{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2930335"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2930335","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εργαστηριακή μελέτη διεισδυτικής καντιντίασης","abstract":"Η διεισδυτική καντιντίαση είναι μια αναδυόμενη λοίμωξη η οποία αναγνωρίζεται ευρέως ως σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στο νοσοκομειακό περιβάλλον με την καντινταιμία να είναι η πιο συχνή κλινική εμφάνιση της. Η διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης - και πιο συγκεκριμένα της καντινταιμίας - ακόμη και στις μέρες μας εξακολουθεί να είναι προβληματική, αφού πολλές φορές ένα στα δύο περιστατικά (50%) μπορεί να μείνει αδιάγνωστο. Ο προσδιορισμός του αντιγόνου Mn, αλλά και των anti-Mn είναι δύο μη καλλιεργητικές μέθοδοι για τη διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης, οι οποίες αν χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά έχουν καλύτερη ευαισθησία, αλλά και ειδικότητα (83 και 86%, αντίστοιχα) σε αιματολογικούς, αλλά και ασθενείς που νοσηλεύονται στις ΜΕΘ. Σκοπός της παρούσης μεταπτυχιακής διατριβής αποτελεί: α) η καταγραφή των καντινταιμιών, όπως και η μελέτη της ευαισθησίας στα διάφορα αντιμυκητικά φάρμακα των στελεχών που τις προκαλούν, όπως αυτές καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της μελέτης Candi – Candi κατά την τριετία 2016 – 2018, και β) η καταγραφή των μετρήσεων της τιμής του αντιγόνου Μαννάνης (Mn), αλλά και των αντισωμάτων έναντι αυτής (anti-Mn) που χρησιμοποιήθηκαν ως εναλλακτικές μέθοδοι διάγνωσης της διεισδυτικής καντιντίασης κατά την τριετία 2017 – 2019. Κατά την τριετή μελέτη καταγράφηκαν 2.267 περιστατικά καντινταιμιών τα οποία προέρχονται από όλες τις κλινικές των νοσοκομείων (Παθολογικές, Χειρουργικές, ΜΕΘ και Παιδιατρικές). Και τα τρία έτη τα στελέχη Candida non-albicans (συχνότητα απομόνωσης 65,6 – 68,7%) υπερτερούσαν των Candida albicans (30,9 – 33%), ενώ σε επίπεδο είδους επικρατούσαν οι Candida parapsilosis (44,1 – 49,4%). Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε και ανά κλινική σε όλη την τριετία με εξαίρεση το 2017, όπου στις παιδιατρικές κλινικές επικράτησαν τα στελέχη Candida albicans (45,4%), και ακολούθησαν τα στελέχη Candida parapsilosis (22,7%). Τα επίπεδα αντοχής των απομονωθέντων στελεχών Candida στην αμφοτερικίνη Β κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα (1,12%). Η αντοχή των στελεχών Candida parapsilosis στη φλουκοναζόλη εμφάνισε αυξητικές τάσεις (από 27,7% το 2016 σε 33,2% το 2018, η οποία, όμως, δεν είναι στατιστικά σημαντική (P value: 0,15), ενώ για τα στελέχη Candida albicans και Candida tropicalis ήταν σχεδόν σταθερή κατά την διάρκεια της τριετίας (5,6 – 8,11% και 8,7 – 9,5%, αντίστοιχα). Όσον αφορά στις εχινοκανδίνες, μεγαλύτερη ευαισθησία εμφανίζουν τα στελέχη Candida albicans (ποσοστά αντοχής σε ανιντουλαφουγκίνη 1,9%, κασποφουγκίνη 1,6% και μικαφουγκίνη 0,5%). Σχετικά με τα αποτελέσματα των εξετάσεων αντιγόνου Mn και των anti-Mn, τα ποσοστά των θετικών αποτελεσμάτων τόσο για το αντιγόνο Mn (6,5 – 23,4%) όσο και για τα anti-Mn (15,3 – 35,2%) αυξάνονται κατά την τριετία της μελέτης μας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων αυτών κυρίως λόγω έλλειψης περισσοτέρων κλινικών πληροφοριών. Συμπερασματικά, τα στελέχη Candida non-albicans, με κυριότερο εκπρόσωπο τις Candida parapsilosis, απομονώνονται ολοένα και συχνότερα και επικρατούν σε καντινταιμίες. Η αύξηση των ποσοστών αντοχής τους στη φλουκοναζόλη καθιστά αναγκαία την έγκαιρη διάγνωσή τους και την έναρξη κατάλληλης αντιμυκητιακής αγωγής. Επιπλέον, η χρήση των εξετάσεων αντιγόνου Mn και anti-Mn εμφανίζει αυξητική τάση, ιδιαίτερα σε ασθενείς με αιματολογικά και ογκολογικά νοσήματα, όπου εμφανίζουν και τη μεγαλύτερη χρησιμότητα. Ωστόσο, παρ’ όλη την πρόοδο της τεχνολογίας στην εργαστηριακή διάγνωση οι διεισδυτικές καντιντιάσεις ακόμη και στις μέρες μας υποδιαγιγνώσκονται. Η συνεργασία των κλινικών ιατρών μαζί με τους εργαστηριακούς, αλλά και ο συνδυασμός εξετάσεων της κλασσικής καλλιέργειας με τις νεώτερες μη καλλιεργητικές τεχνικές μπορούν να μας δώσουν ταχύτερα και πιο ακριβή αποτελέσματα.","abstract_html":"Η διεισδυτική καντιντίαση είναι μια αναδυόμενη λοίμωξη η οποία αναγνωρίζεται ευρέως ως σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στο νοσοκομειακό περιβάλλον με την καντινταιμία να είναι η πιο συχνή κλινική εμφάνιση της. Η διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης - και πιο συγκεκριμένα της καντινταιμίας - ακόμη και στις μέρες μας εξακολουθεί να είναι προβληματική, αφού πολλές φορές ένα στα δύο περιστατικά (50%) μπορεί να μείνει αδιάγνωστο. Ο προσδιορισμός του αντιγόνου Mn, αλλά και των anti-Mn είναι δύο μη καλλιεργητικές μέθοδοι για τη διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης, οι οποίες αν χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά έχουν καλύτερη ευαισθησία, αλλά και ειδικότητα (83 και 86%, αντίστοιχα) σε αιματολογικούς, αλλά και ασθενείς που νοσηλεύονται στις ΜΕΘ. Σκοπός της παρούσης μεταπτυχιακής διατριβής αποτελεί: α) η καταγραφή των καντινταιμιών, όπως και η μελέτη της ευαισθησίας στα διάφορα αντιμυκητικά φάρμακα των στελεχών που τις προκαλούν, όπως αυτές καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της μελέτης Candi – Candi κατά την τριετία 2016 – 2018, και β) η καταγραφή των μετρήσεων της τιμής του αντιγόνου Μαννάνης (Mn), αλλά και των αντισωμάτων έναντι αυτής (anti-Mn) που χρησιμοποιήθηκαν ως εναλλακτικές μέθοδοι διάγνωσης της διεισδυτικής καντιντίασης κατά την τριετία 2017 – 2019. Κατά την τριετή μελέτη καταγράφηκαν 2.267 περιστατικά καντινταιμιών τα οποία προέρχονται από όλες τις κλινικές των νοσοκομείων (Παθολογικές, Χειρουργικές, ΜΕΘ και Παιδιατρικές). Και τα τρία έτη τα στελέχη Candida non-albicans (συχνότητα απομόνωσης 65,6 – 68,7%) υπερτερούσαν των Candida albicans (30,9 – 33%), ενώ σε επίπεδο είδους επικρατούσαν οι Candida parapsilosis (44,1 – 49,4%). Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε και ανά κλινική σε όλη την τριετία με εξαίρεση το 2017, όπου στις παιδιατρικές κλινικές επικράτησαν τα στελέχη Candida albicans (45,4%), και ακολούθησαν τα στελέχη Candida parapsilosis (22,7%). Τα επίπεδα αντοχής των απομονωθέντων στελεχών Candida στην αμφοτερικίνη Β κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα (1,12%). Η αντοχή των στελεχών Candida parapsilosis στη φλουκοναζόλη εμφάνισε αυξητικές τάσεις (από 27,7% το 2016 σε 33,2% το 2018, η οποία, όμως, δεν είναι στατιστικά σημαντική (P value: 0,15), ενώ για τα στελέχη Candida albicans και Candida tropicalis ήταν σχεδόν σταθερή κατά την διάρκεια της τριετίας (5,6 – 8,11% και 8,7 – 9,5%, αντίστοιχα). Όσον αφορά στις εχινοκανδίνες, μεγαλύτερη ευαισθησία εμφανίζουν τα στελέχη Candida albicans (ποσοστά αντοχής σε ανιντουλαφουγκίνη 1,9%, κασποφουγκίνη 1,6% και μικαφουγκίνη 0,5%). Σχετικά με τα αποτελέσματα των εξετάσεων αντιγόνου Mn και των anti-Mn, τα ποσοστά των θετικών αποτελεσμάτων τόσο για το αντιγόνο Mn (6,5 – 23,4%) όσο και για τα anti-Mn (15,3 – 35,2%) αυξάνονται κατά την τριετία της μελέτης μας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων αυτών κυρίως λόγω έλλειψης περισσοτέρων κλινικών πληροφοριών. Συμπερασματικά, τα στελέχη Candida non-albicans, με κυριότερο εκπρόσωπο τις Candida parapsilosis, απομονώνονται ολοένα και συχνότερα και επικρατούν σε καντινταιμίες. Η αύξηση των ποσοστών αντοχής τους στη φλουκοναζόλη καθιστά αναγκαία την έγκαιρη διάγνωσή τους και την έναρξη κατάλληλης αντιμυκητιακής αγωγής. Επιπλέον, η χρήση των εξετάσεων αντιγόνου Mn και anti-Mn εμφανίζει αυξητική τάση, ιδιαίτερα σε ασθενείς με αιματολογικά και ογκολογικά νοσήματα, όπου εμφανίζουν και τη μεγαλύτερη χρησιμότητα. Ωστόσο, παρ’ όλη την πρόοδο της τεχνολογίας στην εργαστηριακή διάγνωση οι διεισδυτικές καντιντιάσεις ακόμη και στις μέρες μας υποδιαγιγνώσκονται. Η συνεργασία των κλινικών ιατρών μαζί με τους εργαστηριακούς, αλλά και ο συνδυασμός εξετάσεων της κλασσικής καλλιέργειας με τις νεώτερες μη καλλιεργητικές τεχνικές μπορούν να μας δώσουν ταχύτερα και πιο ακριβή αποτελέσματα.","abstract_has_math":false,"creators":["Χαρπαντίδης Στέφανος","Charpantidis Stefanos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2930335"],"render_values":[{"text":"uoadl:2930335","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930335","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930335","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2930335","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χαρπαντίδης Στέφανος","Charpantidis Stefanos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2930335","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930335"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διεισδυτική καντιντίαση είναι μια αναδυόμενη λοίμωξη η οποία αναγνωρίζεται ευρέως ως σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στο νοσοκομειακό περιβάλλον με την καντινταιμία να είναι η πιο συχνή κλινική εμφάνιση της. Η διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης - και πιο συγκεκριμένα της καντινταιμίας - ακόμη και στις μέρες μας εξακολουθεί να είναι προβληματική, αφού πολλές φορές ένα στα δύο περιστατικά (50%) μπορεί να μείνει αδιάγνωστο. Ο προσδιορισμός του αντιγόνου Mn, αλλά και των anti-Mn είναι δύο μη καλλιεργητικές μέθοδοι για τη διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης, οι οποίες αν χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά έχουν καλύτερη ευαισθησία, αλλά και ειδικότητα (83 και 86%, αντίστοιχα) σε αιματολογικούς, αλλά και ασθενείς που νοσηλεύονται στις ΜΕΘ. Σκοπός της παρούσης μεταπτυχιακής διατριβής αποτελεί: α) η καταγραφή των καντινταιμιών, όπως και η μελέτη της ευαισθησίας στα διάφορα αντιμυκητικά φάρμακα των στελεχών που τις προκαλούν, όπως αυτές καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της μελέτης Candi – Candi κατά την τριετία 2016 – 2018, και β) η καταγραφή των μετρήσεων της τιμής του αντιγόνου Μαννάνης (Mn), αλλά και των αντισωμάτων έναντι αυτής (anti-Mn) που χρησιμοποιήθηκαν ως εναλλακτικές μέθοδοι διάγνωσης της διεισδυτικής καντιντίασης κατά την τριετία 2017 – 2019. Κατά την τριετή μελέτη καταγράφηκαν 2.267 περιστατικά καντινταιμιών τα οποία προέρχονται από όλες τις κλινικές των νοσοκομείων (Παθολογικές, Χειρουργικές, ΜΕΘ και Παιδιατρικές). Και τα τρία έτη τα στελέχη Candida non-albicans (συχνότητα απομόνωσης 65,6 – 68,7%) υπερτερούσαν των Candida albicans (30,9 – 33%), ενώ σε επίπεδο είδους επικρατούσαν οι Candida parapsilosis (44,1 – 49,4%). Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε και ανά κλινική σε όλη την τριετία με εξαίρεση το 2017, όπου στις παιδιατρικές κλινικές επικράτησαν τα στελέχη Candida albicans (45,4%), και ακολούθησαν τα στελέχη Candida parapsilosis (22,7%). Τα επίπεδα αντοχής των απομονωθέντων στελεχών Candida στην αμφοτερικίνη Β κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα (1,12%). Η αντοχή των στελεχών Candida parapsilosis στη φλουκοναζόλη εμφάνισε αυξητικές τάσεις (από 27,7% το 2016 σε 33,2% το 2018, η οποία, όμως, δεν είναι στατιστικά σημαντική (P value: 0,15), ενώ για τα στελέχη Candida albicans και Candida tropicalis ήταν σχεδόν σταθερή κατά την διάρκεια της τριετίας (5,6 – 8,11% και 8,7 – 9,5%, αντίστοιχα). Όσον αφορά στις εχινοκανδίνες, μεγαλύτερη ευαισθησία εμφανίζουν τα στελέχη Candida albicans (ποσοστά αντοχής σε ανιντουλαφουγκίνη 1,9%, κασποφουγκίνη 1,6% και μικαφουγκίνη 0,5%). Σχετικά με τα αποτελέσματα των εξετάσεων αντιγόνου Mn και των anti-Mn, τα ποσοστά των θετικών αποτελεσμάτων τόσο για το αντιγόνο Mn (6,5 – 23,4%) όσο και για τα anti-Mn (15,3 – 35,2%) αυξάνονται κατά την τριετία της μελέτης μας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων αυτών κυρίως λόγω έλλειψης περισσοτέρων κλινικών πληροφοριών. Συμπερασματικά, τα στελέχη Candida non-albicans, με κυριότερο εκπρόσωπο τις Candida parapsilosis, απομονώνονται ολοένα και συχνότερα και επικρατούν σε καντινταιμίες. Η αύξηση των ποσοστών αντοχής τους στη φλουκοναζόλη καθιστά αναγκαία την έγκαιρη διάγνωσή τους και την έναρξη κατάλληλης αντιμυκητιακής αγωγής. Επιπλέον, η χρήση των εξετάσεων αντιγόνου Mn και anti-Mn εμφανίζει αυξητική τάση, ιδιαίτερα σε ασθενείς με αιματολογικά και ογκολογικά νοσήματα, όπου εμφανίζουν και τη μεγαλύτερη χρησιμότητα. Ωστόσο, παρ’ όλη την πρόοδο της τεχνολογίας στην εργαστηριακή διάγνωση οι διεισδυτικές καντιντιάσεις ακόμη και στις μέρες μας υποδιαγιγνώσκονται. Η συνεργασία των κλινικών ιατρών μαζί με τους εργαστηριακούς, αλλά και ο συνδυασμός εξετάσεων της κλασσικής καλλιέργειας με τις νεώτερες μη καλλιεργητικές τεχνικές μπορούν να μας δώσουν ταχύτερα και πιο ακριβή αποτελέσματα.","Invasive candidiasis is an emerging fungal infection that is widely recognized as a major cause of morbidity and mortality in the hospital environment with candidaemia being the most common type of disease. Antigen of Mannan (Mn) and anti-Mn antibodies are non-culture methods which improve the diagnosis of candidaemia cause nearly 50% of its episodes remain undiagnosed. Also, a combination of both tests improves their sensitivity and specificity (83 and 86%, respectively) mainly in patients with haematological malignancies and ICU hospitalization. The aim of this study is: a) the recording and analysis of candidaemia episodes during the period 2016 – 2018 (Candi – Candi study) as well as the study of susceptibility in antifungals of the strains that caused them, and b) analysis of data of Mn and anti-Mn tests that were used as alternative methods in diagnosis of invasive candidiasis during the period 2017 - 2019. During the three-year study, 2,267 cases of candidaemia were recorded from internal, surgerical, paediatric and ICU departments of the participating hospitals. Candida non-albicans strains were the most isolated pathogens (isolation frequency 65.6 - 68.7%) than Candida albicans strains (30.9 - 33%), while Candida parapsilosis strains were the predominant species (44.1 - 49, 4%) among all isolates and all clinical departments. Only a year of study (2017), Candida albicans strains prevailed (45.4%) in paediatric patients, followed by Candida parapsilosis (22.7%). Resistance to amphotericin B are low (1.12%) for all Candida isolates of this study. Candida parapsilosis strains showed increasing but not statistically significant resistance in fluconazole (from 27.7% in 2016 to 33.2% in 2018) (P value: 0.15). Candida albicans and Candida tropicalis strains had almost stable resistance rates to fluconazole during the 3-year-period (5.6 - 8.11% and 8.7 - 9.5%, respectively). Regarding the data of Mn antigen and anti-Mn tests, positive results for both Mn antigen (from 6.5 to 23.4%) and anti-Mn (from 15.3 to 35.2%) were increasing during the study period. However, more clinical information is essential in order to evaluate these results. In conclusion, Candida non-albicans strains and particularly Candida parapsilosis were the most frequent isolates in candidaemia episodes of this study. Increased resistance rates to antifugal drugs of Candida non-albicans strains require appropriate identification and susceptibility tests. In addition, the use of Mn antigen and anti-Mn tests are shown to be useful in diagnosis of invasive candidiasis especially in patients with haematological and oncological malignancies. However, despite the technological progress of laboratory diagnosis, invasive candidiasis remains underdiagnosed. Co-operation of clinicians and laboratory doctors is essential to achieve a reliable diagnosis of these infections. Finally, combination of classical culture and latest non-cultural techniques is able to improve laboratory turnaround time and the diagnostic accuracy of tests for invasive candidiasis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εργαστηριακή μελέτη διεισδυτικής καντιντίασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χαρπαντίδης Στέφανος","Charpantidis Stefanos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η διεισδυτική καντιντίαση είναι μια αναδυόμενη λοίμωξη η οποία αναγνωρίζεται ευρέως ως σημαντική αιτία νοσηρότητας και θνησιμότητας στο νοσοκομειακό περιβάλλον με την καντινταιμία να είναι η πιο συχνή κλινική εμφάνιση της. Η διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης - και πιο συγκεκριμένα της καντινταιμίας - ακόμη και στις μέρες μας εξακολουθεί να είναι προβληματική, αφού πολλές φορές ένα στα δύο περιστατικά (50%) μπορεί να μείνει αδιάγνωστο. Ο προσδιορισμός του αντιγόνου Mn, αλλά και των anti-Mn είναι δύο μη καλλιεργητικές μέθοδοι για τη διάγνωση της διεισδυτικής καντιντίασης, οι οποίες αν χρησιμοποιηθούν συνδυαστικά έχουν καλύτερη ευαισθησία, αλλά και ειδικότητα (83 και 86%, αντίστοιχα) σε αιματολογικούς, αλλά και ασθενείς που νοσηλεύονται στις ΜΕΘ. Σκοπός της παρούσης μεταπτυχιακής διατριβής αποτελεί: α) η καταγραφή των καντινταιμιών, όπως και η μελέτη της ευαισθησίας στα διάφορα αντιμυκητικά φάρμακα των στελεχών που τις προκαλούν, όπως αυτές καταχωρήθηκαν στα πλαίσια της μελέτης Candi – Candi κατά την τριετία 2016 – 2018, και β) η καταγραφή των μετρήσεων της τιμής του αντιγόνου Μαννάνης (Mn), αλλά και των αντισωμάτων έναντι αυτής (anti-Mn) που χρησιμοποιήθηκαν ως εναλλακτικές μέθοδοι διάγνωσης της διεισδυτικής καντιντίασης κατά την τριετία 2017 – 2019. Κατά την τριετή μελέτη καταγράφηκαν 2.267 περιστατικά καντινταιμιών τα οποία προέρχονται από όλες τις κλινικές των νοσοκομείων (Παθολογικές, Χειρουργικές, ΜΕΘ και Παιδιατρικές). Και τα τρία έτη τα στελέχη Candida non-albicans (συχνότητα απομόνωσης 65,6 – 68,7%) υπερτερούσαν των Candida albicans (30,9 – 33%), ενώ σε επίπεδο είδους επικρατούσαν οι Candida parapsilosis (44,1 – 49,4%). Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε και ανά κλινική σε όλη την τριετία με εξαίρεση το 2017, όπου στις παιδιατρικές κλινικές επικράτησαν τα στελέχη Candida albicans (45,4%), και ακολούθησαν τα στελέχη Candida parapsilosis (22,7%). Τα επίπεδα αντοχής των απομονωθέντων στελεχών Candida στην αμφοτερικίνη Β κυμαινόταν σε χαμηλά επίπεδα (1,12%). Η αντοχή των στελεχών Candida parapsilosis στη φλουκοναζόλη εμφάνισε αυξητικές τάσεις (από 27,7% το 2016 σε 33,2% το 2018, η οποία, όμως, δεν είναι στατιστικά σημαντική (P value: 0,15), ενώ για τα στελέχη Candida albicans και Candida tropicalis ήταν σχεδόν σταθερή κατά την διάρκεια της τριετίας (5,6 – 8,11% και 8,7 – 9,5%, αντίστοιχα). Όσον αφορά στις εχινοκανδίνες, μεγαλύτερη ευαισθησία εμφανίζουν τα στελέχη Candida albicans (ποσοστά αντοχής σε ανιντουλαφουγκίνη 1,9%, κασποφουγκίνη 1,6% και μικαφουγκίνη 0,5%). Σχετικά με τα αποτελέσματα των εξετάσεων αντιγόνου Mn και των anti-Mn, τα ποσοστά των θετικών αποτελεσμάτων τόσο για το αντιγόνο Mn (6,5 – 23,4%) όσο και για τα anti-Mn (15,3 – 35,2%) αυξάνονται κατά την τριετία της μελέτης μας. Ωστόσο, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ερμηνεία των αποτελεσμάτων αυτών κυρίως λόγω έλλειψης περισσοτέρων κλινικών πληροφοριών. Συμπερασματικά, τα στελέχη Candida non-albicans, με κυριότερο εκπρόσωπο τις Candida parapsilosis, απομονώνονται ολοένα και συχνότερα και επικρατούν σε καντινταιμίες. Η αύξηση των ποσοστών αντοχής τους στη φλουκοναζόλη καθιστά αναγκαία την έγκαιρη διάγνωσή τους και την έναρξη κατάλληλης αντιμυκητιακής αγωγής. Επιπλέον, η χρήση των εξετάσεων αντιγόνου Mn και anti-Mn εμφανίζει αυξητική τάση, ιδιαίτερα σε ασθενείς με αιματολογικά και ογκολογικά νοσήματα, όπου εμφανίζουν και τη μεγαλύτερη χρησιμότητα. Ωστόσο, παρ’ όλη την πρόοδο της τεχνολογίας στην εργαστηριακή διάγνωση οι διεισδυτικές καντιντιάσεις ακόμη και στις μέρες μας υποδιαγιγνώσκονται. Η συνεργασία των κλινικών ιατρών μαζί με τους εργαστηριακούς, αλλά και ο συνδυασμός εξετάσεων της κλασσικής καλλιέργειας με τις νεώτερες μη καλλιεργητικές τεχνικές μπορούν να μας δώσουν ταχύτερα και πιο ακριβή αποτελέσματα.","Invasive candidiasis is an emerging fungal infection that is widely recognized as a major cause of morbidity and mortality in the hospital environment with candidaemia being the most common type of disease. Antigen of Mannan (Mn) and anti-Mn antibodies are non-culture methods which improve the diagnosis of candidaemia cause nearly 50% of its episodes remain undiagnosed. Also, a combination of both tests improves their sensitivity and specificity (83 and 86%, respectively) mainly in patients with haematological malignancies and ICU hospitalization. The aim of this study is: a) the recording and analysis of candidaemia episodes during the period 2016 – 2018 (Candi – Candi study) as well as the study of susceptibility in antifungals of the strains that caused them, and b) analysis of data of Mn and anti-Mn tests that were used as alternative methods in diagnosis of invasive candidiasis during the period 2017 - 2019. During the three-year study, 2,267 cases of candidaemia were recorded from internal, surgerical, paediatric and ICU departments of the participating hospitals. Candida non-albicans strains were the most isolated pathogens (isolation frequency 65.6 - 68.7%) than Candida albicans strains (30.9 - 33%), while Candida parapsilosis strains were the predominant species (44.1 - 49, 4%) among all isolates and all clinical departments. Only a year of study (2017), Candida albicans strains prevailed (45.4%) in paediatric patients, followed by Candida parapsilosis (22.7%). Resistance to amphotericin B are low (1.12%) for all Candida isolates of this study. Candida parapsilosis strains showed increasing but not statistically significant resistance in fluconazole (from 27.7% in 2016 to 33.2% in 2018) (P value: 0.15). Candida albicans and Candida tropicalis strains had almost stable resistance rates to fluconazole during the 3-year-period (5.6 - 8.11% and 8.7 - 9.5%, respectively). Regarding the data of Mn antigen and anti-Mn tests, positive results for both Mn antigen (from 6.5 to 23.4%) and anti-Mn (from 15.3 to 35.2%) were increasing during the study period. However, more clinical information is essential in order to evaluate these results. In conclusion, Candida non-albicans strains and particularly Candida parapsilosis were the most frequent isolates in candidaemia episodes of this study. Increased resistance rates to antifugal drugs of Candida non-albicans strains require appropriate identification and susceptibility tests. In addition, the use of Mn antigen and anti-Mn tests are shown to be useful in diagnosis of invasive candidiasis especially in patients with haematological and oncological malignancies. However, despite the technological progress of laboratory diagnosis, invasive candidiasis remains underdiagnosed. Co-operation of clinicians and laboratory doctors is essential to achieve a reliable diagnosis of these infections. Finally, combination of classical culture and latest non-cultural techniques is able to improve laboratory turnaround time and the diagnostic accuracy of tests for invasive candidiasis."],"dc:identifier":["uoadl:2930335","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930335"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εργαστηριακή μελέτη διεισδυτικής καντιντίασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:32Z"}