{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926778"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926778","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η σημασία της ανοσοϊστοχημείας στον καρκίνο του παχέος εντέρου","abstract":"Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ένα από τα συχνότερα και πιο κοινά νεοπλάσματα, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας ποικίλουν σημαντικά ανά τον κόσμο και τα περιστατικά βαίνουν διαρκώς αυξανόμενα, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία από το Παγκόσμιο Παρατηρητήριο για τον Καρκίνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το έτος 2018 ο ορθοκολικός καρκίνος ήταν ο 3ος πιο συχνά διεγνωσμένος και ο 2ος πιο θανατηφόρος καρκίνος στον κόσμο. Διαφορές στη συχνότητα εμφάνισης παρατηρούνται ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ η νόσος είναι σπάνια πριν την ηλικία των 40 ετών. Η αιτιολογική βάση της νόσου είναι πολύπλοκη και όχι σαφώς καθορισμένη. Χαρακτηρίζεται από την αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών, ατομικών και γενετικών παραγόντων στα διάφορα στάδια της καρκινογένεσης. Η πρόληψη του ορθοκολικού καρκίνου, ακολουθώντας χρονική διαδοχή, στοχεύει στην αποτροπή εμφάνισης της νόσου, στη διακοπή της νεοπλασματικής της ανάπτυξης και στην παρεμπόδιση της εξέλιξης ήδη εγκατεστημένης νόσου. Η διαγνωστική διαδικασία συνίσταται στην κλινική εξέταση, σε εργαστηριακές εξετάσεις με βασική την ανίχνευση αιμοσφαιρίνης κοπράνων και σε απεικονιστικές μεθόδους με κυριότερη την κολονοσκόπηση. Η κλινική έκβαση της νόσου και η επιβίωση των ασθενών εξαρτάται σημαντικά από το παθολογοανατομικό στάδιο του όγκου κατά τη διάγνωση. Οι συμπτωματικοί ασθενείς, καθώς έχουν συνήθως προχωρημένη νόσο με λεμφαδενικές διηθήσεις και μεταστατικές εστίες, καταγράφουν ποσοστά πενταετούς επιβίωσης περίπου 50%. Η θεραπευτική αντιμετώπιση του ορθοκολικού καρκίνου βασίζεται στην πρόγνωση και συνίσταται σε χειρουργική και συμπληρωματική θεραπεία. Οι σύγχρονες θεραπείες, στηριζόμενες στο μοριακό προφίλ του όγκου, χρησιμοποιούν βιολογικούς φαρμακευτικούς παράγοντες στόχευσης και προσβλέπουν σε εξατομικευμένη προσέγγιση. Ο ορθοκολικός καρκίνος είναι κατ’ εξοχήν σποραδική νόσος 65%-85% των περιπτώσεων, η οικογενής μορφή παρατηρείται στο 10%-30% των περιπτώσεων, ενώ ο κληρονομικός τύπος με την εμφάνιση γενετικών συνδρόμων ενοχοποιείται για λιγότερο από το 5% του συνόλου των περιπτώσεων. Η πολυσταδιακή νεοπλασματική εξεργασία βασίζεται σε μοριακές μεταβολές, οι οποίες προσδίδουν ετερογένεια στη νόσο, καθορίζουν το μοριακό της προφίλ και διαμορφώνουν τον ανοσοφαινότυπο. Ο φαινοτυπικός καθορισμός παραγματοποιείται με την πλέον διαδεδομένη, ευρέως χρησιμοποιούμενη, εργαστηριακή τεχνική της Ανοσοϊστοχημείας. Η ανοσοϊστοχημεία βασίζεται στην ειδική δέσμευση αντισωμάτων (μονοκλωνικών ή πολυκλωνικών) με ενδοκυττάρια ή εξωκυττάρια αντιγόνα, γνωστά και ως βιοδείκτες, που βρίσκονται in situ, στον υπό μελέτη ιστό. Η ανίχνευση των θέσεων δέσμευσης γίνεται, συνηθέστερα, με την χρήση ενζυμικής χρωμογόνου αντίδρασης. Υπάρχει πληθώρα και ποικιλία αντιγονικών μορίων, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην ανοσοϊστοχημική διερεύνηση πρωτοπαθούς και μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου. Οι βιοδείκτες αυτοί διακρίνονται με βάση τον ρόλο που επιτελούν σε διαγνωστικούς, προγνωστικούς και προβλεπτικούς βιοδείκτες. Πρωτεΐνες, όπως οι κερατίνες CK20 και CK7, που ελέγχονται μαζί και σε συνδυασμό με τον μεταγραφικό παράγοντα CDX-2, η GPA33 με έντονη παρουσία σε καλά διαφοροποιημένους όγκους και η CDH17 που εκφράζεται σε όλα τα μεταστατικά αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου έχουν γνωστή διαγνωστική αξία. Οι ΜΜR πρωτεΐνες ελέγχονται ανοσοϊστοχημικά, προκειμένου να υποδείξουν την ύπαρξη ή όχι συνδρόμου Lynch, ενώ ταυτόχρονα εμπλέκονται στην προγνωστική διαστρωμάτωση των ασθενών με ορθοκολικό καρκίνο αλλά και στη θεραπευτική τους απόκριση. Προγνωστική αξία έχουν αντιγόνα, όπως η SMAD4 πρωτεΐνη και η Villin. Στους προβλεπτικούς δείκτες συγκαταλλέγονται η ενίσχυση του Her-2 γονιδίου και τρεις υποδοχείς των NTRK γονιδίων, που συμμετέχουν σε γεγονότα σύντηξης. Καθώς δεν υπάρχει απόλυτα ειδικός βιοδείκτης για τον ορθοκολικό καρκίνο, η έρευνα είναι συνεχής. Οι συστημικές μελέτες και οι κλινικές δοκιμές αποσκοπούν στην ανεύρεση νέων αξιόπιστων πρωτεϊνικών μορίων, στην επιβεβαίωση της αξίας τους ως προς την διάγνωση, πρόγνωση και θεραπεία, αλλά και στην επικύρωση των ήδη χρησιμοποιούμενων βιοδεικτών σήμερα.","abstract_html":"Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ένα από τα συχνότερα και πιο κοινά νεοπλάσματα, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας ποικίλουν σημαντικά ανά τον κόσμο και τα περιστατικά βαίνουν διαρκώς αυξανόμενα, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία από το Παγκόσμιο Παρατηρητήριο για τον Καρκίνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το έτος 2018 ο ορθοκολικός καρκίνος ήταν ο 3ος πιο συχνά διεγνωσμένος και ο 2ος πιο θανατηφόρος καρκίνος στον κόσμο. Διαφορές στη συχνότητα εμφάνισης παρατηρούνται ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ η νόσος είναι σπάνια πριν την ηλικία των 40 ετών. Η αιτιολογική βάση της νόσου είναι πολύπλοκη και όχι σαφώς καθορισμένη. Χαρακτηρίζεται από την αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών, ατομικών και γενετικών παραγόντων στα διάφορα στάδια της καρκινογένεσης. Η πρόληψη του ορθοκολικού καρκίνου, ακολουθώντας χρονική διαδοχή, στοχεύει στην αποτροπή εμφάνισης της νόσου, στη διακοπή της νεοπλασματικής της ανάπτυξης και στην παρεμπόδιση της εξέλιξης ήδη εγκατεστημένης νόσου. Η διαγνωστική διαδικασία συνίσταται στην κλινική εξέταση, σε εργαστηριακές εξετάσεις με βασική την ανίχνευση αιμοσφαιρίνης κοπράνων και σε απεικονιστικές μεθόδους με κυριότερη την κολονοσκόπηση. Η κλινική έκβαση της νόσου και η επιβίωση των ασθενών εξαρτάται σημαντικά από το παθολογοανατομικό στάδιο του όγκου κατά τη διάγνωση. Οι συμπτωματικοί ασθενείς, καθώς έχουν συνήθως προχωρημένη νόσο με λεμφαδενικές διηθήσεις και μεταστατικές εστίες, καταγράφουν ποσοστά πενταετούς επιβίωσης περίπου 50%. Η θεραπευτική αντιμετώπιση του ορθοκολικού καρκίνου βασίζεται στην πρόγνωση και συνίσταται σε χειρουργική και συμπληρωματική θεραπεία. Οι σύγχρονες θεραπείες, στηριζόμενες στο μοριακό προφίλ του όγκου, χρησιμοποιούν βιολογικούς φαρμακευτικούς παράγοντες στόχευσης και προσβλέπουν σε εξατομικευμένη προσέγγιση. Ο ορθοκολικός καρκίνος είναι κατ’ εξοχήν σποραδική νόσος 65%-85% των περιπτώσεων, η οικογενής μορφή παρατηρείται στο 10%-30% των περιπτώσεων, ενώ ο κληρονομικός τύπος με την εμφάνιση γενετικών συνδρόμων ενοχοποιείται για λιγότερο από το 5% του συνόλου των περιπτώσεων. Η πολυσταδιακή νεοπλασματική εξεργασία βασίζεται σε μοριακές μεταβολές, οι οποίες προσδίδουν ετερογένεια στη νόσο, καθορίζουν το μοριακό της προφίλ και διαμορφώνουν τον ανοσοφαινότυπο. Ο φαινοτυπικός καθορισμός παραγματοποιείται με την πλέον διαδεδομένη, ευρέως χρησιμοποιούμενη, εργαστηριακή τεχνική της Ανοσοϊστοχημείας. Η ανοσοϊστοχημεία βασίζεται στην ειδική δέσμευση αντισωμάτων (μονοκλωνικών ή πολυκλωνικών) με ενδοκυττάρια ή εξωκυττάρια αντιγόνα, γνωστά και ως βιοδείκτες, που βρίσκονται in situ, στον υπό μελέτη ιστό. Η ανίχνευση των θέσεων δέσμευσης γίνεται, συνηθέστερα, με την χρήση ενζυμικής χρωμογόνου αντίδρασης. Υπάρχει πληθώρα και ποικιλία αντιγονικών μορίων, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην ανοσοϊστοχημική διερεύνηση πρωτοπαθούς και μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου. Οι βιοδείκτες αυτοί διακρίνονται με βάση τον ρόλο που επιτελούν σε διαγνωστικούς, προγνωστικούς και προβλεπτικούς βιοδείκτες. Πρωτεΐνες, όπως οι κερατίνες CK20 και CK7, που ελέγχονται μαζί και σε συνδυασμό με τον μεταγραφικό παράγοντα CDX-2, η GPA33 με έντονη παρουσία σε καλά διαφοροποιημένους όγκους και η CDH17 που εκφράζεται σε όλα τα μεταστατικά αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου έχουν γνωστή διαγνωστική αξία. Οι ΜΜR πρωτεΐνες ελέγχονται ανοσοϊστοχημικά, προκειμένου να υποδείξουν την ύπαρξη ή όχι συνδρόμου Lynch, ενώ ταυτόχρονα εμπλέκονται στην προγνωστική διαστρωμάτωση των ασθενών με ορθοκολικό καρκίνο αλλά και στη θεραπευτική τους απόκριση. Προγνωστική αξία έχουν αντιγόνα, όπως η SMAD4 πρωτεΐνη και η Villin. Στους προβλεπτικούς δείκτες συγκαταλλέγονται η ενίσχυση του Her-2 γονιδίου και τρεις υποδοχείς των NTRK γονιδίων, που συμμετέχουν σε γεγονότα σύντηξης. Καθώς δεν υπάρχει απόλυτα ειδικός βιοδείκτης για τον ορθοκολικό καρκίνο, η έρευνα είναι συνεχής. Οι συστημικές μελέτες και οι κλινικές δοκιμές αποσκοπούν στην ανεύρεση νέων αξιόπιστων πρωτεϊνικών μορίων, στην επιβεβαίωση της αξίας τους ως προς την διάγνωση, πρόγνωση και θεραπεία, αλλά και στην επικύρωση των ήδη χρησιμοποιούμενων βιοδεικτών σήμερα.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταθακοπούλου Αριστέα","Stathakopoulou Aristea"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:54Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926778"],"render_values":[{"text":"uoadl:2926778","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926778","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926778","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2926778","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταθακοπούλου Αριστέα","Stathakopoulou Aristea"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926778","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926778"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ένα από τα συχνότερα και πιο κοινά νεοπλάσματα, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας ποικίλουν σημαντικά ανά τον κόσμο και τα περιστατικά βαίνουν διαρκώς αυξανόμενα, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία από το Παγκόσμιο Παρατηρητήριο για τον Καρκίνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το έτος 2018 ο ορθοκολικός καρκίνος ήταν ο 3ος πιο συχνά διεγνωσμένος και ο 2ος πιο θανατηφόρος καρκίνος στον κόσμο. Διαφορές στη συχνότητα εμφάνισης παρατηρούνται ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ η νόσος είναι σπάνια πριν την ηλικία των 40 ετών. Η αιτιολογική βάση της νόσου είναι πολύπλοκη και όχι σαφώς καθορισμένη. Χαρακτηρίζεται από την αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών, ατομικών και γενετικών παραγόντων στα διάφορα στάδια της καρκινογένεσης. Η πρόληψη του ορθοκολικού καρκίνου, ακολουθώντας χρονική διαδοχή, στοχεύει στην αποτροπή εμφάνισης της νόσου, στη διακοπή της νεοπλασματικής της ανάπτυξης και στην παρεμπόδιση της εξέλιξης ήδη εγκατεστημένης νόσου. Η διαγνωστική διαδικασία συνίσταται στην κλινική εξέταση, σε εργαστηριακές εξετάσεις με βασική την ανίχνευση αιμοσφαιρίνης κοπράνων και σε απεικονιστικές μεθόδους με κυριότερη την κολονοσκόπηση. Η κλινική έκβαση της νόσου και η επιβίωση των ασθενών εξαρτάται σημαντικά από το παθολογοανατομικό στάδιο του όγκου κατά τη διάγνωση. Οι συμπτωματικοί ασθενείς, καθώς έχουν συνήθως προχωρημένη νόσο με λεμφαδενικές διηθήσεις και μεταστατικές εστίες, καταγράφουν ποσοστά πενταετούς επιβίωσης περίπου 50%. Η θεραπευτική αντιμετώπιση του ορθοκολικού καρκίνου βασίζεται στην πρόγνωση και συνίσταται σε χειρουργική και συμπληρωματική θεραπεία. Οι σύγχρονες θεραπείες, στηριζόμενες στο μοριακό προφίλ του όγκου, χρησιμοποιούν βιολογικούς φαρμακευτικούς παράγοντες στόχευσης και προσβλέπουν σε εξατομικευμένη προσέγγιση. Ο ορθοκολικός καρκίνος είναι κατ’ εξοχήν σποραδική νόσος 65%-85% των περιπτώσεων, η οικογενής μορφή παρατηρείται στο 10%-30% των περιπτώσεων, ενώ ο κληρονομικός τύπος με την εμφάνιση γενετικών συνδρόμων ενοχοποιείται για λιγότερο από το 5% του συνόλου των περιπτώσεων. Η πολυσταδιακή νεοπλασματική εξεργασία βασίζεται σε μοριακές μεταβολές, οι οποίες προσδίδουν ετερογένεια στη νόσο, καθορίζουν το μοριακό της προφίλ και διαμορφώνουν τον ανοσοφαινότυπο. Ο φαινοτυπικός καθορισμός παραγματοποιείται με την πλέον διαδεδομένη, ευρέως χρησιμοποιούμενη, εργαστηριακή τεχνική της Ανοσοϊστοχημείας. Η ανοσοϊστοχημεία βασίζεται στην ειδική δέσμευση αντισωμάτων (μονοκλωνικών ή πολυκλωνικών) με ενδοκυττάρια ή εξωκυττάρια αντιγόνα, γνωστά και ως βιοδείκτες, που βρίσκονται in situ, στον υπό μελέτη ιστό. Η ανίχνευση των θέσεων δέσμευσης γίνεται, συνηθέστερα, με την χρήση ενζυμικής χρωμογόνου αντίδρασης. Υπάρχει πληθώρα και ποικιλία αντιγονικών μορίων, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην ανοσοϊστοχημική διερεύνηση πρωτοπαθούς και μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου. Οι βιοδείκτες αυτοί διακρίνονται με βάση τον ρόλο που επιτελούν σε διαγνωστικούς, προγνωστικούς και προβλεπτικούς βιοδείκτες. Πρωτεΐνες, όπως οι κερατίνες CK20 και CK7, που ελέγχονται μαζί και σε συνδυασμό με τον μεταγραφικό παράγοντα CDX-2, η GPA33 με έντονη παρουσία σε καλά διαφοροποιημένους όγκους και η CDH17 που εκφράζεται σε όλα τα μεταστατικά αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου έχουν γνωστή διαγνωστική αξία. Οι ΜΜR πρωτεΐνες ελέγχονται ανοσοϊστοχημικά, προκειμένου να υποδείξουν την ύπαρξη ή όχι συνδρόμου Lynch, ενώ ταυτόχρονα εμπλέκονται στην προγνωστική διαστρωμάτωση των ασθενών με ορθοκολικό καρκίνο αλλά και στη θεραπευτική τους απόκριση. Προγνωστική αξία έχουν αντιγόνα, όπως η SMAD4 πρωτεΐνη και η Villin. Στους προβλεπτικούς δείκτες συγκαταλλέγονται η ενίσχυση του Her-2 γονιδίου και τρεις υποδοχείς των NTRK γονιδίων, που συμμετέχουν σε γεγονότα σύντηξης. Καθώς δεν υπάρχει απόλυτα ειδικός βιοδείκτης για τον ορθοκολικό καρκίνο, η έρευνα είναι συνεχής. Οι συστημικές μελέτες και οι κλινικές δοκιμές αποσκοπούν στην ανεύρεση νέων αξιόπιστων πρωτεϊνικών μορίων, στην επιβεβαίωση της αξίας τους ως προς την διάγνωση, πρόγνωση και θεραπεία, αλλά και στην επικύρωση των ήδη χρησιμοποιούμενων βιοδεικτών σήμερα.","Colorectal cancer is one of the most common neoplasms worldwide. Morbidity and mortality rates vary considerably around the world and the incidents are increasing, especially in developing countries. According to data from Global Cancer Observatory (GCO) of the World Health Organization (WHO), colorectal cancer was the 3rd most frequently diagnosed and the 2nd most deadly cancer in the world in 2018. Differences in incidence are observed between sexes, while the disease is rare before the age of 40 years. The etiological basis of the disease is complicated and not clearly defined. It is characterized by the interaction of environmental, individual and genetic factors in the various stages of carcinogenesis. The prevention of colorectal cancer, following a time sequence, aims to prevent the onset of the disease, stop its neoplastic growth and prevent the progress of an already established disease. The diagnostic procedure consists of clinical examination, laboratory tests based on the detection of faecal haemoglobin and imaging methods such as, mainly used, colonoscopy. The clinical outcome of the disease and the survival of the patients depend mostly on the histopathological stage of the tumor upon diagnosis. Symptomatic patients, usually suffering from advanced disease with lymph node infiltration and metastatic outbreaks, report a five-year survival rate of approximately 50%. The treatment of colorectal cancer is based on the prognosis and consists of surgical and complementary therapy. Modern therapies, based on the molecular profile of the tumor, use biopharmaceutical targeting agents, looking for a personalized approach. Colorectal cancer is a predominantly sporadic disease 65%-85% of cases, the familial form is observed in 10%-30% of cases, while the inherited type with the occurrence of genetic syndromes is responsible for less than 5% of all cases. Multistage neoplastic process is based on molecular changes, which impart heterogeneity to the disease, determine its molecular profile and shape the immunophenotype. Phenotypic determination is performed with the most widespread, widely used, laboratory technique of Immunohistochemistry. Immunohistochemistry is based on the specific binding of antibodies (monoclonal or polyclonal) to intracellular or extracellular antigens, also known as biomarkers, located in situ in the tissue under study. Detection of binding sites is most commonly done using an enzymatic chromogenic reaction. There are both a wide variety and abundance of antigenic molecules that can be used in the immunohistochemical investigation of primary and metastatic colon cancer. These biomarkers are distinguished, based on their role, in diagnostic, prognostic and predictive biomarkers. Proteins such as keratins CK20 and CK7, which are tested together and in combination with the transcription factor CDX-2, GPA33 with a strong presence in well-differentiated tumors and CDH17 expressed in all metastatic colorectal adenocarcinomas are known for their diagnostic value. MMR proteins are immunohistochemically tested to indicate the presence or absence of Lynch syndrome, while at the same time they are involved in the prognostic stratification of patients with colorectal cancer and their therapeutic response. Antigens such as SMAD4 protein and Villin have prognostic value. Predictors, including amplification of the Her-2 gene and three NTRK gene receptors, are involved in fusion events. As there is no specific biomarker for colorectal cancer, research is still ongoing. Systemic studies and clinical trials aim to find new reliable protein molecules, to confirm their value in terms of diagnosis, prognosis and treatment, but also to validate the biomarkers already used so far."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η σημασία της ανοσοϊστοχημείας στον καρκίνο του παχέος εντέρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταθακοπούλου Αριστέα","Stathakopoulou Aristea"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ένα από τα συχνότερα και πιο κοινά νεοπλάσματα, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας ποικίλουν σημαντικά ανά τον κόσμο και τα περιστατικά βαίνουν διαρκώς αυξανόμενα, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία από το Παγκόσμιο Παρατηρητήριο για τον Καρκίνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το έτος 2018 ο ορθοκολικός καρκίνος ήταν ο 3ος πιο συχνά διεγνωσμένος και ο 2ος πιο θανατηφόρος καρκίνος στον κόσμο. Διαφορές στη συχνότητα εμφάνισης παρατηρούνται ανάμεσα στα δύο φύλα, ενώ η νόσος είναι σπάνια πριν την ηλικία των 40 ετών. Η αιτιολογική βάση της νόσου είναι πολύπλοκη και όχι σαφώς καθορισμένη. Χαρακτηρίζεται από την αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών, ατομικών και γενετικών παραγόντων στα διάφορα στάδια της καρκινογένεσης. Η πρόληψη του ορθοκολικού καρκίνου, ακολουθώντας χρονική διαδοχή, στοχεύει στην αποτροπή εμφάνισης της νόσου, στη διακοπή της νεοπλασματικής της ανάπτυξης και στην παρεμπόδιση της εξέλιξης ήδη εγκατεστημένης νόσου. Η διαγνωστική διαδικασία συνίσταται στην κλινική εξέταση, σε εργαστηριακές εξετάσεις με βασική την ανίχνευση αιμοσφαιρίνης κοπράνων και σε απεικονιστικές μεθόδους με κυριότερη την κολονοσκόπηση. Η κλινική έκβαση της νόσου και η επιβίωση των ασθενών εξαρτάται σημαντικά από το παθολογοανατομικό στάδιο του όγκου κατά τη διάγνωση. Οι συμπτωματικοί ασθενείς, καθώς έχουν συνήθως προχωρημένη νόσο με λεμφαδενικές διηθήσεις και μεταστατικές εστίες, καταγράφουν ποσοστά πενταετούς επιβίωσης περίπου 50%. Η θεραπευτική αντιμετώπιση του ορθοκολικού καρκίνου βασίζεται στην πρόγνωση και συνίσταται σε χειρουργική και συμπληρωματική θεραπεία. Οι σύγχρονες θεραπείες, στηριζόμενες στο μοριακό προφίλ του όγκου, χρησιμοποιούν βιολογικούς φαρμακευτικούς παράγοντες στόχευσης και προσβλέπουν σε εξατομικευμένη προσέγγιση. Ο ορθοκολικός καρκίνος είναι κατ’ εξοχήν σποραδική νόσος 65%-85% των περιπτώσεων, η οικογενής μορφή παρατηρείται στο 10%-30% των περιπτώσεων, ενώ ο κληρονομικός τύπος με την εμφάνιση γενετικών συνδρόμων ενοχοποιείται για λιγότερο από το 5% του συνόλου των περιπτώσεων. Η πολυσταδιακή νεοπλασματική εξεργασία βασίζεται σε μοριακές μεταβολές, οι οποίες προσδίδουν ετερογένεια στη νόσο, καθορίζουν το μοριακό της προφίλ και διαμορφώνουν τον ανοσοφαινότυπο. Ο φαινοτυπικός καθορισμός παραγματοποιείται με την πλέον διαδεδομένη, ευρέως χρησιμοποιούμενη, εργαστηριακή τεχνική της Ανοσοϊστοχημείας. Η ανοσοϊστοχημεία βασίζεται στην ειδική δέσμευση αντισωμάτων (μονοκλωνικών ή πολυκλωνικών) με ενδοκυττάρια ή εξωκυττάρια αντιγόνα, γνωστά και ως βιοδείκτες, που βρίσκονται in situ, στον υπό μελέτη ιστό. Η ανίχνευση των θέσεων δέσμευσης γίνεται, συνηθέστερα, με την χρήση ενζυμικής χρωμογόνου αντίδρασης. Υπάρχει πληθώρα και ποικιλία αντιγονικών μορίων, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην ανοσοϊστοχημική διερεύνηση πρωτοπαθούς και μεταστατικού καρκίνου του παχέος εντέρου. Οι βιοδείκτες αυτοί διακρίνονται με βάση τον ρόλο που επιτελούν σε διαγνωστικούς, προγνωστικούς και προβλεπτικούς βιοδείκτες. Πρωτεΐνες, όπως οι κερατίνες CK20 και CK7, που ελέγχονται μαζί και σε συνδυασμό με τον μεταγραφικό παράγοντα CDX-2, η GPA33 με έντονη παρουσία σε καλά διαφοροποιημένους όγκους και η CDH17 που εκφράζεται σε όλα τα μεταστατικά αδενοκαρκινώματα του παχέος εντέρου έχουν γνωστή διαγνωστική αξία. Οι ΜΜR πρωτεΐνες ελέγχονται ανοσοϊστοχημικά, προκειμένου να υποδείξουν την ύπαρξη ή όχι συνδρόμου Lynch, ενώ ταυτόχρονα εμπλέκονται στην προγνωστική διαστρωμάτωση των ασθενών με ορθοκολικό καρκίνο αλλά και στη θεραπευτική τους απόκριση. Προγνωστική αξία έχουν αντιγόνα, όπως η SMAD4 πρωτεΐνη και η Villin. Στους προβλεπτικούς δείκτες συγκαταλλέγονται η ενίσχυση του Her-2 γονιδίου και τρεις υποδοχείς των NTRK γονιδίων, που συμμετέχουν σε γεγονότα σύντηξης. Καθώς δεν υπάρχει απόλυτα ειδικός βιοδείκτης για τον ορθοκολικό καρκίνο, η έρευνα είναι συνεχής. Οι συστημικές μελέτες και οι κλινικές δοκιμές αποσκοπούν στην ανεύρεση νέων αξιόπιστων πρωτεϊνικών μορίων, στην επιβεβαίωση της αξίας τους ως προς την διάγνωση, πρόγνωση και θεραπεία, αλλά και στην επικύρωση των ήδη χρησιμοποιούμενων βιοδεικτών σήμερα.","Colorectal cancer is one of the most common neoplasms worldwide. Morbidity and mortality rates vary considerably around the world and the incidents are increasing, especially in developing countries. According to data from Global Cancer Observatory (GCO) of the World Health Organization (WHO), colorectal cancer was the 3rd most frequently diagnosed and the 2nd most deadly cancer in the world in 2018. Differences in incidence are observed between sexes, while the disease is rare before the age of 40 years. The etiological basis of the disease is complicated and not clearly defined. It is characterized by the interaction of environmental, individual and genetic factors in the various stages of carcinogenesis. The prevention of colorectal cancer, following a time sequence, aims to prevent the onset of the disease, stop its neoplastic growth and prevent the progress of an already established disease. The diagnostic procedure consists of clinical examination, laboratory tests based on the detection of faecal haemoglobin and imaging methods such as, mainly used, colonoscopy. The clinical outcome of the disease and the survival of the patients depend mostly on the histopathological stage of the tumor upon diagnosis. Symptomatic patients, usually suffering from advanced disease with lymph node infiltration and metastatic outbreaks, report a five-year survival rate of approximately 50%. The treatment of colorectal cancer is based on the prognosis and consists of surgical and complementary therapy. Modern therapies, based on the molecular profile of the tumor, use biopharmaceutical targeting agents, looking for a personalized approach. Colorectal cancer is a predominantly sporadic disease 65%-85% of cases, the familial form is observed in 10%-30% of cases, while the inherited type with the occurrence of genetic syndromes is responsible for less than 5% of all cases. Multistage neoplastic process is based on molecular changes, which impart heterogeneity to the disease, determine its molecular profile and shape the immunophenotype. Phenotypic determination is performed with the most widespread, widely used, laboratory technique of Immunohistochemistry. Immunohistochemistry is based on the specific binding of antibodies (monoclonal or polyclonal) to intracellular or extracellular antigens, also known as biomarkers, located in situ in the tissue under study. Detection of binding sites is most commonly done using an enzymatic chromogenic reaction. There are both a wide variety and abundance of antigenic molecules that can be used in the immunohistochemical investigation of primary and metastatic colon cancer. These biomarkers are distinguished, based on their role, in diagnostic, prognostic and predictive biomarkers. Proteins such as keratins CK20 and CK7, which are tested together and in combination with the transcription factor CDX-2, GPA33 with a strong presence in well-differentiated tumors and CDH17 expressed in all metastatic colorectal adenocarcinomas are known for their diagnostic value. MMR proteins are immunohistochemically tested to indicate the presence or absence of Lynch syndrome, while at the same time they are involved in the prognostic stratification of patients with colorectal cancer and their therapeutic response. Antigens such as SMAD4 protein and Villin have prognostic value. Predictors, including amplification of the Her-2 gene and three NTRK gene receptors, are involved in fusion events. As there is no specific biomarker for colorectal cancer, research is still ongoing. Systemic studies and clinical trials aim to find new reliable protein molecules, to confirm their value in terms of diagnosis, prognosis and treatment, but also to validate the biomarkers already used so far."],"dc:identifier":["uoadl:2926778","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926778"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η σημασία της ανοσοϊστοχημείας στον καρκίνο του παχέος εντέρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:54Z"}