{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2928033"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2928033","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση μεταβολής λιποπρωτεΐνης (Lp(a)), λόγου αλβουμίνης/κρεατινίνη (A/C) και υψηλής ευαισθησίας C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (hsCRP) σε ασθενείς με Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD)","abstract":"Εισαγωγή: Η αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσος αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Βασικό κομμάτι της κλινικής πράξης, λοιπόν, αποτελεί τόσο η πρωτογενής πρόληψη σε άτομα με υψηλό ρίσκο ASCVD, όσο και η δευτερογενής πρόληψη σε άτομα με γνωστή εγκατεστημένη ASCVD. Στα πλαίσια αυτά η Αμερικάνικη Διαβητολογική Εταιρεία (ΑDA) εξέδωσε νέες κατευθυντήριες οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες συστήνεται στους ασθενείς με ΣΔ2 και υψηλό κίνδυνο ASCVD ή εγκατεστημένη ASCVD η θεραπεία με αντιδιαβητικά φάρμακα με αποδεδειγμένο καρδιαγγειακό όφελος. Σ΄ αυτήν την κατηγορία ανήκουν τα GLP-1( glucagon- like peptide 1) ανάλογα και οι SGLT-2 ( sodium-glucose co-transporter 2) αναστολείς . Γίνονται πολλαπλές μελέτες για την ανεύρεση νέων βιοδεικτών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην έγκαιρη διάγνωση και πρόγνωση της ASCVD ώστε να επιτρέψουν την έγκαιρη κλινική παρέμβαση. Κάποιοι από αυτούς αποτελούν η λιποπρωτεΐνη Α [Lp(a)], η υψηλής ευαισθησίας C αντιδρώσα πρωτεΐνη ( high sensitivity CRPhsCRP) και ο λόγος αλβουμίνης/κρεατινίνη (albumin/creatinine- A/C). Σκοπός: Ήταν η διερεύνηση της μεταβολής των επιπέδων Lp(a), hsCRP και A/C σε ασθενείς με ΣΔ2 και εγκατεστημένη ASCVD μετά από έναρξη αντιδιαβητικής θεραπείας με GLP1 ανάλογο είτε με SGLT2 αναστολέα. Μεθοδολογία: πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρέμβασης σε ασθενείς που παρακολουθούνται στη ‘’Μονάδα Σακχαρώδη Διαβήτη και Μεταβολισμού της Θεραπευτικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών’’. Στη μελέτη περιλήφθηκαν 26 άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, 50-75 ετών, καυκάσιοι, οι οποίοι πάσχουν από εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD).Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην μία ομάδα οι ασθενείς έλαβαν επιπλέον της αγωγής τους ντουλαγλουτίδη, ενώ στην άλλη έλαβαν εμπαγλιφλοζίνη. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο αποτελεί η μεταβολή των hsCRP, Lp(a), A/C και HbA1c (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη) στις δύο ομάδες, ενώ το δευτερογενές καταληκτικό σημείο αποτελούν οι μεταβολές των δείκτη μάζας σώματος (BMI), περιμέτρου μέσης, Συστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΣΑΠ), Διαστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΔΑΠ) και ASCVD ρίσκου. Αποτελέσματα: Ανευρέθη στατιστικά σημαντική μείωση στο BMI, στην περίμετρο μέσης και στην Διαστολική αρτηριακή πίεση και στις δύο ομάδες (p<0,01) μετά την θεραπεία. Ανευρέθη, ακόμη, στατιστικά σημαντική μείωση του λόγου A/C (p<0,05) και της ΣΑΠ (p<0,01) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης (p<0,01), και στατιστικά σημαντική μείωση στο ASCVD risk score στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης (p<0,05). Όσον αφορά τις τιμές μετά την θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων ανευρέθη σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στο BMI και στην περιφέρεια μέσης (p<0,01) στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης σε σχέση με την ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης, καθώς και σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στην ΣΑΠ (p<0,05) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης σε σχέση με την ομάδα της ντουλαγλουτίδης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσος αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Βασικό κομμάτι της κλινικής πράξης, λοιπόν, αποτελεί τόσο η πρωτογενής πρόληψη σε άτομα με υψηλό ρίσκο ASCVD, όσο και η δευτερογενής πρόληψη σε άτομα με γνωστή εγκατεστημένη ASCVD. Στα πλαίσια αυτά η Αμερικάνικη Διαβητολογική Εταιρεία (ΑDA) εξέδωσε νέες κατευθυντήριες οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες συστήνεται στους ασθενείς με ΣΔ2 και υψηλό κίνδυνο ASCVD ή εγκατεστημένη ASCVD η θεραπεία με αντιδιαβητικά φάρμακα με αποδεδειγμένο καρδιαγγειακό όφελος. Σ΄ αυτήν την κατηγορία ανήκουν τα GLP-1( glucagon- like peptide 1) ανάλογα και οι SGLT-2 ( sodium-glucose co-transporter 2) αναστολείς . Γίνονται πολλαπλές μελέτες για την ανεύρεση νέων βιοδεικτών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην έγκαιρη διάγνωση και πρόγνωση της ASCVD ώστε να επιτρέψουν την έγκαιρη κλινική παρέμβαση. Κάποιοι από αυτούς αποτελούν η λιποπρωτεΐνη Α [Lp(a)], η υψηλής ευαισθησίας C αντιδρώσα πρωτεΐνη ( high sensitivity CRPhsCRP) και ο λόγος αλβουμίνης/κρεατινίνη (albumin/creatinine- A/C). Σκοπός: Ήταν η διερεύνηση της μεταβολής των επιπέδων Lp(a), hsCRP και A/C σε ασθενείς με ΣΔ2 και εγκατεστημένη ASCVD μετά από έναρξη αντιδιαβητικής θεραπείας με GLP1 ανάλογο είτε με SGLT2 αναστολέα. Μεθοδολογία: πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρέμβασης σε ασθενείς που παρακολουθούνται στη ‘’Μονάδα Σακχαρώδη Διαβήτη και Μεταβολισμού της Θεραπευτικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών’’. Στη μελέτη περιλήφθηκαν 26 άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, 50-75 ετών, καυκάσιοι, οι οποίοι πάσχουν από εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD).Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην μία ομάδα οι ασθενείς έλαβαν επιπλέον της αγωγής τους ντουλαγλουτίδη, ενώ στην άλλη έλαβαν εμπαγλιφλοζίνη. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο αποτελεί η μεταβολή των hsCRP, Lp(a), A/C και HbA1c (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη) στις δύο ομάδες, ενώ το δευτερογενές καταληκτικό σημείο αποτελούν οι μεταβολές των δείκτη μάζας σώματος (BMI), περιμέτρου μέσης, Συστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΣΑΠ), Διαστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΔΑΠ) και ASCVD ρίσκου. Αποτελέσματα: Ανευρέθη στατιστικά σημαντική μείωση στο BMI, στην περίμετρο μέσης και στην Διαστολική αρτηριακή πίεση και στις δύο ομάδες (p&lt;0,01) μετά την θεραπεία. Ανευρέθη, ακόμη, στατιστικά σημαντική μείωση του λόγου A/C (p&lt;0,05) και της ΣΑΠ (p&lt;0,01) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης (p&lt;0,01), και στατιστικά σημαντική μείωση στο ASCVD risk score στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης (p&lt;0,05). Όσον αφορά τις τιμές μετά την θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων ανευρέθη σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στο BMI και στην περιφέρεια μέσης (p&lt;0,01) στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης σε σχέση με την ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης, καθώς και σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στην ΣΑΠ (p&lt;0,05) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης σε σχέση με την ομάδα της ντουλαγλουτίδης.","abstract_has_math":false,"creators":["Καντρέβα Κανέλλα","Kantreva Kanella"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:25Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2928033"],"render_values":[{"text":"uoadl:2928033","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928033","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928033","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2928033","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καντρέβα Κανέλλα","Kantreva Kanella"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2928033","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928033"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσος αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Βασικό κομμάτι της κλινικής πράξης, λοιπόν, αποτελεί τόσο η πρωτογενής πρόληψη σε άτομα με υψηλό ρίσκο ASCVD, όσο και η δευτερογενής πρόληψη σε άτομα με γνωστή εγκατεστημένη ASCVD. Στα πλαίσια αυτά η Αμερικάνικη Διαβητολογική Εταιρεία (ΑDA) εξέδωσε νέες κατευθυντήριες οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες συστήνεται στους ασθενείς με ΣΔ2 και υψηλό κίνδυνο ASCVD ή εγκατεστημένη ASCVD η θεραπεία με αντιδιαβητικά φάρμακα με αποδεδειγμένο καρδιαγγειακό όφελος. Σ΄ αυτήν την κατηγορία ανήκουν τα GLP-1( glucagon- like peptide 1) ανάλογα και οι SGLT-2 ( sodium-glucose co-transporter 2) αναστολείς . Γίνονται πολλαπλές μελέτες για την ανεύρεση νέων βιοδεικτών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην έγκαιρη διάγνωση και πρόγνωση της ASCVD ώστε να επιτρέψουν την έγκαιρη κλινική παρέμβαση. Κάποιοι από αυτούς αποτελούν η λιποπρωτεΐνη Α [Lp(a)], η υψηλής ευαισθησίας C αντιδρώσα πρωτεΐνη ( high sensitivity CRPhsCRP) και ο λόγος αλβουμίνης/κρεατινίνη (albumin/creatinine- A/C). Σκοπός: Ήταν η διερεύνηση της μεταβολής των επιπέδων Lp(a), hsCRP και A/C σε ασθενείς με ΣΔ2 και εγκατεστημένη ASCVD μετά από έναρξη αντιδιαβητικής θεραπείας με GLP1 ανάλογο είτε με SGLT2 αναστολέα. Μεθοδολογία: πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρέμβασης σε ασθενείς που παρακολουθούνται στη ‘’Μονάδα Σακχαρώδη Διαβήτη και Μεταβολισμού της Θεραπευτικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών’’. Στη μελέτη περιλήφθηκαν 26 άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, 50-75 ετών, καυκάσιοι, οι οποίοι πάσχουν από εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD).Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην μία ομάδα οι ασθενείς έλαβαν επιπλέον της αγωγής τους ντουλαγλουτίδη, ενώ στην άλλη έλαβαν εμπαγλιφλοζίνη. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο αποτελεί η μεταβολή των hsCRP, Lp(a), A/C και HbA1c (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη) στις δύο ομάδες, ενώ το δευτερογενές καταληκτικό σημείο αποτελούν οι μεταβολές των δείκτη μάζας σώματος (BMI), περιμέτρου μέσης, Συστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΣΑΠ), Διαστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΔΑΠ) και ASCVD ρίσκου. Αποτελέσματα: Ανευρέθη στατιστικά σημαντική μείωση στο BMI, στην περίμετρο μέσης και στην Διαστολική αρτηριακή πίεση και στις δύο ομάδες (p<0,01) μετά την θεραπεία. Ανευρέθη, ακόμη, στατιστικά σημαντική μείωση του λόγου A/C (p<0,05) και της ΣΑΠ (p<0,01) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης (p<0,01), και στατιστικά σημαντική μείωση στο ASCVD risk score στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης (p<0,05). Όσον αφορά τις τιμές μετά την θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων ανευρέθη σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στο BMI και στην περιφέρεια μέσης (p<0,01) στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης σε σχέση με την ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης, καθώς και σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στην ΣΑΠ (p<0,05) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης σε σχέση με την ομάδα της ντουλαγλουτίδης.","Introduction: Atherosclerotic cardiovascular disease (ASCVD) is the leading cause of death in patients with Type 2 Diabetes Mellitus. Both primary prevention of patients at high risk of ASCVD and secondary prevention of patients with established ASCVD are very important at the clinical practice. Due to this fact, American Diabetes Association’s new guidelines for patients with established ASCVD or at high risk of ASCVD recommend therapy with antidiabetic drugs with cardiovascular benefit, and more specifically GLP1 receptor agonists and SGLT2 inhibitors. There is a lot of research about new biomarkers that could contribute to early diagnosis and prognosis of ASCVD and consequently to early clinical intervention, such as lipoprotein A [Lp(a)], high sensitivity CRP (hsCRP) and albumin/creatinine ratio (A/C). Objective: Research of changes of Lp(a), hsCRP and A/C in patients with T2DM and established ASCVD after therapy with GLP1 receptor agonists or SGLT2 inhibitors Materials and Methods: this study is a prospective study of patients of ‘’Diabetes Mellitus and Metabolism Unit of Therapeutic Clinique of University of Athens’’. The patients (n=26) that were included were 50-75 years old, of Caucasian race with T2DM and established ASCVD. The patients were separated into two groups. The first group received additional antidiabetic therapy with Dulaglutide and the second group received empagliflozin. The primary outcome is the change of Lp(a), hsCRP, A/C ratio and glycated Hemoglobin (HbA1c) levels in the two groups. The secondary outcome is the change of Body Mass Index (BMI), waist circumference, Systolic Blood Pressure, Diastolic Blood Pressure and ASCVD risk score. Results: ΒΜΙ, waist circumference and Diastolic Blood Pressure presented a statistically significant reduction (p<0,01) in both groups after the treatment. In addition, in the empagliflozin group, A/C ratio (p<0,05) and Systolic Blood Pressure (p<0,01) presented statistically significant reduction after treatment. In the dulaglutide group ASCVD risk score presented, also, a statistically significant reduction (p<0,05). Comparing the two groups after treatment, in the dulaglutide group, BMI and waist circumference presented significantly greater reduction (p<0,01) than in the empagliflozin group, and Systolic Blood Pressure presented a significantly greater reduction (p<0,05) in the empagliflozin group than in the dulaglutide group."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση μεταβολής λιποπρωτεΐνης (Lp(a)), λόγου αλβουμίνης/κρεατινίνη (A/C) και υψηλής ευαισθησίας C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (hsCRP) σε ασθενείς με Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καντρέβα Κανέλλα","Kantreva Kanella"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσος αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου σε ασθενείς με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2. Βασικό κομμάτι της κλινικής πράξης, λοιπόν, αποτελεί τόσο η πρωτογενής πρόληψη σε άτομα με υψηλό ρίσκο ASCVD, όσο και η δευτερογενής πρόληψη σε άτομα με γνωστή εγκατεστημένη ASCVD. Στα πλαίσια αυτά η Αμερικάνικη Διαβητολογική Εταιρεία (ΑDA) εξέδωσε νέες κατευθυντήριες οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες συστήνεται στους ασθενείς με ΣΔ2 και υψηλό κίνδυνο ASCVD ή εγκατεστημένη ASCVD η θεραπεία με αντιδιαβητικά φάρμακα με αποδεδειγμένο καρδιαγγειακό όφελος. Σ΄ αυτήν την κατηγορία ανήκουν τα GLP-1( glucagon- like peptide 1) ανάλογα και οι SGLT-2 ( sodium-glucose co-transporter 2) αναστολείς . Γίνονται πολλαπλές μελέτες για την ανεύρεση νέων βιοδεικτών που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην έγκαιρη διάγνωση και πρόγνωση της ASCVD ώστε να επιτρέψουν την έγκαιρη κλινική παρέμβαση. Κάποιοι από αυτούς αποτελούν η λιποπρωτεΐνη Α [Lp(a)], η υψηλής ευαισθησίας C αντιδρώσα πρωτεΐνη ( high sensitivity CRPhsCRP) και ο λόγος αλβουμίνης/κρεατινίνη (albumin/creatinine- A/C). Σκοπός: Ήταν η διερεύνηση της μεταβολής των επιπέδων Lp(a), hsCRP και A/C σε ασθενείς με ΣΔ2 και εγκατεστημένη ASCVD μετά από έναρξη αντιδιαβητικής θεραπείας με GLP1 ανάλογο είτε με SGLT2 αναστολέα. Μεθοδολογία: πρόκειται για μία προοπτική μελέτη παρέμβασης σε ασθενείς που παρακολουθούνται στη ‘’Μονάδα Σακχαρώδη Διαβήτη και Μεταβολισμού της Θεραπευτικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών’’. Στη μελέτη περιλήφθηκαν 26 άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, 50-75 ετών, καυκάσιοι, οι οποίοι πάσχουν από εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD).Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Στην μία ομάδα οι ασθενείς έλαβαν επιπλέον της αγωγής τους ντουλαγλουτίδη, ενώ στην άλλη έλαβαν εμπαγλιφλοζίνη. Το πρωτογενές καταληκτικό σημείο αποτελεί η μεταβολή των hsCRP, Lp(a), A/C και HbA1c (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη) στις δύο ομάδες, ενώ το δευτερογενές καταληκτικό σημείο αποτελούν οι μεταβολές των δείκτη μάζας σώματος (BMI), περιμέτρου μέσης, Συστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΣΑΠ), Διαστολικής Αρτηριακής πίεσης (ΔΑΠ) και ASCVD ρίσκου. Αποτελέσματα: Ανευρέθη στατιστικά σημαντική μείωση στο BMI, στην περίμετρο μέσης και στην Διαστολική αρτηριακή πίεση και στις δύο ομάδες (p<0,01) μετά την θεραπεία. Ανευρέθη, ακόμη, στατιστικά σημαντική μείωση του λόγου A/C (p<0,05) και της ΣΑΠ (p<0,01) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης (p<0,01), και στατιστικά σημαντική μείωση στο ASCVD risk score στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης (p<0,05). Όσον αφορά τις τιμές μετά την θεραπεία μεταξύ των δύο ομάδων ανευρέθη σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στο BMI και στην περιφέρεια μέσης (p<0,01) στην ομάδα της ντουλαγλουτίδης σε σχέση με την ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης, καθώς και σημαντικά μεγαλύτερη μείωση στην ΣΑΠ (p<0,05) στην ομάδα της εμπαγλιφλοζίνης σε σχέση με την ομάδα της ντουλαγλουτίδης.","Introduction: Atherosclerotic cardiovascular disease (ASCVD) is the leading cause of death in patients with Type 2 Diabetes Mellitus. Both primary prevention of patients at high risk of ASCVD and secondary prevention of patients with established ASCVD are very important at the clinical practice. Due to this fact, American Diabetes Association’s new guidelines for patients with established ASCVD or at high risk of ASCVD recommend therapy with antidiabetic drugs with cardiovascular benefit, and more specifically GLP1 receptor agonists and SGLT2 inhibitors. There is a lot of research about new biomarkers that could contribute to early diagnosis and prognosis of ASCVD and consequently to early clinical intervention, such as lipoprotein A [Lp(a)], high sensitivity CRP (hsCRP) and albumin/creatinine ratio (A/C). Objective: Research of changes of Lp(a), hsCRP and A/C in patients with T2DM and established ASCVD after therapy with GLP1 receptor agonists or SGLT2 inhibitors Materials and Methods: this study is a prospective study of patients of ‘’Diabetes Mellitus and Metabolism Unit of Therapeutic Clinique of University of Athens’’. The patients (n=26) that were included were 50-75 years old, of Caucasian race with T2DM and established ASCVD. The patients were separated into two groups. The first group received additional antidiabetic therapy with Dulaglutide and the second group received empagliflozin. The primary outcome is the change of Lp(a), hsCRP, A/C ratio and glycated Hemoglobin (HbA1c) levels in the two groups. The secondary outcome is the change of Body Mass Index (BMI), waist circumference, Systolic Blood Pressure, Diastolic Blood Pressure and ASCVD risk score. Results: ΒΜΙ, waist circumference and Diastolic Blood Pressure presented a statistically significant reduction (p<0,01) in both groups after the treatment. In addition, in the empagliflozin group, A/C ratio (p<0,05) and Systolic Blood Pressure (p<0,01) presented statistically significant reduction after treatment. In the dulaglutide group ASCVD risk score presented, also, a statistically significant reduction (p<0,05). Comparing the two groups after treatment, in the dulaglutide group, BMI and waist circumference presented significantly greater reduction (p<0,01) than in the empagliflozin group, and Systolic Blood Pressure presented a significantly greater reduction (p<0,05) in the empagliflozin group than in the dulaglutide group."],"dc:identifier":["uoadl:2928033","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928033"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση μεταβολής λιποπρωτεΐνης (Lp(a)), λόγου αλβουμίνης/κρεατινίνη (A/C) και υψηλής ευαισθησίας C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (hsCRP) σε ασθενείς με Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και εγκατεστημένη αθηροσκληρυντική καρδιαγγειακή νόσο (ASCVD)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:25Z"}