{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2927529"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2927529","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση των στάσεων απέναντι στο θάνατο στους παιδιατρικούς νοσηλευτές","abstract":"Εισαγωγή: Μια από τις πλέον περίπλοκες και συναισθηματικές πλευρές της νοσηλευτικής είναι η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο νοσηλευτή και το παιδί που πεθαίνει. Oι στάσεις των νοσηλευτών απέναντι στο θάνατο, επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν α) οι στάσεις των παιδιατρικών νοσηλευτών απέναντι στον θάνατο, β) το νόημα στη ζωή τους, καθώς και (γ) η σχέση μεταξύ των δύο αυτών παραμέτρων σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων. Μεθοδολογία: Σε 170 σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων χορηγήθηκαν (α) ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων, (β) Κλίμακα διερεύνησης στάσεων απέναντι στο θάνατο DAP-R (Death Attitude Profile – Revised) των Wong, Reker & Gesser (1994) και (γ) Κλίμακα Νοήματος Ζωής (Meaning in Life Questionnaire [MLQ] των Steger, Frazier & Oishi (2006) Αποτελέσματα: Tο 68,6% ανέφεραν ότι ο θάνατος του παιδιού που νοσηλεύουν τους επηρεάζει πολύ/πάρα πολύ, ενώ το 44,7% των συμμετεχόντων δεν ένιωθαν καθόλου καλά προετοιμασμένοι/-ες για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου. Oι παιδιατρικοί νοσηλευτές επηρεάζονταν πολύ από το θάνατο των παιδιών, εκφράζοντας, κυρίως, συναισθήματα λύπης/στενοχώριας (44%), συμπόνοιας (22%), ενοχής (22%) και θυμού (22%). Το 73% του δείγματος εύχονταν το παιδί, που φρόντιζαν να πέθαινε όταν δεν ήταν παρόντες. Το 53,5% είχαν διδαχθεί για τη φροντίδα ασθενών που πεθαίνουν και τη διαχείριση θανάτου και πένθους στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών τους και ένα 21,2% είχαν παρακολουθήσει σεμινάριο / διάλεξη. Η σημαντικότητα της κατάλληλης και επαρκούς εκπαίδευσης γίνεται ιδιαίτερα εμφανής, αν αναλογιστούμε ότι κατά πλειοψηφία, οι ερωτώμενοι νοσηλευτές είτε δεν ένιωθαν ικανοποιητικά προετοιμασμένοι για αντιμετώπιση του θανάτου και του πένθους ή δεν ήταν βέβαιοι για τους τρόπους διαχείρισης των ασθενών, παρότι >70% είχαν λάβει κάποιου τύπου σχετική εκπαίδευση. Συνηθέστερος τρόπος αποφόρτισης των νοσηλευτών ήταν να σκέφτονται το θάνατο των παιδιών στο σπίτι τους (43%), ενώ, κατά 34%, είτε απέφευγαν τη συζήτηση με συνάδελφους ή απομονώνονταν. Λιγότεροι ανέφεραν ξέσπασμα με κλάμα. Το μεγαλύτερο ποσοστό (62,8%) των συμμετεχόντων στην παρούσα έρευνα πίστευαν ότι θα έπρεπε να συνεχίζεται η φροντίδα της οικογένειας κατά τη διάρκεια του πένθους, ενώ το 70,6% του δείγματος θεωρούσαν πως οι νοσηλευτές που παρέχουν φροντίδα σε ασθενείς που πεθαίνουν θα έπρεπε απαραίτητα να συμμετέχουν σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης. Oι νοσηλευτές με περισσότερο φόβο θανάτου απέφευγαν περισσότερο τις σκέψεις και τις συζητήσεις για το θάνατο με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι νοσηλευτές, που φοβούνται λιγότερο τον θάνατο τον αποδέχονται περισσότερο ως ευκαιρία για ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που δήλωσαν καλά προετοιμασμένοι για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου είχαν λιγότερο φόβο θανάτου. Στην πλειοψηφία τους, οι νοσηλευτές του δείγματος είχαν βιώματα πένθους (το 25,9% είχαν βιώσει τον θάνατο κοντινού τους ανθρώπου στην παιδική τους ηλικία και το 51,2% στην ενήλικη ζωή). Οι νοσηλευτές που είχαν βιώσει το θάνατο οικείου προσώπου κατά την παιδική τους ηλικία θεωρούσαν λιγότερο το θάνατο ως μέσο διαφυγής από μια οδυνηρή κατάσταση. Οι νοσηλευτές, που ήταν έγγαμοι/-ες-σε συμβίωση είχαν βρει σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους σε σχέση με τους υπόλοιπους νοσηλευτές. Επιπρόσθετα, οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που εκδήλωναν περισσότερο συμπεριφορές αποφυγής σκέψεων/συζητήσεων για το θάνατο αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους. Τέλος, οι νοσηλευτές, που αποδέχονταν σε μεγαλύτερο βαθμό το θάνατο ως κάτι φυσικό, χωρίς φόβο αλλά και χωρίς προσμονή αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό (περισσότερο) κάποιο νόημα στη ζωή τους και αντίστροφα. Συμπεράσματα: Η ενσωμάτωση των εννοιών του θανάτου και της φροντίδας στο τέλος της ζωής στα θεωρητικά και πρακτικά πεδία της νοσηλευτικής θα βελτιώσουν την ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρεται στο τέλος της ζωής στους ασθενείς και τις οικογένειές τους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Μια από τις πλέον περίπλοκες και συναισθηματικές πλευρές της νοσηλευτικής είναι η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο νοσηλευτή και το παιδί που πεθαίνει. Oι στάσεις των νοσηλευτών απέναντι στο θάνατο, επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν α) οι στάσεις των παιδιατρικών νοσηλευτών απέναντι στον θάνατο, β) το νόημα στη ζωή τους, καθώς και (γ) η σχέση μεταξύ των δύο αυτών παραμέτρων σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων. Μεθοδολογία: Σε 170 σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων χορηγήθηκαν (α) ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων, (β) Κλίμακα διερεύνησης στάσεων απέναντι στο θάνατο DAP-R (Death Attitude Profile – Revised) των Wong, Reker &amp; Gesser (1994) και (γ) Κλίμακα Νοήματος Ζωής (Meaning in Life Questionnaire [MLQ] των Steger, Frazier &amp; Oishi (2006) Αποτελέσματα: Tο 68,6% ανέφεραν ότι ο θάνατος του παιδιού που νοσηλεύουν τους επηρεάζει πολύ/πάρα πολύ, ενώ το 44,7% των συμμετεχόντων δεν ένιωθαν καθόλου καλά προετοιμασμένοι/-ες για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου. Oι παιδιατρικοί νοσηλευτές επηρεάζονταν πολύ από το θάνατο των παιδιών, εκφράζοντας, κυρίως, συναισθήματα λύπης/στενοχώριας (44%), συμπόνοιας (22%), ενοχής (22%) και θυμού (22%). Το 73% του δείγματος εύχονταν το παιδί, που φρόντιζαν να πέθαινε όταν δεν ήταν παρόντες. Το 53,5% είχαν διδαχθεί για τη φροντίδα ασθενών που πεθαίνουν και τη διαχείριση θανάτου και πένθους στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών τους και ένα 21,2% είχαν παρακολουθήσει σεμινάριο / διάλεξη. Η σημαντικότητα της κατάλληλης και επαρκούς εκπαίδευσης γίνεται ιδιαίτερα εμφανής, αν αναλογιστούμε ότι κατά πλειοψηφία, οι ερωτώμενοι νοσηλευτές είτε δεν ένιωθαν ικανοποιητικά προετοιμασμένοι για αντιμετώπιση του θανάτου και του πένθους ή δεν ήταν βέβαιοι για τους τρόπους διαχείρισης των ασθενών, παρότι &gt;70% είχαν λάβει κάποιου τύπου σχετική εκπαίδευση. Συνηθέστερος τρόπος αποφόρτισης των νοσηλευτών ήταν να σκέφτονται το θάνατο των παιδιών στο σπίτι τους (43%), ενώ, κατά 34%, είτε απέφευγαν τη συζήτηση με συνάδελφους ή απομονώνονταν. Λιγότεροι ανέφεραν ξέσπασμα με κλάμα. Το μεγαλύτερο ποσοστό (62,8%) των συμμετεχόντων στην παρούσα έρευνα πίστευαν ότι θα έπρεπε να συνεχίζεται η φροντίδα της οικογένειας κατά τη διάρκεια του πένθους, ενώ το 70,6% του δείγματος θεωρούσαν πως οι νοσηλευτές που παρέχουν φροντίδα σε ασθενείς που πεθαίνουν θα έπρεπε απαραίτητα να συμμετέχουν σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης. Oι νοσηλευτές με περισσότερο φόβο θανάτου απέφευγαν περισσότερο τις σκέψεις και τις συζητήσεις για το θάνατο με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι νοσηλευτές, που φοβούνται λιγότερο τον θάνατο τον αποδέχονται περισσότερο ως ευκαιρία για ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που δήλωσαν καλά προετοιμασμένοι για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου είχαν λιγότερο φόβο θανάτου. Στην πλειοψηφία τους, οι νοσηλευτές του δείγματος είχαν βιώματα πένθους (το 25,9% είχαν βιώσει τον θάνατο κοντινού τους ανθρώπου στην παιδική τους ηλικία και το 51,2% στην ενήλικη ζωή). Οι νοσηλευτές που είχαν βιώσει το θάνατο οικείου προσώπου κατά την παιδική τους ηλικία θεωρούσαν λιγότερο το θάνατο ως μέσο διαφυγής από μια οδυνηρή κατάσταση. Οι νοσηλευτές, που ήταν έγγαμοι/-ες-σε συμβίωση είχαν βρει σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους σε σχέση με τους υπόλοιπους νοσηλευτές. Επιπρόσθετα, οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που εκδήλωναν περισσότερο συμπεριφορές αποφυγής σκέψεων/συζητήσεων για το θάνατο αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους. Τέλος, οι νοσηλευτές, που αποδέχονταν σε μεγαλύτερο βαθμό το θάνατο ως κάτι φυσικό, χωρίς φόβο αλλά και χωρίς προσμονή αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό (περισσότερο) κάποιο νόημα στη ζωή τους και αντίστροφα. Συμπεράσματα: Η ενσωμάτωση των εννοιών του θανάτου και της φροντίδας στο τέλος της ζωής στα θεωρητικά και πρακτικά πεδία της νοσηλευτικής θα βελτιώσουν την ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρεται στο τέλος της ζωής στους ασθενείς και τις οικογένειές τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Λέκας Χρήστος","Lekas Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2927529"],"render_values":[{"text":"uoadl:2927529","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927529","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927529","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2927529","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λέκας Χρήστος","Lekas Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2927529","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927529"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Μια από τις πλέον περίπλοκες και συναισθηματικές πλευρές της νοσηλευτικής είναι η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο νοσηλευτή και το παιδί που πεθαίνει. Oι στάσεις των νοσηλευτών απέναντι στο θάνατο, επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν α) οι στάσεις των παιδιατρικών νοσηλευτών απέναντι στον θάνατο, β) το νόημα στη ζωή τους, καθώς και (γ) η σχέση μεταξύ των δύο αυτών παραμέτρων σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων. Μεθοδολογία: Σε 170 σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων χορηγήθηκαν (α) ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων, (β) Κλίμακα διερεύνησης στάσεων απέναντι στο θάνατο DAP-R (Death Attitude Profile – Revised) των Wong, Reker & Gesser (1994) και (γ) Κλίμακα Νοήματος Ζωής (Meaning in Life Questionnaire [MLQ] των Steger, Frazier & Oishi (2006) Αποτελέσματα: Tο 68,6% ανέφεραν ότι ο θάνατος του παιδιού που νοσηλεύουν τους επηρεάζει πολύ/πάρα πολύ, ενώ το 44,7% των συμμετεχόντων δεν ένιωθαν καθόλου καλά προετοιμασμένοι/-ες για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου. Oι παιδιατρικοί νοσηλευτές επηρεάζονταν πολύ από το θάνατο των παιδιών, εκφράζοντας, κυρίως, συναισθήματα λύπης/στενοχώριας (44%), συμπόνοιας (22%), ενοχής (22%) και θυμού (22%). Το 73% του δείγματος εύχονταν το παιδί, που φρόντιζαν να πέθαινε όταν δεν ήταν παρόντες. Το 53,5% είχαν διδαχθεί για τη φροντίδα ασθενών που πεθαίνουν και τη διαχείριση θανάτου και πένθους στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών τους και ένα 21,2% είχαν παρακολουθήσει σεμινάριο / διάλεξη. Η σημαντικότητα της κατάλληλης και επαρκούς εκπαίδευσης γίνεται ιδιαίτερα εμφανής, αν αναλογιστούμε ότι κατά πλειοψηφία, οι ερωτώμενοι νοσηλευτές είτε δεν ένιωθαν ικανοποιητικά προετοιμασμένοι για αντιμετώπιση του θανάτου και του πένθους ή δεν ήταν βέβαιοι για τους τρόπους διαχείρισης των ασθενών, παρότι >70% είχαν λάβει κάποιου τύπου σχετική εκπαίδευση. Συνηθέστερος τρόπος αποφόρτισης των νοσηλευτών ήταν να σκέφτονται το θάνατο των παιδιών στο σπίτι τους (43%), ενώ, κατά 34%, είτε απέφευγαν τη συζήτηση με συνάδελφους ή απομονώνονταν. Λιγότεροι ανέφεραν ξέσπασμα με κλάμα. Το μεγαλύτερο ποσοστό (62,8%) των συμμετεχόντων στην παρούσα έρευνα πίστευαν ότι θα έπρεπε να συνεχίζεται η φροντίδα της οικογένειας κατά τη διάρκεια του πένθους, ενώ το 70,6% του δείγματος θεωρούσαν πως οι νοσηλευτές που παρέχουν φροντίδα σε ασθενείς που πεθαίνουν θα έπρεπε απαραίτητα να συμμετέχουν σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης. Oι νοσηλευτές με περισσότερο φόβο θανάτου απέφευγαν περισσότερο τις σκέψεις και τις συζητήσεις για το θάνατο με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι νοσηλευτές, που φοβούνται λιγότερο τον θάνατο τον αποδέχονται περισσότερο ως ευκαιρία για ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που δήλωσαν καλά προετοιμασμένοι για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου είχαν λιγότερο φόβο θανάτου. Στην πλειοψηφία τους, οι νοσηλευτές του δείγματος είχαν βιώματα πένθους (το 25,9% είχαν βιώσει τον θάνατο κοντινού τους ανθρώπου στην παιδική τους ηλικία και το 51,2% στην ενήλικη ζωή). Οι νοσηλευτές που είχαν βιώσει το θάνατο οικείου προσώπου κατά την παιδική τους ηλικία θεωρούσαν λιγότερο το θάνατο ως μέσο διαφυγής από μια οδυνηρή κατάσταση. Οι νοσηλευτές, που ήταν έγγαμοι/-ες-σε συμβίωση είχαν βρει σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους σε σχέση με τους υπόλοιπους νοσηλευτές. Επιπρόσθετα, οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που εκδήλωναν περισσότερο συμπεριφορές αποφυγής σκέψεων/συζητήσεων για το θάνατο αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους. Τέλος, οι νοσηλευτές, που αποδέχονταν σε μεγαλύτερο βαθμό το θάνατο ως κάτι φυσικό, χωρίς φόβο αλλά και χωρίς προσμονή αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό (περισσότερο) κάποιο νόημα στη ζωή τους και αντίστροφα. Συμπεράσματα: Η ενσωμάτωση των εννοιών του θανάτου και της φροντίδας στο τέλος της ζωής στα θεωρητικά και πρακτικά πεδία της νοσηλευτικής θα βελτιώσουν την ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρεται στο τέλος της ζωής στους ασθενείς και τις οικογένειές τους.","Introduction: One of the most complex and emotional aspects of nursing is the interaction between the nurse and the dying child. The attitudes of nurses towards death, affect the quality of care. Purpose: The aim of this study was to investigate pediatric nurses’ attitudes towards death and their meaning in life as well as to examine whether death attitude is related to meaning in life among pediatric nurses. Methodology: One hundred and seventy nurses, working in pediatric hospital departments completed (a) a sociodemographic questionnaire, (b) DAP-R (Death Attitude Profile – Revised) of Wong, Reker & Gesser (1994), (c) Meaning in Life Questionnaire [MLQ] of Steger, Frazier & Oishi (2006). Results: 68.6% reported that the death of a child affects them very much, while 44.7% of the participants didn’t feel well prepared to manage death issues. Pediatric nurses were greatly affected by children’s death, expressing mainly feelings of sadness (44%), compassion (22%), guilt (22%) and anger (22%). 73% of the sample wished the hospitalized child, died when they were not present. 53.5% had been trained regarding the care of dying patients and the management of death and mourning as part of their curriculum and 21.2% had attended a relative seminar / lecture. The importance of proper and adequate education becomes particularly apparent considering that the majority of our sample either did not feel sufficiently prepared in order to deal with death and mourning, even though more than 70% of our participants had been relatively educated. The most common way of nurses dealing with their emotions was thinking about children’s death in their home (43%), while 34% either avoided talking to colleagues or were isolated. Few reported an outburst of crying. The largest percentage (62.8%) of the participants in the present study believed that family care should continue during mourning period, while 70.6% of our sample believed that nurses providing care to dying patients should definitely participate in psychological support groups. Nurses with more fear of death were statistically significant more likely to avoid thoughts and discussions about death. Nurses, who were less afraid of death, accepted children’s death more as an opportunity for a happy afterlife. Nurses who reported that they were well prepared to handle the issue of death exhibited less fear of death. The majority of our sample had mourning experiences (25.9% had experienced the death of a loved one in childhood and 51.2% in adulthood). Nurses who had experienced the death of a loved one during their childhood considered death less as an"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση των στάσεων απέναντι στο θάνατο στους παιδιατρικούς νοσηλευτές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λέκας Χρήστος","Lekas Christos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Μια από τις πλέον περίπλοκες και συναισθηματικές πλευρές της νοσηλευτικής είναι η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο νοσηλευτή και το παιδί που πεθαίνει. Oι στάσεις των νοσηλευτών απέναντι στο θάνατο, επηρεάζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθούν α) οι στάσεις των παιδιατρικών νοσηλευτών απέναντι στον θάνατο, β) το νόημα στη ζωή τους, καθώς και (γ) η σχέση μεταξύ των δύο αυτών παραμέτρων σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων. Μεθοδολογία: Σε 170 σε νοσηλευτές που εργάζονται σε τμήματα παιδιατρικών νοσοκομείων χορηγήθηκαν (α) ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων, (β) Κλίμακα διερεύνησης στάσεων απέναντι στο θάνατο DAP-R (Death Attitude Profile – Revised) των Wong, Reker & Gesser (1994) και (γ) Κλίμακα Νοήματος Ζωής (Meaning in Life Questionnaire [MLQ] των Steger, Frazier & Oishi (2006) Αποτελέσματα: Tο 68,6% ανέφεραν ότι ο θάνατος του παιδιού που νοσηλεύουν τους επηρεάζει πολύ/πάρα πολύ, ενώ το 44,7% των συμμετεχόντων δεν ένιωθαν καθόλου καλά προετοιμασμένοι/-ες για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου. Oι παιδιατρικοί νοσηλευτές επηρεάζονταν πολύ από το θάνατο των παιδιών, εκφράζοντας, κυρίως, συναισθήματα λύπης/στενοχώριας (44%), συμπόνοιας (22%), ενοχής (22%) και θυμού (22%). Το 73% του δείγματος εύχονταν το παιδί, που φρόντιζαν να πέθαινε όταν δεν ήταν παρόντες. Το 53,5% είχαν διδαχθεί για τη φροντίδα ασθενών που πεθαίνουν και τη διαχείριση θανάτου και πένθους στο πλαίσιο του προγράμματος σπουδών τους και ένα 21,2% είχαν παρακολουθήσει σεμινάριο / διάλεξη. Η σημαντικότητα της κατάλληλης και επαρκούς εκπαίδευσης γίνεται ιδιαίτερα εμφανής, αν αναλογιστούμε ότι κατά πλειοψηφία, οι ερωτώμενοι νοσηλευτές είτε δεν ένιωθαν ικανοποιητικά προετοιμασμένοι για αντιμετώπιση του θανάτου και του πένθους ή δεν ήταν βέβαιοι για τους τρόπους διαχείρισης των ασθενών, παρότι >70% είχαν λάβει κάποιου τύπου σχετική εκπαίδευση. Συνηθέστερος τρόπος αποφόρτισης των νοσηλευτών ήταν να σκέφτονται το θάνατο των παιδιών στο σπίτι τους (43%), ενώ, κατά 34%, είτε απέφευγαν τη συζήτηση με συνάδελφους ή απομονώνονταν. Λιγότεροι ανέφεραν ξέσπασμα με κλάμα. Το μεγαλύτερο ποσοστό (62,8%) των συμμετεχόντων στην παρούσα έρευνα πίστευαν ότι θα έπρεπε να συνεχίζεται η φροντίδα της οικογένειας κατά τη διάρκεια του πένθους, ενώ το 70,6% του δείγματος θεωρούσαν πως οι νοσηλευτές που παρέχουν φροντίδα σε ασθενείς που πεθαίνουν θα έπρεπε απαραίτητα να συμμετέχουν σε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης. Oι νοσηλευτές με περισσότερο φόβο θανάτου απέφευγαν περισσότερο τις σκέψεις και τις συζητήσεις για το θάνατο με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι νοσηλευτές, που φοβούνται λιγότερο τον θάνατο τον αποδέχονται περισσότερο ως ευκαιρία για ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή με στατιστικά σημαντική διαφορά. Οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που δήλωσαν καλά προετοιμασμένοι για να διαχειριστούν το θέμα του θανάτου είχαν λιγότερο φόβο θανάτου. Στην πλειοψηφία τους, οι νοσηλευτές του δείγματος είχαν βιώματα πένθους (το 25,9% είχαν βιώσει τον θάνατο κοντινού τους ανθρώπου στην παιδική τους ηλικία και το 51,2% στην ενήλικη ζωή). Οι νοσηλευτές που είχαν βιώσει το θάνατο οικείου προσώπου κατά την παιδική τους ηλικία θεωρούσαν λιγότερο το θάνατο ως μέσο διαφυγής από μια οδυνηρή κατάσταση. Οι νοσηλευτές, που ήταν έγγαμοι/-ες-σε συμβίωση είχαν βρει σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους σε σχέση με τους υπόλοιπους νοσηλευτές. Επιπρόσθετα, οι συμμετέχοντες νοσηλευτές που εκδήλωναν περισσότερο συμπεριφορές αποφυγής σκέψεων/συζητήσεων για το θάνατο αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό κάποιο νόημα στη ζωή τους. Τέλος, οι νοσηλευτές, που αποδέχονταν σε μεγαλύτερο βαθμό το θάνατο ως κάτι φυσικό, χωρίς φόβο αλλά και χωρίς προσμονή αναζητούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό (περισσότερο) κάποιο νόημα στη ζωή τους και αντίστροφα. Συμπεράσματα: Η ενσωμάτωση των εννοιών του θανάτου και της φροντίδας στο τέλος της ζωής στα θεωρητικά και πρακτικά πεδία της νοσηλευτικής θα βελτιώσουν την ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρεται στο τέλος της ζωής στους ασθενείς και τις οικογένειές τους.","Introduction: One of the most complex and emotional aspects of nursing is the interaction between the nurse and the dying child. The attitudes of nurses towards death, affect the quality of care. Purpose: The aim of this study was to investigate pediatric nurses’ attitudes towards death and their meaning in life as well as to examine whether death attitude is related to meaning in life among pediatric nurses. Methodology: One hundred and seventy nurses, working in pediatric hospital departments completed (a) a sociodemographic questionnaire, (b) DAP-R (Death Attitude Profile – Revised) of Wong, Reker & Gesser (1994), (c) Meaning in Life Questionnaire [MLQ] of Steger, Frazier & Oishi (2006). Results: 68.6% reported that the death of a child affects them very much, while 44.7% of the participants didn’t feel well prepared to manage death issues. Pediatric nurses were greatly affected by children’s death, expressing mainly feelings of sadness (44%), compassion (22%), guilt (22%) and anger (22%). 73% of the sample wished the hospitalized child, died when they were not present. 53.5% had been trained regarding the care of dying patients and the management of death and mourning as part of their curriculum and 21.2% had attended a relative seminar / lecture. The importance of proper and adequate education becomes particularly apparent considering that the majority of our sample either did not feel sufficiently prepared in order to deal with death and mourning, even though more than 70% of our participants had been relatively educated. The most common way of nurses dealing with their emotions was thinking about children’s death in their home (43%), while 34% either avoided talking to colleagues or were isolated. Few reported an outburst of crying. The largest percentage (62.8%) of the participants in the present study believed that family care should continue during mourning period, while 70.6% of our sample believed that nurses providing care to dying patients should definitely participate in psychological support groups. Nurses with more fear of death were statistically significant more likely to avoid thoughts and discussions about death. Nurses, who were less afraid of death, accepted children’s death more as an opportunity for a happy afterlife. Nurses who reported that they were well prepared to handle the issue of death exhibited less fear of death. The majority of our sample had mourning experiences (25.9% had experienced the death of a loved one in childhood and 51.2% in adulthood). Nurses who had experienced the death of a loved one during their childhood considered death less as an"],"dc:identifier":["uoadl:2927529","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2927529"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση των στάσεων απέναντι στο θάνατο στους παιδιατρικούς νοσηλευτές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:25Z"}