχαϊκών οικογενειών, οι οποίες διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο στις επόμενες περιόδους· της δεύτερης τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης. Επίσης, ειδική ενότητα αφιερώνεται στην εκπαίδευση και αποδεικνύεται ότι, ενώ η πνευματική κίνηση ήταν περιορισμένη, ωστόσο λειτουργούσαν μικρά σχολεία σε πόλεις, αλλά και σε διάφορες ορθόδοξες μονές της υπαίθρου. Τέλος, με βάση πηγές διάφορων κατηγοριών διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι η νέα οθωμανική κυριαρχία, το 1715, γνώρισε την ευμενή αποδοχή από την πλευρά του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της Αχαΐας, όπως και της υπόλοιπης Πελοποννήσου, ως απόρροια σύνθετων πολιτικών-κοινωνικοοικονομιών διεργασιών και ιδεολογικών θέσεων.","This thesis examines the region of Achaea during the second period of Venetian rule in the Peloponnese (1685-1715) and specifically the achaean space, its inhabitants, the institutions and the ideological composition of the population. The aim of this study is to reconstruct the new reality that was formed in Venetian Achaea (1687-1715), in the context of regional history, which is a fertile field of research. In a parallel manner, wider issues are examined, such as the, probable, historical continuities or discontinuities compared to the two periods of Ottoman rule in the area, before and after the second period of Venetian rule (1460-1687, 1715-1821) and there is an attempt to compare institutions and phenomena of Venetian Achaea to other Greek areas under Venetian rule. The current study is based on published primary sources, such as the relations and documents from Venetian officials, newsletters (avvisi) etc., combined with secondary literature relevant to the region and widely historical and theoretical issues. Methodologically, the subject of this thesis is examined through concepts, such as the historical geography and human geography (Venetian descriptions of the achaean space and its inhabitants), social history (immigrations, demographics, family, functions and members of the civic communities), education and intellectual movement and also the ideological composition and the attitude of the Greeks during the events under consideration. As stated by the known sources, the multilevel Venetian interest (geographical, economical, ideological etc.) for Achaea was at first emerged. Additionally, it is emphasized that Achaea was the main place of residence of many foreigners, mainly Greek Orthodox populations from areas under Ottoman rule, who obtained a strong socio-economical position and due to their large influx, they have caused a significant demographic rise in the area. Achaea is also examined in the context of the family structure and it is concluded that the achaean family of this period was nuclear, with few members. The innovative institution of civic communities played a pivotal role in many aspects (political, social, economical etc.). Within this framework, the four achaean civic communities are examined in terms of their organization, functions as well as their members, the majority of whom were foreigners. Furthermore, the origins of the consolidation of achaean families, who played a key role during the later periods (the second period of Ottoman rule and the Greek Revolution) are traced during the second period of Venetian rule. Moreover, an individual subject area is devoted to education and it is proven that, while the intellectual movement was limited, small schools operated in cities and few orthodox monasteries in the countryside. Finally, according to sources of different categories, it is concluded that the new Ottoman sovereignty, in 1715, was accepted favourably by the Greek Orthodox population of Achaea, like the rest of Peloponnese, as a result of complex political-socioeconomical processes and ideological attitudes."],"dc:identifier":["uoadl:2925644","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2925644"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η βενετική Αχαΐα (1687-1715). Χώρος, άνθρωποι, θεσμοί, ιδεολογική συγκρότηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:47Z"}