{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931488"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931488","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΑΠΡΕΜΙΛΑΣΤΗΣ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΑΝΤΙΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΟΞΕΙΔΩΤΙΚΟ ΣΤΡΕΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΨΩΡΙΑΣΗ","abstract":"Η ψωρίαση είναι μια χρόνια νόσος στην οποία εμφανίζονται αργυρόχροα λέπια κι ερυθηματώδεις πλάκες στο δέρμα. Έχει γενετικό υπόβαθρο, ωστόσο ενδέχεται να είναι κι απόρροια άλλων παραγόντων, όπως ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Η παθογένεση της ψωρίασης που σχετίζεται με αυξημένη αγγειογένεση, διήθηση διαφόρων ανοσολογικών κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, Τ – λεμφοκύτταρα) στο δέρμα και τον επακόλουθο ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κερατινοκυττάρων, είναι αρκετά περίπλοκη. Πρόσφατα αποδείχτηκε πως το αυξημένο οξειδωτικό στρες κι η δυσλειτουργία ορισμένων Τ – λεμφοκυττάρων, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή. Ειδικότερα, οι αυξημένες ελεύθερες ρίζες οξυγόνου (ROS) έχει φανεί ότι προάγουν τον πολλαπλασιασμό των ΤΗ1, ΤΗ17, ΤΗ22, την ενεργοποίηση των μεταγραφικών παραγόντων MAPK, NF – kΒ, STAT, JAK στα ίδια κύτταρα και πως αναστέλλουν τις αντιφλεγμονώδεις δραστηριότητες των ΤREG. Έτσι, αυξάνεται η απελευθέρωση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών, οι βασικότερες εκ των οποίων είναι οι ΙL – 17, ΙL – 22, ΙL – 23, ΤΝF – α, ΙFN – γ, VEGF που σε συνδυασμό και με άλλες κυτταροκίνες, χημειοκίνες οδηγούν στα προαναφερθέντα ιστολογικά σημάδια. Η συντριπτική πλειονότητα των υπαιτίων κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, δενδριτικά, ΤREG, ΤΗ1, ΤΗ17) για την πρόκληση της ασθένειας που εξετάζεται από την παρούσα διπλωματική με τις εκκρινόμενες φλεγμονώδεις ουσίες τους, ευθύνεται γενικά και για την εδραίωση της καρδιαγγειακής νόσου, εξηγώντας γιατί η τελευταία αποτελεί μια πολύ συχνή συννοσηρότητα σε ψωριασικούς ασθενείς. Στις μέρες μας έχουν λάβει ένδειξη διάφορα φάρμακα για τον έλεγχο των κλινικών συμπτωμάτων της ψωρίασης. Ένας πρόσφατα εγκεκριμένος τέτοιος παράγοντας, με αξιοσημείωτα μάλιστα ασφαλές προφίλ παρενεργειών, είναι η απρεμιλάστη. Πρόκειται για έναν αναστολέα του ενζύμου PDE4, το οποίο εκφράζεται σε αρκετά από τα δυσλειτουργικά κύτταρα της συγκεκριμένης πάθησης κι οδηγεί σε αύξηση των επίπεδων cAMP. Η απρεμιλάστη ελαττώνει την έκφραση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών και χημειοκινών, υπεύθυνων για τη διαμόρφωση της ψωρίασης, γεγονός που οδηγεί σε ύφεση των συμπτωμάτων της. Άλλα φάρμακα που επίσης αποτέλεσαν αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν: η μεθοτρεξάτη, η κυκλοσπορίνη, η ετανερσέπτη, η αδαλιμουμάμπη, η ινφλιξιμάμπη κι η ουστεκινουμάμπη. Στη συνέχεια, κατανεμήθηκαν σε δύο κατηγορίες, με τη μεθοτρεξάτη και την κυκλοσπορίνη να απαρτίζουν αυτήν της κλασικής θεραπείας, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα εκείνη των βιολογικών παραγόντων. Στη παρούσα διπλωματική εργασία βρέθηκε η επίδραση που έχουν σε δύο χρόνια τα τρία προαναφερθέντα είδη αγωγής σε δείκτες οξειδωτικού στρες και συγκεκριμένα στην μηλονική διαλδεΰδη (MDA) και στα πρωτεϊνικά καρβονύλια (PCS) πλάσματος 55 ασθενών με ψωρίαση. Το αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής αναφορικά με τα επίπεδα της MDA πλάσματος ψωριασικών ασθενών ήταν πως δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά με οποιαδήποτε εκ των τριών θεραπευτικών προσεγγίσεων. Το ίδιο ακριβώς αποδείχτηκε να ισχύει και για τα PCS πλάσματος όσων εξ αυτών λάμβαναν κλασική θεραπεία ή βιολογικούς παράγοντες. Η απρεμιλάστη αντίθετα αποτέλεσε τη μοναδική κατηγορία θεραπείας που συνέβαλε στην μείωση των επιπέδων των PCS. Φαίνεται ότι η απρεμιλάστη με το διαφορετικό μηχανισμό δράσης της επηρεάζει την έκκριση πλειάδας κυτταροκινών, κάποιες από τις οποίες σχετίζονται με την πρωτεϊνική υπεροξείδωση.","abstract_html":"Η ψωρίαση είναι μια χρόνια νόσος στην οποία εμφανίζονται αργυρόχροα λέπια κι ερυθηματώδεις πλάκες στο δέρμα. Έχει γενετικό υπόβαθρο, ωστόσο ενδέχεται να είναι κι απόρροια άλλων παραγόντων, όπως ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Η παθογένεση της ψωρίασης που σχετίζεται με αυξημένη αγγειογένεση, διήθηση διαφόρων ανοσολογικών κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, Τ – λεμφοκύτταρα) στο δέρμα και τον επακόλουθο ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κερατινοκυττάρων, είναι αρκετά περίπλοκη. Πρόσφατα αποδείχτηκε πως το αυξημένο οξειδωτικό στρες κι η δυσλειτουργία ορισμένων Τ – λεμφοκυττάρων, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή. Ειδικότερα, οι αυξημένες ελεύθερες ρίζες οξυγόνου (ROS) έχει φανεί ότι προάγουν τον πολλαπλασιασμό των ΤΗ1, ΤΗ17, ΤΗ22, την ενεργοποίηση των μεταγραφικών παραγόντων MAPK, NF – kΒ, STAT, JAK στα ίδια κύτταρα και πως αναστέλλουν τις αντιφλεγμονώδεις δραστηριότητες των ΤREG. Έτσι, αυξάνεται η απελευθέρωση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών, οι βασικότερες εκ των οποίων είναι οι ΙL – 17, ΙL – 22, ΙL – 23, ΤΝF – α, ΙFN – γ, VEGF που σε συνδυασμό και με άλλες κυτταροκίνες, χημειοκίνες οδηγούν στα προαναφερθέντα ιστολογικά σημάδια. Η συντριπτική πλειονότητα των υπαιτίων κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, δενδριτικά, ΤREG, ΤΗ1, ΤΗ17) για την πρόκληση της ασθένειας που εξετάζεται από την παρούσα διπλωματική με τις εκκρινόμενες φλεγμονώδεις ουσίες τους, ευθύνεται γενικά και για την εδραίωση της καρδιαγγειακής νόσου, εξηγώντας γιατί η τελευταία αποτελεί μια πολύ συχνή συννοσηρότητα σε ψωριασικούς ασθενείς. Στις μέρες μας έχουν λάβει ένδειξη διάφορα φάρμακα για τον έλεγχο των κλινικών συμπτωμάτων της ψωρίασης. Ένας πρόσφατα εγκεκριμένος τέτοιος παράγοντας, με αξιοσημείωτα μάλιστα ασφαλές προφίλ παρενεργειών, είναι η απρεμιλάστη. Πρόκειται για έναν αναστολέα του ενζύμου PDE4, το οποίο εκφράζεται σε αρκετά από τα δυσλειτουργικά κύτταρα της συγκεκριμένης πάθησης κι οδηγεί σε αύξηση των επίπεδων cAMP. Η απρεμιλάστη ελαττώνει την έκφραση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών και χημειοκινών, υπεύθυνων για τη διαμόρφωση της ψωρίασης, γεγονός που οδηγεί σε ύφεση των συμπτωμάτων της. Άλλα φάρμακα που επίσης αποτέλεσαν αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν: η μεθοτρεξάτη, η κυκλοσπορίνη, η ετανερσέπτη, η αδαλιμουμάμπη, η ινφλιξιμάμπη κι η ουστεκινουμάμπη. Στη συνέχεια, κατανεμήθηκαν σε δύο κατηγορίες, με τη μεθοτρεξάτη και την κυκλοσπορίνη να απαρτίζουν αυτήν της κλασικής θεραπείας, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα εκείνη των βιολογικών παραγόντων. Στη παρούσα διπλωματική εργασία βρέθηκε η επίδραση που έχουν σε δύο χρόνια τα τρία προαναφερθέντα είδη αγωγής σε δείκτες οξειδωτικού στρες και συγκεκριμένα στην μηλονική διαλδεΰδη (MDA) και στα πρωτεϊνικά καρβονύλια (PCS) πλάσματος 55 ασθενών με ψωρίαση. Το αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής αναφορικά με τα επίπεδα της MDA πλάσματος ψωριασικών ασθενών ήταν πως δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά με οποιαδήποτε εκ των τριών θεραπευτικών προσεγγίσεων. Το ίδιο ακριβώς αποδείχτηκε να ισχύει και για τα PCS πλάσματος όσων εξ αυτών λάμβαναν κλασική θεραπεία ή βιολογικούς παράγοντες. Η απρεμιλάστη αντίθετα αποτέλεσε τη μοναδική κατηγορία θεραπείας που συνέβαλε στην μείωση των επιπέδων των PCS. Φαίνεται ότι η απρεμιλάστη με το διαφορετικό μηχανισμό δράσης της επηρεάζει την έκκριση πλειάδας κυτταροκινών, κάποιες από τις οποίες σχετίζονται με την πρωτεϊνική υπεροξείδωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Παναγόπουλος Ραφαήλ-Μάριος","Panagopoulos Rafail-Marios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:41Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931488"],"render_values":[{"text":"uoadl:2931488","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931488","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931488","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2931488","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παναγόπουλος Ραφαήλ-Μάριος","Panagopoulos Rafail-Marios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931488","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931488"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ψωρίαση είναι μια χρόνια νόσος στην οποία εμφανίζονται αργυρόχροα λέπια κι ερυθηματώδεις πλάκες στο δέρμα. Έχει γενετικό υπόβαθρο, ωστόσο ενδέχεται να είναι κι απόρροια άλλων παραγόντων, όπως ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Η παθογένεση της ψωρίασης που σχετίζεται με αυξημένη αγγειογένεση, διήθηση διαφόρων ανοσολογικών κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, Τ – λεμφοκύτταρα) στο δέρμα και τον επακόλουθο ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κερατινοκυττάρων, είναι αρκετά περίπλοκη. Πρόσφατα αποδείχτηκε πως το αυξημένο οξειδωτικό στρες κι η δυσλειτουργία ορισμένων Τ – λεμφοκυττάρων, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή. Ειδικότερα, οι αυξημένες ελεύθερες ρίζες οξυγόνου (ROS) έχει φανεί ότι προάγουν τον πολλαπλασιασμό των ΤΗ1, ΤΗ17, ΤΗ22, την ενεργοποίηση των μεταγραφικών παραγόντων MAPK, NF – kΒ, STAT, JAK στα ίδια κύτταρα και πως αναστέλλουν τις αντιφλεγμονώδεις δραστηριότητες των ΤREG. Έτσι, αυξάνεται η απελευθέρωση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών, οι βασικότερες εκ των οποίων είναι οι ΙL – 17, ΙL – 22, ΙL – 23, ΤΝF – α, ΙFN – γ, VEGF που σε συνδυασμό και με άλλες κυτταροκίνες, χημειοκίνες οδηγούν στα προαναφερθέντα ιστολογικά σημάδια. Η συντριπτική πλειονότητα των υπαιτίων κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, δενδριτικά, ΤREG, ΤΗ1, ΤΗ17) για την πρόκληση της ασθένειας που εξετάζεται από την παρούσα διπλωματική με τις εκκρινόμενες φλεγμονώδεις ουσίες τους, ευθύνεται γενικά και για την εδραίωση της καρδιαγγειακής νόσου, εξηγώντας γιατί η τελευταία αποτελεί μια πολύ συχνή συννοσηρότητα σε ψωριασικούς ασθενείς. Στις μέρες μας έχουν λάβει ένδειξη διάφορα φάρμακα για τον έλεγχο των κλινικών συμπτωμάτων της ψωρίασης. Ένας πρόσφατα εγκεκριμένος τέτοιος παράγοντας, με αξιοσημείωτα μάλιστα ασφαλές προφίλ παρενεργειών, είναι η απρεμιλάστη. Πρόκειται για έναν αναστολέα του ενζύμου PDE4, το οποίο εκφράζεται σε αρκετά από τα δυσλειτουργικά κύτταρα της συγκεκριμένης πάθησης κι οδηγεί σε αύξηση των επίπεδων cAMP. Η απρεμιλάστη ελαττώνει την έκφραση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών και χημειοκινών, υπεύθυνων για τη διαμόρφωση της ψωρίασης, γεγονός που οδηγεί σε ύφεση των συμπτωμάτων της. Άλλα φάρμακα που επίσης αποτέλεσαν αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν: η μεθοτρεξάτη, η κυκλοσπορίνη, η ετανερσέπτη, η αδαλιμουμάμπη, η ινφλιξιμάμπη κι η ουστεκινουμάμπη. Στη συνέχεια, κατανεμήθηκαν σε δύο κατηγορίες, με τη μεθοτρεξάτη και την κυκλοσπορίνη να απαρτίζουν αυτήν της κλασικής θεραπείας, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα εκείνη των βιολογικών παραγόντων. Στη παρούσα διπλωματική εργασία βρέθηκε η επίδραση που έχουν σε δύο χρόνια τα τρία προαναφερθέντα είδη αγωγής σε δείκτες οξειδωτικού στρες και συγκεκριμένα στην μηλονική διαλδεΰδη (MDA) και στα πρωτεϊνικά καρβονύλια (PCS) πλάσματος 55 ασθενών με ψωρίαση. Το αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής αναφορικά με τα επίπεδα της MDA πλάσματος ψωριασικών ασθενών ήταν πως δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά με οποιαδήποτε εκ των τριών θεραπευτικών προσεγγίσεων. Το ίδιο ακριβώς αποδείχτηκε να ισχύει και για τα PCS πλάσματος όσων εξ αυτών λάμβαναν κλασική θεραπεία ή βιολογικούς παράγοντες. Η απρεμιλάστη αντίθετα αποτέλεσε τη μοναδική κατηγορία θεραπείας που συνέβαλε στην μείωση των επιπέδων των PCS. Φαίνεται ότι η απρεμιλάστη με το διαφορετικό μηχανισμό δράσης της επηρεάζει την έκκριση πλειάδας κυτταροκινών, κάποιες από τις οποίες σχετίζονται με την πρωτεϊνική υπεροξείδωση.","Psoriasis is a common inflammatory chronic skin disease characterized by inflamed, scaly patches and erythematous plaques on the skin. Risk factors for the onset and exacerbation of psoriasis include genetic background, unhealthy lifestyle, metabolic syndrome, obesity and dyslipidemia. Pathogenesis of psoriasis is complicated and involves increased angiogenesis, infiltration of various immune cells (neutrophils, macrophages, T – cells) on the skin and the consequent excessive proliferation of keratinocytes. Recently, it has been proven that increased oxidative stress and malfunction of certain T – cells play a key role on the pathogenesis of psoriasis. Specifically, the increased levels of reactive oxygen species seem to induce the proliferation of ΤΗ1, ΤΗ17, ΤΗ22 and the activation of the transcription factors MAPK, NF – kΒ, STAT, JAK in these cells, while they inhibit the anti – inflammatory properties of ΤREG cells. As a result, there is a substantial increase in the secretion of several inflammatory cytokines such as ΙL – 17, ΙL – 22, ΙL – 23, ΤΝF – α, ΙFN – γ, VEGF that, in conjunction with other cytokines and chemokines, lead to the clinical signs of psoriasis mentioned above. The vast majority of the cells (neutrophils, macrophages, dendritic, ΤREG, ΤΗ1, ΤΗ17) that are responsible for the pathogenesis of psoriasis contribute to the pathogenesis of cardiovascular disease as well, highlighting the fact that cardiovascular disease is a common comorbidity to psoriatic patients. Nowadays, various drugs have been developed for the treatment of psoriasis. A recently approved drug, with a remarkably safe and effectiveness profile, is apremilast. Apremilast is an inhibitor of the enzyme PDE4, which is overexpressed in many inflammatory cells in psoriasis and leads to an increase of the cAMP levels. Consequently, there is a significant reduction in the expression of many inflammatory cytokines and chemokines responsible for causing psoriasis, leading inevitably to a remission of the psoriasis symptoms. The aim of this study was to identify the effect of standard therapy (methotrexate, cyclosporine), biological agents (etanercept, infliximab, adalimumab, ustekinumab) and apremilast, on oxidative stress and specifically on plasma MDA and PCS. Fifty five psoriatic patients participated in the study and their levels of MDA and PCS were measured after 2 years of treatment. The results of the present study showed that plasma MDA levels in psoriatic patients remained similar independent of the three therapeutic approaches. Also, similar plasma PCS were observed for patients who received standard therapy or biological agents. Apremilast, on the other hand, was the only treatment that contributed to the reduction of plasma PCS levels. It seems like apremilast, thanks to its unique mechanism of action, inhibits the release of several cytokines, some of which are related to protein peroxidation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΑΠΡΕΜΙΛΑΣΤΗΣ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΑΝΤΙΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΟΞΕΙΔΩΤΙΚΟ ΣΤΡΕΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΨΩΡΙΑΣΗ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παναγόπουλος Ραφαήλ-Μάριος","Panagopoulos Rafail-Marios"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["Η ψωρίαση είναι μια χρόνια νόσος στην οποία εμφανίζονται αργυρόχροα λέπια κι ερυθηματώδεις πλάκες στο δέρμα. Έχει γενετικό υπόβαθρο, ωστόσο ενδέχεται να είναι κι απόρροια άλλων παραγόντων, όπως ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Η παθογένεση της ψωρίασης που σχετίζεται με αυξημένη αγγειογένεση, διήθηση διαφόρων ανοσολογικών κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, Τ – λεμφοκύτταρα) στο δέρμα και τον επακόλουθο ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κερατινοκυττάρων, είναι αρκετά περίπλοκη. Πρόσφατα αποδείχτηκε πως το αυξημένο οξειδωτικό στρες κι η δυσλειτουργία ορισμένων Τ – λεμφοκυττάρων, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή. Ειδικότερα, οι αυξημένες ελεύθερες ρίζες οξυγόνου (ROS) έχει φανεί ότι προάγουν τον πολλαπλασιασμό των ΤΗ1, ΤΗ17, ΤΗ22, την ενεργοποίηση των μεταγραφικών παραγόντων MAPK, NF – kΒ, STAT, JAK στα ίδια κύτταρα και πως αναστέλλουν τις αντιφλεγμονώδεις δραστηριότητες των ΤREG. Έτσι, αυξάνεται η απελευθέρωση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών, οι βασικότερες εκ των οποίων είναι οι ΙL – 17, ΙL – 22, ΙL – 23, ΤΝF – α, ΙFN – γ, VEGF που σε συνδυασμό και με άλλες κυτταροκίνες, χημειοκίνες οδηγούν στα προαναφερθέντα ιστολογικά σημάδια. Η συντριπτική πλειονότητα των υπαιτίων κυττάρων (ουδετερόφιλα, μακροφάγα, δενδριτικά, ΤREG, ΤΗ1, ΤΗ17) για την πρόκληση της ασθένειας που εξετάζεται από την παρούσα διπλωματική με τις εκκρινόμενες φλεγμονώδεις ουσίες τους, ευθύνεται γενικά και για την εδραίωση της καρδιαγγειακής νόσου, εξηγώντας γιατί η τελευταία αποτελεί μια πολύ συχνή συννοσηρότητα σε ψωριασικούς ασθενείς. Στις μέρες μας έχουν λάβει ένδειξη διάφορα φάρμακα για τον έλεγχο των κλινικών συμπτωμάτων της ψωρίασης. Ένας πρόσφατα εγκεκριμένος τέτοιος παράγοντας, με αξιοσημείωτα μάλιστα ασφαλές προφίλ παρενεργειών, είναι η απρεμιλάστη. Πρόκειται για έναν αναστολέα του ενζύμου PDE4, το οποίο εκφράζεται σε αρκετά από τα δυσλειτουργικά κύτταρα της συγκεκριμένης πάθησης κι οδηγεί σε αύξηση των επίπεδων cAMP. Η απρεμιλάστη ελαττώνει την έκφραση πολλών φλεγμονωδών κυτταροκινών και χημειοκινών, υπεύθυνων για τη διαμόρφωση της ψωρίασης, γεγονός που οδηγεί σε ύφεση των συμπτωμάτων της. Άλλα φάρμακα που επίσης αποτέλεσαν αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν: η μεθοτρεξάτη, η κυκλοσπορίνη, η ετανερσέπτη, η αδαλιμουμάμπη, η ινφλιξιμάμπη κι η ουστεκινουμάμπη. Στη συνέχεια, κατανεμήθηκαν σε δύο κατηγορίες, με τη μεθοτρεξάτη και την κυκλοσπορίνη να απαρτίζουν αυτήν της κλασικής θεραπείας, ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα εκείνη των βιολογικών παραγόντων. Στη παρούσα διπλωματική εργασία βρέθηκε η επίδραση που έχουν σε δύο χρόνια τα τρία προαναφερθέντα είδη αγωγής σε δείκτες οξειδωτικού στρες και συγκεκριμένα στην μηλονική διαλδεΰδη (MDA) και στα πρωτεϊνικά καρβονύλια (PCS) πλάσματος 55 ασθενών με ψωρίαση. Το αποτέλεσμα της παρούσας διπλωματικής αναφορικά με τα επίπεδα της MDA πλάσματος ψωριασικών ασθενών ήταν πως δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά με οποιαδήποτε εκ των τριών θεραπευτικών προσεγγίσεων. Το ίδιο ακριβώς αποδείχτηκε να ισχύει και για τα PCS πλάσματος όσων εξ αυτών λάμβαναν κλασική θεραπεία ή βιολογικούς παράγοντες. Η απρεμιλάστη αντίθετα αποτέλεσε τη μοναδική κατηγορία θεραπείας που συνέβαλε στην μείωση των επιπέδων των PCS. Φαίνεται ότι η απρεμιλάστη με το διαφορετικό μηχανισμό δράσης της επηρεάζει την έκκριση πλειάδας κυτταροκινών, κάποιες από τις οποίες σχετίζονται με την πρωτεϊνική υπεροξείδωση.","Psoriasis is a common inflammatory chronic skin disease characterized by inflamed, scaly patches and erythematous plaques on the skin. Risk factors for the onset and exacerbation of psoriasis include genetic background, unhealthy lifestyle, metabolic syndrome, obesity and dyslipidemia. Pathogenesis of psoriasis is complicated and involves increased angiogenesis, infiltration of various immune cells (neutrophils, macrophages, T – cells) on the skin and the consequent excessive proliferation of keratinocytes. Recently, it has been proven that increased oxidative stress and malfunction of certain T – cells play a key role on the pathogenesis of psoriasis. Specifically, the increased levels of reactive oxygen species seem to induce the proliferation of ΤΗ1, ΤΗ17, ΤΗ22 and the activation of the transcription factors MAPK, NF – kΒ, STAT, JAK in these cells, while they inhibit the anti – inflammatory properties of ΤREG cells. As a result, there is a substantial increase in the secretion of several inflammatory cytokines such as ΙL – 17, ΙL – 22, ΙL – 23, ΤΝF – α, ΙFN – γ, VEGF that, in conjunction with other cytokines and chemokines, lead to the clinical signs of psoriasis mentioned above. The vast majority of the cells (neutrophils, macrophages, dendritic, ΤREG, ΤΗ1, ΤΗ17) that are responsible for the pathogenesis of psoriasis contribute to the pathogenesis of cardiovascular disease as well, highlighting the fact that cardiovascular disease is a common comorbidity to psoriatic patients. Nowadays, various drugs have been developed for the treatment of psoriasis. A recently approved drug, with a remarkably safe and effectiveness profile, is apremilast. Apremilast is an inhibitor of the enzyme PDE4, which is overexpressed in many inflammatory cells in psoriasis and leads to an increase of the cAMP levels. Consequently, there is a significant reduction in the expression of many inflammatory cytokines and chemokines responsible for causing psoriasis, leading inevitably to a remission of the psoriasis symptoms. The aim of this study was to identify the effect of standard therapy (methotrexate, cyclosporine), biological agents (etanercept, infliximab, adalimumab, ustekinumab) and apremilast, on oxidative stress and specifically on plasma MDA and PCS. Fifty five psoriatic patients participated in the study and their levels of MDA and PCS were measured after 2 years of treatment. The results of the present study showed that plasma MDA levels in psoriatic patients remained similar independent of the three therapeutic approaches. Also, similar plasma PCS were observed for patients who received standard therapy or biological agents. Apremilast, on the other hand, was the only treatment that contributed to the reduction of plasma PCS levels. It seems like apremilast, thanks to its unique mechanism of action, inhibits the release of several cytokines, some of which are related to protein peroxidation."],"dc:identifier":["uoadl:2931488","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931488"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΑΠΡΕΜΙΛΑΣΤΗΣ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΑΝΤΙΨΩΡΙΑΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΟΞΕΙΔΩΤΙΚΟ ΣΤΡΕΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΨΩΡΙΑΣΗ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:41Z"}