{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2927133"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2927133","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της άσκησης σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον","abstract":"Η νόσος του Πάρκινσον είναι η δεύτερη σε συχνότητα νευροεκφυλιστική ασθένεια μετά τη νόσο του Αλσχάιμερ. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρείται καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων στην περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται μέλαινα ουσία. Η καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων φαίνεται να ωφείλεται στην ανώμαλη εναπόθεση μιας πρωτείνης της α-συνουκλείνης, η οποία είναι το βασικό συστατικό των σωμάτιων του Lewy τα οποία βρίσκονται εντός των προσβεβλημένων νευρώνων. Η νόσος του Πάρκινσον προκαλεί κινητικά αλλά και μη κινητικά συμπτώματα, τα οποία είναι εξίσου σοβαρά. Η νόσος προσβάλει άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών και σπανιότερα άτομα κάτω των 50, όπου η νόσος αναφέρεται ως νεανική. Η θεραπεία της νόσου είναι η L-dopa, η οποία είναι συμπτωματική και όχι θεραπευτική, βοηθάει στην αντιμετώπιση των κινητικών αλλά οχι των μη κινητικών συμπτωμάτων. Η άσκηση φαίνεται να έχει θεραπευτική δράση τόσο στα κινητικά όσο και στα μη κινητικά συμπτώματα. Η επίδραση της άσκησης κυρίως οφείλεται σε μοριακούς μηχανισμούς που λαμβάνουν χώρα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) αλλά και στο περιφεριακό. Βασικό χαρακτηριστικό, η απελευθέρωση νευροτροφικών παραγόντων (NFs) οι οποίοι έχουν επίδραση στη νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου. Οι NFs έχουν επίδραση στην νευρογένεση, επιβίωση, διαφοροποίηση των νευρικών κυττάρων. Κύριοι NFs εξαρτώμενοι από την άσκηση είναι ο BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), GDNF (Glial Derived Neurotrophic Factor), VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) και IGF-1 (Insulin like Growth Factor). Η άσκηση έχει θετική επίδραση πέραν του νευρικού συστήματος, στο καρδιαναπνευστικό, προάγωντας την φυσική κατάσταση, στο μυικό, αυξάνοντας τη μυική δύναμη και ισχύ, βοηθώντας στην καλύτερη ισορροπία, μειώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις πτώσεις των ασθενών, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια καλύτερη και ασφαλέστερη διαβίωση. Συμπερασματικά η σημασία της άσκησης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον είναι σημαντική και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι σαν επιλογή, αλλα σαν υποχρέωση, διότι από μόνη της η άσκηση φαίνεται οτι μπορεί όχι μόνο να σταματήσει την εξέλιξη των συμπτωμάτων, αλλά και να την αναστρέψει, κρατώντας επίσης την κατανάλωση φαρμάκων σε χαμηλά επίπεδα με όφελος όχι μόνο για τους ασθενείς οι οποίοι θα έχουν λιγότερες παρενέργειες από τα φάρμακα.","abstract_html":"Η νόσος του Πάρκινσον είναι η δεύτερη σε συχνότητα νευροεκφυλιστική ασθένεια μετά τη νόσο του Αλσχάιμερ. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρείται καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων στην περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται μέλαινα ουσία. Η καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων φαίνεται να ωφείλεται στην ανώμαλη εναπόθεση μιας πρωτείνης της α-συνουκλείνης, η οποία είναι το βασικό συστατικό των σωμάτιων του Lewy τα οποία βρίσκονται εντός των προσβεβλημένων νευρώνων. Η νόσος του Πάρκινσον προκαλεί κινητικά αλλά και μη κινητικά συμπτώματα, τα οποία είναι εξίσου σοβαρά. Η νόσος προσβάλει άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών και σπανιότερα άτομα κάτω των 50, όπου η νόσος αναφέρεται ως νεανική. Η θεραπεία της νόσου είναι η L-dopa, η οποία είναι συμπτωματική και όχι θεραπευτική, βοηθάει στην αντιμετώπιση των κινητικών αλλά οχι των μη κινητικών συμπτωμάτων. Η άσκηση φαίνεται να έχει θεραπευτική δράση τόσο στα κινητικά όσο και στα μη κινητικά συμπτώματα. Η επίδραση της άσκησης κυρίως οφείλεται σε μοριακούς μηχανισμούς που λαμβάνουν χώρα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) αλλά και στο περιφεριακό. Βασικό χαρακτηριστικό, η απελευθέρωση νευροτροφικών παραγόντων (NFs) οι οποίοι έχουν επίδραση στη νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου. Οι NFs έχουν επίδραση στην νευρογένεση, επιβίωση, διαφοροποίηση των νευρικών κυττάρων. Κύριοι NFs εξαρτώμενοι από την άσκηση είναι ο BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), GDNF (Glial Derived Neurotrophic Factor), VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) και IGF-1 (Insulin like Growth Factor). Η άσκηση έχει θετική επίδραση πέραν του νευρικού συστήματος, στο καρδιαναπνευστικό, προάγωντας την φυσική κατάσταση, στο μυικό, αυξάνοντας τη μυική δύναμη και ισχύ, βοηθώντας στην καλύτερη ισορροπία, μειώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις πτώσεις των ασθενών, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια καλύτερη και ασφαλέστερη διαβίωση. Συμπερασματικά η σημασία της άσκησης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον είναι σημαντική και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι σαν επιλογή, αλλα σαν υποχρέωση, διότι από μόνη της η άσκηση φαίνεται οτι μπορεί όχι μόνο να σταματήσει την εξέλιξη των συμπτωμάτων, αλλά και να την αναστρέψει, κρατώντας επίσης την κατανάλωση φαρμάκων σε χαμηλά επίπεδα με όφελος όχι μόνο για τους ασθενείς οι οποίοι θα έχουν λιγότερες παρενέργειες από τα φάρμακα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουκουλακης Νικολαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:57Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2927133"],"render_values":[{"text":"uoadl:2927133","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927133","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927133","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2927133","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουκουλακης Νικολαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2927133","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927133"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος του Πάρκινσον είναι η δεύτερη σε συχνότητα νευροεκφυλιστική ασθένεια μετά τη νόσο του Αλσχάιμερ. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρείται καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων στην περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται μέλαινα ουσία. Η καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων φαίνεται να ωφείλεται στην ανώμαλη εναπόθεση μιας πρωτείνης της α-συνουκλείνης, η οποία είναι το βασικό συστατικό των σωμάτιων του Lewy τα οποία βρίσκονται εντός των προσβεβλημένων νευρώνων. Η νόσος του Πάρκινσον προκαλεί κινητικά αλλά και μη κινητικά συμπτώματα, τα οποία είναι εξίσου σοβαρά. Η νόσος προσβάλει άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών και σπανιότερα άτομα κάτω των 50, όπου η νόσος αναφέρεται ως νεανική. Η θεραπεία της νόσου είναι η L-dopa, η οποία είναι συμπτωματική και όχι θεραπευτική, βοηθάει στην αντιμετώπιση των κινητικών αλλά οχι των μη κινητικών συμπτωμάτων. Η άσκηση φαίνεται να έχει θεραπευτική δράση τόσο στα κινητικά όσο και στα μη κινητικά συμπτώματα. Η επίδραση της άσκησης κυρίως οφείλεται σε μοριακούς μηχανισμούς που λαμβάνουν χώρα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) αλλά και στο περιφεριακό. Βασικό χαρακτηριστικό, η απελευθέρωση νευροτροφικών παραγόντων (NFs) οι οποίοι έχουν επίδραση στη νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου. Οι NFs έχουν επίδραση στην νευρογένεση, επιβίωση, διαφοροποίηση των νευρικών κυττάρων. Κύριοι NFs εξαρτώμενοι από την άσκηση είναι ο BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), GDNF (Glial Derived Neurotrophic Factor), VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) και IGF-1 (Insulin like Growth Factor). Η άσκηση έχει θετική επίδραση πέραν του νευρικού συστήματος, στο καρδιαναπνευστικό, προάγωντας την φυσική κατάσταση, στο μυικό, αυξάνοντας τη μυική δύναμη και ισχύ, βοηθώντας στην καλύτερη ισορροπία, μειώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις πτώσεις των ασθενών, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια καλύτερη και ασφαλέστερη διαβίωση. Συμπερασματικά η σημασία της άσκησης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον είναι σημαντική και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι σαν επιλογή, αλλα σαν υποχρέωση, διότι από μόνη της η άσκηση φαίνεται οτι μπορεί όχι μόνο να σταματήσει την εξέλιξη των συμπτωμάτων, αλλά και να την αναστρέψει, κρατώντας επίσης την κατανάλωση φαρμάκων σε χαμηλά επίπεδα με όφελος όχι μόνο για τους ασθενείς οι οποίοι θα έχουν λιγότερες παρενέργειες από τα φάρμακα.","Parkinson’s disease is the second most frequent neurodegenerative disease after Alzheimer’s. In Parkinson’s disease destruction of dopaminergic cells is observed in a region of the brain called substantia nigra. The destruction of dopaminergic cells seems to be due to the abnormal deposit of a protein, alpha-synuclein, which is the main component of Lewy bodies located within the affected neurons. Parkinson’s disease (PD) causes motor but also non-motor symptoms which are equally severe. PD affects individuals of more than 65 years of age and, rarely, individuals under 50, in which case the disease is called young onset Parkinson’s. On the one hand, Levodopa is the treatment for the disease, a treatment that is symptomatic and not therapeutic; it helps in treating motor but not non-motor symptoms. On the other hand, physical activity seems to have therapeutic action inasmuch on motor as on non-motor symptoms. The effect of activity is mainly due to molecular mechanisms taking place in the Central Nervous System (CNS) but also in the Peripheral Nervous System (PNS). The release of neurotrophic factors (NFs) affecting the brain’s neuroplasticity constitutes a fundamental characteristic. NFs affect neurogenesis, survival, nerve cells differentiation. The main activity-dependent NFs are BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), GDNF (Glial Derived Neurotrophic Factor), VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) και IGF-1 (Insulin like Growth Factor). Physical activity has a positive effect not only on the nervous system but also on the cardiopulmonary system, by promoting better physical condition, the muscular system, by increasing muscular strength and power, by helping to acquire better balance, thus decreasing the patients’ falls, assuring, therefore, better and more secure living. As a conclusion, the significance of physical activity on patients suffering from Parkinson’s disease is great and should be faced not merely as a choice but as an obligation, given that activity, by itself, may not only stop the evolution of symptoms, but also reverse it, also keeping the consumption of medicines at a low level. This fact will benefit the patients first, who will have less side effects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της άσκησης σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουκουλακης Νικολαος"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η νόσος του Πάρκινσον είναι η δεύτερη σε συχνότητα νευροεκφυλιστική ασθένεια μετά τη νόσο του Αλσχάιμερ. Στη νόσο του Πάρκινσον παρατηρείται καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων στην περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται μέλαινα ουσία. Η καταστροφή των ντοπαμινεργικών κυττάρων φαίνεται να ωφείλεται στην ανώμαλη εναπόθεση μιας πρωτείνης της α-συνουκλείνης, η οποία είναι το βασικό συστατικό των σωμάτιων του Lewy τα οποία βρίσκονται εντός των προσβεβλημένων νευρώνων. Η νόσος του Πάρκινσον προκαλεί κινητικά αλλά και μη κινητικά συμπτώματα, τα οποία είναι εξίσου σοβαρά. Η νόσος προσβάλει άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών και σπανιότερα άτομα κάτω των 50, όπου η νόσος αναφέρεται ως νεανική. Η θεραπεία της νόσου είναι η L-dopa, η οποία είναι συμπτωματική και όχι θεραπευτική, βοηθάει στην αντιμετώπιση των κινητικών αλλά οχι των μη κινητικών συμπτωμάτων. Η άσκηση φαίνεται να έχει θεραπευτική δράση τόσο στα κινητικά όσο και στα μη κινητικά συμπτώματα. Η επίδραση της άσκησης κυρίως οφείλεται σε μοριακούς μηχανισμούς που λαμβάνουν χώρα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ) αλλά και στο περιφεριακό. Βασικό χαρακτηριστικό, η απελευθέρωση νευροτροφικών παραγόντων (NFs) οι οποίοι έχουν επίδραση στη νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου. Οι NFs έχουν επίδραση στην νευρογένεση, επιβίωση, διαφοροποίηση των νευρικών κυττάρων. Κύριοι NFs εξαρτώμενοι από την άσκηση είναι ο BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), GDNF (Glial Derived Neurotrophic Factor), VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) και IGF-1 (Insulin like Growth Factor). Η άσκηση έχει θετική επίδραση πέραν του νευρικού συστήματος, στο καρδιαναπνευστικό, προάγωντας την φυσική κατάσταση, στο μυικό, αυξάνοντας τη μυική δύναμη και ισχύ, βοηθώντας στην καλύτερη ισορροπία, μειώνοντας κατά αυτόν τον τρόπο τις πτώσεις των ασθενών, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο μια καλύτερη και ασφαλέστερη διαβίωση. Συμπερασματικά η σημασία της άσκησης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον είναι σημαντική και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι σαν επιλογή, αλλα σαν υποχρέωση, διότι από μόνη της η άσκηση φαίνεται οτι μπορεί όχι μόνο να σταματήσει την εξέλιξη των συμπτωμάτων, αλλά και να την αναστρέψει, κρατώντας επίσης την κατανάλωση φαρμάκων σε χαμηλά επίπεδα με όφελος όχι μόνο για τους ασθενείς οι οποίοι θα έχουν λιγότερες παρενέργειες από τα φάρμακα.","Parkinson’s disease is the second most frequent neurodegenerative disease after Alzheimer’s. In Parkinson’s disease destruction of dopaminergic cells is observed in a region of the brain called substantia nigra. The destruction of dopaminergic cells seems to be due to the abnormal deposit of a protein, alpha-synuclein, which is the main component of Lewy bodies located within the affected neurons. Parkinson’s disease (PD) causes motor but also non-motor symptoms which are equally severe. PD affects individuals of more than 65 years of age and, rarely, individuals under 50, in which case the disease is called young onset Parkinson’s. On the one hand, Levodopa is the treatment for the disease, a treatment that is symptomatic and not therapeutic; it helps in treating motor but not non-motor symptoms. On the other hand, physical activity seems to have therapeutic action inasmuch on motor as on non-motor symptoms. The effect of activity is mainly due to molecular mechanisms taking place in the Central Nervous System (CNS) but also in the Peripheral Nervous System (PNS). The release of neurotrophic factors (NFs) affecting the brain’s neuroplasticity constitutes a fundamental characteristic. NFs affect neurogenesis, survival, nerve cells differentiation. The main activity-dependent NFs are BDNF (Brain Derived Neurotrophic Factor), GDNF (Glial Derived Neurotrophic Factor), VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) και IGF-1 (Insulin like Growth Factor). Physical activity has a positive effect not only on the nervous system but also on the cardiopulmonary system, by promoting better physical condition, the muscular system, by increasing muscular strength and power, by helping to acquire better balance, thus decreasing the patients’ falls, assuring, therefore, better and more secure living. As a conclusion, the significance of physical activity on patients suffering from Parkinson’s disease is great and should be faced not merely as a choice but as an obligation, given that activity, by itself, may not only stop the evolution of symptoms, but also reverse it, also keeping the consumption of medicines at a low level. This fact will benefit the patients first, who will have less side effects."],"dc:identifier":["uoadl:2927133","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927133"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της άσκησης σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:57Z"}