{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2928516"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2928516","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τρέχοντας στην Κόψη του Ξυραφιού «Η επανάχρηση ενός πρώην εργοστασιακού χώρου στην περιοχή του Βοτανικού μέσω μίας σύγχρονης εικαστικής έκθεσης.»","abstract":"Βασιζόμενοι σε σκέψεις του Αμερικάνου στοχαστή Φρέντρικ ΤζεΪμσον και στο ότι η σημερινή ιστορική κατάσταση απαιτεί αρχαιολογίες για το μέλλον και όχι προφητείες του παρελθόντος, ότι δηλαδή τα πολιτικά και κοινωνικά μας οράματα θα πρέπει να θέσουν ως στόχο ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον, ακόμα και αν αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξαναστοχαστούμε το παρόν ως αρχαϊκό κειμήλιο. Χρησιμοποιώντας το κέλυφος του εργοστασίου και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτό δημιουργήθηκε (αναφορές στην νεοτερικότητα), όπου είναι απονεκρωμένος πια, και με δεδομένη την απουσία μίας μετα-νεοτερικής επιλογής, θα προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε σύγχρονες ουτοπίες, αναγνωρίζοντας το παρόν ως ένα δυστοπικό περιβάλλον. Η διπλωματική εργασία στοχεύει στην διαχείριση και ανάδειξη της πρώην κλωστοϋφαντουργίας ΠΛΥΦΑ χτισμένη το 1936 μέσο μίας μεγάλης εικαστικής έκθεσης που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του εργοστασίου τον Νοέμβριου του 2019. Σπάνιο δείγμα της μοντέρνας βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της Ελλάδας, η ΠΛΥΦΑ (κλωστήρια – υφαντήρια) θα λειτουργήσει μέχρι την δεκαετία του 70 όπου παρατηρείται η σταδιακή παρακμή ενός κλάδου αρωγού για την σύγχρονη βιομηχανική ιστορία της Ελλάδας. Στην συνέχεια τα κτήρια του εργοστασίου, κατακερματισμένα πια θα βρουν άλλες χρήσεις βιοτεχνικού και αποθηκευτικού χαρακτήρα χωρίς συνοχή και ταυτότητα. Η έκθεση έχει σκοπό να αναδείξει αλλά και να ενοποιήσει τους χώρους της παλιάς κλωστοϋφαντουργίας, κάνοντας ταυτόχρονα μία πρόταση διαχείρισης ενός βιομηχανικού πάρκου, μετατρέποντας το σε ένα πεδίο όπου οι ηχητικές εγκαταστάσεις, γλυπτά, περφόρμανσες και άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές αλλάζουν συνολικά το παρηκμασμένο κέλυφος του κτηρίου μετά από δεκαετίες στασιμότητας. Η γενική ιδέα της έκθεσης ‘on the Edge of the Blade we Run’ παραφράζει τον τίτλο της ταινίας Blade Runner (1982) του Ridley Scott, και μας μεταφέρει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον του Νοέμβρη του 2019, όπως το είχε οραματιστεί ο σκηνοθέτης τέσσερις δεκαετίες πριν. Στόχος μας είναι, να δούμε αν μπορεί πειραματικά σε αυτή τη μικρή κλίμακα, η υλικότητα και τα απομεινάρια της βιομηχανικής παραγωγής όπου έθεταν ζητήματα αισιοδοξίας για το μέλλον, σε συνδυασμό με τον τρόπος που οι σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές προσεγγίζουν το παρόν, έχοντας φανταστεί το παρελθόν αλλά και το μέλλον σήμερα, να λειτουργήσουν σαν μοντέλο πολιτισμικής διαχείρισης και παραγωγής.","abstract_html":"Βασιζόμενοι σε σκέψεις του Αμερικάνου στοχαστή Φρέντρικ ΤζεΪμσον και στο ότι η σημερινή ιστορική κατάσταση απαιτεί αρχαιολογίες για το μέλλον και όχι προφητείες του παρελθόντος, ότι δηλαδή τα πολιτικά και κοινωνικά μας οράματα θα πρέπει να θέσουν ως στόχο ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον, ακόμα και αν αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξαναστοχαστούμε το παρόν ως αρχαϊκό κειμήλιο. Χρησιμοποιώντας το κέλυφος του εργοστασίου και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτό δημιουργήθηκε (αναφορές στην νεοτερικότητα), όπου είναι απονεκρωμένος πια, και με δεδομένη την απουσία μίας μετα-νεοτερικής επιλογής, θα προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε σύγχρονες ουτοπίες, αναγνωρίζοντας το παρόν ως ένα δυστοπικό περιβάλλον. Η διπλωματική εργασία στοχεύει στην διαχείριση και ανάδειξη της πρώην κλωστοϋφαντουργίας ΠΛΥΦΑ χτισμένη το 1936 μέσο μίας μεγάλης εικαστικής έκθεσης που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του εργοστασίου τον Νοέμβριου του 2019. Σπάνιο δείγμα της μοντέρνας βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της Ελλάδας, η ΠΛΥΦΑ (κλωστήρια – υφαντήρια) θα λειτουργήσει μέχρι την δεκαετία του 70 όπου παρατηρείται η σταδιακή παρακμή ενός κλάδου αρωγού για την σύγχρονη βιομηχανική ιστορία της Ελλάδας. Στην συνέχεια τα κτήρια του εργοστασίου, κατακερματισμένα πια θα βρουν άλλες χρήσεις βιοτεχνικού και αποθηκευτικού χαρακτήρα χωρίς συνοχή και ταυτότητα. Η έκθεση έχει σκοπό να αναδείξει αλλά και να ενοποιήσει τους χώρους της παλιάς κλωστοϋφαντουργίας, κάνοντας ταυτόχρονα μία πρόταση διαχείρισης ενός βιομηχανικού πάρκου, μετατρέποντας το σε ένα πεδίο όπου οι ηχητικές εγκαταστάσεις, γλυπτά, περφόρμανσες και άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές αλλάζουν συνολικά το παρηκμασμένο κέλυφος του κτηρίου μετά από δεκαετίες στασιμότητας. Η γενική ιδέα της έκθεσης ‘on the Edge of the Blade we Run’ παραφράζει τον τίτλο της ταινίας Blade Runner (1982) του Ridley Scott, και μας μεταφέρει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον του Νοέμβρη του 2019, όπως το είχε οραματιστεί ο σκηνοθέτης τέσσερις δεκαετίες πριν. Στόχος μας είναι, να δούμε αν μπορεί πειραματικά σε αυτή τη μικρή κλίμακα, η υλικότητα και τα απομεινάρια της βιομηχανικής παραγωγής όπου έθεταν ζητήματα αισιοδοξίας για το μέλλον, σε συνδυασμό με τον τρόπος που οι σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές προσεγγίζουν το παρόν, έχοντας φανταστεί το παρελθόν αλλά και το μέλλον σήμερα, να λειτουργήσουν σαν μοντέλο πολιτισμικής διαχείρισης και παραγωγής.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζάννης Αλέξανδρος","Tzannis Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:27Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2928516"],"render_values":[{"text":"uoadl:2928516","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928516","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928516","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2928516","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζάννης Αλέξανδρος","Tzannis Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2928516","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928516"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Βασιζόμενοι σε σκέψεις του Αμερικάνου στοχαστή Φρέντρικ ΤζεΪμσον και στο ότι η σημερινή ιστορική κατάσταση απαιτεί αρχαιολογίες για το μέλλον και όχι προφητείες του παρελθόντος, ότι δηλαδή τα πολιτικά και κοινωνικά μας οράματα θα πρέπει να θέσουν ως στόχο ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον, ακόμα και αν αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξαναστοχαστούμε το παρόν ως αρχαϊκό κειμήλιο. Χρησιμοποιώντας το κέλυφος του εργοστασίου και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτό δημιουργήθηκε (αναφορές στην νεοτερικότητα), όπου είναι απονεκρωμένος πια, και με δεδομένη την απουσία μίας μετα-νεοτερικής επιλογής, θα προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε σύγχρονες ουτοπίες, αναγνωρίζοντας το παρόν ως ένα δυστοπικό περιβάλλον. Η διπλωματική εργασία στοχεύει στην διαχείριση και ανάδειξη της πρώην κλωστοϋφαντουργίας ΠΛΥΦΑ χτισμένη το 1936 μέσο μίας μεγάλης εικαστικής έκθεσης που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του εργοστασίου τον Νοέμβριου του 2019. Σπάνιο δείγμα της μοντέρνας βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της Ελλάδας, η ΠΛΥΦΑ (κλωστήρια – υφαντήρια) θα λειτουργήσει μέχρι την δεκαετία του 70 όπου παρατηρείται η σταδιακή παρακμή ενός κλάδου αρωγού για την σύγχρονη βιομηχανική ιστορία της Ελλάδας. Στην συνέχεια τα κτήρια του εργοστασίου, κατακερματισμένα πια θα βρουν άλλες χρήσεις βιοτεχνικού και αποθηκευτικού χαρακτήρα χωρίς συνοχή και ταυτότητα. Η έκθεση έχει σκοπό να αναδείξει αλλά και να ενοποιήσει τους χώρους της παλιάς κλωστοϋφαντουργίας, κάνοντας ταυτόχρονα μία πρόταση διαχείρισης ενός βιομηχανικού πάρκου, μετατρέποντας το σε ένα πεδίο όπου οι ηχητικές εγκαταστάσεις, γλυπτά, περφόρμανσες και άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές αλλάζουν συνολικά το παρηκμασμένο κέλυφος του κτηρίου μετά από δεκαετίες στασιμότητας. Η γενική ιδέα της έκθεσης ‘on the Edge of the Blade we Run’ παραφράζει τον τίτλο της ταινίας Blade Runner (1982) του Ridley Scott, και μας μεταφέρει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον του Νοέμβρη του 2019, όπως το είχε οραματιστεί ο σκηνοθέτης τέσσερις δεκαετίες πριν. Στόχος μας είναι, να δούμε αν μπορεί πειραματικά σε αυτή τη μικρή κλίμακα, η υλικότητα και τα απομεινάρια της βιομηχανικής παραγωγής όπου έθεταν ζητήματα αισιοδοξίας για το μέλλον, σε συνδυασμό με τον τρόπος που οι σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές προσεγγίζουν το παρόν, έχοντας φανταστεί το παρελθόν αλλά και το μέλλον σήμερα, να λειτουργήσουν σαν μοντέλο πολιτισμικής διαχείρισης και παραγωγής.","On the edge of the Blade we run paraphrases the film’s title Blade Runner, premiered in 1982. The exhibition took place in the end of November 2019, similarly with the movie’s time of reference. The director Ridley Scott travels in the future time and space of Los Angeles, November 2019. The concept of the exhibition is constructed around three subject matters; First, departing from the film’s title, we run on the edge of the blade in order to reconsider the ambiguous times we live in, both on a local and a global scale. Additionally, questions about the interchange between the corporeal and the existential are raised. When the replicants in Blade Runner developed emotional capacity, simultaneously realized the inevitability of death, something they were not supposed to acknowledge. Consequently, in order to conceal those existential agonies, they started hiding their own corporeality. Lastly, in Blade Runner, November 2019 is presented as a dystopian environment. In the early ‘80s, when the movie was filmed, the discussion about the destructive impact of capitalism, intensive industrialization and technological culture was initiated in the West, since the ecological catastrophe had begun to be visible, a matter very relevant today. In Blade Runner’ sequel we return in the space and time of the first movie where everything has been turned into ruins- a scrap town. With this exhibition we aim to investigate whether the director’s predictions about the future have been proved right or wrong, as well as to question the unfulfilled promises derived from the evolution of technology and digital era. We are also looking forward to reconsider the chasm between human culture and nature, to examine a general melancholy and a feeling of despair that characterize our generation, and at the same time to establish a neo-futuristic and neo-gothic aesthetic we meet in everyday life. On the edge of the Blade we run took place in a former textile industry built in 1936 in Votanikos area."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τρέχοντας στην Κόψη του Ξυραφιού «Η επανάχρηση ενός πρώην εργοστασιακού χώρου στην περιοχή του Βοτανικού μέσω μίας σύγχρονης εικαστικής έκθεσης.»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζάννης Αλέξανδρος","Tzannis Alexandros"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Βασιζόμενοι σε σκέψεις του Αμερικάνου στοχαστή Φρέντρικ ΤζεΪμσον και στο ότι η σημερινή ιστορική κατάσταση απαιτεί αρχαιολογίες για το μέλλον και όχι προφητείες του παρελθόντος, ότι δηλαδή τα πολιτικά και κοινωνικά μας οράματα θα πρέπει να θέσουν ως στόχο ένα εντελώς διαφορετικό μέλλον, ακόμα και αν αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξαναστοχαστούμε το παρόν ως αρχαϊκό κειμήλιο. Χρησιμοποιώντας το κέλυφος του εργοστασίου και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτό δημιουργήθηκε (αναφορές στην νεοτερικότητα), όπου είναι απονεκρωμένος πια, και με δεδομένη την απουσία μίας μετα-νεοτερικής επιλογής, θα προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε σύγχρονες ουτοπίες, αναγνωρίζοντας το παρόν ως ένα δυστοπικό περιβάλλον. Η διπλωματική εργασία στοχεύει στην διαχείριση και ανάδειξη της πρώην κλωστοϋφαντουργίας ΠΛΥΦΑ χτισμένη το 1936 μέσο μίας μεγάλης εικαστικής έκθεσης που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του εργοστασίου τον Νοέμβριου του 2019. Σπάνιο δείγμα της μοντέρνας βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της Ελλάδας, η ΠΛΥΦΑ (κλωστήρια – υφαντήρια) θα λειτουργήσει μέχρι την δεκαετία του 70 όπου παρατηρείται η σταδιακή παρακμή ενός κλάδου αρωγού για την σύγχρονη βιομηχανική ιστορία της Ελλάδας. Στην συνέχεια τα κτήρια του εργοστασίου, κατακερματισμένα πια θα βρουν άλλες χρήσεις βιοτεχνικού και αποθηκευτικού χαρακτήρα χωρίς συνοχή και ταυτότητα. Η έκθεση έχει σκοπό να αναδείξει αλλά και να ενοποιήσει τους χώρους της παλιάς κλωστοϋφαντουργίας, κάνοντας ταυτόχρονα μία πρόταση διαχείρισης ενός βιομηχανικού πάρκου, μετατρέποντας το σε ένα πεδίο όπου οι ηχητικές εγκαταστάσεις, γλυπτά, περφόρμανσες και άλλες καλλιτεχνικές πρακτικές αλλάζουν συνολικά το παρηκμασμένο κέλυφος του κτηρίου μετά από δεκαετίες στασιμότητας. Η γενική ιδέα της έκθεσης ‘on the Edge of the Blade we Run’ παραφράζει τον τίτλο της ταινίας Blade Runner (1982) του Ridley Scott, και μας μεταφέρει σε ένα δυστοπικό περιβάλλον του Νοέμβρη του 2019, όπως το είχε οραματιστεί ο σκηνοθέτης τέσσερις δεκαετίες πριν. Στόχος μας είναι, να δούμε αν μπορεί πειραματικά σε αυτή τη μικρή κλίμακα, η υλικότητα και τα απομεινάρια της βιομηχανικής παραγωγής όπου έθεταν ζητήματα αισιοδοξίας για το μέλλον, σε συνδυασμό με τον τρόπος που οι σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές προσεγγίζουν το παρόν, έχοντας φανταστεί το παρελθόν αλλά και το μέλλον σήμερα, να λειτουργήσουν σαν μοντέλο πολιτισμικής διαχείρισης και παραγωγής.","On the edge of the Blade we run paraphrases the film’s title Blade Runner, premiered in 1982. The exhibition took place in the end of November 2019, similarly with the movie’s time of reference. The director Ridley Scott travels in the future time and space of Los Angeles, November 2019. The concept of the exhibition is constructed around three subject matters; First, departing from the film’s title, we run on the edge of the blade in order to reconsider the ambiguous times we live in, both on a local and a global scale. Additionally, questions about the interchange between the corporeal and the existential are raised. When the replicants in Blade Runner developed emotional capacity, simultaneously realized the inevitability of death, something they were not supposed to acknowledge. Consequently, in order to conceal those existential agonies, they started hiding their own corporeality. Lastly, in Blade Runner, November 2019 is presented as a dystopian environment. In the early ‘80s, when the movie was filmed, the discussion about the destructive impact of capitalism, intensive industrialization and technological culture was initiated in the West, since the ecological catastrophe had begun to be visible, a matter very relevant today. In Blade Runner’ sequel we return in the space and time of the first movie where everything has been turned into ruins- a scrap town. With this exhibition we aim to investigate whether the director’s predictions about the future have been proved right or wrong, as well as to question the unfulfilled promises derived from the evolution of technology and digital era. We are also looking forward to reconsider the chasm between human culture and nature, to examine a general melancholy and a feeling of despair that characterize our generation, and at the same time to establish a neo-futuristic and neo-gothic aesthetic we meet in everyday life. On the edge of the Blade we run took place in a former textile industry built in 1936 in Votanikos area."],"dc:identifier":["uoadl:2928516","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2928516"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Τρέχοντας στην Κόψη του Ξυραφιού «Η επανάχρηση ενός πρώην εργοστασιακού χώρου στην περιοχή του Βοτανικού μέσω μίας σύγχρονης εικαστικής έκθεσης.»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:27Z"}