{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926983"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2926983","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η γενετική των μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (MDS) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών αιμοποιητικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση, περιφερική κυτταροπενία και αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML). Η παθογένεια της νόσου βασίζεται στη παρουσία εναρκτήριων μεταλλάξεων που δημιουργούν ανώμαλο κλώνο αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων (HSCs), ο οποίος αποκτά δυναμικό διαίρεσης και ανάπτυξης κλώνων απροσδιόριστου δυναμικού (CHIP). Η συσσώρευση επιπρόσθετων μεταλλάξεων είναι ικανή για μετασχηματισμό σε AML. Η κλινική ετερογένεια βασίζεται στη ποικιλία μοριακών ανωμαλιών που ευθύνονται για την παθογένεια της νόσου. Πολλοί ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί και κατά τη πραγματοποίηση εξετάσεων ρουτίνας γίνεται ανίχνευση κυτταροπενίας και μορφολογικών δυσπλασιών στα αιμοποιητικά κύτταρα. Για τη διάγνωση της νόσου έχουν καθιερωθεί ελάχιστα διαγνωστικά κριτήρια, στα οποία απαιτείται και η βιοψία μυελού των οστών για τον προσδιορισμό του ποσοστού των μυελοβλαστών. Η ταξινόμηση και η πρόγνωση έχει υποστεί συνεχείς αναθεωρήσεις που έχουν ως σκοπό τον ακριβή προσδιορισμό του ασθενούς και την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας. ΣΚΟΠΟΣ: Ο εντοπισμός, η μελέτη και παρουσίαση της γενετικής των Μυελοδυσπλαστικών Συνδρόμων, δηλαδή των χρωμοσωμικών ανωμαλιών και μοριακών βλαβών που ανιχνεύονται πιο συχνά σε αυτή την κατηγορία των ασθενών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εύρεση, συλλογή και μελέτη επιστημονικών άρθρων με χρήση κατάλληλων βάσεων δεδομένων, Google Scholar, Pubmed, Omim. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Εντοπίστηκαν οι πιο κοινές χρωμοσωμικές ανωμαλίες καθώς και μεταλλάξεις που συναντώνται στους ασθενείς με MDS. Οι ελλείψεις del(5q), del(7q) είναι οι πιο συχνές, με τη del(20q), τρισωμία 8, μονοσωμία 7, απώλεια Υ, να ακολουθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι η παρουσία del(5q) έχει καλή πρόγνωση σε αντίθεση με τη del(7q) ή τη μονοσωμία -7 που έχουν πτωχή πρόγνωση. Όσο για τα γονίδια, βρέθηκαν πιο κοινά τα: SF3B1, SRSF2, U2AF1 από τη κατηγορία των παραγόντων ματίσματος, τα: TET2 (30%), DNMT3A, IDH1/2 από τη κατηγορία της μεθυλίωσης DNA, από τις τροποποιήσεις ιστονών τα: ASXL1 (20%), EZH2, BCOR, από το σύμπλεγα κοεξινών τα: STAG2, RAD21, SMC1A, SMC3, από τους μεταγραφικούς παράγοντες τα: RUNX1, ETV6, GATA2, από τη κυτταρική σηματοδότηση τα: CBL, JAK2, NRAS, KRAS, MPL, NF1, PTPN11, KIT, FLT3 και τέλος από το p53 μονοπάτι το TP53. Από πολλές μελέτες έχει βρεθεί ότι συγκεκριμένες μεταλλάξεις επηρεάζουν τη πρόγνωση των ασθενών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Με την εξέλιξη των τεχνολογιών αλληλούχισης έχουν εντοπιστεί εναρκτήριες μεταλλάξεις που οδηγούν στο MDS, καθώς και βλάβες σε γονίδια που εξηγούν τη μεγάλη ετερογένεια του MDS. Επίσης πολλές μελέτες έχουν συσχετίσει συγκεκριμένες μεταλλάξεις με αυξημένο κίνδυνο MDS (πτωχή πρόγνωση). Μέχρι σήμερα η διάγνωση και πρόγνωση του MDS περιελάμβανε την αξιολόγηση κυτταρομορφολογικών και κυτταρογενετικών χαρακτηριστικών. Όμως είναι σημαντική η ένταξη των μοριακών ανωμαλιών στα προγνωστικά συστήματα, διότι θα κάνει πιο ακριβή τη διάγνωση και τη πρόγνωση της εξέλιξης τους ασθενούς, ώστε να γίνει επιλογή της πιο κατάλληλης θεραπείας, η οποία θα δώσει τη μέγιστη απόκριση. Τέλος παρότι έχει ανιχνευθεί ένας μεγάλος αριθμός οδηγητήριων μεταλλάξεων, πολλές κυτταρικές λειτουργίες γονιδίων παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστες σε σχέση με την παθογένεια του MDS. Συνεπώς είναι σημαντική η κατανόηση όλων των λειτουργικών και μοριακών μηχανισμών των εναρκτήριων μεταλλάξεων.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (MDS) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών αιμοποιητικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση, περιφερική κυτταροπενία και αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML). Η παθογένεια της νόσου βασίζεται στη παρουσία εναρκτήριων μεταλλάξεων που δημιουργούν ανώμαλο κλώνο αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων (HSCs), ο οποίος αποκτά δυναμικό διαίρεσης και ανάπτυξης κλώνων απροσδιόριστου δυναμικού (CHIP). Η συσσώρευση επιπρόσθετων μεταλλάξεων είναι ικανή για μετασχηματισμό σε AML. Η κλινική ετερογένεια βασίζεται στη ποικιλία μοριακών ανωμαλιών που ευθύνονται για την παθογένεια της νόσου. Πολλοί ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί και κατά τη πραγματοποίηση εξετάσεων ρουτίνας γίνεται ανίχνευση κυτταροπενίας και μορφολογικών δυσπλασιών στα αιμοποιητικά κύτταρα. Για τη διάγνωση της νόσου έχουν καθιερωθεί ελάχιστα διαγνωστικά κριτήρια, στα οποία απαιτείται και η βιοψία μυελού των οστών για τον προσδιορισμό του ποσοστού των μυελοβλαστών. Η ταξινόμηση και η πρόγνωση έχει υποστεί συνεχείς αναθεωρήσεις που έχουν ως σκοπό τον ακριβή προσδιορισμό του ασθενούς και την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας. ΣΚΟΠΟΣ: Ο εντοπισμός, η μελέτη και παρουσίαση της γενετικής των Μυελοδυσπλαστικών Συνδρόμων, δηλαδή των χρωμοσωμικών ανωμαλιών και μοριακών βλαβών που ανιχνεύονται πιο συχνά σε αυτή την κατηγορία των ασθενών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εύρεση, συλλογή και μελέτη επιστημονικών άρθρων με χρήση κατάλληλων βάσεων δεδομένων, Google Scholar, Pubmed, Omim. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Εντοπίστηκαν οι πιο κοινές χρωμοσωμικές ανωμαλίες καθώς και μεταλλάξεις που συναντώνται στους ασθενείς με MDS. Οι ελλείψεις del(5q), del(7q) είναι οι πιο συχνές, με τη del(20q), τρισωμία 8, μονοσωμία 7, απώλεια Υ, να ακολουθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι η παρουσία del(5q) έχει καλή πρόγνωση σε αντίθεση με τη del(7q) ή τη μονοσωμία -7 που έχουν πτωχή πρόγνωση. Όσο για τα γονίδια, βρέθηκαν πιο κοινά τα: SF3B1, SRSF2, U2AF1 από τη κατηγορία των παραγόντων ματίσματος, τα: TET2 (30%), DNMT3A, IDH1/2 από τη κατηγορία της μεθυλίωσης DNA, από τις τροποποιήσεις ιστονών τα: ASXL1 (20%), EZH2, BCOR, από το σύμπλεγα κοεξινών τα: STAG2, RAD21, SMC1A, SMC3, από τους μεταγραφικούς παράγοντες τα: RUNX1, ETV6, GATA2, από τη κυτταρική σηματοδότηση τα: CBL, JAK2, NRAS, KRAS, MPL, NF1, PTPN11, KIT, FLT3 και τέλος από το p53 μονοπάτι το TP53. Από πολλές μελέτες έχει βρεθεί ότι συγκεκριμένες μεταλλάξεις επηρεάζουν τη πρόγνωση των ασθενών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Με την εξέλιξη των τεχνολογιών αλληλούχισης έχουν εντοπιστεί εναρκτήριες μεταλλάξεις που οδηγούν στο MDS, καθώς και βλάβες σε γονίδια που εξηγούν τη μεγάλη ετερογένεια του MDS. Επίσης πολλές μελέτες έχουν συσχετίσει συγκεκριμένες μεταλλάξεις με αυξημένο κίνδυνο MDS (πτωχή πρόγνωση). Μέχρι σήμερα η διάγνωση και πρόγνωση του MDS περιελάμβανε την αξιολόγηση κυτταρομορφολογικών και κυτταρογενετικών χαρακτηριστικών. Όμως είναι σημαντική η ένταξη των μοριακών ανωμαλιών στα προγνωστικά συστήματα, διότι θα κάνει πιο ακριβή τη διάγνωση και τη πρόγνωση της εξέλιξης τους ασθενούς, ώστε να γίνει επιλογή της πιο κατάλληλης θεραπείας, η οποία θα δώσει τη μέγιστη απόκριση. Τέλος παρότι έχει ανιχνευθεί ένας μεγάλος αριθμός οδηγητήριων μεταλλάξεων, πολλές κυτταρικές λειτουργίες γονιδίων παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστες σε σχέση με την παθογένεια του MDS. Συνεπώς είναι σημαντική η κατανόηση όλων των λειτουργικών και μοριακών μηχανισμών των εναρκτήριων μεταλλάξεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Οικονόμου Δήμητρα","Oikonomou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926983"],"render_values":[{"text":"uoadl:2926983","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926983","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926983","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2926983","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Οικονόμου Δήμητρα","Oikonomou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2926983","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926983"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (MDS) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών αιμοποιητικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση, περιφερική κυτταροπενία και αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML). Η παθογένεια της νόσου βασίζεται στη παρουσία εναρκτήριων μεταλλάξεων που δημιουργούν ανώμαλο κλώνο αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων (HSCs), ο οποίος αποκτά δυναμικό διαίρεσης και ανάπτυξης κλώνων απροσδιόριστου δυναμικού (CHIP). Η συσσώρευση επιπρόσθετων μεταλλάξεων είναι ικανή για μετασχηματισμό σε AML. Η κλινική ετερογένεια βασίζεται στη ποικιλία μοριακών ανωμαλιών που ευθύνονται για την παθογένεια της νόσου. Πολλοί ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί και κατά τη πραγματοποίηση εξετάσεων ρουτίνας γίνεται ανίχνευση κυτταροπενίας και μορφολογικών δυσπλασιών στα αιμοποιητικά κύτταρα. Για τη διάγνωση της νόσου έχουν καθιερωθεί ελάχιστα διαγνωστικά κριτήρια, στα οποία απαιτείται και η βιοψία μυελού των οστών για τον προσδιορισμό του ποσοστού των μυελοβλαστών. Η ταξινόμηση και η πρόγνωση έχει υποστεί συνεχείς αναθεωρήσεις που έχουν ως σκοπό τον ακριβή προσδιορισμό του ασθενούς και την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας. ΣΚΟΠΟΣ: Ο εντοπισμός, η μελέτη και παρουσίαση της γενετικής των Μυελοδυσπλαστικών Συνδρόμων, δηλαδή των χρωμοσωμικών ανωμαλιών και μοριακών βλαβών που ανιχνεύονται πιο συχνά σε αυτή την κατηγορία των ασθενών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εύρεση, συλλογή και μελέτη επιστημονικών άρθρων με χρήση κατάλληλων βάσεων δεδομένων, Google Scholar, Pubmed, Omim. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Εντοπίστηκαν οι πιο κοινές χρωμοσωμικές ανωμαλίες καθώς και μεταλλάξεις που συναντώνται στους ασθενείς με MDS. Οι ελλείψεις del(5q), del(7q) είναι οι πιο συχνές, με τη del(20q), τρισωμία 8, μονοσωμία 7, απώλεια Υ, να ακολουθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι η παρουσία del(5q) έχει καλή πρόγνωση σε αντίθεση με τη del(7q) ή τη μονοσωμία -7 που έχουν πτωχή πρόγνωση. Όσο για τα γονίδια, βρέθηκαν πιο κοινά τα: SF3B1, SRSF2, U2AF1 από τη κατηγορία των παραγόντων ματίσματος, τα: TET2 (30%), DNMT3A, IDH1/2 από τη κατηγορία της μεθυλίωσης DNA, από τις τροποποιήσεις ιστονών τα: ASXL1 (20%), EZH2, BCOR, από το σύμπλεγα κοεξινών τα: STAG2, RAD21, SMC1A, SMC3, από τους μεταγραφικούς παράγοντες τα: RUNX1, ETV6, GATA2, από τη κυτταρική σηματοδότηση τα: CBL, JAK2, NRAS, KRAS, MPL, NF1, PTPN11, KIT, FLT3 και τέλος από το p53 μονοπάτι το TP53. Από πολλές μελέτες έχει βρεθεί ότι συγκεκριμένες μεταλλάξεις επηρεάζουν τη πρόγνωση των ασθενών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Με την εξέλιξη των τεχνολογιών αλληλούχισης έχουν εντοπιστεί εναρκτήριες μεταλλάξεις που οδηγούν στο MDS, καθώς και βλάβες σε γονίδια που εξηγούν τη μεγάλη ετερογένεια του MDS. Επίσης πολλές μελέτες έχουν συσχετίσει συγκεκριμένες μεταλλάξεις με αυξημένο κίνδυνο MDS (πτωχή πρόγνωση). Μέχρι σήμερα η διάγνωση και πρόγνωση του MDS περιελάμβανε την αξιολόγηση κυτταρομορφολογικών και κυτταρογενετικών χαρακτηριστικών. Όμως είναι σημαντική η ένταξη των μοριακών ανωμαλιών στα προγνωστικά συστήματα, διότι θα κάνει πιο ακριβή τη διάγνωση και τη πρόγνωση της εξέλιξης τους ασθενούς, ώστε να γίνει επιλογή της πιο κατάλληλης θεραπείας, η οποία θα δώσει τη μέγιστη απόκριση. Τέλος παρότι έχει ανιχνευθεί ένας μεγάλος αριθμός οδηγητήριων μεταλλάξεων, πολλές κυτταρικές λειτουργίες γονιδίων παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστες σε σχέση με την παθογένεια του MDS. Συνεπώς είναι σημαντική η κατανόηση όλων των λειτουργικών και μοριακών μηχανισμών των εναρκτήριων μεταλλάξεων.","BACKGROUND: Myelodysplastic syndrome (MDS) is a heterogeneous group of clonal hematopoietic disorders characterized by ineffective haematopoiesis, peripheral cytopenia, and an increased risk of developing acute myeloid leukemia (AML). The pathogenesis of the disease is based on the presence of driver mutations that create abnormal haematopoietic stem cells (HSCs), which acquire self-renewal potential and develop clonal haematopoietic potential of indeterminate potential (CHIP). The accumulation of additional mutations is capable of transforming into AML. Clinical heterogeneity is based on the variety of molecular abnormalities responsible for the pathogenesis of the disease. Many patients are asymptomatic and routine tests detect cytopenia and morphological malformations in haematopoietic cells. Minimal diagnostic criteria have been established for the diagnosis of the disease, in which a bone marrow biopsy is required to determine the percentage of myeloblasts. The classification and prognosis have undergone continuous revisions aimed at accurately identifying the patient and selecting the appropriate treatment. AIM: The aim of this study is to detect, study and to present the genetics of cytogenetic abnormalities, ie chromosomal and molecular abnormalities that are most often detected in patients with myelodysplastic syndrome. METHODOLOGY: Finding, collecting and studying scientific articles using appropriate databases, Google Scholar, Pubmed, Omim. RESULTS: The most common chromosomal abnormalities as well as the most commonly mutated genes found in patients with MDS have been identified. Deficiencies del (5q), del (7q) are the most common, with del (20q), trisomy 8, monosomes 7, Y, to follow. It is characteristic that the presence of del (5q) has a good prognosis in contrast to del (7q) or monosomy -7, which has a poor prognosis. As for the genes, the most common were: SF3B1, SRSF2, U2AF1 from the category of splicing agents, TET2 (30%), DNMT3A, IDH1/2 from the category of DNA methylation, from the histone modifications: ASXL1 ( 20%), EZH2, BCOR, from the coexin complex, the: STAG2, RAD21, SMC1A, SMC3, from the transcription factors, the: RUNX1, ETV6, GATA2, from the cellular signaling: CBL, JAK2, NRAS, KRAS, MPL, NF1, PTPN11, KIT, FLT3 and finally from the p53 path the TP53. Numerous studies have found that specific mutations affect patients' prognosis. CONCLUSIONS: With the development of sequencing technologies, driver mutations have been identified that lead to the pathogenesis of MDS, as well as other frequently mutated genes that begin to explain the various clinical pathological features. Many studies have also linked specific mutations to an increased risk of MDS (poor prognosis). To date, the diagnosis and prognosis of MDS has included the evaluation of cytomorphological and cytogenetic characteristics. However, the integration of molecular abnormalities in the prognostic systems is important, because it will make the diagnosis and prognosis of the patient more accurate, in order to choose the most appropriate treatment, which will give the maximum response. Finally, although a large number of driver mutations have been detected, many cellular functions of genes remain unclear in the pathogenesis of MDS. It is therefore important to understand all the functional and molecular mechanisms of driver mutations."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η γενετική των μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Οικονόμου Δήμητρα","Oikonomou Dimitra"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο (MDS) είναι μια ετερογενής ομάδα κλωνικών αιμοποιητικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση, περιφερική κυτταροπενία και αυξημένη πιθανότητα εξέλιξης σε οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML). Η παθογένεια της νόσου βασίζεται στη παρουσία εναρκτήριων μεταλλάξεων που δημιουργούν ανώμαλο κλώνο αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων (HSCs), ο οποίος αποκτά δυναμικό διαίρεσης και ανάπτυξης κλώνων απροσδιόριστου δυναμικού (CHIP). Η συσσώρευση επιπρόσθετων μεταλλάξεων είναι ικανή για μετασχηματισμό σε AML. Η κλινική ετερογένεια βασίζεται στη ποικιλία μοριακών ανωμαλιών που ευθύνονται για την παθογένεια της νόσου. Πολλοί ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί και κατά τη πραγματοποίηση εξετάσεων ρουτίνας γίνεται ανίχνευση κυτταροπενίας και μορφολογικών δυσπλασιών στα αιμοποιητικά κύτταρα. Για τη διάγνωση της νόσου έχουν καθιερωθεί ελάχιστα διαγνωστικά κριτήρια, στα οποία απαιτείται και η βιοψία μυελού των οστών για τον προσδιορισμό του ποσοστού των μυελοβλαστών. Η ταξινόμηση και η πρόγνωση έχει υποστεί συνεχείς αναθεωρήσεις που έχουν ως σκοπό τον ακριβή προσδιορισμό του ασθενούς και την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας. ΣΚΟΠΟΣ: Ο εντοπισμός, η μελέτη και παρουσίαση της γενετικής των Μυελοδυσπλαστικών Συνδρόμων, δηλαδή των χρωμοσωμικών ανωμαλιών και μοριακών βλαβών που ανιχνεύονται πιο συχνά σε αυτή την κατηγορία των ασθενών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Η εύρεση, συλλογή και μελέτη επιστημονικών άρθρων με χρήση κατάλληλων βάσεων δεδομένων, Google Scholar, Pubmed, Omim. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Εντοπίστηκαν οι πιο κοινές χρωμοσωμικές ανωμαλίες καθώς και μεταλλάξεις που συναντώνται στους ασθενείς με MDS. Οι ελλείψεις del(5q), del(7q) είναι οι πιο συχνές, με τη del(20q), τρισωμία 8, μονοσωμία 7, απώλεια Υ, να ακολουθούν. Χαρακτηριστικό είναι ότι η παρουσία del(5q) έχει καλή πρόγνωση σε αντίθεση με τη del(7q) ή τη μονοσωμία -7 που έχουν πτωχή πρόγνωση. Όσο για τα γονίδια, βρέθηκαν πιο κοινά τα: SF3B1, SRSF2, U2AF1 από τη κατηγορία των παραγόντων ματίσματος, τα: TET2 (30%), DNMT3A, IDH1/2 από τη κατηγορία της μεθυλίωσης DNA, από τις τροποποιήσεις ιστονών τα: ASXL1 (20%), EZH2, BCOR, από το σύμπλεγα κοεξινών τα: STAG2, RAD21, SMC1A, SMC3, από τους μεταγραφικούς παράγοντες τα: RUNX1, ETV6, GATA2, από τη κυτταρική σηματοδότηση τα: CBL, JAK2, NRAS, KRAS, MPL, NF1, PTPN11, KIT, FLT3 και τέλος από το p53 μονοπάτι το TP53. Από πολλές μελέτες έχει βρεθεί ότι συγκεκριμένες μεταλλάξεις επηρεάζουν τη πρόγνωση των ασθενών. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Με την εξέλιξη των τεχνολογιών αλληλούχισης έχουν εντοπιστεί εναρκτήριες μεταλλάξεις που οδηγούν στο MDS, καθώς και βλάβες σε γονίδια που εξηγούν τη μεγάλη ετερογένεια του MDS. Επίσης πολλές μελέτες έχουν συσχετίσει συγκεκριμένες μεταλλάξεις με αυξημένο κίνδυνο MDS (πτωχή πρόγνωση). Μέχρι σήμερα η διάγνωση και πρόγνωση του MDS περιελάμβανε την αξιολόγηση κυτταρομορφολογικών και κυτταρογενετικών χαρακτηριστικών. Όμως είναι σημαντική η ένταξη των μοριακών ανωμαλιών στα προγνωστικά συστήματα, διότι θα κάνει πιο ακριβή τη διάγνωση και τη πρόγνωση της εξέλιξης τους ασθενούς, ώστε να γίνει επιλογή της πιο κατάλληλης θεραπείας, η οποία θα δώσει τη μέγιστη απόκριση. Τέλος παρότι έχει ανιχνευθεί ένας μεγάλος αριθμός οδηγητήριων μεταλλάξεων, πολλές κυτταρικές λειτουργίες γονιδίων παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστες σε σχέση με την παθογένεια του MDS. Συνεπώς είναι σημαντική η κατανόηση όλων των λειτουργικών και μοριακών μηχανισμών των εναρκτήριων μεταλλάξεων.","BACKGROUND: Myelodysplastic syndrome (MDS) is a heterogeneous group of clonal hematopoietic disorders characterized by ineffective haematopoiesis, peripheral cytopenia, and an increased risk of developing acute myeloid leukemia (AML). The pathogenesis of the disease is based on the presence of driver mutations that create abnormal haematopoietic stem cells (HSCs), which acquire self-renewal potential and develop clonal haematopoietic potential of indeterminate potential (CHIP). The accumulation of additional mutations is capable of transforming into AML. Clinical heterogeneity is based on the variety of molecular abnormalities responsible for the pathogenesis of the disease. Many patients are asymptomatic and routine tests detect cytopenia and morphological malformations in haematopoietic cells. Minimal diagnostic criteria have been established for the diagnosis of the disease, in which a bone marrow biopsy is required to determine the percentage of myeloblasts. The classification and prognosis have undergone continuous revisions aimed at accurately identifying the patient and selecting the appropriate treatment. AIM: The aim of this study is to detect, study and to present the genetics of cytogenetic abnormalities, ie chromosomal and molecular abnormalities that are most often detected in patients with myelodysplastic syndrome. METHODOLOGY: Finding, collecting and studying scientific articles using appropriate databases, Google Scholar, Pubmed, Omim. RESULTS: The most common chromosomal abnormalities as well as the most commonly mutated genes found in patients with MDS have been identified. Deficiencies del (5q), del (7q) are the most common, with del (20q), trisomy 8, monosomes 7, Y, to follow. It is characteristic that the presence of del (5q) has a good prognosis in contrast to del (7q) or monosomy -7, which has a poor prognosis. As for the genes, the most common were: SF3B1, SRSF2, U2AF1 from the category of splicing agents, TET2 (30%), DNMT3A, IDH1/2 from the category of DNA methylation, from the histone modifications: ASXL1 ( 20%), EZH2, BCOR, from the coexin complex, the: STAG2, RAD21, SMC1A, SMC3, from the transcription factors, the: RUNX1, ETV6, GATA2, from the cellular signaling: CBL, JAK2, NRAS, KRAS, MPL, NF1, PTPN11, KIT, FLT3 and finally from the p53 path the TP53. Numerous studies have found that specific mutations affect patients' prognosis. CONCLUSIONS: With the development of sequencing technologies, driver mutations have been identified that lead to the pathogenesis of MDS, as well as other frequently mutated genes that begin to explain the various clinical pathological features. Many studies have also linked specific mutations to an increased risk of MDS (poor prognosis). To date, the diagnosis and prognosis of MDS has included the evaluation of cytomorphological and cytogenetic characteristics. However, the integration of molecular abnormalities in the prognostic systems is important, because it will make the diagnosis and prognosis of the patient more accurate, in order to choose the most appropriate treatment, which will give the maximum response. Finally, although a large number of driver mutations have been detected, many cellular functions of genes remain unclear in the pathogenesis of MDS. It is therefore important to understand all the functional and molecular mechanisms of driver mutations."],"dc:identifier":["uoadl:2926983","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2926983"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η γενετική των μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:54Z"}