{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2927167"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2927167","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοντέλα και μέθοδοι διαχείρισης πιστωτικού κινδύνου","abstract":"Οι εμπορικές τράπεζες αντιμετωπίζουν τον πιστωτικό κίνδυνο σε κάθε δανειοδοτική συναλλαγή. Για τη μείωση αυτού του κινδύνου, οι τράπεζες ταξινομούν τους οφειλέτες σε διαφορετικά επίπεδα κινδύνου με βάση το σύνολο των πληροφοριών που συλλέγονται από τους πελάτες. Τέτοια ταξινόμηση καθορίζει την πιθανότητα του εκτιμώμενου επίπεδο πιστωτικού κινδύνου των δανειοληπτών που διαχωρίζουν την προεπιλεγμένη κατηγορία και τους αποδεκτούς με έναν αριθμό επιπέδων κινδύνου. Στη συνέχεια, κάθε κατηγορία κινδύνου τίθεται σε ασφάλιστρο που εξαρτάται από την πιθανότητα αποπληρωμής του χρέους. Αυτά τα μοντέλα μετρούν τη στατιστική πιθανότητα ότι η πίστωση θα αποπληρωθεί και βασίζονται στην ιδέα ότι είναι δυνατό να προβλεφθεί η μελλοντική απόδοση των αιτούντων δάνειο με παρόμοια χαρακτηριστικά με προηγούμενους αιτούντες. Η εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου των βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαθεσιμότητα πληροφοριών. Για τις επιχειρήσεις- δανειολήπτες αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν τα οικονομικά και άλλα δεδομένα. Οι δείκτες κερδοφορίας, φερεγγυότητας, διάρθρωσης κεφαλαίου των επιχειρήσεων συχνά περιλαμβάνονται στις μεταβλητές εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Στην περίπτωση των δανείων των νοικοκυριών οι τράπεζες ενδιαφέρονται για τους συγκεκριμένους παράγοντες όπως το καθεστώς απασχόλησης, το εισόδημα, η εκπαίδευση, η προσωπική ιδιοκτησία, η οικογενειακή κατάσταση και το ιστορικό αποπληρωμής Οι ποιοτικές προσεγγίσεις αξιολόγησης του ανθρώπινου πιστωτικού κινδύνου των τραπεζών πρόσφατα έχουν σχεδόν πλήρως αντικατασταθεί από ποσοτικές προσεγγίσεις. Τα πιστωτικά αρχεία που συσσωρεύονται από τις τράπεζες είναι το κύριο υπόβαθρο για την ανάπτυξη μοντέλων εσωτερικής εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι δανειστές μοιράζονται επίσης τις πληροφορίες μέσω των συστημάτων πιστωτικής αναφοράς, αλλά κάθε τράπεζα λαμβάνει μια μεμονωμένη απόφαση. Μπορούν εύκολα να πει μια τράπεζα πότε είναι ήδη ο αιτών βαριά φορτωμένος με χρέη από άλλους δανειστές. Εξαιτίας αυτού, οι τράπεζες μπορούν να αποφεύγουν τους ανεύθυνους δανειολήπτες καθώς δανείζουν τις πληροφορίες που παρέχονται όχι μόνο από τους αιτούντες, αλλά και από άλλους δανειστές. Το περισσότερο σημαντικό κριτήριο στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου είναι να διασφαλιστεί ότι οι τράπεζες έχουν τις καλές πληροφορίες κατά την προώθηση των πιστώσεων. Πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση, η αυξητική τάση του χαρτοφυλακίου των δανείων των τραπεζών χαρτοφυλακίου παρατηρήθηκε σε πολλές χώρες, κάτι που δείχνει ότι οι οφειλέτες βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στη χρηματοδότηση των τραπεζών. Η επέκταση της υψηλής πίστωσης προκλήθηκε από την οικονομική ανάπτυξη και τις περαιτέρω θετικές προσδοκίες των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Αλλά η υποχώρηση της πίστωσης ως επακόλουθο της παγκόσμιας κρίσης ήταν τόσο σκληρή, όσο η διάρκεια της ανάπτυξης της πίστωσης. Οι τράπεζες αντιμετώπισαν το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPL), καθώς πολλοί οφειλέτες δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις όταν η οικονομία επιδεινώθηκε. Η μείωση του ΑΕΠ, των επενδύσεων, των καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών, η αύξηση των πτωχεύσεων των επιχειρήσεων και η ανεργία προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα όχι μόνο στις επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά και για τις τράπεζες. Η ποιότητα του χαρτοφυλακίου δανείων και οι χρηματοοικονομικοί δείκτες των τραπεζών απέδωσαν αυτό που δείχνει ότι στην πιστωτική περίοδο της ανάπτυξης οι τράπεζες δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τον πιστωτικό κίνδυνο. Επειδή οι τράπεζες ως χρηματοοικονομικοί διαμεσολαβητές παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και ολόκληρη την οικονομία, οι εποπτικές αρχές των τραπεζών ανησυχούν επίσης για αυτά τα προβλήματα. Το Σύμφωνο της Βασιλείας III προτείνει τις κατευθυντήριες γραμμές για την εξέταση των μακροοικονομικών παραγόντων στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι τράπεζες μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα τις μεταβλητές και οι μέθοδοι ανάλυσης που προσπαθούν να αναπτύξουν ακριβή εσωτερικά μοντέλα εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Αυτός ο στόχος είναι επίσης κοινός στις τρέχουσες επιστημονικές έρευνες. Έτσι, αυτή η μελέτη απευθύνεται στην ανάλυση μοντέλων και μεθόδων διαχείρισης των πιστωτικών κινδύνων και της εξέτασης του πώς οι μεταβολές στο μακροοικονομικό περιβάλλον επηρεάζουν τον πιστωτικό κίνδυνο.","abstract_html":"Οι εμπορικές τράπεζες αντιμετωπίζουν τον πιστωτικό κίνδυνο σε κάθε δανειοδοτική συναλλαγή. Για τη μείωση αυτού του κινδύνου, οι τράπεζες ταξινομούν τους οφειλέτες σε διαφορετικά επίπεδα κινδύνου με βάση το σύνολο των πληροφοριών που συλλέγονται από τους πελάτες. Τέτοια ταξινόμηση καθορίζει την πιθανότητα του εκτιμώμενου επίπεδο πιστωτικού κινδύνου των δανειοληπτών που διαχωρίζουν την προεπιλεγμένη κατηγορία και τους αποδεκτούς με έναν αριθμό επιπέδων κινδύνου. Στη συνέχεια, κάθε κατηγορία κινδύνου τίθεται σε ασφάλιστρο που εξαρτάται από την πιθανότητα αποπληρωμής του χρέους. Αυτά τα μοντέλα μετρούν τη στατιστική πιθανότητα ότι η πίστωση θα αποπληρωθεί και βασίζονται στην ιδέα ότι είναι δυνατό να προβλεφθεί η μελλοντική απόδοση των αιτούντων δάνειο με παρόμοια χαρακτηριστικά με προηγούμενους αιτούντες. Η εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου των βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαθεσιμότητα πληροφοριών. Για τις επιχειρήσεις- δανειολήπτες αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν τα οικονομικά και άλλα δεδομένα. Οι δείκτες κερδοφορίας, φερεγγυότητας, διάρθρωσης κεφαλαίου των επιχειρήσεων συχνά περιλαμβάνονται στις μεταβλητές εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Στην περίπτωση των δανείων των νοικοκυριών οι τράπεζες ενδιαφέρονται για τους συγκεκριμένους παράγοντες όπως το καθεστώς απασχόλησης, το εισόδημα, η εκπαίδευση, η προσωπική ιδιοκτησία, η οικογενειακή κατάσταση και το ιστορικό αποπληρωμής Οι ποιοτικές προσεγγίσεις αξιολόγησης του ανθρώπινου πιστωτικού κινδύνου των τραπεζών πρόσφατα έχουν σχεδόν πλήρως αντικατασταθεί από ποσοτικές προσεγγίσεις. Τα πιστωτικά αρχεία που συσσωρεύονται από τις τράπεζες είναι το κύριο υπόβαθρο για την ανάπτυξη μοντέλων εσωτερικής εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι δανειστές μοιράζονται επίσης τις πληροφορίες μέσω των συστημάτων πιστωτικής αναφοράς, αλλά κάθε τράπεζα λαμβάνει μια μεμονωμένη απόφαση. Μπορούν εύκολα να πει μια τράπεζα πότε είναι ήδη ο αιτών βαριά φορτωμένος με χρέη από άλλους δανειστές. Εξαιτίας αυτού, οι τράπεζες μπορούν να αποφεύγουν τους ανεύθυνους δανειολήπτες καθώς δανείζουν τις πληροφορίες που παρέχονται όχι μόνο από τους αιτούντες, αλλά και από άλλους δανειστές. Το περισσότερο σημαντικό κριτήριο στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου είναι να διασφαλιστεί ότι οι τράπεζες έχουν τις καλές πληροφορίες κατά την προώθηση των πιστώσεων. Πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση, η αυξητική τάση του χαρτοφυλακίου των δανείων των τραπεζών χαρτοφυλακίου παρατηρήθηκε σε πολλές χώρες, κάτι που δείχνει ότι οι οφειλέτες βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στη χρηματοδότηση των τραπεζών. Η επέκταση της υψηλής πίστωσης προκλήθηκε από την οικονομική ανάπτυξη και τις περαιτέρω θετικές προσδοκίες των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Αλλά η υποχώρηση της πίστωσης ως επακόλουθο της παγκόσμιας κρίσης ήταν τόσο σκληρή, όσο η διάρκεια της ανάπτυξης της πίστωσης. Οι τράπεζες αντιμετώπισαν το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPL), καθώς πολλοί οφειλέτες δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις όταν η οικονομία επιδεινώθηκε. Η μείωση του ΑΕΠ, των επενδύσεων, των καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών, η αύξηση των πτωχεύσεων των επιχειρήσεων και η ανεργία προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα όχι μόνο στις επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά και για τις τράπεζες. Η ποιότητα του χαρτοφυλακίου δανείων και οι χρηματοοικονομικοί δείκτες των τραπεζών απέδωσαν αυτό που δείχνει ότι στην πιστωτική περίοδο της ανάπτυξης οι τράπεζες δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τον πιστωτικό κίνδυνο. Επειδή οι τράπεζες ως χρηματοοικονομικοί διαμεσολαβητές παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και ολόκληρη την οικονομία, οι εποπτικές αρχές των τραπεζών ανησυχούν επίσης για αυτά τα προβλήματα. Το Σύμφωνο της Βασιλείας III προτείνει τις κατευθυντήριες γραμμές για την εξέταση των μακροοικονομικών παραγόντων στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι τράπεζες μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα τις μεταβλητές και οι μέθοδοι ανάλυσης που προσπαθούν να αναπτύξουν ακριβή εσωτερικά μοντέλα εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Αυτός ο στόχος είναι επίσης κοινός στις τρέχουσες επιστημονικές έρευνες. Έτσι, αυτή η μελέτη απευθύνεται στην ανάλυση μοντέλων και μεθόδων διαχείρισης των πιστωτικών κινδύνων και της εξέτασης του πώς οι μεταβολές στο μακροοικονομικό περιβάλλον επηρεάζουν τον πιστωτικό κίνδυνο.","abstract_has_math":false,"creators":["Συντιχάκης Ελευθέριος","Syntichakis Eleftherios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:40:57Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2927167"],"render_values":[{"text":"uoadl:2927167","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927167","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927167","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2927167","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Συντιχάκης Ελευθέριος","Syntichakis Eleftherios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2927167","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927167"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι εμπορικές τράπεζες αντιμετωπίζουν τον πιστωτικό κίνδυνο σε κάθε δανειοδοτική συναλλαγή. Για τη μείωση αυτού του κινδύνου, οι τράπεζες ταξινομούν τους οφειλέτες σε διαφορετικά επίπεδα κινδύνου με βάση το σύνολο των πληροφοριών που συλλέγονται από τους πελάτες. Τέτοια ταξινόμηση καθορίζει την πιθανότητα του εκτιμώμενου επίπεδο πιστωτικού κινδύνου των δανειοληπτών που διαχωρίζουν την προεπιλεγμένη κατηγορία και τους αποδεκτούς με έναν αριθμό επιπέδων κινδύνου. Στη συνέχεια, κάθε κατηγορία κινδύνου τίθεται σε ασφάλιστρο που εξαρτάται από την πιθανότητα αποπληρωμής του χρέους. Αυτά τα μοντέλα μετρούν τη στατιστική πιθανότητα ότι η πίστωση θα αποπληρωθεί και βασίζονται στην ιδέα ότι είναι δυνατό να προβλεφθεί η μελλοντική απόδοση των αιτούντων δάνειο με παρόμοια χαρακτηριστικά με προηγούμενους αιτούντες. Η εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου των βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαθεσιμότητα πληροφοριών. Για τις επιχειρήσεις- δανειολήπτες αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν τα οικονομικά και άλλα δεδομένα. Οι δείκτες κερδοφορίας, φερεγγυότητας, διάρθρωσης κεφαλαίου των επιχειρήσεων συχνά περιλαμβάνονται στις μεταβλητές εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Στην περίπτωση των δανείων των νοικοκυριών οι τράπεζες ενδιαφέρονται για τους συγκεκριμένους παράγοντες όπως το καθεστώς απασχόλησης, το εισόδημα, η εκπαίδευση, η προσωπική ιδιοκτησία, η οικογενειακή κατάσταση και το ιστορικό αποπληρωμής Οι ποιοτικές προσεγγίσεις αξιολόγησης του ανθρώπινου πιστωτικού κινδύνου των τραπεζών πρόσφατα έχουν σχεδόν πλήρως αντικατασταθεί από ποσοτικές προσεγγίσεις. Τα πιστωτικά αρχεία που συσσωρεύονται από τις τράπεζες είναι το κύριο υπόβαθρο για την ανάπτυξη μοντέλων εσωτερικής εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι δανειστές μοιράζονται επίσης τις πληροφορίες μέσω των συστημάτων πιστωτικής αναφοράς, αλλά κάθε τράπεζα λαμβάνει μια μεμονωμένη απόφαση. Μπορούν εύκολα να πει μια τράπεζα πότε είναι ήδη ο αιτών βαριά φορτωμένος με χρέη από άλλους δανειστές. Εξαιτίας αυτού, οι τράπεζες μπορούν να αποφεύγουν τους ανεύθυνους δανειολήπτες καθώς δανείζουν τις πληροφορίες που παρέχονται όχι μόνο από τους αιτούντες, αλλά και από άλλους δανειστές. Το περισσότερο σημαντικό κριτήριο στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου είναι να διασφαλιστεί ότι οι τράπεζες έχουν τις καλές πληροφορίες κατά την προώθηση των πιστώσεων. Πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση, η αυξητική τάση του χαρτοφυλακίου των δανείων των τραπεζών χαρτοφυλακίου παρατηρήθηκε σε πολλές χώρες, κάτι που δείχνει ότι οι οφειλέτες βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στη χρηματοδότηση των τραπεζών. Η επέκταση της υψηλής πίστωσης προκλήθηκε από την οικονομική ανάπτυξη και τις περαιτέρω θετικές προσδοκίες των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Αλλά η υποχώρηση της πίστωσης ως επακόλουθο της παγκόσμιας κρίσης ήταν τόσο σκληρή, όσο η διάρκεια της ανάπτυξης της πίστωσης. Οι τράπεζες αντιμετώπισαν το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPL), καθώς πολλοί οφειλέτες δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις όταν η οικονομία επιδεινώθηκε. Η μείωση του ΑΕΠ, των επενδύσεων, των καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών, η αύξηση των πτωχεύσεων των επιχειρήσεων και η ανεργία προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα όχι μόνο στις επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά και για τις τράπεζες. Η ποιότητα του χαρτοφυλακίου δανείων και οι χρηματοοικονομικοί δείκτες των τραπεζών απέδωσαν αυτό που δείχνει ότι στην πιστωτική περίοδο της ανάπτυξης οι τράπεζες δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τον πιστωτικό κίνδυνο. Επειδή οι τράπεζες ως χρηματοοικονομικοί διαμεσολαβητές παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και ολόκληρη την οικονομία, οι εποπτικές αρχές των τραπεζών ανησυχούν επίσης για αυτά τα προβλήματα. Το Σύμφωνο της Βασιλείας III προτείνει τις κατευθυντήριες γραμμές για την εξέταση των μακροοικονομικών παραγόντων στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι τράπεζες μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα τις μεταβλητές και οι μέθοδοι ανάλυσης που προσπαθούν να αναπτύξουν ακριβή εσωτερικά μοντέλα εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Αυτός ο στόχος είναι επίσης κοινός στις τρέχουσες επιστημονικές έρευνες. Έτσι, αυτή η μελέτη απευθύνεται στην ανάλυση μοντέλων και μεθόδων διαχείρισης των πιστωτικών κινδύνων και της εξέτασης του πώς οι μεταβολές στο μακροοικονομικό περιβάλλον επηρεάζουν τον πιστωτικό κίνδυνο.","Commercial banks face credit risk in every lending transaction. To reduce this risk, banks classify borrowers at different levels of risk based on the amount of information collected by customers. Such a classification determines the probability of the estimated level of credit risk of the borrowers who separate the default category and the eligible ones with a number of risk levels.Each risk category is then placed in a premium that depends on the probability of debt repayment. These models measure the statistical probability that the loan will be repaid and are based on the idea that it is possible to predict the future performance of loan applicants with similar characteristics to previous applicants. Their credit risk assessment is largely based on the availability of information. For borrower companies this information includes financial and other data. The profitability, solvency, capital structure of companies are often included in the credit risk assessment variables. In the case of household loans, banks are interested in specific factors such as employment status, income, education, personal property, marital status and repayment history. Banks' qualitative approaches to assessing the human credit risk of banks have recently been almost completely replaced by quantitative approaches. Credit records accumulated by banks are the main background for the development of internal credit risk assessment models. Lenders also share information through credit reporting systems, but each bank makes an individual decision.They can easily tell a bank when the applicant is already heavily burdened with debts from other lenders. Because of this, banks can avoid irresponsible borrowers as they lend the information provided not only by the applicants but also by other lenders. The most important criterion in the credit risk assessment process is to ensure that banks have good information when promoting credit. Prior to the global financial crisis, the growing loan portfolio of portfolio banks was observed in many countries, indicating that borrowers relied heavily on bank financing. The expansion of high credit was driven by economic growth and the further positive expectations of banks, businesses and households. But the credit crunch as a result of the global crisis has been as severe as the credit crunch.Banks faced the problem of non-performing loans (NPLs), as many borrowers were unable to meet their financial obligations when the economy deteriorated. The decline in GDP, investment, household spending, rising business bankruptcy and unemployment have caused serious problems not only for businesses and households, but also for banks. The quality of the loan portfolio and the financial ratios of the banks showed what shows that in the credit period of growth the banks have not properly assessed the credit risk. Because banks as financial intermediaries play the same important role in the country's financial system and the economy as a whole, bank supervisors are also concerned about these problems. The Basel III Pact proposes guidelines for examining macroeconomic factors in the credit risk assessment process.Banks are free to choose the variables and methods of analysis that seek to develop accurate internal credit risk assessment models. This goal is also common in current scientific research. Thus, this study addresses the analysis of models and methods of credit risk management and examines how changes in the macroeconomic environment affect credit risk."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοντέλα και μέθοδοι διαχείρισης πιστωτικού κινδύνου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Συντιχάκης Ελευθέριος","Syntichakis Eleftherios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Οι εμπορικές τράπεζες αντιμετωπίζουν τον πιστωτικό κίνδυνο σε κάθε δανειοδοτική συναλλαγή. Για τη μείωση αυτού του κινδύνου, οι τράπεζες ταξινομούν τους οφειλέτες σε διαφορετικά επίπεδα κινδύνου με βάση το σύνολο των πληροφοριών που συλλέγονται από τους πελάτες. Τέτοια ταξινόμηση καθορίζει την πιθανότητα του εκτιμώμενου επίπεδο πιστωτικού κινδύνου των δανειοληπτών που διαχωρίζουν την προεπιλεγμένη κατηγορία και τους αποδεκτούς με έναν αριθμό επιπέδων κινδύνου. Στη συνέχεια, κάθε κατηγορία κινδύνου τίθεται σε ασφάλιστρο που εξαρτάται από την πιθανότητα αποπληρωμής του χρέους. Αυτά τα μοντέλα μετρούν τη στατιστική πιθανότητα ότι η πίστωση θα αποπληρωθεί και βασίζονται στην ιδέα ότι είναι δυνατό να προβλεφθεί η μελλοντική απόδοση των αιτούντων δάνειο με παρόμοια χαρακτηριστικά με προηγούμενους αιτούντες. Η εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου των βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαθεσιμότητα πληροφοριών. Για τις επιχειρήσεις- δανειολήπτες αυτές οι πληροφορίες περιλαμβάνουν τα οικονομικά και άλλα δεδομένα. Οι δείκτες κερδοφορίας, φερεγγυότητας, διάρθρωσης κεφαλαίου των επιχειρήσεων συχνά περιλαμβάνονται στις μεταβλητές εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Στην περίπτωση των δανείων των νοικοκυριών οι τράπεζες ενδιαφέρονται για τους συγκεκριμένους παράγοντες όπως το καθεστώς απασχόλησης, το εισόδημα, η εκπαίδευση, η προσωπική ιδιοκτησία, η οικογενειακή κατάσταση και το ιστορικό αποπληρωμής Οι ποιοτικές προσεγγίσεις αξιολόγησης του ανθρώπινου πιστωτικού κινδύνου των τραπεζών πρόσφατα έχουν σχεδόν πλήρως αντικατασταθεί από ποσοτικές προσεγγίσεις. Τα πιστωτικά αρχεία που συσσωρεύονται από τις τράπεζες είναι το κύριο υπόβαθρο για την ανάπτυξη μοντέλων εσωτερικής εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι δανειστές μοιράζονται επίσης τις πληροφορίες μέσω των συστημάτων πιστωτικής αναφοράς, αλλά κάθε τράπεζα λαμβάνει μια μεμονωμένη απόφαση. Μπορούν εύκολα να πει μια τράπεζα πότε είναι ήδη ο αιτών βαριά φορτωμένος με χρέη από άλλους δανειστές. Εξαιτίας αυτού, οι τράπεζες μπορούν να αποφεύγουν τους ανεύθυνους δανειολήπτες καθώς δανείζουν τις πληροφορίες που παρέχονται όχι μόνο από τους αιτούντες, αλλά και από άλλους δανειστές. Το περισσότερο σημαντικό κριτήριο στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου είναι να διασφαλιστεί ότι οι τράπεζες έχουν τις καλές πληροφορίες κατά την προώθηση των πιστώσεων. Πριν από την παγκόσμια οικονομική κρίση, η αυξητική τάση του χαρτοφυλακίου των δανείων των τραπεζών χαρτοφυλακίου παρατηρήθηκε σε πολλές χώρες, κάτι που δείχνει ότι οι οφειλέτες βασίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στη χρηματοδότηση των τραπεζών. Η επέκταση της υψηλής πίστωσης προκλήθηκε από την οικονομική ανάπτυξη και τις περαιτέρω θετικές προσδοκίες των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Αλλά η υποχώρηση της πίστωσης ως επακόλουθο της παγκόσμιας κρίσης ήταν τόσο σκληρή, όσο η διάρκεια της ανάπτυξης της πίστωσης. Οι τράπεζες αντιμετώπισαν το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPL), καθώς πολλοί οφειλέτες δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις όταν η οικονομία επιδεινώθηκε. Η μείωση του ΑΕΠ, των επενδύσεων, των καταναλωτικών δαπανών των νοικοκυριών, η αύξηση των πτωχεύσεων των επιχειρήσεων και η ανεργία προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα όχι μόνο στις επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά και για τις τράπεζες. Η ποιότητα του χαρτοφυλακίου δανείων και οι χρηματοοικονομικοί δείκτες των τραπεζών απέδωσαν αυτό που δείχνει ότι στην πιστωτική περίοδο της ανάπτυξης οι τράπεζες δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τον πιστωτικό κίνδυνο. Επειδή οι τράπεζες ως χρηματοοικονομικοί διαμεσολαβητές παίζουν τον ίδιο σημαντικό ρόλο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και ολόκληρη την οικονομία, οι εποπτικές αρχές των τραπεζών ανησυχούν επίσης για αυτά τα προβλήματα. Το Σύμφωνο της Βασιλείας III προτείνει τις κατευθυντήριες γραμμές για την εξέταση των μακροοικονομικών παραγόντων στη διαδικασία εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Οι τράπεζες μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα τις μεταβλητές και οι μέθοδοι ανάλυσης που προσπαθούν να αναπτύξουν ακριβή εσωτερικά μοντέλα εκτίμησης πιστωτικού κινδύνου. Αυτός ο στόχος είναι επίσης κοινός στις τρέχουσες επιστημονικές έρευνες. Έτσι, αυτή η μελέτη απευθύνεται στην ανάλυση μοντέλων και μεθόδων διαχείρισης των πιστωτικών κινδύνων και της εξέτασης του πώς οι μεταβολές στο μακροοικονομικό περιβάλλον επηρεάζουν τον πιστωτικό κίνδυνο.","Commercial banks face credit risk in every lending transaction. To reduce this risk, banks classify borrowers at different levels of risk based on the amount of information collected by customers. Such a classification determines the probability of the estimated level of credit risk of the borrowers who separate the default category and the eligible ones with a number of risk levels.Each risk category is then placed in a premium that depends on the probability of debt repayment. These models measure the statistical probability that the loan will be repaid and are based on the idea that it is possible to predict the future performance of loan applicants with similar characteristics to previous applicants. Their credit risk assessment is largely based on the availability of information. For borrower companies this information includes financial and other data. The profitability, solvency, capital structure of companies are often included in the credit risk assessment variables. In the case of household loans, banks are interested in specific factors such as employment status, income, education, personal property, marital status and repayment history. Banks' qualitative approaches to assessing the human credit risk of banks have recently been almost completely replaced by quantitative approaches. Credit records accumulated by banks are the main background for the development of internal credit risk assessment models. Lenders also share information through credit reporting systems, but each bank makes an individual decision.They can easily tell a bank when the applicant is already heavily burdened with debts from other lenders. Because of this, banks can avoid irresponsible borrowers as they lend the information provided not only by the applicants but also by other lenders. The most important criterion in the credit risk assessment process is to ensure that banks have good information when promoting credit. Prior to the global financial crisis, the growing loan portfolio of portfolio banks was observed in many countries, indicating that borrowers relied heavily on bank financing. The expansion of high credit was driven by economic growth and the further positive expectations of banks, businesses and households. But the credit crunch as a result of the global crisis has been as severe as the credit crunch.Banks faced the problem of non-performing loans (NPLs), as many borrowers were unable to meet their financial obligations when the economy deteriorated. The decline in GDP, investment, household spending, rising business bankruptcy and unemployment have caused serious problems not only for businesses and households, but also for banks. The quality of the loan portfolio and the financial ratios of the banks showed what shows that in the credit period of growth the banks have not properly assessed the credit risk. Because banks as financial intermediaries play the same important role in the country's financial system and the economy as a whole, bank supervisors are also concerned about these problems. The Basel III Pact proposes guidelines for examining macroeconomic factors in the credit risk assessment process.Banks are free to choose the variables and methods of analysis that seek to develop accurate internal credit risk assessment models. This goal is also common in current scientific research. Thus, this study addresses the analysis of models and methods of credit risk management and examines how changes in the macroeconomic environment affect credit risk."],"dc:identifier":["uoadl:2927167","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927167"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Μοντέλα και μέθοδοι διαχείρισης πιστωτικού κινδύνου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:40:57Z"}