{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931331"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931331","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΑΝΤΙΓΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑΝΟΣΩΜΑΤΙΔΙΑΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ","abstract":"Με τον όρο λεϊσμανίαση, περιγράφεται μια ομάδα ασθενειών που προκαλούνται από πρωτόζωα παράσιτα του γένους Leishmania, και ενδημεί στις τροπικές περιοχές της Αφρικής και της Αμερικής, στην Ινδία και στις περιοχές της Μεσογείου και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Πρόκειται για μια ομάδα ασθενειών με ένα φάσμα κλινικών εκδηλώσεων που κυμαίνονται από τα αυτογενή δερματικά έλκη μέχρι σοβαρή ασθένεια με μαζική καταστροφή ιστών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει καταχωρήσει στις παραμελημένες τροπικές ασθένειες. Τα διαθέσιμα φάρμακα έναντι της νόσου εμφανίζουν αρκετά προβλήματα. Έχει φανεί ότι κατά τη χρήση τους το παράσιτο εμφανίζει αντοχή σε αυτά και το επίπεδο τοξικότητάς τους είναι υψηλό. Επίσης η διάρκεια της θεραπείας που απαιτείται είναι χρονοβόρα και για το λόγο αυτό, θεωρείται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός εμβολίου για την πρόληψη της λεϊσμανίασης. Εξελίξεις στη νανοτεχνολογία, τα τελευταία χρόνια, παρέχουν νέες προσεγγίσεις στη θεραπεία της λεϊσμανίασης. Συγκεκριμένα αρκετές μελέτες έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στη χρήση νανοσωματιδίων ως φορείς αντιγόνου. Τα αυτο-γαλακτωματοποιούμενα συστήματα μεταφοράς φαρμάκων (SNEDDS) είναι ένα ισοτροπικό μίγμα ελαίων / λιπιδίων, επιφανειοδραστικών ουσιών, περιστασιακά συν-διαλυτών ή συν-γαλακτωματοποιητών και φαρμάκων. Το μικρό μέγεθός τους τα βοηθά να περάσουν αποτελεσματικά μέσω διαφορετικών φραγμών του γαστρεντερικού σωλήνα και έτσι καταφέρνουν να εξαπλωθούν αποτελεσματικά μέσω του βλεννογόνου. Έχει βρεθεί πως χρήση των νανοσωματιδίων SNEDDS, συμβάλει στη βελτίωση της διαλυτότητας, στην ενίσχυση της βιοδιαθεσιμότητας και στη μείωση της μεταβλητότητας των φαρμάκων. Εξαιτίας των παραπάνω χαρακτηριστικών, η πιθανή χρήση τους στην ανάπτυξη εμβολίων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ήταν η διερεύνηση της ικανότητας των SNEDDS, να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου για την ανάπτυξη εμβολίου έναντι της πειραματικής σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Αρχικά, πραγματοποιήθηκε μελέτη της πιθανής κυτταροτοξικής δράσης των νανοφορέων SNEDDS και, αποδείχθηκε πως αυτά δεν ήταν τοξικά κάτω από μία συγκεκριμένη συγκέντρωση για τα μακροφάγα της κυτταρικής σειράς J774Α.1. Στη συνέχεια, η μελέτη πρόσληψης, in vitro, σημασμένων νανοφορέων έδειξε ότι τα SNEDDS προσλαμβάνονται τόσο από τα μακροφάγα όσο και από τα δενδριτικά κύτταρα. Ακολούθησε μελέτη της πιθανής ωρίμανσης των δενδριτικών κυττάρων μετά από την επίδραση των νανοφορέωνSNEDDS. Η μελέτη αυτή κρίθηκε αναγκαία, καθώς τα δενδριτικά κύτταρα κατέχουν σημαντικό ρόλο στην ενεργοποίηση των ανοσολογικών αποκρίσεων. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι οι νανοφορείς δεν επάγουν την ωρίμανση των δενδριτικών κυττάρων. Μετά από in vivo χορήγηση (ενδομυική και υποδόρια) των νανοφορέων SNEDDS, σε ποντικούς BALB/c, είδαμε πως τα SNEDDS εντοπίζονταν στα λεμφικά όργανα, σπλήνα και λεμφαδένες. Παράλληλα, φάνηκε πως η ενδομυική χορήγηση ήταν πιο αποτελεσματική ως προς την πρόσληψη των νανοφορέων από τα κύτταρα. Τέλος, προσδιορίστηκε η ικανότητα 3 πεπτιδίων του παρασίτου Leishmania, να επάγουν επιθυμητού τύπου ανοσολογικές αποκρίσεις (κυτταρική και χυμική απόκριση). Τα πεπτίδια που χρησιμοποιήθηκαν, από πρωτεϊνες του παρασίτου, έχουν αναλυθεί με in silico προσέγγιση, και φαίνεται πως αναγνωρίζονται από MHCI και MHCII μόρια του ποντικού. Επίσης σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά (ισοηλεκτρικό σημείο και υδροφοβικότητα) να είναι κατάλληλα για την ενσωμάτωση τους στα SNEDDS, τα οποία είναι υδρόφοβα. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως μόνο το πεπτίδιο 2 είναι ικανό να επάγει παραγωγή ολικών αντισωμάτων IgG καθώς και λεμφοκυτταρικό πολλαπλασιασμό. Συμπερασματικά, τα νανοωματίδιαSNEDDS είναι ικανά να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου σε υποψήφια εμβόλια έναντι της λεϊσμανίασης. Επιπλέον, το πεπτίδιο 2 είναι ένα πιθανό αντιγόνο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές μελέτες.","abstract_html":"Με τον όρο λεϊσμανίαση, περιγράφεται μια ομάδα ασθενειών που προκαλούνται από πρωτόζωα παράσιτα του γένους Leishmania, και ενδημεί στις τροπικές περιοχές της Αφρικής και της Αμερικής, στην Ινδία και στις περιοχές της Μεσογείου και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Πρόκειται για μια ομάδα ασθενειών με ένα φάσμα κλινικών εκδηλώσεων που κυμαίνονται από τα αυτογενή δερματικά έλκη μέχρι σοβαρή ασθένεια με μαζική καταστροφή ιστών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει καταχωρήσει στις παραμελημένες τροπικές ασθένειες. Τα διαθέσιμα φάρμακα έναντι της νόσου εμφανίζουν αρκετά προβλήματα. Έχει φανεί ότι κατά τη χρήση τους το παράσιτο εμφανίζει αντοχή σε αυτά και το επίπεδο τοξικότητάς τους είναι υψηλό. Επίσης η διάρκεια της θεραπείας που απαιτείται είναι χρονοβόρα και για το λόγο αυτό, θεωρείται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός εμβολίου για την πρόληψη της λεϊσμανίασης. Εξελίξεις στη νανοτεχνολογία, τα τελευταία χρόνια, παρέχουν νέες προσεγγίσεις στη θεραπεία της λεϊσμανίασης. Συγκεκριμένα αρκετές μελέτες έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στη χρήση νανοσωματιδίων ως φορείς αντιγόνου. Τα αυτο-γαλακτωματοποιούμενα συστήματα μεταφοράς φαρμάκων (SNEDDS) είναι ένα ισοτροπικό μίγμα ελαίων / λιπιδίων, επιφανειοδραστικών ουσιών, περιστασιακά συν-διαλυτών ή συν-γαλακτωματοποιητών και φαρμάκων. Το μικρό μέγεθός τους τα βοηθά να περάσουν αποτελεσματικά μέσω διαφορετικών φραγμών του γαστρεντερικού σωλήνα και έτσι καταφέρνουν να εξαπλωθούν αποτελεσματικά μέσω του βλεννογόνου. Έχει βρεθεί πως χρήση των νανοσωματιδίων SNEDDS, συμβάλει στη βελτίωση της διαλυτότητας, στην ενίσχυση της βιοδιαθεσιμότητας και στη μείωση της μεταβλητότητας των φαρμάκων. Εξαιτίας των παραπάνω χαρακτηριστικών, η πιθανή χρήση τους στην ανάπτυξη εμβολίων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ήταν η διερεύνηση της ικανότητας των SNEDDS, να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου για την ανάπτυξη εμβολίου έναντι της πειραματικής σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Αρχικά, πραγματοποιήθηκε μελέτη της πιθανής κυτταροτοξικής δράσης των νανοφορέων SNEDDS και, αποδείχθηκε πως αυτά δεν ήταν τοξικά κάτω από μία συγκεκριμένη συγκέντρωση για τα μακροφάγα της κυτταρικής σειράς J774Α.1. Στη συνέχεια, η μελέτη πρόσληψης, in vitro, σημασμένων νανοφορέων έδειξε ότι τα SNEDDS προσλαμβάνονται τόσο από τα μακροφάγα όσο και από τα δενδριτικά κύτταρα. Ακολούθησε μελέτη της πιθανής ωρίμανσης των δενδριτικών κυττάρων μετά από την επίδραση των νανοφορέωνSNEDDS. Η μελέτη αυτή κρίθηκε αναγκαία, καθώς τα δενδριτικά κύτταρα κατέχουν σημαντικό ρόλο στην ενεργοποίηση των ανοσολογικών αποκρίσεων. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι οι νανοφορείς δεν επάγουν την ωρίμανση των δενδριτικών κυττάρων. Μετά από in vivo χορήγηση (ενδομυική και υποδόρια) των νανοφορέων SNEDDS, σε ποντικούς BALB/c, είδαμε πως τα SNEDDS εντοπίζονταν στα λεμφικά όργανα, σπλήνα και λεμφαδένες. Παράλληλα, φάνηκε πως η ενδομυική χορήγηση ήταν πιο αποτελεσματική ως προς την πρόσληψη των νανοφορέων από τα κύτταρα. Τέλος, προσδιορίστηκε η ικανότητα 3 πεπτιδίων του παρασίτου Leishmania, να επάγουν επιθυμητού τύπου ανοσολογικές αποκρίσεις (κυτταρική και χυμική απόκριση). Τα πεπτίδια που χρησιμοποιήθηκαν, από πρωτεϊνες του παρασίτου, έχουν αναλυθεί με in silico προσέγγιση, και φαίνεται πως αναγνωρίζονται από MHCI και MHCII μόρια του ποντικού. Επίσης σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά (ισοηλεκτρικό σημείο και υδροφοβικότητα) να είναι κατάλληλα για την ενσωμάτωση τους στα SNEDDS, τα οποία είναι υδρόφοβα. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως μόνο το πεπτίδιο 2 είναι ικανό να επάγει παραγωγή ολικών αντισωμάτων IgG καθώς και λεμφοκυτταρικό πολλαπλασιασμό. Συμπερασματικά, τα νανοωματίδιαSNEDDS είναι ικανά να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου σε υποψήφια εμβόλια έναντι της λεϊσμανίασης. Επιπλέον, το πεπτίδιο 2 είναι ένα πιθανό αντιγόνο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές μελέτες.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωτσαρίδη Μαρία","Kotsaridi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:41Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931331"],"render_values":[{"text":"uoadl:2931331","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931331","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931331","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2931331","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωτσαρίδη Μαρία","Kotsaridi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931331","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931331"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με τον όρο λεϊσμανίαση, περιγράφεται μια ομάδα ασθενειών που προκαλούνται από πρωτόζωα παράσιτα του γένους Leishmania, και ενδημεί στις τροπικές περιοχές της Αφρικής και της Αμερικής, στην Ινδία και στις περιοχές της Μεσογείου και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Πρόκειται για μια ομάδα ασθενειών με ένα φάσμα κλινικών εκδηλώσεων που κυμαίνονται από τα αυτογενή δερματικά έλκη μέχρι σοβαρή ασθένεια με μαζική καταστροφή ιστών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει καταχωρήσει στις παραμελημένες τροπικές ασθένειες. Τα διαθέσιμα φάρμακα έναντι της νόσου εμφανίζουν αρκετά προβλήματα. Έχει φανεί ότι κατά τη χρήση τους το παράσιτο εμφανίζει αντοχή σε αυτά και το επίπεδο τοξικότητάς τους είναι υψηλό. Επίσης η διάρκεια της θεραπείας που απαιτείται είναι χρονοβόρα και για το λόγο αυτό, θεωρείται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός εμβολίου για την πρόληψη της λεϊσμανίασης. Εξελίξεις στη νανοτεχνολογία, τα τελευταία χρόνια, παρέχουν νέες προσεγγίσεις στη θεραπεία της λεϊσμανίασης. Συγκεκριμένα αρκετές μελέτες έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στη χρήση νανοσωματιδίων ως φορείς αντιγόνου. Τα αυτο-γαλακτωματοποιούμενα συστήματα μεταφοράς φαρμάκων (SNEDDS) είναι ένα ισοτροπικό μίγμα ελαίων / λιπιδίων, επιφανειοδραστικών ουσιών, περιστασιακά συν-διαλυτών ή συν-γαλακτωματοποιητών και φαρμάκων. Το μικρό μέγεθός τους τα βοηθά να περάσουν αποτελεσματικά μέσω διαφορετικών φραγμών του γαστρεντερικού σωλήνα και έτσι καταφέρνουν να εξαπλωθούν αποτελεσματικά μέσω του βλεννογόνου. Έχει βρεθεί πως χρήση των νανοσωματιδίων SNEDDS, συμβάλει στη βελτίωση της διαλυτότητας, στην ενίσχυση της βιοδιαθεσιμότητας και στη μείωση της μεταβλητότητας των φαρμάκων. Εξαιτίας των παραπάνω χαρακτηριστικών, η πιθανή χρήση τους στην ανάπτυξη εμβολίων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ήταν η διερεύνηση της ικανότητας των SNEDDS, να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου για την ανάπτυξη εμβολίου έναντι της πειραματικής σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Αρχικά, πραγματοποιήθηκε μελέτη της πιθανής κυτταροτοξικής δράσης των νανοφορέων SNEDDS και, αποδείχθηκε πως αυτά δεν ήταν τοξικά κάτω από μία συγκεκριμένη συγκέντρωση για τα μακροφάγα της κυτταρικής σειράς J774Α.1. Στη συνέχεια, η μελέτη πρόσληψης, in vitro, σημασμένων νανοφορέων έδειξε ότι τα SNEDDS προσλαμβάνονται τόσο από τα μακροφάγα όσο και από τα δενδριτικά κύτταρα. Ακολούθησε μελέτη της πιθανής ωρίμανσης των δενδριτικών κυττάρων μετά από την επίδραση των νανοφορέωνSNEDDS. Η μελέτη αυτή κρίθηκε αναγκαία, καθώς τα δενδριτικά κύτταρα κατέχουν σημαντικό ρόλο στην ενεργοποίηση των ανοσολογικών αποκρίσεων. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι οι νανοφορείς δεν επάγουν την ωρίμανση των δενδριτικών κυττάρων. Μετά από in vivo χορήγηση (ενδομυική και υποδόρια) των νανοφορέων SNEDDS, σε ποντικούς BALB/c, είδαμε πως τα SNEDDS εντοπίζονταν στα λεμφικά όργανα, σπλήνα και λεμφαδένες. Παράλληλα, φάνηκε πως η ενδομυική χορήγηση ήταν πιο αποτελεσματική ως προς την πρόσληψη των νανοφορέων από τα κύτταρα. Τέλος, προσδιορίστηκε η ικανότητα 3 πεπτιδίων του παρασίτου Leishmania, να επάγουν επιθυμητού τύπου ανοσολογικές αποκρίσεις (κυτταρική και χυμική απόκριση). Τα πεπτίδια που χρησιμοποιήθηκαν, από πρωτεϊνες του παρασίτου, έχουν αναλυθεί με in silico προσέγγιση, και φαίνεται πως αναγνωρίζονται από MHCI και MHCII μόρια του ποντικού. Επίσης σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά (ισοηλεκτρικό σημείο και υδροφοβικότητα) να είναι κατάλληλα για την ενσωμάτωση τους στα SNEDDS, τα οποία είναι υδρόφοβα. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως μόνο το πεπτίδιο 2 είναι ικανό να επάγει παραγωγή ολικών αντισωμάτων IgG καθώς και λεμφοκυτταρικό πολλαπλασιασμό. Συμπερασματικά, τα νανοωματίδιαSNEDDS είναι ικανά να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου σε υποψήφια εμβόλια έναντι της λεϊσμανίασης. Επιπλέον, το πεπτίδιο 2 είναι ένα πιθανό αντιγόνο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές μελέτες.","The term leishmaniasis describes a group of diseases caused by protozoan parasites of the genus Leishmania, endemic to the tropic environments of Africa, America, India, and the Mediterranean and southwest Asia. It is a group of diseases with a range of clinical manifestations ranging from autogenous skin ulcers to severe disease with massive tissue destruction. The World Health Organization has even registered it in neglected tropical diseases. The available drugs against the disease have several shortcomings. It was shown that the parasite develops resistance to the drugs and the toxicity levels rise. Also, the duration of treatment required is time consuming and therefore the need to develop a vaccine to prevent leishmaniasis is imperative. Developments in nanotechnology in recent years provide new approaches to the treatment of leishmaniasis. In particular, several studies have focused on the use of nanoparticles as antigen carriers. Self-emulsifying drug delivery systems (SNEDDS) are an isotropic mixture of oils / lipids, surfactants, occasional co-solvents or co-emulsifiers and drugs. Their small size helps them pass effectively through different blocks of the gastrointestinal tract and thus manage to spread effectively through the mucosa. The use of SNEDDS nanoparticles has been found to help improve solubility, enhance bioavailability and reduce drug variability. Due to the above characteristics, their possible use in the development of vaccines is of particular interest. The aim of the present master thesis was to evaluate the ability of SNEDDs to be used as antigen vectors for vaccine development against experimental visceral leishmaniasis. Initially, a study of the potential cytotoxic activity of SNEDDS nanocarriers was performed, which showed that they were not toxic below a specific concentration for macrophages in the J774A.1 cell line. Subsequently, the in vitro uptake study of labeled nanocarriers showed that SNEDDS are uptaken by both macrophages and dendritic cells. The effect of SNEDDS nanocarriers on dendritic cells maturation was studied, sonce. Dendritic cells play an critical role in activating immune responses. The results showed that the nanocarriers did not appear to induce dendritic maturation. After in vivo administration (intramuscular and subcutaneous) of SNEDDS nanocarriers in BALB/c mice, it was shown that SNEDDS were located in the lymphatic organs, spleen and lymph nodes. The study also showed that the intramuscular administration is more effective in uptake of nanocarriers. Finally, the ability of 3 peptides of the Leishmania parasite to induce desired type of immune responses (cellular and humoral response) was determined. The peptides used, from parasite proteins, have been analyzed by in silico approach and appear to be recognized by mouse MHCI and MHCII molecules. They were also designed in such a way that their physicochemical characteristics (isoelectric point and hydrophobicity) are suitable for their incorporation into SNEDDS, which are hydrophobic. The results showed that only peptide 2 is capable of inducing the production of total IgG antibodies as well as lymphocyte proliferation. In conclusion, the SNEDDS nanocarriers are capable of being used as antigen carriers in candidat vaccines against leishmaniasis. Also, a possible antigent that could be used in future studies is peptide 2."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΑΝΤΙΓΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑΝΟΣΩΜΑΤΙΔΙΑΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωτσαρίδη Μαρία","Kotsaridi Maria"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Με τον όρο λεϊσμανίαση, περιγράφεται μια ομάδα ασθενειών που προκαλούνται από πρωτόζωα παράσιτα του γένους Leishmania, και ενδημεί στις τροπικές περιοχές της Αφρικής και της Αμερικής, στην Ινδία και στις περιοχές της Μεσογείου και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Πρόκειται για μια ομάδα ασθενειών με ένα φάσμα κλινικών εκδηλώσεων που κυμαίνονται από τα αυτογενή δερματικά έλκη μέχρι σοβαρή ασθένεια με μαζική καταστροφή ιστών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει καταχωρήσει στις παραμελημένες τροπικές ασθένειες. Τα διαθέσιμα φάρμακα έναντι της νόσου εμφανίζουν αρκετά προβλήματα. Έχει φανεί ότι κατά τη χρήση τους το παράσιτο εμφανίζει αντοχή σε αυτά και το επίπεδο τοξικότητάς τους είναι υψηλό. Επίσης η διάρκεια της θεραπείας που απαιτείται είναι χρονοβόρα και για το λόγο αυτό, θεωρείται επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης ενός εμβολίου για την πρόληψη της λεϊσμανίασης. Εξελίξεις στη νανοτεχνολογία, τα τελευταία χρόνια, παρέχουν νέες προσεγγίσεις στη θεραπεία της λεϊσμανίασης. Συγκεκριμένα αρκετές μελέτες έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στη χρήση νανοσωματιδίων ως φορείς αντιγόνου. Τα αυτο-γαλακτωματοποιούμενα συστήματα μεταφοράς φαρμάκων (SNEDDS) είναι ένα ισοτροπικό μίγμα ελαίων / λιπιδίων, επιφανειοδραστικών ουσιών, περιστασιακά συν-διαλυτών ή συν-γαλακτωματοποιητών και φαρμάκων. Το μικρό μέγεθός τους τα βοηθά να περάσουν αποτελεσματικά μέσω διαφορετικών φραγμών του γαστρεντερικού σωλήνα και έτσι καταφέρνουν να εξαπλωθούν αποτελεσματικά μέσω του βλεννογόνου. Έχει βρεθεί πως χρήση των νανοσωματιδίων SNEDDS, συμβάλει στη βελτίωση της διαλυτότητας, στην ενίσχυση της βιοδιαθεσιμότητας και στη μείωση της μεταβλητότητας των φαρμάκων. Εξαιτίας των παραπάνω χαρακτηριστικών, η πιθανή χρήση τους στην ανάπτυξη εμβολίων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας, ήταν η διερεύνηση της ικανότητας των SNEDDS, να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου για την ανάπτυξη εμβολίου έναντι της πειραματικής σπλαγχνικής λεϊσμανίασης. Αρχικά, πραγματοποιήθηκε μελέτη της πιθανής κυτταροτοξικής δράσης των νανοφορέων SNEDDS και, αποδείχθηκε πως αυτά δεν ήταν τοξικά κάτω από μία συγκεκριμένη συγκέντρωση για τα μακροφάγα της κυτταρικής σειράς J774Α.1. Στη συνέχεια, η μελέτη πρόσληψης, in vitro, σημασμένων νανοφορέων έδειξε ότι τα SNEDDS προσλαμβάνονται τόσο από τα μακροφάγα όσο και από τα δενδριτικά κύτταρα. Ακολούθησε μελέτη της πιθανής ωρίμανσης των δενδριτικών κυττάρων μετά από την επίδραση των νανοφορέωνSNEDDS. Η μελέτη αυτή κρίθηκε αναγκαία, καθώς τα δενδριτικά κύτταρα κατέχουν σημαντικό ρόλο στην ενεργοποίηση των ανοσολογικών αποκρίσεων. Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι οι νανοφορείς δεν επάγουν την ωρίμανση των δενδριτικών κυττάρων. Μετά από in vivo χορήγηση (ενδομυική και υποδόρια) των νανοφορέων SNEDDS, σε ποντικούς BALB/c, είδαμε πως τα SNEDDS εντοπίζονταν στα λεμφικά όργανα, σπλήνα και λεμφαδένες. Παράλληλα, φάνηκε πως η ενδομυική χορήγηση ήταν πιο αποτελεσματική ως προς την πρόσληψη των νανοφορέων από τα κύτταρα. Τέλος, προσδιορίστηκε η ικανότητα 3 πεπτιδίων του παρασίτου Leishmania, να επάγουν επιθυμητού τύπου ανοσολογικές αποκρίσεις (κυτταρική και χυμική απόκριση). Τα πεπτίδια που χρησιμοποιήθηκαν, από πρωτεϊνες του παρασίτου, έχουν αναλυθεί με in silico προσέγγιση, και φαίνεται πως αναγνωρίζονται από MHCI και MHCII μόρια του ποντικού. Επίσης σχεδιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε τα φυσικοχημικά τους χαρακτηριστικά (ισοηλεκτρικό σημείο και υδροφοβικότητα) να είναι κατάλληλα για την ενσωμάτωση τους στα SNEDDS, τα οποία είναι υδρόφοβα. Τα αποτελέσματα έδειξαν πως μόνο το πεπτίδιο 2 είναι ικανό να επάγει παραγωγή ολικών αντισωμάτων IgG καθώς και λεμφοκυτταρικό πολλαπλασιασμό. Συμπερασματικά, τα νανοωματίδιαSNEDDS είναι ικανά να χρησιμοποιηθούν ως φορείς αντιγόνου σε υποψήφια εμβόλια έναντι της λεϊσμανίασης. Επιπλέον, το πεπτίδιο 2 είναι ένα πιθανό αντιγόνο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές μελέτες.","The term leishmaniasis describes a group of diseases caused by protozoan parasites of the genus Leishmania, endemic to the tropic environments of Africa, America, India, and the Mediterranean and southwest Asia. It is a group of diseases with a range of clinical manifestations ranging from autogenous skin ulcers to severe disease with massive tissue destruction. The World Health Organization has even registered it in neglected tropical diseases. The available drugs against the disease have several shortcomings. It was shown that the parasite develops resistance to the drugs and the toxicity levels rise. Also, the duration of treatment required is time consuming and therefore the need to develop a vaccine to prevent leishmaniasis is imperative. Developments in nanotechnology in recent years provide new approaches to the treatment of leishmaniasis. In particular, several studies have focused on the use of nanoparticles as antigen carriers. Self-emulsifying drug delivery systems (SNEDDS) are an isotropic mixture of oils / lipids, surfactants, occasional co-solvents or co-emulsifiers and drugs. Their small size helps them pass effectively through different blocks of the gastrointestinal tract and thus manage to spread effectively through the mucosa. The use of SNEDDS nanoparticles has been found to help improve solubility, enhance bioavailability and reduce drug variability. Due to the above characteristics, their possible use in the development of vaccines is of particular interest. The aim of the present master thesis was to evaluate the ability of SNEDDs to be used as antigen vectors for vaccine development against experimental visceral leishmaniasis. Initially, a study of the potential cytotoxic activity of SNEDDS nanocarriers was performed, which showed that they were not toxic below a specific concentration for macrophages in the J774A.1 cell line. Subsequently, the in vitro uptake study of labeled nanocarriers showed that SNEDDS are uptaken by both macrophages and dendritic cells. The effect of SNEDDS nanocarriers on dendritic cells maturation was studied, sonce. Dendritic cells play an critical role in activating immune responses. The results showed that the nanocarriers did not appear to induce dendritic maturation. After in vivo administration (intramuscular and subcutaneous) of SNEDDS nanocarriers in BALB/c mice, it was shown that SNEDDS were located in the lymphatic organs, spleen and lymph nodes. The study also showed that the intramuscular administration is more effective in uptake of nanocarriers. Finally, the ability of 3 peptides of the Leishmania parasite to induce desired type of immune responses (cellular and humoral response) was determined. The peptides used, from parasite proteins, have been analyzed by in silico approach and appear to be recognized by mouse MHCI and MHCII molecules. They were also designed in such a way that their physicochemical characteristics (isoelectric point and hydrophobicity) are suitable for their incorporation into SNEDDS, which are hydrophobic. The results showed that only peptide 2 is capable of inducing the production of total IgG antibodies as well as lymphocyte proliferation. In conclusion, the SNEDDS nanocarriers are capable of being used as antigen carriers in candidat vaccines against leishmaniasis. Also, a possible antigent that could be used in future studies is peptide 2."],"dc:identifier":["uoadl:2931331","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931331"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΑΝΤΙΓΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑΝΟΣΩΜΑΤΙΔΙΑΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:41Z"}