{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926338"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926338","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση παραγόντων παθογένειας σε κλινικά στελέχη Brucella melitensis και Brucella abortus στην Ελλάδα","abstract":"Η βρουκέλλωση, γνωστή και ως μελιταίος πυρετός έχει παγκόσμια εξάπλωση και αναγνωρίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες ζωονόσους εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής της επίπτωσης στην κτηνοτροφία καθώς και της μεγάλης μεταδοτικότητας της στους ανθρώπους. Στην Ελλάδα, η νόσος ενδημεί και εμφανίζει την μεγαλύτερη δηλούμενη επίπτωση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό συμβαίνει επειδή, η φύση της Brucella spp. με τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει, δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στην αναγνώριση, την αντιμετώπιση και εκρίζωσή της. Η παθογένεια της Brucella spp. συνδέεται κυρίως με την ικανότητα της να επιβιώνει και να αναπαράγεται ενδοκυττάρια στα κύτταρα του ξενιστή με την έκφραση αρκετών μορίων του κυτταρικού περιβλήματος. Η μολυσματικότητα και η ικανότητά της να προκαλεί χρόνιες λοιμώξεις πιστεύεται ότι οφείλεται στην ικανότητά της να αποφεύγει τους μηχανισμούς θανάτωσης εντός των μακροφάγων. Επιπλέον, η Brucella spp. έχει αναπτύξει στρατηγικές για να παραμένει για παρατεταμένες χρονικές περιόδους σε κύτταρα ξενιστές, αποφεύγοντας τις έμφυτες ανοσοαποκρίσεις. Διάφορα γενετικά και ανοσολογικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι όλα τα είδη του γένους Brucella είναι στενά συνδεδεμένα, παρ’ όλα αυτά έχουν παρατηρηθεί διαφορές στη λοιμογόνο δράση τους. Όπως έχει αποδειχτεί από μελέτες υπάρχουν αρκετές πρωτεΐνες που συμβάλλουν στην λοιμογονικότητα της Brucella spp. Ο χαρακτηρισμός και η διερεύνηση αυτών των γονιδίων του βακτηρίου αποτελούν βασικά στοιχεία για την αξιολόγηση της παθογένειας της. Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να ανιχνεύσει και να προσδιορίσει με τη μέθοδο πολυπλεκτικής PCR, την παρουσία και τη διανομή των κοινών γονιδίων που σχετίζονται με τη λοιμογόνο δράση του βακτηρίου σε 328 στελέχη Brucella spp., 315 στελέχη Brucella melitensis και 13 στελέχη Brucella abortus τα οποία είχαν απομονωθεί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Καθώς επίσης, και τη πιθανή διαφορετική γεωγραφική κατανομή αυτών των γονιδίων στα στελέχη Brucella spp. σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας. Τα αποτελέσματα της μελέτης, έδειξαν ότι ένα ποσοστό 2,5% από τα B.melitensis δεν παρουσίαζε το γονίδιο της ουρεάσης. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα στελέχη διατηρούν το μεγαλύτερο μέρος του παθογόνου δυναμικού τους, αφού απομονώθηκαν από θετικές αιμοκαλλιέργειες, άρα είχαν την ικανότητα να διέλθουν μέσω του όξινου γαστρικού περιβάλλοντος και στην συνέχεια να προκαλέσουν μικροβιαιμία και σήψη. Τέλος, δεν ανευρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές στην κατανομή των στελεχών με ελλείψεις γονιδίων, ειδικά της ομάδας με απώλεια του γονιδίου της ουρεάσης.","abstract_html":"Η βρουκέλλωση, γνωστή και ως μελιταίος πυρετός έχει παγκόσμια εξάπλωση και αναγνωρίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες ζωονόσους εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής της επίπτωσης στην κτηνοτροφία καθώς και της μεγάλης μεταδοτικότητας της στους ανθρώπους. Στην Ελλάδα, η νόσος ενδημεί και εμφανίζει την μεγαλύτερη δηλούμενη επίπτωση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό συμβαίνει επειδή, η φύση της Brucella spp. με τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει, δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στην αναγνώριση, την αντιμετώπιση και εκρίζωσή της. Η παθογένεια της Brucella spp. συνδέεται κυρίως με την ικανότητα της να επιβιώνει και να αναπαράγεται ενδοκυττάρια στα κύτταρα του ξενιστή με την έκφραση αρκετών μορίων του κυτταρικού περιβλήματος. Η μολυσματικότητα και η ικανότητά της να προκαλεί χρόνιες λοιμώξεις πιστεύεται ότι οφείλεται στην ικανότητά της να αποφεύγει τους μηχανισμούς θανάτωσης εντός των μακροφάγων. Επιπλέον, η Brucella spp. έχει αναπτύξει στρατηγικές για να παραμένει για παρατεταμένες χρονικές περιόδους σε κύτταρα ξενιστές, αποφεύγοντας τις έμφυτες ανοσοαποκρίσεις. Διάφορα γενετικά και ανοσολογικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι όλα τα είδη του γένους Brucella είναι στενά συνδεδεμένα, παρ’ όλα αυτά έχουν παρατηρηθεί διαφορές στη λοιμογόνο δράση τους. Όπως έχει αποδειχτεί από μελέτες υπάρχουν αρκετές πρωτεΐνες που συμβάλλουν στην λοιμογονικότητα της Brucella spp. Ο χαρακτηρισμός και η διερεύνηση αυτών των γονιδίων του βακτηρίου αποτελούν βασικά στοιχεία για την αξιολόγηση της παθογένειας της. Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να ανιχνεύσει και να προσδιορίσει με τη μέθοδο πολυπλεκτικής PCR, την παρουσία και τη διανομή των κοινών γονιδίων που σχετίζονται με τη λοιμογόνο δράση του βακτηρίου σε 328 στελέχη Brucella spp., 315 στελέχη Brucella melitensis και 13 στελέχη Brucella abortus τα οποία είχαν απομονωθεί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Καθώς επίσης, και τη πιθανή διαφορετική γεωγραφική κατανομή αυτών των γονιδίων στα στελέχη Brucella spp. σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας. Τα αποτελέσματα της μελέτης, έδειξαν ότι ένα ποσοστό 2,5% από τα B.melitensis δεν παρουσίαζε το γονίδιο της ουρεάσης. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα στελέχη διατηρούν το μεγαλύτερο μέρος του παθογόνου δυναμικού τους, αφού απομονώθηκαν από θετικές αιμοκαλλιέργειες, άρα είχαν την ικανότητα να διέλθουν μέσω του όξινου γαστρικού περιβάλλοντος και στην συνέχεια να προκαλέσουν μικροβιαιμία και σήψη. Τέλος, δεν ανευρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές στην κατανομή των στελεχών με ελλείψεις γονιδίων, ειδικά της ομάδας με απώλεια του γονιδίου της ουρεάσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Προκοπίου Αλεξάνδρα","Prokopiou Alexandra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:52Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926338"],"render_values":[{"text":"uoadl:2926338","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926338","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926338","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2926338","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Προκοπίου Αλεξάνδρα","Prokopiou Alexandra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926338"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η βρουκέλλωση, γνωστή και ως μελιταίος πυρετός έχει παγκόσμια εξάπλωση και αναγνωρίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες ζωονόσους εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής της επίπτωσης στην κτηνοτροφία καθώς και της μεγάλης μεταδοτικότητας της στους ανθρώπους. Στην Ελλάδα, η νόσος ενδημεί και εμφανίζει την μεγαλύτερη δηλούμενη επίπτωση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό συμβαίνει επειδή, η φύση της Brucella spp. με τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει, δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στην αναγνώριση, την αντιμετώπιση και εκρίζωσή της. Η παθογένεια της Brucella spp. συνδέεται κυρίως με την ικανότητα της να επιβιώνει και να αναπαράγεται ενδοκυττάρια στα κύτταρα του ξενιστή με την έκφραση αρκετών μορίων του κυτταρικού περιβλήματος. Η μολυσματικότητα και η ικανότητά της να προκαλεί χρόνιες λοιμώξεις πιστεύεται ότι οφείλεται στην ικανότητά της να αποφεύγει τους μηχανισμούς θανάτωσης εντός των μακροφάγων. Επιπλέον, η Brucella spp. έχει αναπτύξει στρατηγικές για να παραμένει για παρατεταμένες χρονικές περιόδους σε κύτταρα ξενιστές, αποφεύγοντας τις έμφυτες ανοσοαποκρίσεις. Διάφορα γενετικά και ανοσολογικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι όλα τα είδη του γένους Brucella είναι στενά συνδεδεμένα, παρ’ όλα αυτά έχουν παρατηρηθεί διαφορές στη λοιμογόνο δράση τους. Όπως έχει αποδειχτεί από μελέτες υπάρχουν αρκετές πρωτεΐνες που συμβάλλουν στην λοιμογονικότητα της Brucella spp. Ο χαρακτηρισμός και η διερεύνηση αυτών των γονιδίων του βακτηρίου αποτελούν βασικά στοιχεία για την αξιολόγηση της παθογένειας της. Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να ανιχνεύσει και να προσδιορίσει με τη μέθοδο πολυπλεκτικής PCR, την παρουσία και τη διανομή των κοινών γονιδίων που σχετίζονται με τη λοιμογόνο δράση του βακτηρίου σε 328 στελέχη Brucella spp., 315 στελέχη Brucella melitensis και 13 στελέχη Brucella abortus τα οποία είχαν απομονωθεί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Καθώς επίσης, και τη πιθανή διαφορετική γεωγραφική κατανομή αυτών των γονιδίων στα στελέχη Brucella spp. σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας. Τα αποτελέσματα της μελέτης, έδειξαν ότι ένα ποσοστό 2,5% από τα B.melitensis δεν παρουσίαζε το γονίδιο της ουρεάσης. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα στελέχη διατηρούν το μεγαλύτερο μέρος του παθογόνου δυναμικού τους, αφού απομονώθηκαν από θετικές αιμοκαλλιέργειες, άρα είχαν την ικανότητα να διέλθουν μέσω του όξινου γαστρικού περιβάλλοντος και στην συνέχεια να προκαλέσουν μικροβιαιμία και σήψη. Τέλος, δεν ανευρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές στην κατανομή των στελεχών με ελλείψεις γονιδίων, ειδικά της ομάδας με απώλεια του γονιδίου της ουρεάσης.","Brucellosis, also known as “undulant fever”, “Mediterranean fever” or “Malta fever”, is considered one of the most important zoonotic diseases worldwide due to its huge economic impact on livestock as well as its high transmissibility to humans. In Greece, the disease is endemic and shows the greatest reported impact among the countries of the European Union. This is because, the nature of Brucella spp. with its peculiarities, it creates several difficulties in its recognition, treatment and eradication. The pathogenesis of Brucella spp. is mainly associated with its ability to survive and reproduce intracellular in host cells by expressing several molecules in the cell envelope. An important aspect of Brucella infection is its ability to persist and replicate within phagocytic cells- macrophages avoiding the possibility of killing. Once inside this compartment, the bacteria can establish chronic infection. In addition, Brucella spp. has developed strategies to stay for extended periods of time in host cells, avoiding innate immune responses. Various genetic and immunological evidence prove that all species of the genus Brucella are closely related, although differences in their virulence have been observed. Studies have shown that there are several proteins that contribute to the virulence of Brucella spp. The characterization and investigation of these bacterial genes is the key to assessing its pathogenicity. The aim of this study was to detect and determine by multiplex PCR, the presence and distribution of common genes associated with the infectious activity of the bacterium in 328 strains of Brucella spp., 315 strains of Brucella melitensis and 13 strains of Brucella abortus which were isolated from various parts of Greece, as well as the possible different geographical distribution of these genes in Brucella spp. in different areas of Greece. The results of the study showed that 2.5% of B.melitensis did not show the urease gene. However, this does not negate the fact that these strains retain most of their pathogenic potential, since they were isolated from positive blood cultures, so they had the ability to pass through the acidic gastric environment and then cause bacteremia and sepsis. Finally, no statistically significant differences were found in the distribution of strains with gene deficiencies, especially in the group with the urease gene loss."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση παραγόντων παθογένειας σε κλινικά στελέχη Brucella melitensis και Brucella abortus στην Ελλάδα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Προκοπίου Αλεξάνδρα","Prokopiou Alexandra"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η βρουκέλλωση, γνωστή και ως μελιταίος πυρετός έχει παγκόσμια εξάπλωση και αναγνωρίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες ζωονόσους εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής της επίπτωσης στην κτηνοτροφία καθώς και της μεγάλης μεταδοτικότητας της στους ανθρώπους. Στην Ελλάδα, η νόσος ενδημεί και εμφανίζει την μεγαλύτερη δηλούμενη επίπτωση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό συμβαίνει επειδή, η φύση της Brucella spp. με τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει, δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στην αναγνώριση, την αντιμετώπιση και εκρίζωσή της. Η παθογένεια της Brucella spp. συνδέεται κυρίως με την ικανότητα της να επιβιώνει και να αναπαράγεται ενδοκυττάρια στα κύτταρα του ξενιστή με την έκφραση αρκετών μορίων του κυτταρικού περιβλήματος. Η μολυσματικότητα και η ικανότητά της να προκαλεί χρόνιες λοιμώξεις πιστεύεται ότι οφείλεται στην ικανότητά της να αποφεύγει τους μηχανισμούς θανάτωσης εντός των μακροφάγων. Επιπλέον, η Brucella spp. έχει αναπτύξει στρατηγικές για να παραμένει για παρατεταμένες χρονικές περιόδους σε κύτταρα ξενιστές, αποφεύγοντας τις έμφυτες ανοσοαποκρίσεις. Διάφορα γενετικά και ανοσολογικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι όλα τα είδη του γένους Brucella είναι στενά συνδεδεμένα, παρ’ όλα αυτά έχουν παρατηρηθεί διαφορές στη λοιμογόνο δράση τους. Όπως έχει αποδειχτεί από μελέτες υπάρχουν αρκετές πρωτεΐνες που συμβάλλουν στην λοιμογονικότητα της Brucella spp. Ο χαρακτηρισμός και η διερεύνηση αυτών των γονιδίων του βακτηρίου αποτελούν βασικά στοιχεία για την αξιολόγηση της παθογένειας της. Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να ανιχνεύσει και να προσδιορίσει με τη μέθοδο πολυπλεκτικής PCR, την παρουσία και τη διανομή των κοινών γονιδίων που σχετίζονται με τη λοιμογόνο δράση του βακτηρίου σε 328 στελέχη Brucella spp., 315 στελέχη Brucella melitensis και 13 στελέχη Brucella abortus τα οποία είχαν απομονωθεί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Καθώς επίσης, και τη πιθανή διαφορετική γεωγραφική κατανομή αυτών των γονιδίων στα στελέχη Brucella spp. σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας. Τα αποτελέσματα της μελέτης, έδειξαν ότι ένα ποσοστό 2,5% από τα B.melitensis δεν παρουσίαζε το γονίδιο της ουρεάσης. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα στελέχη διατηρούν το μεγαλύτερο μέρος του παθογόνου δυναμικού τους, αφού απομονώθηκαν από θετικές αιμοκαλλιέργειες, άρα είχαν την ικανότητα να διέλθουν μέσω του όξινου γαστρικού περιβάλλοντος και στην συνέχεια να προκαλέσουν μικροβιαιμία και σήψη. Τέλος, δεν ανευρέθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές στην κατανομή των στελεχών με ελλείψεις γονιδίων, ειδικά της ομάδας με απώλεια του γονιδίου της ουρεάσης.","Brucellosis, also known as “undulant fever”, “Mediterranean fever” or “Malta fever”, is considered one of the most important zoonotic diseases worldwide due to its huge economic impact on livestock as well as its high transmissibility to humans. In Greece, the disease is endemic and shows the greatest reported impact among the countries of the European Union. This is because, the nature of Brucella spp. with its peculiarities, it creates several difficulties in its recognition, treatment and eradication. The pathogenesis of Brucella spp. is mainly associated with its ability to survive and reproduce intracellular in host cells by expressing several molecules in the cell envelope. An important aspect of Brucella infection is its ability to persist and replicate within phagocytic cells- macrophages avoiding the possibility of killing. Once inside this compartment, the bacteria can establish chronic infection. In addition, Brucella spp. has developed strategies to stay for extended periods of time in host cells, avoiding innate immune responses. Various genetic and immunological evidence prove that all species of the genus Brucella are closely related, although differences in their virulence have been observed. Studies have shown that there are several proteins that contribute to the virulence of Brucella spp. The characterization and investigation of these bacterial genes is the key to assessing its pathogenicity. The aim of this study was to detect and determine by multiplex PCR, the presence and distribution of common genes associated with the infectious activity of the bacterium in 328 strains of Brucella spp., 315 strains of Brucella melitensis and 13 strains of Brucella abortus which were isolated from various parts of Greece, as well as the possible different geographical distribution of these genes in Brucella spp. in different areas of Greece. The results of the study showed that 2.5% of B.melitensis did not show the urease gene. However, this does not negate the fact that these strains retain most of their pathogenic potential, since they were isolated from positive blood cultures, so they had the ability to pass through the acidic gastric environment and then cause bacteremia and sepsis. Finally, no statistically significant differences were found in the distribution of strains with gene deficiencies, especially in the group with the urease gene loss."],"dc:identifier":["uoadl:2926338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926338"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση παραγόντων παθογένειας σε κλινικά στελέχη Brucella melitensis και Brucella abortus στην Ελλάδα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:52Z"}