{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2929099"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2929099","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την πυγμαχία με έμφαση στην αρτηριακή πίεση","abstract":"Εισαγωγή / Σκοπός: Η πυγμαχία είναι δημοφιλές άθλημα επαφής με καταβολές από τα αρχαία χρόνια. Κατά καιρούς έχουν μελετηθεί εκτεταμένα οι συναφείς με την πυγμαχία τραυματισμοί, οι διάφορες μέθοδοι προπόνησης και η βιομηχανική των κινήσεων, εντούτοις, λόγω αλλαγών των κανονισμών, οι ασκησιογενείς φυσιολογικές αποκρίσεις που αναφέρονται για το άθλημα ποικίλλουν. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η μελέτη φυσιολογικών αποκρίσεων κατά τη διάρκεια πρωτοκόλλου προσομοιωμένου με πυγμαχικό αγώνα, σύμφωνα με τους τελευταίους κανονισμούς, και η σύγκρισή τους με αυτές που παρατηρούνται σε ίδιας έντασης και διάρκειας τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διερεύνηση της διακύμανσης της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση και μετασκησιακά, λόγω των ιδιαιτεροτήτων του αθλήματος, δηλαδή του διαλειμματικού του χαρακτήρα, αλλά και της υψηλής συμμετοχής και θέσης των χεριών. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 άνδρες (ηλικίας 25,0 ± 6,6 ετών, σωματικής μάζας 77,5 ± 10,6 kg και ύψους 174,4 ± 6,6 cm), αθλούμενοι στην πυγμαχία σε μέσο επίπεδο, οι οποίοι, αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρικές δοκιμασίες για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν ένα έγκυρο και αξιόπιστο πρωτόκολλο προσομοίωσης με πυγμαχικό αγώνα, που περιελάμβανε πυγμαχία έναντι στόχων διάρκειας 3 γύρων των 3 min. Σε επόμενη συνεδρία, οι ίδιοι δοκιμαζόμενοι εκτέλεσαν τρέξιμο ίδιας έντασης και διάρκειας σε δαπεδοεργόμετρο. Μετρήθηκαν η καρδιακή συχνότητα και η αρτηριακή πίεση (συστολική, διαστολική και μέση) στην ηρεμία, κατά τη διάρκεια της άσκησης, στα διαλείμματα και κατά την αποκατάσταση, καθώς και η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα μετά το πέρας της άσκησης, ενώ καταγράφηκε και η αντιλαμβανόμενη κόπωση. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση ANOVA διπλής κατεύθυνσης (πρωτόκολλο άσκησης × χρόνος) για εξαρτημένα δείγματα με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και στους δύο παράγοντες. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a = 0,05. Αποτελέσματα: Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου των δοκιμαζόμενων ήταν 51,0 ± 3,7 mL min-1 kg-1 ΣΜ, η μέγιστη αναερόβια ισχύς τους σε 10-s ποδηλάτηση μέγιστης έντασης 10,1 ± 1,5 W kg-1 ΣΜ και η μέγιστη δύναμή τους 187,7 ± 34,4 kg για τα κάτω άκρα, 50,9 ± 5,9 kg για το δεξί και 51,6 ± 6,5 kg για το αριστερό χέρι. Η καρδιακή συχνότητα κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο ήταν 139 ± 9 bpm στον 1ο, 150 ± 11 bpm στοv 2ο και 153 ± 11 bpm στον 3ο γύρο και αντιστοιχούσε στο 85 ± 5 %, 88 ± 4 % και 89 ± 4 % της ΚΣmax. Όμοια καρδιακή συχνότητα επετεύχθη και κατά το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (139 ± 8, 151 ± 10 και 154 ± 9 bpm, για κάθε γύρο αντιστοίχως, p = 0,737). Η αύξηση της συστολικής αρτηριακής πίεσης στην άσκηση από τις τιμές ηρεμίας (ΔΣΑΠ) ήταν 51,6 ± 2,2 mmHg στο πυγμαχικό πρωτόκολλο, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου ήταν μεγαλύτερη (62,1 ± 7,8 mmHg, p = 0,044). Επιπλέον, μετασκησιακά η συστολική αρτηριακή πίεση έδειξε ισχυρή τάση για εμφανέστερη πτώση συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας στο 20ό και 25ο min μετά το πυγμαχικό πρωτόκολλο (p = 0,063 και p = 0,078, αντίστοιχα) φθάνοντας τα -11,2 mmHg στο 40ό min της αποκατάστασης, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου η μέγιστη πτώση ήταν -4,9 mmHg στο ίδιο λεπτό. Η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα ήταν 6,40 ± 1,71 mmol L-1 για το πυγμαχικό πρωτόκολλο και 6,27 ± 2,78 mmol L-1 για το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (p = 0,849) και τόσο αυτή η παράμετρος όσο και η αντιλαμβανόμενη κόπωση δεν διέφεραν μεταξύ των δύο πρωτοκόλλων. Συμπεράσματα: Η συστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκε λιγότερο κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο από ότι στο πρωτόκολλο ίδιας έντασης και διάρκειας στο δαπεδοεργόμετρο, πιθανόν λόγω της πιο ρυθμικής και ομοιόμορφης κίνησης και καλύτερης φλεβικής επαναφοράς στο τρέξιμο. Η εμφανέστερη μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο μπορεί αποδοθεί στη συμμετοχή των χεριών και στις έντονες αγγειοδιαστολές που παρατηρούνται, προκειμένου να αντισταθμιστεί η χαμηλή ικανότητα απόσπασης του οξυγόνου στα άνω άκρα. Η κλινικά σημαντική μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο αφήνει περιθώριο περαιτέρω μελέτης προκειμένου να διαπιστωθεί αν θα μπορούσε η μακροχρόνια ενασχόληση με το εν λόγω άθλημα να αποδειχθεί κλινικά επωφελής για την υγεία του γενικού πληθυσμού μέσω ρύθμισης της αρτηριακής πίεσης.","abstract_html":"Εισαγωγή / Σκοπός: Η πυγμαχία είναι δημοφιλές άθλημα επαφής με καταβολές από τα αρχαία χρόνια. Κατά καιρούς έχουν μελετηθεί εκτεταμένα οι συναφείς με την πυγμαχία τραυματισμοί, οι διάφορες μέθοδοι προπόνησης και η βιομηχανική των κινήσεων, εντούτοις, λόγω αλλαγών των κανονισμών, οι ασκησιογενείς φυσιολογικές αποκρίσεις που αναφέρονται για το άθλημα ποικίλλουν. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η μελέτη φυσιολογικών αποκρίσεων κατά τη διάρκεια πρωτοκόλλου προσομοιωμένου με πυγμαχικό αγώνα, σύμφωνα με τους τελευταίους κανονισμούς, και η σύγκρισή τους με αυτές που παρατηρούνται σε ίδιας έντασης και διάρκειας τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διερεύνηση της διακύμανσης της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση και μετασκησιακά, λόγω των ιδιαιτεροτήτων του αθλήματος, δηλαδή του διαλειμματικού του χαρακτήρα, αλλά και της υψηλής συμμετοχής και θέσης των χεριών. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 άνδρες (ηλικίας 25,0 ± 6,6 ετών, σωματικής μάζας 77,5 ± 10,6 kg και ύψους 174,4 ± 6,6 cm), αθλούμενοι στην πυγμαχία σε μέσο επίπεδο, οι οποίοι, αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρικές δοκιμασίες για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν ένα έγκυρο και αξιόπιστο πρωτόκολλο προσομοίωσης με πυγμαχικό αγώνα, που περιελάμβανε πυγμαχία έναντι στόχων διάρκειας 3 γύρων των 3 min. Σε επόμενη συνεδρία, οι ίδιοι δοκιμαζόμενοι εκτέλεσαν τρέξιμο ίδιας έντασης και διάρκειας σε δαπεδοεργόμετρο. Μετρήθηκαν η καρδιακή συχνότητα και η αρτηριακή πίεση (συστολική, διαστολική και μέση) στην ηρεμία, κατά τη διάρκεια της άσκησης, στα διαλείμματα και κατά την αποκατάσταση, καθώς και η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα μετά το πέρας της άσκησης, ενώ καταγράφηκε και η αντιλαμβανόμενη κόπωση. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση ANOVA διπλής κατεύθυνσης (πρωτόκολλο άσκησης × χρόνος) για εξαρτημένα δείγματα με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και στους δύο παράγοντες. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a = 0,05. Αποτελέσματα: Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου των δοκιμαζόμενων ήταν 51,0 ± 3,7 mL min-1 kg-1 ΣΜ, η μέγιστη αναερόβια ισχύς τους σε 10-s ποδηλάτηση μέγιστης έντασης 10,1 ± 1,5 W kg-1 ΣΜ και η μέγιστη δύναμή τους 187,7 ± 34,4 kg για τα κάτω άκρα, 50,9 ± 5,9 kg για το δεξί και 51,6 ± 6,5 kg για το αριστερό χέρι. Η καρδιακή συχνότητα κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο ήταν 139 ± 9 bpm στον 1ο, 150 ± 11 bpm στοv 2ο και 153 ± 11 bpm στον 3ο γύρο και αντιστοιχούσε στο 85 ± 5 %, 88 ± 4 % και 89 ± 4 % της ΚΣmax. Όμοια καρδιακή συχνότητα επετεύχθη και κατά το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (139 ± 8, 151 ± 10 και 154 ± 9 bpm, για κάθε γύρο αντιστοίχως, p = 0,737). Η αύξηση της συστολικής αρτηριακής πίεσης στην άσκηση από τις τιμές ηρεμίας (ΔΣΑΠ) ήταν 51,6 ± 2,2 mmHg στο πυγμαχικό πρωτόκολλο, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου ήταν μεγαλύτερη (62,1 ± 7,8 mmHg, p = 0,044). Επιπλέον, μετασκησιακά η συστολική αρτηριακή πίεση έδειξε ισχυρή τάση για εμφανέστερη πτώση συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας στο 20ό και 25ο min μετά το πυγμαχικό πρωτόκολλο (p = 0,063 και p = 0,078, αντίστοιχα) φθάνοντας τα -11,2 mmHg στο 40ό min της αποκατάστασης, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου η μέγιστη πτώση ήταν -4,9 mmHg στο ίδιο λεπτό. Η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα ήταν 6,40 ± 1,71 mmol L-1 για το πυγμαχικό πρωτόκολλο και 6,27 ± 2,78 mmol L-1 για το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (p = 0,849) και τόσο αυτή η παράμετρος όσο και η αντιλαμβανόμενη κόπωση δεν διέφεραν μεταξύ των δύο πρωτοκόλλων. Συμπεράσματα: Η συστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκε λιγότερο κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο από ότι στο πρωτόκολλο ίδιας έντασης και διάρκειας στο δαπεδοεργόμετρο, πιθανόν λόγω της πιο ρυθμικής και ομοιόμορφης κίνησης και καλύτερης φλεβικής επαναφοράς στο τρέξιμο. Η εμφανέστερη μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο μπορεί αποδοθεί στη συμμετοχή των χεριών και στις έντονες αγγειοδιαστολές που παρατηρούνται, προκειμένου να αντισταθμιστεί η χαμηλή ικανότητα απόσπασης του οξυγόνου στα άνω άκρα. Η κλινικά σημαντική μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο αφήνει περιθώριο περαιτέρω μελέτης προκειμένου να διαπιστωθεί αν θα μπορούσε η μακροχρόνια ενασχόληση με το εν λόγω άθλημα να αποδειχθεί κλινικά επωφελής για την υγεία του γενικού πληθυσμού μέσω ρύθμισης της αρτηριακής πίεσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζησταματίου Αικατερίνη","Chajistamatiou Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:29Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2929099"],"render_values":[{"text":"uoadl:2929099","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2929099","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2929099","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2929099","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζησταματίου Αικατερίνη","Chajistamatiou Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2929099","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2929099"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή / Σκοπός: Η πυγμαχία είναι δημοφιλές άθλημα επαφής με καταβολές από τα αρχαία χρόνια. Κατά καιρούς έχουν μελετηθεί εκτεταμένα οι συναφείς με την πυγμαχία τραυματισμοί, οι διάφορες μέθοδοι προπόνησης και η βιομηχανική των κινήσεων, εντούτοις, λόγω αλλαγών των κανονισμών, οι ασκησιογενείς φυσιολογικές αποκρίσεις που αναφέρονται για το άθλημα ποικίλλουν. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η μελέτη φυσιολογικών αποκρίσεων κατά τη διάρκεια πρωτοκόλλου προσομοιωμένου με πυγμαχικό αγώνα, σύμφωνα με τους τελευταίους κανονισμούς, και η σύγκρισή τους με αυτές που παρατηρούνται σε ίδιας έντασης και διάρκειας τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διερεύνηση της διακύμανσης της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση και μετασκησιακά, λόγω των ιδιαιτεροτήτων του αθλήματος, δηλαδή του διαλειμματικού του χαρακτήρα, αλλά και της υψηλής συμμετοχής και θέσης των χεριών. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 άνδρες (ηλικίας 25,0 ± 6,6 ετών, σωματικής μάζας 77,5 ± 10,6 kg και ύψους 174,4 ± 6,6 cm), αθλούμενοι στην πυγμαχία σε μέσο επίπεδο, οι οποίοι, αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρικές δοκιμασίες για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν ένα έγκυρο και αξιόπιστο πρωτόκολλο προσομοίωσης με πυγμαχικό αγώνα, που περιελάμβανε πυγμαχία έναντι στόχων διάρκειας 3 γύρων των 3 min. Σε επόμενη συνεδρία, οι ίδιοι δοκιμαζόμενοι εκτέλεσαν τρέξιμο ίδιας έντασης και διάρκειας σε δαπεδοεργόμετρο. Μετρήθηκαν η καρδιακή συχνότητα και η αρτηριακή πίεση (συστολική, διαστολική και μέση) στην ηρεμία, κατά τη διάρκεια της άσκησης, στα διαλείμματα και κατά την αποκατάσταση, καθώς και η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα μετά το πέρας της άσκησης, ενώ καταγράφηκε και η αντιλαμβανόμενη κόπωση. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση ANOVA διπλής κατεύθυνσης (πρωτόκολλο άσκησης × χρόνος) για εξαρτημένα δείγματα με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και στους δύο παράγοντες. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a = 0,05. Αποτελέσματα: Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου των δοκιμαζόμενων ήταν 51,0 ± 3,7 mL min-1 kg-1 ΣΜ, η μέγιστη αναερόβια ισχύς τους σε 10-s ποδηλάτηση μέγιστης έντασης 10,1 ± 1,5 W kg-1 ΣΜ και η μέγιστη δύναμή τους 187,7 ± 34,4 kg για τα κάτω άκρα, 50,9 ± 5,9 kg για το δεξί και 51,6 ± 6,5 kg για το αριστερό χέρι. Η καρδιακή συχνότητα κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο ήταν 139 ± 9 bpm στον 1ο, 150 ± 11 bpm στοv 2ο και 153 ± 11 bpm στον 3ο γύρο και αντιστοιχούσε στο 85 ± 5 %, 88 ± 4 % και 89 ± 4 % της ΚΣmax. Όμοια καρδιακή συχνότητα επετεύχθη και κατά το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (139 ± 8, 151 ± 10 και 154 ± 9 bpm, για κάθε γύρο αντιστοίχως, p = 0,737). Η αύξηση της συστολικής αρτηριακής πίεσης στην άσκηση από τις τιμές ηρεμίας (ΔΣΑΠ) ήταν 51,6 ± 2,2 mmHg στο πυγμαχικό πρωτόκολλο, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου ήταν μεγαλύτερη (62,1 ± 7,8 mmHg, p = 0,044). Επιπλέον, μετασκησιακά η συστολική αρτηριακή πίεση έδειξε ισχυρή τάση για εμφανέστερη πτώση συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας στο 20ό και 25ο min μετά το πυγμαχικό πρωτόκολλο (p = 0,063 και p = 0,078, αντίστοιχα) φθάνοντας τα -11,2 mmHg στο 40ό min της αποκατάστασης, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου η μέγιστη πτώση ήταν -4,9 mmHg στο ίδιο λεπτό. Η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα ήταν 6,40 ± 1,71 mmol L-1 για το πυγμαχικό πρωτόκολλο και 6,27 ± 2,78 mmol L-1 για το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (p = 0,849) και τόσο αυτή η παράμετρος όσο και η αντιλαμβανόμενη κόπωση δεν διέφεραν μεταξύ των δύο πρωτοκόλλων. Συμπεράσματα: Η συστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκε λιγότερο κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο από ότι στο πρωτόκολλο ίδιας έντασης και διάρκειας στο δαπεδοεργόμετρο, πιθανόν λόγω της πιο ρυθμικής και ομοιόμορφης κίνησης και καλύτερης φλεβικής επαναφοράς στο τρέξιμο. Η εμφανέστερη μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο μπορεί αποδοθεί στη συμμετοχή των χεριών και στις έντονες αγγειοδιαστολές που παρατηρούνται, προκειμένου να αντισταθμιστεί η χαμηλή ικανότητα απόσπασης του οξυγόνου στα άνω άκρα. Η κλινικά σημαντική μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο αφήνει περιθώριο περαιτέρω μελέτης προκειμένου να διαπιστωθεί αν θα μπορούσε η μακροχρόνια ενασχόληση με το εν λόγω άθλημα να αποδειχθεί κλινικά επωφελής για την υγεία του γενικού πληθυσμού μέσω ρύθμισης της αρτηριακής πίεσης.","Introduction: Boxing is a popular contact sport dating back to ancient times. Up to date, boxing-related injuries, various training methods and biomechanics have been extensively investigated; however, due to regulation changes, the exercise-related physiological responses reported vary. The purpose of this thesis was to monitor physiological responses during a boxing match simulation protocol, according to the latest regulations, and to compare them with the physiological responses observed during running on a treadmill with the same intensity and duration. Moreover, the fluctuation of blood pressure while boxing and incidence of post-exercise hypotension were investigated for the first time, considering the unique features of this specific sport such as interval exercise and involvement as well as position of the arms. Methods: Ten male boxers at an intermediate competitive level (age 25.0 ± 6.6 years, body mass 77.5 ± 10.6 kg and height 174.4 ± 6.6 cm) participated in the study. After completing anthropometric measurements and physical fitness evaluation, each participant underwent a valid and reliable boxing protocol which simulated an actual match and included boxing against handheld pads for three 3-min rounds. On a separate occasion, the same participants performed treadmill running at the same duration and intensity, as judged by heart rate monitoring. Heart rate and blood pressure (systolic, diastolic and mean) were recorded at rest, during exercise, between rounds and during recovery. Blood lactate concentration and perceived exertion were measured post-exercise. Two-way repeated measures ANOVA was performed with the level of statistical significance set at a = 0.05. Results: The participants’ maximal oxygen uptake was 51.0 ± 3.7 mL min-1 kg-1, maximum anaerobic power was 10.1 ± 1.5 W kg-1, leg strength was 187.7 ± 34.4 kg and arm strength was 50.9 ± 5.9 kg and 51.6 ± 6.5 kg, for the right and left arm, respectively. Heart rate was similar in both protocols (p = 0.737) and differed (p < 0.001) among rounds (1st round: 139 ± 9 bpm / 139 ± 8 bpm, 2nd round: 150 ± 11 bpm / 151 ± 10 bpm, 3rd round: 153 ± 11 bpm / 154 ± 9 bpm, for boxing and treadmill protocol respectively), corresponding to 85 ± 5%, 88 ± 4% and 89 ± 4% of HRmax. The increase in systolic blood pressure during exercise compared with resting values (Δ-SBP) was lower in the boxing than in the treadmill protocol (51.6 ± 2.2 mmHg vs 62.1 ± 7.8 mmHg; p = 0.044). In the boxing protocol, post-exercise systolic blood pressure had a strong tendency to be lower compered to resting values in the 20th and 25th min of the recovery (p = 0.063 and p = 0.078, respectively) and exhibited a maximum drop of -11.2 mmHg in the 40th min of the recovery, whereas the concomitant drop after the treadmill protocol was -4.9 mmHg. Perceived exertion did not differ between the two protocols and blood lactate concentration was 6.40 ± 1.71 mmol L-1 in the boxing protocol and 6.27 ± 2.78 mmol L-1 in the treadmill protocol (p = 0.849). Conclusions: According to the results of the present thesis, systolic blood pressure increases less during a boxing session compared to a treadmill running session performed with the same intensity and duration, possibly due to more rhythmic and uniform motion during running facilitating venous return. The more profound post-exercise hypotension observed in the boxing protocol could be attributed to greater vasodilation in this type of exercise as a result of lower O2 extraction capacity of the arms compared to the legs. It is of note that the degree of post-exercise hypotension in the boxing protocol is of clinical significance, thus paving the way for further study in order to determine whether long-term participation in this sport could prove beneficial for general population’s health through arterial pressure regulation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την πυγμαχία με έμφαση στην αρτηριακή πίεση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζησταματίου Αικατερίνη","Chajistamatiou Aikaterini"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Εισαγωγή / Σκοπός: Η πυγμαχία είναι δημοφιλές άθλημα επαφής με καταβολές από τα αρχαία χρόνια. Κατά καιρούς έχουν μελετηθεί εκτεταμένα οι συναφείς με την πυγμαχία τραυματισμοί, οι διάφορες μέθοδοι προπόνησης και η βιομηχανική των κινήσεων, εντούτοις, λόγω αλλαγών των κανονισμών, οι ασκησιογενείς φυσιολογικές αποκρίσεις που αναφέρονται για το άθλημα ποικίλλουν. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν η μελέτη φυσιολογικών αποκρίσεων κατά τη διάρκεια πρωτοκόλλου προσομοιωμένου με πυγμαχικό αγώνα, σύμφωνα με τους τελευταίους κανονισμούς, και η σύγκρισή τους με αυτές που παρατηρούνται σε ίδιας έντασης και διάρκειας τρέξιμο σε δαπεδοεργόμετρο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διερεύνηση της διακύμανσης της αρτηριακής πίεσης κατά την άσκηση και μετασκησιακά, λόγω των ιδιαιτεροτήτων του αθλήματος, δηλαδή του διαλειμματικού του χαρακτήρα, αλλά και της υψηλής συμμετοχής και θέσης των χεριών. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 10 άνδρες (ηλικίας 25,0 ± 6,6 ετών, σωματικής μάζας 77,5 ± 10,6 kg και ύψους 174,4 ± 6,6 cm), αθλούμενοι στην πυγμαχία σε μέσο επίπεδο, οι οποίοι, αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρικές δοκιμασίες για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν ένα έγκυρο και αξιόπιστο πρωτόκολλο προσομοίωσης με πυγμαχικό αγώνα, που περιελάμβανε πυγμαχία έναντι στόχων διάρκειας 3 γύρων των 3 min. Σε επόμενη συνεδρία, οι ίδιοι δοκιμαζόμενοι εκτέλεσαν τρέξιμο ίδιας έντασης και διάρκειας σε δαπεδοεργόμετρο. Μετρήθηκαν η καρδιακή συχνότητα και η αρτηριακή πίεση (συστολική, διαστολική και μέση) στην ηρεμία, κατά τη διάρκεια της άσκησης, στα διαλείμματα και κατά την αποκατάσταση, καθώς και η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα μετά το πέρας της άσκησης, ενώ καταγράφηκε και η αντιλαμβανόμενη κόπωση. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση ANOVA διπλής κατεύθυνσης (πρωτόκολλο άσκησης × χρόνος) για εξαρτημένα δείγματα με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και στους δύο παράγοντες. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a = 0,05. Αποτελέσματα: Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου των δοκιμαζόμενων ήταν 51,0 ± 3,7 mL min-1 kg-1 ΣΜ, η μέγιστη αναερόβια ισχύς τους σε 10-s ποδηλάτηση μέγιστης έντασης 10,1 ± 1,5 W kg-1 ΣΜ και η μέγιστη δύναμή τους 187,7 ± 34,4 kg για τα κάτω άκρα, 50,9 ± 5,9 kg για το δεξί και 51,6 ± 6,5 kg για το αριστερό χέρι. Η καρδιακή συχνότητα κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο ήταν 139 ± 9 bpm στον 1ο, 150 ± 11 bpm στοv 2ο και 153 ± 11 bpm στον 3ο γύρο και αντιστοιχούσε στο 85 ± 5 %, 88 ± 4 % και 89 ± 4 % της ΚΣmax. Όμοια καρδιακή συχνότητα επετεύχθη και κατά το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (139 ± 8, 151 ± 10 και 154 ± 9 bpm, για κάθε γύρο αντιστοίχως, p = 0,737). Η αύξηση της συστολικής αρτηριακής πίεσης στην άσκηση από τις τιμές ηρεμίας (ΔΣΑΠ) ήταν 51,6 ± 2,2 mmHg στο πυγμαχικό πρωτόκολλο, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου ήταν μεγαλύτερη (62,1 ± 7,8 mmHg, p = 0,044). Επιπλέον, μετασκησιακά η συστολική αρτηριακή πίεση έδειξε ισχυρή τάση για εμφανέστερη πτώση συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας στο 20ό και 25ο min μετά το πυγμαχικό πρωτόκολλο (p = 0,063 και p = 0,078, αντίστοιχα) φθάνοντας τα -11,2 mmHg στο 40ό min της αποκατάστασης, ενώ στο πρωτόκολλο του δαπεδοεργομέτρου η μέγιστη πτώση ήταν -4,9 mmHg στο ίδιο λεπτό. Η συγκέντρωση γαλακτικού στο αίμα ήταν 6,40 ± 1,71 mmol L-1 για το πυγμαχικό πρωτόκολλο και 6,27 ± 2,78 mmol L-1 για το πρωτόκολλο στο δαπεδοεργόμετρο (p = 0,849) και τόσο αυτή η παράμετρος όσο και η αντιλαμβανόμενη κόπωση δεν διέφεραν μεταξύ των δύο πρωτοκόλλων. Συμπεράσματα: Η συστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκε λιγότερο κατά το πυγμαχικό πρωτόκολλο από ότι στο πρωτόκολλο ίδιας έντασης και διάρκειας στο δαπεδοεργόμετρο, πιθανόν λόγω της πιο ρυθμικής και ομοιόμορφης κίνησης και καλύτερης φλεβικής επαναφοράς στο τρέξιμο. Η εμφανέστερη μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο μπορεί αποδοθεί στη συμμετοχή των χεριών και στις έντονες αγγειοδιαστολές που παρατηρούνται, προκειμένου να αντισταθμιστεί η χαμηλή ικανότητα απόσπασης του οξυγόνου στα άνω άκρα. Η κλινικά σημαντική μετασκησιακή υπόταση στο πυγμαχικό πρωτόκολλο αφήνει περιθώριο περαιτέρω μελέτης προκειμένου να διαπιστωθεί αν θα μπορούσε η μακροχρόνια ενασχόληση με το εν λόγω άθλημα να αποδειχθεί κλινικά επωφελής για την υγεία του γενικού πληθυσμού μέσω ρύθμισης της αρτηριακής πίεσης.","Introduction: Boxing is a popular contact sport dating back to ancient times. Up to date, boxing-related injuries, various training methods and biomechanics have been extensively investigated; however, due to regulation changes, the exercise-related physiological responses reported vary. The purpose of this thesis was to monitor physiological responses during a boxing match simulation protocol, according to the latest regulations, and to compare them with the physiological responses observed during running on a treadmill with the same intensity and duration. Moreover, the fluctuation of blood pressure while boxing and incidence of post-exercise hypotension were investigated for the first time, considering the unique features of this specific sport such as interval exercise and involvement as well as position of the arms. Methods: Ten male boxers at an intermediate competitive level (age 25.0 ± 6.6 years, body mass 77.5 ± 10.6 kg and height 174.4 ± 6.6 cm) participated in the study. After completing anthropometric measurements and physical fitness evaluation, each participant underwent a valid and reliable boxing protocol which simulated an actual match and included boxing against handheld pads for three 3-min rounds. On a separate occasion, the same participants performed treadmill running at the same duration and intensity, as judged by heart rate monitoring. Heart rate and blood pressure (systolic, diastolic and mean) were recorded at rest, during exercise, between rounds and during recovery. Blood lactate concentration and perceived exertion were measured post-exercise. Two-way repeated measures ANOVA was performed with the level of statistical significance set at a = 0.05. Results: The participants’ maximal oxygen uptake was 51.0 ± 3.7 mL min-1 kg-1, maximum anaerobic power was 10.1 ± 1.5 W kg-1, leg strength was 187.7 ± 34.4 kg and arm strength was 50.9 ± 5.9 kg and 51.6 ± 6.5 kg, for the right and left arm, respectively. Heart rate was similar in both protocols (p = 0.737) and differed (p < 0.001) among rounds (1st round: 139 ± 9 bpm / 139 ± 8 bpm, 2nd round: 150 ± 11 bpm / 151 ± 10 bpm, 3rd round: 153 ± 11 bpm / 154 ± 9 bpm, for boxing and treadmill protocol respectively), corresponding to 85 ± 5%, 88 ± 4% and 89 ± 4% of HRmax. The increase in systolic blood pressure during exercise compared with resting values (Δ-SBP) was lower in the boxing than in the treadmill protocol (51.6 ± 2.2 mmHg vs 62.1 ± 7.8 mmHg; p = 0.044). In the boxing protocol, post-exercise systolic blood pressure had a strong tendency to be lower compered to resting values in the 20th and 25th min of the recovery (p = 0.063 and p = 0.078, respectively) and exhibited a maximum drop of -11.2 mmHg in the 40th min of the recovery, whereas the concomitant drop after the treadmill protocol was -4.9 mmHg. Perceived exertion did not differ between the two protocols and blood lactate concentration was 6.40 ± 1.71 mmol L-1 in the boxing protocol and 6.27 ± 2.78 mmol L-1 in the treadmill protocol (p = 0.849). Conclusions: According to the results of the present thesis, systolic blood pressure increases less during a boxing session compared to a treadmill running session performed with the same intensity and duration, possibly due to more rhythmic and uniform motion during running facilitating venous return. The more profound post-exercise hypotension observed in the boxing protocol could be attributed to greater vasodilation in this type of exercise as a result of lower O2 extraction capacity of the arms compared to the legs. It is of note that the degree of post-exercise hypotension in the boxing protocol is of clinical significance, thus paving the way for further study in order to determine whether long-term participation in this sport could prove beneficial for general population’s health through arterial pressure regulation."],"dc:identifier":["uoadl:2929099","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2929099"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την πυγμαχία με έμφαση στην αρτηριακή πίεση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:29Z"}