{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2930381"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2930381","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αδιάγνωστος και υποθεραπευόμενος Σακχαρώδης Διαβήτης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο","abstract":"Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και άλλοι τροποποιήσιμοι παράγοντες κινδύνου μεταξύ ασθενών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο Εισαγωγή: Το οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ΟΣΣ) συνεχίζει να συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα παρά την πρόοδο της φαρμακολογικής και μη θεραπευτικής αντιμετώπισής του. Για το λόγο αυτό, φαίνεται ότι η πρωτογενής και δευτερογενής πρόληψη των ΟΣΣ μέσω της επιθετικής τροποποίησης των παραγόντων κινδύνου αποτελεί την αποτελεσματικότερη οδό για τον περιορισμό του αριθμού και της βαρύτητας των ΟΣΣ και των μακροχρόνιων επιπλοκών της. Μέθοδοι: Συμπεριλάβαμε προοπτικά και αναλύσαμε τα χαρακτηριστικά και την έκβαση όλων των ασθενών που νοσηλεύθηκαν με διάγνωση οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) στην καρδιολογική κλινική του νοσοκομείο μας κατά την ετήσια περίοδο 1/7/2019 έως και 30/6/2020. Αποτελέσματα: Εκατόν ογδόντα πέντε ασθενείς νοσηλεύθηκαν αυτό το διάστημα με διάγνωση ΟΣΣ. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 65±12 έτη, ενώ 82% ήταν άνδρες. Είκοσι εννιά (16%) παρουσιάστηκαν με ασταθή στηθάγχη, 96 (52%) με ΝSTEMI και 60 (32%) με STEMI. Πενήντα επτά ασθενείς (31%) είχαν ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) ενώ 97 (52%) ιστορικό δυσλιπιδαιμίας. Ιστορικό στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) προϋπήρχε σε 51 (28%) ασθενείς, ενώ ιστορικό αρτηριακής υπέρτασης σε 101 (55%) ασθενείς. Με βάση το προηγούμενο ιστορικό ΣΝ και ΣΔ, οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 4 ομάδες [ΣΝ+/ΣΔ+ (Ν=23), ΣΝ+/ΣΔ-(Ν=28), ΣΝ-/ΣΔ+ (Ν=34), ΣΝ-/ΣΔ-(Ν=100)]. Οι ασθενείς των τεσσάρων ομάδων διέφεραν σημαντικά ως προς τα ποσοστά διαγνωσθείσας και θεραπευθείσας δυσλιπιδαιμίας και αρτηριακής υπέρτασης, τη λήψη αντιαιμοπεταλιακών, τα επίπεδα των λιπιδίων ορού και την έκταση της στεφανιαίας νόσου. Η λήψη στατίνης σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR:27,4; 95%CI:9,6-77,8; P<0.001) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,0-32,7;P<0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:1,4; 95%CI:0,6-3,4;P=0,48). Το ίδιο ίσχυε και για τη λήψη ασπιρίνης που σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR: 3,7; 95%CI:1,4-9,6; P=0.007) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,9-26,3; P<0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:2,1; 95%CI:0,9-4,9; P=0,09). Συμπεράσματα: Στην ομάδα των διαβητικών ασθενών χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ η ρύθμιση των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου σαν πρωτογενή πρόληψη είναι λιγότερο αποτελεσματική. Παρότι οι κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την λήψη στατίνης μέτριας έντασης για όλους τους ασθενείς με ΣΔ ηλικίας 40-75 ετών χωρίς ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου και χαμηλής δόσης ασπιρίνης στους διαβητικούς υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, τα δεδομένα μας δείχνουν ότι η ομάδα ασθενών με διαβήτη χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ δεν λαμβάνουν στατίνη ή/και ασπιρίνη εν τη απουσία στεφανιαίας νόσου και δυσλιπιδαιμίας.","abstract_html":"Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και άλλοι τροποποιήσιμοι παράγοντες κινδύνου μεταξύ ασθενών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο Εισαγωγή: Το οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ΟΣΣ) συνεχίζει να συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα παρά την πρόοδο της φαρμακολογικής και μη θεραπευτικής αντιμετώπισής του. Για το λόγο αυτό, φαίνεται ότι η πρωτογενής και δευτερογενής πρόληψη των ΟΣΣ μέσω της επιθετικής τροποποίησης των παραγόντων κινδύνου αποτελεί την αποτελεσματικότερη οδό για τον περιορισμό του αριθμού και της βαρύτητας των ΟΣΣ και των μακροχρόνιων επιπλοκών της. Μέθοδοι: Συμπεριλάβαμε προοπτικά και αναλύσαμε τα χαρακτηριστικά και την έκβαση όλων των ασθενών που νοσηλεύθηκαν με διάγνωση οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) στην καρδιολογική κλινική του νοσοκομείο μας κατά την ετήσια περίοδο 1/7/2019 έως και 30/6/2020. Αποτελέσματα: Εκατόν ογδόντα πέντε ασθενείς νοσηλεύθηκαν αυτό το διάστημα με διάγνωση ΟΣΣ. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 65±12 έτη, ενώ 82% ήταν άνδρες. Είκοσι εννιά (16%) παρουσιάστηκαν με ασταθή στηθάγχη, 96 (52%) με ΝSTEMI και 60 (32%) με STEMI. Πενήντα επτά ασθενείς (31%) είχαν ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) ενώ 97 (52%) ιστορικό δυσλιπιδαιμίας. Ιστορικό στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) προϋπήρχε σε 51 (28%) ασθενείς, ενώ ιστορικό αρτηριακής υπέρτασης σε 101 (55%) ασθενείς. Με βάση το προηγούμενο ιστορικό ΣΝ και ΣΔ, οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 4 ομάδες [ΣΝ+/ΣΔ+ (Ν=23), ΣΝ+/ΣΔ-(Ν=28), ΣΝ-/ΣΔ+ (Ν=34), ΣΝ-/ΣΔ-(Ν=100)]. Οι ασθενείς των τεσσάρων ομάδων διέφεραν σημαντικά ως προς τα ποσοστά διαγνωσθείσας και θεραπευθείσας δυσλιπιδαιμίας και αρτηριακής υπέρτασης, τη λήψη αντιαιμοπεταλιακών, τα επίπεδα των λιπιδίων ορού και την έκταση της στεφανιαίας νόσου. Η λήψη στατίνης σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR:27,4; 95%CI:9,6-77,8; P&lt;0.001) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,0-32,7;P&lt;0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:1,4; 95%CI:0,6-3,4;P=0,48). Το ίδιο ίσχυε και για τη λήψη ασπιρίνης που σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR: 3,7; 95%CI:1,4-9,6; P=0.007) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,9-26,3; P&lt;0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:2,1; 95%CI:0,9-4,9; P=0,09). Συμπεράσματα: Στην ομάδα των διαβητικών ασθενών χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ η ρύθμιση των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου σαν πρωτογενή πρόληψη είναι λιγότερο αποτελεσματική. Παρότι οι κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την λήψη στατίνης μέτριας έντασης για όλους τους ασθενείς με ΣΔ ηλικίας 40-75 ετών χωρίς ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου και χαμηλής δόσης ασπιρίνης στους διαβητικούς υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, τα δεδομένα μας δείχνουν ότι η ομάδα ασθενών με διαβήτη χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ δεν λαμβάνουν στατίνη ή/και ασπιρίνη εν τη απουσία στεφανιαίας νόσου και δυσλιπιδαιμίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιαφαρίκας Χρήστος","Siafarikas Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:32Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2930381"],"render_values":[{"text":"uoadl:2930381","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930381","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930381","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2930381","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιαφαρίκας Χρήστος","Siafarikas Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2930381","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930381"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και άλλοι τροποποιήσιμοι παράγοντες κινδύνου μεταξύ ασθενών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο Εισαγωγή: Το οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ΟΣΣ) συνεχίζει να συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα παρά την πρόοδο της φαρμακολογικής και μη θεραπευτικής αντιμετώπισής του. Για το λόγο αυτό, φαίνεται ότι η πρωτογενής και δευτερογενής πρόληψη των ΟΣΣ μέσω της επιθετικής τροποποίησης των παραγόντων κινδύνου αποτελεί την αποτελεσματικότερη οδό για τον περιορισμό του αριθμού και της βαρύτητας των ΟΣΣ και των μακροχρόνιων επιπλοκών της. Μέθοδοι: Συμπεριλάβαμε προοπτικά και αναλύσαμε τα χαρακτηριστικά και την έκβαση όλων των ασθενών που νοσηλεύθηκαν με διάγνωση οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) στην καρδιολογική κλινική του νοσοκομείο μας κατά την ετήσια περίοδο 1/7/2019 έως και 30/6/2020. Αποτελέσματα: Εκατόν ογδόντα πέντε ασθενείς νοσηλεύθηκαν αυτό το διάστημα με διάγνωση ΟΣΣ. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 65±12 έτη, ενώ 82% ήταν άνδρες. Είκοσι εννιά (16%) παρουσιάστηκαν με ασταθή στηθάγχη, 96 (52%) με ΝSTEMI και 60 (32%) με STEMI. Πενήντα επτά ασθενείς (31%) είχαν ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) ενώ 97 (52%) ιστορικό δυσλιπιδαιμίας. Ιστορικό στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) προϋπήρχε σε 51 (28%) ασθενείς, ενώ ιστορικό αρτηριακής υπέρτασης σε 101 (55%) ασθενείς. Με βάση το προηγούμενο ιστορικό ΣΝ και ΣΔ, οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 4 ομάδες [ΣΝ+/ΣΔ+ (Ν=23), ΣΝ+/ΣΔ-(Ν=28), ΣΝ-/ΣΔ+ (Ν=34), ΣΝ-/ΣΔ-(Ν=100)]. Οι ασθενείς των τεσσάρων ομάδων διέφεραν σημαντικά ως προς τα ποσοστά διαγνωσθείσας και θεραπευθείσας δυσλιπιδαιμίας και αρτηριακής υπέρτασης, τη λήψη αντιαιμοπεταλιακών, τα επίπεδα των λιπιδίων ορού και την έκταση της στεφανιαίας νόσου. Η λήψη στατίνης σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR:27,4; 95%CI:9,6-77,8; P<0.001) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,0-32,7;P<0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:1,4; 95%CI:0,6-3,4;P=0,48). Το ίδιο ίσχυε και για τη λήψη ασπιρίνης που σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR: 3,7; 95%CI:1,4-9,6; P=0.007) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,9-26,3; P<0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:2,1; 95%CI:0,9-4,9; P=0,09). Συμπεράσματα: Στην ομάδα των διαβητικών ασθενών χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ η ρύθμιση των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου σαν πρωτογενή πρόληψη είναι λιγότερο αποτελεσματική. Παρότι οι κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την λήψη στατίνης μέτριας έντασης για όλους τους ασθενείς με ΣΔ ηλικίας 40-75 ετών χωρίς ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου και χαμηλής δόσης ασπιρίνης στους διαβητικούς υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, τα δεδομένα μας δείχνουν ότι η ομάδα ασθενών με διαβήτη χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ δεν λαμβάνουν στατίνη ή/και ασπιρίνη εν τη απουσία στεφανιαίας νόσου και δυσλιπιδαιμίας.","Diabetes mellitus type 2 and other modifiable risk factors among patients hospitalized for acute coronary syndrome in a tertiary hospital during one-year period. Introduction: Acute coronary syndrome (ACS) continues to be associated with significant morbidity and mortality despite advances in pharmacological and non-pharmacological treatment. For this reason, it seems that primary and secondary prevention of OSS through aggressive modification of risk factors is the most effective way to reduce the number and severity of ACS and its long-term complications. Methods: In our prospective study we enrolled and analyzed the clinical characteristics and the outcome of all hospitalized patients with a diagnosis of acute coronary syndrome (ACS) in the cardiology department of our hospital during the annual period 1/7/2019 until 30/6/2020. Results: 185 patients were hospitalized during this period with a diagnosis of acute coronary syndrome (ACS). The mean age of patients was 65 ± 12 years, while 82% were men. Twenty-nine (16%) presented with unstable angina, 96 (52%) with NSTEMI and 60 (32%) with STEMI. Fifty-seven patients (31%) had a history of diabetes mellitus (DM) and 97 (52%) had a history of dyslipidemia. A history of coronary artery disease (CAD) was pre-existing in 51 (28%) patients, while a history of hypertension in 101 (55%) patients. Based on the previous medical history of CAD and DM, patients were divided into 4 groups [CAD + / DM + (N = 23), CAD + / DM- (N = 28), CAD - / DM + (N = 34), CAD - / DM - (Ν = 100)]. Patients in the four groups differed significantly in the rates of diagnosed and treated dyslipidemia and hypertension, antiplatelet therapy, serum lipid levels and the extent of coronary heart disease. Statin use was independently associated with a history of dyslipidemia (OR: 27.4; 95% CI: 9.6-77.8; P <0.001) and CAD (OR: 11.4, 95% CI: 4.0-32,7; P <0.001), but not DM (OR: 1.4; 95% CI: 0.6-3.4; P = 0.48). The same was true for aspirin, which was independently associated with a history of dyslipidemia (OR: 3.7 95% CI: 1.4-9.6,P = 0.007) and CAD (OR:11.4 95% CI).:4.9-26.3; P <0.001), but not DM (OR: 2.1;95% CI:0.9-4.9;P = 0.09). Discussion: In the group of diabetic patients without previous ACS, the adjustment of modifiable risk factors as primary prevention is less effective. Although the guidelines recommend moderate-intensity statins for all patients with DM aged 40-75 years without a history of cardiovascular disease and low-dose aspirin in high-risk cardiovascular diabetics, our data suggest that the group of patients with no previous ACS don’t use statin and / or aspirin in the absence of coronary heart disease and dyslipidemia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αδιάγνωστος και υποθεραπευόμενος Σακχαρώδης Διαβήτης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιαφαρίκας Χρήστος","Siafarikas Christos"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και άλλοι τροποποιήσιμοι παράγοντες κινδύνου μεταξύ ασθενών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο Εισαγωγή: Το οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ΟΣΣ) συνεχίζει να συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα παρά την πρόοδο της φαρμακολογικής και μη θεραπευτικής αντιμετώπισής του. Για το λόγο αυτό, φαίνεται ότι η πρωτογενής και δευτερογενής πρόληψη των ΟΣΣ μέσω της επιθετικής τροποποίησης των παραγόντων κινδύνου αποτελεί την αποτελεσματικότερη οδό για τον περιορισμό του αριθμού και της βαρύτητας των ΟΣΣ και των μακροχρόνιων επιπλοκών της. Μέθοδοι: Συμπεριλάβαμε προοπτικά και αναλύσαμε τα χαρακτηριστικά και την έκβαση όλων των ασθενών που νοσηλεύθηκαν με διάγνωση οξέος στεφανιαίου συνδρόμου (ΟΣΣ) στην καρδιολογική κλινική του νοσοκομείο μας κατά την ετήσια περίοδο 1/7/2019 έως και 30/6/2020. Αποτελέσματα: Εκατόν ογδόντα πέντε ασθενείς νοσηλεύθηκαν αυτό το διάστημα με διάγνωση ΟΣΣ. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 65±12 έτη, ενώ 82% ήταν άνδρες. Είκοσι εννιά (16%) παρουσιάστηκαν με ασταθή στηθάγχη, 96 (52%) με ΝSTEMI και 60 (32%) με STEMI. Πενήντα επτά ασθενείς (31%) είχαν ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη (ΣΔ) ενώ 97 (52%) ιστορικό δυσλιπιδαιμίας. Ιστορικό στεφανιαίας νόσου (ΣΝ) προϋπήρχε σε 51 (28%) ασθενείς, ενώ ιστορικό αρτηριακής υπέρτασης σε 101 (55%) ασθενείς. Με βάση το προηγούμενο ιστορικό ΣΝ και ΣΔ, οι ασθενείς χωρίστηκαν σε 4 ομάδες [ΣΝ+/ΣΔ+ (Ν=23), ΣΝ+/ΣΔ-(Ν=28), ΣΝ-/ΣΔ+ (Ν=34), ΣΝ-/ΣΔ-(Ν=100)]. Οι ασθενείς των τεσσάρων ομάδων διέφεραν σημαντικά ως προς τα ποσοστά διαγνωσθείσας και θεραπευθείσας δυσλιπιδαιμίας και αρτηριακής υπέρτασης, τη λήψη αντιαιμοπεταλιακών, τα επίπεδα των λιπιδίων ορού και την έκταση της στεφανιαίας νόσου. Η λήψη στατίνης σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR:27,4; 95%CI:9,6-77,8; P<0.001) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,0-32,7;P<0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:1,4; 95%CI:0,6-3,4;P=0,48). Το ίδιο ίσχυε και για τη λήψη ασπιρίνης που σχετιζόταν ανεξάρτητα με το ιστορικό δυσλιπιδαιμίας (ΟR: 3,7; 95%CI:1,4-9,6; P=0.007) και ΣΝ (ΟR: 11,4; 95%CI:4,9-26,3; P<0.001), αλλά όχι ΣΔ (ΟR:2,1; 95%CI:0,9-4,9; P=0,09). Συμπεράσματα: Στην ομάδα των διαβητικών ασθενών χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ η ρύθμιση των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου σαν πρωτογενή πρόληψη είναι λιγότερο αποτελεσματική. Παρότι οι κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την λήψη στατίνης μέτριας έντασης για όλους τους ασθενείς με ΣΔ ηλικίας 40-75 ετών χωρίς ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου και χαμηλής δόσης ασπιρίνης στους διαβητικούς υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου, τα δεδομένα μας δείχνουν ότι η ομάδα ασθενών με διαβήτη χωρίς προηγούμενο ΟΣΣ δεν λαμβάνουν στατίνη ή/και ασπιρίνη εν τη απουσία στεφανιαίας νόσου και δυσλιπιδαιμίας.","Diabetes mellitus type 2 and other modifiable risk factors among patients hospitalized for acute coronary syndrome in a tertiary hospital during one-year period. Introduction: Acute coronary syndrome (ACS) continues to be associated with significant morbidity and mortality despite advances in pharmacological and non-pharmacological treatment. For this reason, it seems that primary and secondary prevention of OSS through aggressive modification of risk factors is the most effective way to reduce the number and severity of ACS and its long-term complications. Methods: In our prospective study we enrolled and analyzed the clinical characteristics and the outcome of all hospitalized patients with a diagnosis of acute coronary syndrome (ACS) in the cardiology department of our hospital during the annual period 1/7/2019 until 30/6/2020. Results: 185 patients were hospitalized during this period with a diagnosis of acute coronary syndrome (ACS). The mean age of patients was 65 ± 12 years, while 82% were men. Twenty-nine (16%) presented with unstable angina, 96 (52%) with NSTEMI and 60 (32%) with STEMI. Fifty-seven patients (31%) had a history of diabetes mellitus (DM) and 97 (52%) had a history of dyslipidemia. A history of coronary artery disease (CAD) was pre-existing in 51 (28%) patients, while a history of hypertension in 101 (55%) patients. Based on the previous medical history of CAD and DM, patients were divided into 4 groups [CAD + / DM + (N = 23), CAD + / DM- (N = 28), CAD - / DM + (N = 34), CAD - / DM - (Ν = 100)]. Patients in the four groups differed significantly in the rates of diagnosed and treated dyslipidemia and hypertension, antiplatelet therapy, serum lipid levels and the extent of coronary heart disease. Statin use was independently associated with a history of dyslipidemia (OR: 27.4; 95% CI: 9.6-77.8; P <0.001) and CAD (OR: 11.4, 95% CI: 4.0-32,7; P <0.001), but not DM (OR: 1.4; 95% CI: 0.6-3.4; P = 0.48). The same was true for aspirin, which was independently associated with a history of dyslipidemia (OR: 3.7 95% CI: 1.4-9.6,P = 0.007) and CAD (OR:11.4 95% CI).:4.9-26.3; P <0.001), but not DM (OR: 2.1;95% CI:0.9-4.9;P = 0.09). Discussion: In the group of diabetic patients without previous ACS, the adjustment of modifiable risk factors as primary prevention is less effective. Although the guidelines recommend moderate-intensity statins for all patients with DM aged 40-75 years without a history of cardiovascular disease and low-dose aspirin in high-risk cardiovascular diabetics, our data suggest that the group of patients with no previous ACS don’t use statin and / or aspirin in the absence of coronary heart disease and dyslipidemia."],"dc:identifier":["uoadl:2930381","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2930381"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αδιάγνωστος και υποθεραπευόμενος Σακχαρώδης Διαβήτης σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:32Z"}