{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926375"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926375","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Η καρφιλζομίμπη στο πολλαπλούν μυέλωμα: από το προκλινικό στάδιο στην κλινική ανάπτυξη\"","abstract":"Το πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα είναι μια από τις πιο συχνές αιματολογικές κακοήθειες, απόρροια της κλωνικής έκφρασης των ανοσοεκκριτικών κυττάρων, φυσιολογικά των οποίων είναι τα πλασματοκύτταρα. Το πολλαπλούν μυέλωμα, στο 85% των περιπτώσεων, εντοπίζεται στο μυελό των οστών, κάτι που συνοδεύεται από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των νεοπλασματικών κλώνων μέσα σε αυτόν, με συνέπεια τον περιορισμό της φυσιολογικής αιμοποίησης. Παρά την σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια για τη θεραπεία του, συνεχίζει να αποτελεί μια ανίατη ασθένεια με εμφάνιση υποτροπών, ακόμα και εάν μετά την αρχική αγωγή υπάρξει πλήρης ύφεση της νόσου. Τις υποτροπές αυτές καλείται να αντιμετωπίσει η επιστήμη τα τελευταία χρόνια με διαφόρων ειδών θεραπείες, μια εκ των οποίων αποτελούν οι αναστολείς πρωτεασώματος. Το πρωτεάσωμα συμμετέχει σε διάφορες κυτταρικές λειτουργίες όπως η απαλλαγή των κυττάρων από τα μη φυσιολογικά ή λανθασμένα διπλωμένα πολυπεπτίδια. Οι πρωτεΐνες που πρόκειται να διασπαστούν ενώνονται με μια μικρή πρωτεΐνη που ονομάζεται ουβικιτίνη και η αντίδραση της σύνδεσης αυτής καταλύεται από ένζυμα που ονομάζονται λιγάσες ουβικιτίνης. Βασική λειτουργία του είναι η αποικοδόμηση των ενδοκυττάριων πρωτεϊνών, ρυθμίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη μεταγραφή διαφόρων γονιδίων, τον κυτταρικό κύκλο, την απόπτωση, την κυτταρική διήθηση, την εξέλιξη της φλεγμονής και την αγγειογένεση. Έτσι, οι αναστολείς πρωτεασώματος δρουν κατά κύριο λόγο ενεργοποιώντας το μονοπάτι απόκρισης στις μη διπλωμένες πρωτεΐνες και οδηγώντας στην απόπτωση κυρίως κύτταρα με αυξημένο περιεχόμενο σε μη διπλωμένες πρωτεΐνες ή πρωτεΐνες που οδεύουν προς αποικοδόμηση, μια κατάσταση που εμφανίζεται πολύ έντονα στα καρκινικά κύτταρα. Όλα τα παραπάνω, τους καθιστούν κατάλληλους για χορήγηση σε ασθενείς, καθώς τα φυσιολογικά κύτταρα επηρεάζονται σε πολύ μικρότερο βαθμό από τα καρκινικά και μπορούν να ανακτήσουν πιο γρήγορα την ενεργότητα του πρωτεασώματος. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί αναστολείς 1ης, 2ης γενιάς, καθώς και νέοι που χορηγούνται δια της στοματικής οδού. Στην παρούσα εργασία αναλύεται ένας αναστολέας 2ης γενιάς, η καρφιλζομίμπη, από το προκλινικό στάδιο μέχρι την κλινική ανάπτυξη. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας μη αντιστρεπτός αναστολέας πρωτεασώματος ο οποίος χορηγείται σε άτομα που έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία, εγκεκριμένος τόσο από τις Αμερικάνικες όσο και από τις Ευρωπαϊκες αρχές. Οι προκλινικές μελέτες της καρφιλζομίμπης παρείχαν τη βάση για κλινικές δοκιμές των επόμενων φάσεων της μελέτης στη θεραπεία αιματολογικών κακοηθειών. Σε αυτές, φάνηκε πως η καρφιλζομίμπη έχει αντιπολλαπλασιαστική και προαποπτωτική δράση σε αιματολογικούς όγκους. Στα ζώα, ανέστειλε τη δράση του πρωτεασώματος στο αίμα και στους ιστούς και καθυστέρησε την ανάπτυξη όγκων σε μοντέλα πολλαπλού μυελώματος. Οι μελέτες φάσης Ι είχαν ως κύριο στόχο να εκτιμήσουν την ασφάλεια του προϊόντος, το όριο ανθεκτικότητας και τις ανεπιθύμητες ενέργειες, ενώ οι μελέτες φάσης ΙΙ να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, την ασφάλεια του έναντι στους ασθενείς καθώς και το δοσολογικό σχήμα τόσο με αποκλειστική χορήγηση καρφιλζομίμπης όσο και σε συνδυασμό της με άλλες θεραπείες. Τέλος, οι μελέτες φάσης ΙΙΙ αποτέλεσαν το τελευταίο βήμα για τη σχεδιασμένη αξιολόγηση του νέου φαρμακευτικού προϊόντος πριν την τελική του κυκλοφορία και είχαν ως κύριο στόχο να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου και οποιεσδήποτε παρενέργειες παρουσιαστούν. Τις δυο πιο σημαντικές μελέτες τέτοιου τύπου αποτέλεσαν η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, πολυκεντρική μελέτη Aspire κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη και η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, ελεγχόμενη μελέτη Εndeavor κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με τη δεξαμεθαζόνη. Πρωταρχικός στόχος και των δύο τελευταίων μελετών ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου στον πληθυσμό. Συμπερασματικά, η χορήγηση καρφιλζομίμπης έδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του πολλαπλούν μυελώματος τόσο ως μονοθεραπεία όσο και σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα έναντι στον πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα.","abstract_html":"Το πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα είναι μια από τις πιο συχνές αιματολογικές κακοήθειες, απόρροια της κλωνικής έκφρασης των ανοσοεκκριτικών κυττάρων, φυσιολογικά των οποίων είναι τα πλασματοκύτταρα. Το πολλαπλούν μυέλωμα, στο 85% των περιπτώσεων, εντοπίζεται στο μυελό των οστών, κάτι που συνοδεύεται από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των νεοπλασματικών κλώνων μέσα σε αυτόν, με συνέπεια τον περιορισμό της φυσιολογικής αιμοποίησης. Παρά την σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια για τη θεραπεία του, συνεχίζει να αποτελεί μια ανίατη ασθένεια με εμφάνιση υποτροπών, ακόμα και εάν μετά την αρχική αγωγή υπάρξει πλήρης ύφεση της νόσου. Τις υποτροπές αυτές καλείται να αντιμετωπίσει η επιστήμη τα τελευταία χρόνια με διαφόρων ειδών θεραπείες, μια εκ των οποίων αποτελούν οι αναστολείς πρωτεασώματος. Το πρωτεάσωμα συμμετέχει σε διάφορες κυτταρικές λειτουργίες όπως η απαλλαγή των κυττάρων από τα μη φυσιολογικά ή λανθασμένα διπλωμένα πολυπεπτίδια. Οι πρωτεΐνες που πρόκειται να διασπαστούν ενώνονται με μια μικρή πρωτεΐνη που ονομάζεται ουβικιτίνη και η αντίδραση της σύνδεσης αυτής καταλύεται από ένζυμα που ονομάζονται λιγάσες ουβικιτίνης. Βασική λειτουργία του είναι η αποικοδόμηση των ενδοκυττάριων πρωτεϊνών, ρυθμίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη μεταγραφή διαφόρων γονιδίων, τον κυτταρικό κύκλο, την απόπτωση, την κυτταρική διήθηση, την εξέλιξη της φλεγμονής και την αγγειογένεση. Έτσι, οι αναστολείς πρωτεασώματος δρουν κατά κύριο λόγο ενεργοποιώντας το μονοπάτι απόκρισης στις μη διπλωμένες πρωτεΐνες και οδηγώντας στην απόπτωση κυρίως κύτταρα με αυξημένο περιεχόμενο σε μη διπλωμένες πρωτεΐνες ή πρωτεΐνες που οδεύουν προς αποικοδόμηση, μια κατάσταση που εμφανίζεται πολύ έντονα στα καρκινικά κύτταρα. Όλα τα παραπάνω, τους καθιστούν κατάλληλους για χορήγηση σε ασθενείς, καθώς τα φυσιολογικά κύτταρα επηρεάζονται σε πολύ μικρότερο βαθμό από τα καρκινικά και μπορούν να ανακτήσουν πιο γρήγορα την ενεργότητα του πρωτεασώματος. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί αναστολείς 1ης, 2ης γενιάς, καθώς και νέοι που χορηγούνται δια της στοματικής οδού. Στην παρούσα εργασία αναλύεται ένας αναστολέας 2ης γενιάς, η καρφιλζομίμπη, από το προκλινικό στάδιο μέχρι την κλινική ανάπτυξη. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας μη αντιστρεπτός αναστολέας πρωτεασώματος ο οποίος χορηγείται σε άτομα που έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία, εγκεκριμένος τόσο από τις Αμερικάνικες όσο και από τις Ευρωπαϊκες αρχές. Οι προκλινικές μελέτες της καρφιλζομίμπης παρείχαν τη βάση για κλινικές δοκιμές των επόμενων φάσεων της μελέτης στη θεραπεία αιματολογικών κακοηθειών. Σε αυτές, φάνηκε πως η καρφιλζομίμπη έχει αντιπολλαπλασιαστική και προαποπτωτική δράση σε αιματολογικούς όγκους. Στα ζώα, ανέστειλε τη δράση του πρωτεασώματος στο αίμα και στους ιστούς και καθυστέρησε την ανάπτυξη όγκων σε μοντέλα πολλαπλού μυελώματος. Οι μελέτες φάσης Ι είχαν ως κύριο στόχο να εκτιμήσουν την ασφάλεια του προϊόντος, το όριο ανθεκτικότητας και τις ανεπιθύμητες ενέργειες, ενώ οι μελέτες φάσης ΙΙ να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, την ασφάλεια του έναντι στους ασθενείς καθώς και το δοσολογικό σχήμα τόσο με αποκλειστική χορήγηση καρφιλζομίμπης όσο και σε συνδυασμό της με άλλες θεραπείες. Τέλος, οι μελέτες φάσης ΙΙΙ αποτέλεσαν το τελευταίο βήμα για τη σχεδιασμένη αξιολόγηση του νέου φαρμακευτικού προϊόντος πριν την τελική του κυκλοφορία και είχαν ως κύριο στόχο να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου και οποιεσδήποτε παρενέργειες παρουσιαστούν. Τις δυο πιο σημαντικές μελέτες τέτοιου τύπου αποτέλεσαν η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, πολυκεντρική μελέτη Aspire κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη και η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, ελεγχόμενη μελέτη Εndeavor κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με τη δεξαμεθαζόνη. Πρωταρχικός στόχος και των δύο τελευταίων μελετών ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου στον πληθυσμό. Συμπερασματικά, η χορήγηση καρφιλζομίμπης έδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του πολλαπλούν μυελώματος τόσο ως μονοθεραπεία όσο και σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα έναντι στον πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Αδαμοπούλου Αικατερίνη","Adamopoulou Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:52Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926375"],"render_values":[{"text":"uoadl:2926375","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926375","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926375","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2926375","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αδαμοπούλου Αικατερίνη","Adamopoulou Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926375","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926375"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα είναι μια από τις πιο συχνές αιματολογικές κακοήθειες, απόρροια της κλωνικής έκφρασης των ανοσοεκκριτικών κυττάρων, φυσιολογικά των οποίων είναι τα πλασματοκύτταρα. Το πολλαπλούν μυέλωμα, στο 85% των περιπτώσεων, εντοπίζεται στο μυελό των οστών, κάτι που συνοδεύεται από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των νεοπλασματικών κλώνων μέσα σε αυτόν, με συνέπεια τον περιορισμό της φυσιολογικής αιμοποίησης. Παρά την σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια για τη θεραπεία του, συνεχίζει να αποτελεί μια ανίατη ασθένεια με εμφάνιση υποτροπών, ακόμα και εάν μετά την αρχική αγωγή υπάρξει πλήρης ύφεση της νόσου. Τις υποτροπές αυτές καλείται να αντιμετωπίσει η επιστήμη τα τελευταία χρόνια με διαφόρων ειδών θεραπείες, μια εκ των οποίων αποτελούν οι αναστολείς πρωτεασώματος. Το πρωτεάσωμα συμμετέχει σε διάφορες κυτταρικές λειτουργίες όπως η απαλλαγή των κυττάρων από τα μη φυσιολογικά ή λανθασμένα διπλωμένα πολυπεπτίδια. Οι πρωτεΐνες που πρόκειται να διασπαστούν ενώνονται με μια μικρή πρωτεΐνη που ονομάζεται ουβικιτίνη και η αντίδραση της σύνδεσης αυτής καταλύεται από ένζυμα που ονομάζονται λιγάσες ουβικιτίνης. Βασική λειτουργία του είναι η αποικοδόμηση των ενδοκυττάριων πρωτεϊνών, ρυθμίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη μεταγραφή διαφόρων γονιδίων, τον κυτταρικό κύκλο, την απόπτωση, την κυτταρική διήθηση, την εξέλιξη της φλεγμονής και την αγγειογένεση. Έτσι, οι αναστολείς πρωτεασώματος δρουν κατά κύριο λόγο ενεργοποιώντας το μονοπάτι απόκρισης στις μη διπλωμένες πρωτεΐνες και οδηγώντας στην απόπτωση κυρίως κύτταρα με αυξημένο περιεχόμενο σε μη διπλωμένες πρωτεΐνες ή πρωτεΐνες που οδεύουν προς αποικοδόμηση, μια κατάσταση που εμφανίζεται πολύ έντονα στα καρκινικά κύτταρα. Όλα τα παραπάνω, τους καθιστούν κατάλληλους για χορήγηση σε ασθενείς, καθώς τα φυσιολογικά κύτταρα επηρεάζονται σε πολύ μικρότερο βαθμό από τα καρκινικά και μπορούν να ανακτήσουν πιο γρήγορα την ενεργότητα του πρωτεασώματος. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί αναστολείς 1ης, 2ης γενιάς, καθώς και νέοι που χορηγούνται δια της στοματικής οδού. Στην παρούσα εργασία αναλύεται ένας αναστολέας 2ης γενιάς, η καρφιλζομίμπη, από το προκλινικό στάδιο μέχρι την κλινική ανάπτυξη. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας μη αντιστρεπτός αναστολέας πρωτεασώματος ο οποίος χορηγείται σε άτομα που έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία, εγκεκριμένος τόσο από τις Αμερικάνικες όσο και από τις Ευρωπαϊκες αρχές. Οι προκλινικές μελέτες της καρφιλζομίμπης παρείχαν τη βάση για κλινικές δοκιμές των επόμενων φάσεων της μελέτης στη θεραπεία αιματολογικών κακοηθειών. Σε αυτές, φάνηκε πως η καρφιλζομίμπη έχει αντιπολλαπλασιαστική και προαποπτωτική δράση σε αιματολογικούς όγκους. Στα ζώα, ανέστειλε τη δράση του πρωτεασώματος στο αίμα και στους ιστούς και καθυστέρησε την ανάπτυξη όγκων σε μοντέλα πολλαπλού μυελώματος. Οι μελέτες φάσης Ι είχαν ως κύριο στόχο να εκτιμήσουν την ασφάλεια του προϊόντος, το όριο ανθεκτικότητας και τις ανεπιθύμητες ενέργειες, ενώ οι μελέτες φάσης ΙΙ να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, την ασφάλεια του έναντι στους ασθενείς καθώς και το δοσολογικό σχήμα τόσο με αποκλειστική χορήγηση καρφιλζομίμπης όσο και σε συνδυασμό της με άλλες θεραπείες. Τέλος, οι μελέτες φάσης ΙΙΙ αποτέλεσαν το τελευταίο βήμα για τη σχεδιασμένη αξιολόγηση του νέου φαρμακευτικού προϊόντος πριν την τελική του κυκλοφορία και είχαν ως κύριο στόχο να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου και οποιεσδήποτε παρενέργειες παρουσιαστούν. Τις δυο πιο σημαντικές μελέτες τέτοιου τύπου αποτέλεσαν η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, πολυκεντρική μελέτη Aspire κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη και η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, ελεγχόμενη μελέτη Εndeavor κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με τη δεξαμεθαζόνη. Πρωταρχικός στόχος και των δύο τελευταίων μελετών ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου στον πληθυσμό. Συμπερασματικά, η χορήγηση καρφιλζομίμπης έδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του πολλαπλούν μυελώματος τόσο ως μονοθεραπεία όσο και σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα έναντι στον πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα.","Multiple or plasma cell myeloma is one of the most common hematological malignancies, resulting from the malignant plasma cells accumulate in bone marrow – crowding out the normal plasma cells that help fight infection. Multiple myeloma, in 85% of cases, is found in the bone marrow, which is accompanied by uncontrolled proliferation of neoplastic clones within it, thus limiting normal hematopoiesization. Despite the significant progress made in recent years in its treatment, it continues to be an incurable disease with the appearance of relapses, even if after the initial treatment there is a complete remission of the disease. These relapses have been addressed by science in recent years with various types of treatments, one of which is the use of proteasoma inhibitors. The protease is involved in various cellular functions such as ridding cells of abnormal or incorrectly folded polypeptides. The proteins to be broken down are joined by a small protein called ubiquitin and the reaction of this binding is catalyzed by enzymes called ubiquitin ligases. Its main function is the degradation of intracellular proteins, thus regulating the transcription of various genes, the cell cycle, apoptosis, cell filtration, the progression of inflammation and angiogenesis . Thus, proteasoma inhibitors act primarily by activating the response pathway to unfolded proteins and leading to the apoptosis of mainly cells with increased content in unfolded proteins or proteins that are heading for degradation, a condition that occurs very strongly in cancer cells. All of the above make them suitable for administer to patients, as normal cells are affected to a much lesser extent than cancerous cells and can more quickly regain the activity of the protease. To date, 1st and 2nd generation inhibitors have been developed, as well as newer ones that can administered through the oral tract. This paper analyses a 2nd generation inhibitor, carfilzomib, from the preclinical stage all the way to clinical development. Carfilzomib is a non-reversible proteasoma inhibitor given to people who have received prior treatment, approved by both the American and European authorities. Preclinical studies of carfilzomib provided the basis for the next phases of the study in the treatment of hematological malignancies. In them, it appeared that carfilzomib has an anti-multi-triple and pre-declining effect on esmatological tumors. In animals, it inhibited the action of proteasoma in blood and tissues and delayed the development of tumors in multiple myeloma models. The main objective of the phase I studies was to assess product safety, the resistance limit and adverse reactions, while phase II studies investigated the efficacy of the drug, its safety towards patients and the dosing regimen both with exclusive administration of carfilzimib and in combination with other treatments. Finally, the phase III studies were the last step in the planned evaluation of the new medicinal product prior to its final release and were primarily intended to investigate the efficacy of the drug and any side effects that occur. The two most important studies of this type were the randomized, open, multicenter Aspire study in which the combination of carfilzomib with lenalidomide and dexamethasone was assessed and the randomized, open, controlled Endeavor study in which the combination of carfilzomib and dexamethasone was assessed. The primary objective of both recent studies was survival without disease progression in the population. In conclusion, the administration of carfilzomib showed greater efficacy against multiple myeloma both as monotherapy and in combination with other drugs compared to other courses of treatment used for multiple or plasma cell myeloma."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Η καρφιλζομίμπη στο πολλαπλούν μυέλωμα: από το προκλινικό στάδιο στην κλινική ανάπτυξη\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αδαμοπούλου Αικατερίνη","Adamopoulou Aikaterini"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Το πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα είναι μια από τις πιο συχνές αιματολογικές κακοήθειες, απόρροια της κλωνικής έκφρασης των ανοσοεκκριτικών κυττάρων, φυσιολογικά των οποίων είναι τα πλασματοκύτταρα. Το πολλαπλούν μυέλωμα, στο 85% των περιπτώσεων, εντοπίζεται στο μυελό των οστών, κάτι που συνοδεύεται από ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των νεοπλασματικών κλώνων μέσα σε αυτόν, με συνέπεια τον περιορισμό της φυσιολογικής αιμοποίησης. Παρά την σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια για τη θεραπεία του, συνεχίζει να αποτελεί μια ανίατη ασθένεια με εμφάνιση υποτροπών, ακόμα και εάν μετά την αρχική αγωγή υπάρξει πλήρης ύφεση της νόσου. Τις υποτροπές αυτές καλείται να αντιμετωπίσει η επιστήμη τα τελευταία χρόνια με διαφόρων ειδών θεραπείες, μια εκ των οποίων αποτελούν οι αναστολείς πρωτεασώματος. Το πρωτεάσωμα συμμετέχει σε διάφορες κυτταρικές λειτουργίες όπως η απαλλαγή των κυττάρων από τα μη φυσιολογικά ή λανθασμένα διπλωμένα πολυπεπτίδια. Οι πρωτεΐνες που πρόκειται να διασπαστούν ενώνονται με μια μικρή πρωτεΐνη που ονομάζεται ουβικιτίνη και η αντίδραση της σύνδεσης αυτής καταλύεται από ένζυμα που ονομάζονται λιγάσες ουβικιτίνης. Βασική λειτουργία του είναι η αποικοδόμηση των ενδοκυττάριων πρωτεϊνών, ρυθμίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη μεταγραφή διαφόρων γονιδίων, τον κυτταρικό κύκλο, την απόπτωση, την κυτταρική διήθηση, την εξέλιξη της φλεγμονής και την αγγειογένεση. Έτσι, οι αναστολείς πρωτεασώματος δρουν κατά κύριο λόγο ενεργοποιώντας το μονοπάτι απόκρισης στις μη διπλωμένες πρωτεΐνες και οδηγώντας στην απόπτωση κυρίως κύτταρα με αυξημένο περιεχόμενο σε μη διπλωμένες πρωτεΐνες ή πρωτεΐνες που οδεύουν προς αποικοδόμηση, μια κατάσταση που εμφανίζεται πολύ έντονα στα καρκινικά κύτταρα. Όλα τα παραπάνω, τους καθιστούν κατάλληλους για χορήγηση σε ασθενείς, καθώς τα φυσιολογικά κύτταρα επηρεάζονται σε πολύ μικρότερο βαθμό από τα καρκινικά και μπορούν να ανακτήσουν πιο γρήγορα την ενεργότητα του πρωτεασώματος. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί αναστολείς 1ης, 2ης γενιάς, καθώς και νέοι που χορηγούνται δια της στοματικής οδού. Στην παρούσα εργασία αναλύεται ένας αναστολέας 2ης γενιάς, η καρφιλζομίμπη, από το προκλινικό στάδιο μέχρι την κλινική ανάπτυξη. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας μη αντιστρεπτός αναστολέας πρωτεασώματος ο οποίος χορηγείται σε άτομα που έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία, εγκεκριμένος τόσο από τις Αμερικάνικες όσο και από τις Ευρωπαϊκες αρχές. Οι προκλινικές μελέτες της καρφιλζομίμπης παρείχαν τη βάση για κλινικές δοκιμές των επόμενων φάσεων της μελέτης στη θεραπεία αιματολογικών κακοηθειών. Σε αυτές, φάνηκε πως η καρφιλζομίμπη έχει αντιπολλαπλασιαστική και προαποπτωτική δράση σε αιματολογικούς όγκους. Στα ζώα, ανέστειλε τη δράση του πρωτεασώματος στο αίμα και στους ιστούς και καθυστέρησε την ανάπτυξη όγκων σε μοντέλα πολλαπλού μυελώματος. Οι μελέτες φάσης Ι είχαν ως κύριο στόχο να εκτιμήσουν την ασφάλεια του προϊόντος, το όριο ανθεκτικότητας και τις ανεπιθύμητες ενέργειες, ενώ οι μελέτες φάσης ΙΙ να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, την ασφάλεια του έναντι στους ασθενείς καθώς και το δοσολογικό σχήμα τόσο με αποκλειστική χορήγηση καρφιλζομίμπης όσο και σε συνδυασμό της με άλλες θεραπείες. Τέλος, οι μελέτες φάσης ΙΙΙ αποτέλεσαν το τελευταίο βήμα για τη σχεδιασμένη αξιολόγηση του νέου φαρμακευτικού προϊόντος πριν την τελική του κυκλοφορία και είχαν ως κύριο στόχο να διερευνήσουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου και οποιεσδήποτε παρενέργειες παρουσιαστούν. Τις δυο πιο σημαντικές μελέτες τέτοιου τύπου αποτέλεσαν η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, πολυκεντρική μελέτη Aspire κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη και η τυχαιοποιημένη, ανοιχτή, ελεγχόμενη μελέτη Εndeavor κατά την οποία εκτιμήθηκε ο συνδυασμός της καρφιλζομίμπης με τη δεξαμεθαζόνη. Πρωταρχικός στόχος και των δύο τελευταίων μελετών ήταν η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου στον πληθυσμό. Συμπερασματικά, η χορήγηση καρφιλζομίμπης έδειξε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα έναντι του πολλαπλούν μυελώματος τόσο ως μονοθεραπεία όσο και σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα έναντι στον πολλαπλούν ή πλασματοκυτταρικό μυέλωμα.","Multiple or plasma cell myeloma is one of the most common hematological malignancies, resulting from the malignant plasma cells accumulate in bone marrow – crowding out the normal plasma cells that help fight infection. Multiple myeloma, in 85% of cases, is found in the bone marrow, which is accompanied by uncontrolled proliferation of neoplastic clones within it, thus limiting normal hematopoiesization. Despite the significant progress made in recent years in its treatment, it continues to be an incurable disease with the appearance of relapses, even if after the initial treatment there is a complete remission of the disease. These relapses have been addressed by science in recent years with various types of treatments, one of which is the use of proteasoma inhibitors. The protease is involved in various cellular functions such as ridding cells of abnormal or incorrectly folded polypeptides. The proteins to be broken down are joined by a small protein called ubiquitin and the reaction of this binding is catalyzed by enzymes called ubiquitin ligases. Its main function is the degradation of intracellular proteins, thus regulating the transcription of various genes, the cell cycle, apoptosis, cell filtration, the progression of inflammation and angiogenesis . Thus, proteasoma inhibitors act primarily by activating the response pathway to unfolded proteins and leading to the apoptosis of mainly cells with increased content in unfolded proteins or proteins that are heading for degradation, a condition that occurs very strongly in cancer cells. All of the above make them suitable for administer to patients, as normal cells are affected to a much lesser extent than cancerous cells and can more quickly regain the activity of the protease. To date, 1st and 2nd generation inhibitors have been developed, as well as newer ones that can administered through the oral tract. This paper analyses a 2nd generation inhibitor, carfilzomib, from the preclinical stage all the way to clinical development. Carfilzomib is a non-reversible proteasoma inhibitor given to people who have received prior treatment, approved by both the American and European authorities. Preclinical studies of carfilzomib provided the basis for the next phases of the study in the treatment of hematological malignancies. In them, it appeared that carfilzomib has an anti-multi-triple and pre-declining effect on esmatological tumors. In animals, it inhibited the action of proteasoma in blood and tissues and delayed the development of tumors in multiple myeloma models. The main objective of the phase I studies was to assess product safety, the resistance limit and adverse reactions, while phase II studies investigated the efficacy of the drug, its safety towards patients and the dosing regimen both with exclusive administration of carfilzimib and in combination with other treatments. Finally, the phase III studies were the last step in the planned evaluation of the new medicinal product prior to its final release and were primarily intended to investigate the efficacy of the drug and any side effects that occur. The two most important studies of this type were the randomized, open, multicenter Aspire study in which the combination of carfilzomib with lenalidomide and dexamethasone was assessed and the randomized, open, controlled Endeavor study in which the combination of carfilzomib and dexamethasone was assessed. The primary objective of both recent studies was survival without disease progression in the population. In conclusion, the administration of carfilzomib showed greater efficacy against multiple myeloma both as monotherapy and in combination with other drugs compared to other courses of treatment used for multiple or plasma cell myeloma."],"dc:identifier":["uoadl:2926375","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926375"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["\"Η καρφιλζομίμπη στο πολλαπλούν μυέλωμα: από το προκλινικό στάδιο στην κλινική ανάπτυξη\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:52Z"}