{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931911"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931911","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν; (ή «Δίκαιο και δαιμόνιον στον Κρίτωνα του Πλάτωνος»)","abstract":"«Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν;» (50c2-3). Δηλαδή, αυτά θα πούμε ή κάτι άλλο; Είναι το ρητορικό ερώτημα που απευθύνει ο Σωκράτης στον Κρίτωνα το οποίο, μέσα σε τέσσερις μόνο λέξεις, συγκεντρώνει την φιλοσοφία του διαλόγου περί δικαίου – που εμπεριέχει και την έννοια της ηθικής και της ψυχής – και αυτού του προστατεύοντος πνεύματος – που ο Σωκράτης αναφέρει ευθέως σε άλλους διαλόγους, στον δε Κρίτωνα το αφήνει σαφώς να εννοηθεί – του δαιμονίου. Το ταῦτα εκφράζει τα ηθικά επιχειρήματα του Κρίτωνα και των πολλών και το τί τα αντίστοιχα σωκρατικά. Ο Σωκράτης δηλώνει χωρίς περιστροφές την αναγκαιότητα της συμφωνίας της θεωρητικής φιλοσοφίας με την πρακτική εφαρμογή της υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είτε αυτές είναι ευνοϊκές είτε όχι. Στην πρωτεϊκή και επαμφοτερίζουσα φύση του ανθρώπου ο Σωκράτης προτείνει την σταθερά που οφείλει να παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη στις διαφορετικές συνθήκες που ισχύουν σε κάθε χρονική περίοδο του ανθρώπινου βίου με τελικό σκοπό το κοινό συμφέρον αλλά και την προσωπική ηθική αυτοπραγμάτωση. Με την σταθερά αυτή, η οποία καταδεικνύει το άδικο της πράξης της απόδρασης και τον ηθικό της αντίκτυπο τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτειακό επίπεδο, ο Πλάτων υπερασπίζεται την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός δικαίου που λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην σοφιστική σχετικότητα των πάντων. Ο Κρίτων, ως πρόσωπο, εκφράζει την αρχαϊκή ηθική, που ερείδεται πάνω στην έννοια της εκδικητικής αυτοδικίας. Για τον Σωκράτη αντίθετα, η καταστροφή του καταστρέψαντος αποτελεί εξίσου αδικία και, αφού η αδικία πρέπει να αποφεύγεται εν γένει, θα πρέπει να αποφεύγεται και η ανταδικία. Την ασφαλιστική δικλίδα για την αποτροπή της αδικίας παρέχουν οι νόμοι της πόλεως και το δαιμόνιον, η εσωτερική φωνή της συνείδησης που επιτάσσει το δέον στον δίκαιο άνθρωπο.","abstract_html":"«Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν;» (50c2-3). Δηλαδή, αυτά θα πούμε ή κάτι άλλο; Είναι το ρητορικό ερώτημα που απευθύνει ο Σωκράτης στον Κρίτωνα το οποίο, μέσα σε τέσσερις μόνο λέξεις, συγκεντρώνει την φιλοσοφία του διαλόγου περί δικαίου – που εμπεριέχει και την έννοια της ηθικής και της ψυχής – και αυτού του προστατεύοντος πνεύματος – που ο Σωκράτης αναφέρει ευθέως σε άλλους διαλόγους, στον δε Κρίτωνα το αφήνει σαφώς να εννοηθεί – του δαιμονίου. Το ταῦτα εκφράζει τα ηθικά επιχειρήματα του Κρίτωνα και των πολλών και το τί τα αντίστοιχα σωκρατικά. Ο Σωκράτης δηλώνει χωρίς περιστροφές την αναγκαιότητα της συμφωνίας της θεωρητικής φιλοσοφίας με την πρακτική εφαρμογή της υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είτε αυτές είναι ευνοϊκές είτε όχι. Στην πρωτεϊκή και επαμφοτερίζουσα φύση του ανθρώπου ο Σωκράτης προτείνει την σταθερά που οφείλει να παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη στις διαφορετικές συνθήκες που ισχύουν σε κάθε χρονική περίοδο του ανθρώπινου βίου με τελικό σκοπό το κοινό συμφέρον αλλά και την προσωπική ηθική αυτοπραγμάτωση. Με την σταθερά αυτή, η οποία καταδεικνύει το άδικο της πράξης της απόδρασης και τον ηθικό της αντίκτυπο τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτειακό επίπεδο, ο Πλάτων υπερασπίζεται την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός δικαίου που λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην σοφιστική σχετικότητα των πάντων. Ο Κρίτων, ως πρόσωπο, εκφράζει την αρχαϊκή ηθική, που ερείδεται πάνω στην έννοια της εκδικητικής αυτοδικίας. Για τον Σωκράτη αντίθετα, η καταστροφή του καταστρέψαντος αποτελεί εξίσου αδικία και, αφού η αδικία πρέπει να αποφεύγεται εν γένει, θα πρέπει να αποφεύγεται και η ανταδικία. Την ασφαλιστική δικλίδα για την αποτροπή της αδικίας παρέχουν οι νόμοι της πόλεως και το δαιμόνιον, η εσωτερική φωνή της συνείδησης που επιτάσσει το δέον στον δίκαιο άνθρωπο.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιμπέρης Ταξιάρχης","Tsimperis Taxiarchis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2020,"date_issued":"2020","date_published":"2020","updated_at":"2026-11-19T05:41:43Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931911"],"render_values":[{"text":"uoadl:2931911","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931911","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931911","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2931911","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιμπέρης Ταξιάρχης","Tsimperis Taxiarchis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2020"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931911","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931911"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["«Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν;» (50c2-3). Δηλαδή, αυτά θα πούμε ή κάτι άλλο; Είναι το ρητορικό ερώτημα που απευθύνει ο Σωκράτης στον Κρίτωνα το οποίο, μέσα σε τέσσερις μόνο λέξεις, συγκεντρώνει την φιλοσοφία του διαλόγου περί δικαίου – που εμπεριέχει και την έννοια της ηθικής και της ψυχής – και αυτού του προστατεύοντος πνεύματος – που ο Σωκράτης αναφέρει ευθέως σε άλλους διαλόγους, στον δε Κρίτωνα το αφήνει σαφώς να εννοηθεί – του δαιμονίου. Το ταῦτα εκφράζει τα ηθικά επιχειρήματα του Κρίτωνα και των πολλών και το τί τα αντίστοιχα σωκρατικά. Ο Σωκράτης δηλώνει χωρίς περιστροφές την αναγκαιότητα της συμφωνίας της θεωρητικής φιλοσοφίας με την πρακτική εφαρμογή της υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είτε αυτές είναι ευνοϊκές είτε όχι. Στην πρωτεϊκή και επαμφοτερίζουσα φύση του ανθρώπου ο Σωκράτης προτείνει την σταθερά που οφείλει να παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη στις διαφορετικές συνθήκες που ισχύουν σε κάθε χρονική περίοδο του ανθρώπινου βίου με τελικό σκοπό το κοινό συμφέρον αλλά και την προσωπική ηθική αυτοπραγμάτωση. Με την σταθερά αυτή, η οποία καταδεικνύει το άδικο της πράξης της απόδρασης και τον ηθικό της αντίκτυπο τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτειακό επίπεδο, ο Πλάτων υπερασπίζεται την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός δικαίου που λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην σοφιστική σχετικότητα των πάντων. Ο Κρίτων, ως πρόσωπο, εκφράζει την αρχαϊκή ηθική, που ερείδεται πάνω στην έννοια της εκδικητικής αυτοδικίας. Για τον Σωκράτη αντίθετα, η καταστροφή του καταστρέψαντος αποτελεί εξίσου αδικία και, αφού η αδικία πρέπει να αποφεύγεται εν γένει, θα πρέπει να αποφεύγεται και η ανταδικία. Την ασφαλιστική δικλίδα για την αποτροπή της αδικίας παρέχουν οι νόμοι της πόλεως και το δαιμόνιον, η εσωτερική φωνή της συνείδησης που επιτάσσει το δέον στον δίκαιο άνθρωπο.","“Shall we say that, or something else?” (50c2-3). This is the rhetorical question that Socrates poses to Crito (character) which outlines the philosophy of the dialogue on justice – which entails both the concepts of morality and soul – and the protective spirit – which Socrates explicitly declares in other dialogues, in Crito (dialogue), however, he suggests it implicitly – the daemonium. “That” expresses the moral argument of both Crito (character) and the many (masses) and “something else” the respective moral argument of both Socrates and the one, the connoisseur. Socrates supports unequivocally the necessity of the congruence between the theoretical philosophy and its practical application under any circumstances regardless of whether they are favorable or not. In contrast to the protean and ambiguous human nature, Socrates proposes a fixed point that remains unalterable under any conditions with the aim of achieving the common good and a personal moral self-realization. With this fixed point, which discloses the injustice of the act Socrates’ escape from his prison as well as the moral impact on both personal and political level, Plato defends the necessity of the existence of a law against the sophistic relativism. Crito (character) expresses the archaic moral principles, which are based on the concept of vengeful self-judgment when one takes the law into one's own hands. For Socrates on the other hand, the destruction of the destroyer is equally an injustice, and since injustice must be avoided in general, retaliation must be also avoided. The prevention of injustice is achieved by the laws of the city-state and the daemonium, the inner voice of conscience that enjoins a just person to do what is right and needful."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν; (ή «Δίκαιο και δαιμόνιον στον Κρίτωνα του Πλάτωνος»)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιμπέρης Ταξιάρχης","Tsimperis Taxiarchis"],"dc:date":["2020"],"dc:description":["«Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν;» (50c2-3). Δηλαδή, αυτά θα πούμε ή κάτι άλλο; Είναι το ρητορικό ερώτημα που απευθύνει ο Σωκράτης στον Κρίτωνα το οποίο, μέσα σε τέσσερις μόνο λέξεις, συγκεντρώνει την φιλοσοφία του διαλόγου περί δικαίου – που εμπεριέχει και την έννοια της ηθικής και της ψυχής – και αυτού του προστατεύοντος πνεύματος – που ο Σωκράτης αναφέρει ευθέως σε άλλους διαλόγους, στον δε Κρίτωνα το αφήνει σαφώς να εννοηθεί – του δαιμονίου. Το ταῦτα εκφράζει τα ηθικά επιχειρήματα του Κρίτωνα και των πολλών και το τί τα αντίστοιχα σωκρατικά. Ο Σωκράτης δηλώνει χωρίς περιστροφές την αναγκαιότητα της συμφωνίας της θεωρητικής φιλοσοφίας με την πρακτική εφαρμογή της υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είτε αυτές είναι ευνοϊκές είτε όχι. Στην πρωτεϊκή και επαμφοτερίζουσα φύση του ανθρώπου ο Σωκράτης προτείνει την σταθερά που οφείλει να παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη στις διαφορετικές συνθήκες που ισχύουν σε κάθε χρονική περίοδο του ανθρώπινου βίου με τελικό σκοπό το κοινό συμφέρον αλλά και την προσωπική ηθική αυτοπραγμάτωση. Με την σταθερά αυτή, η οποία καταδεικνύει το άδικο της πράξης της απόδρασης και τον ηθικό της αντίκτυπο τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτειακό επίπεδο, ο Πλάτων υπερασπίζεται την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός δικαίου που λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στην σοφιστική σχετικότητα των πάντων. Ο Κρίτων, ως πρόσωπο, εκφράζει την αρχαϊκή ηθική, που ερείδεται πάνω στην έννοια της εκδικητικής αυτοδικίας. Για τον Σωκράτη αντίθετα, η καταστροφή του καταστρέψαντος αποτελεί εξίσου αδικία και, αφού η αδικία πρέπει να αποφεύγεται εν γένει, θα πρέπει να αποφεύγεται και η ανταδικία. Την ασφαλιστική δικλίδα για την αποτροπή της αδικίας παρέχουν οι νόμοι της πόλεως και το δαιμόνιον, η εσωτερική φωνή της συνείδησης που επιτάσσει το δέον στον δίκαιο άνθρωπο.","“Shall we say that, or something else?” (50c2-3). This is the rhetorical question that Socrates poses to Crito (character) which outlines the philosophy of the dialogue on justice – which entails both the concepts of morality and soul – and the protective spirit – which Socrates explicitly declares in other dialogues, in Crito (dialogue), however, he suggests it implicitly – the daemonium. “That” expresses the moral argument of both Crito (character) and the many (masses) and “something else” the respective moral argument of both Socrates and the one, the connoisseur. Socrates supports unequivocally the necessity of the congruence between the theoretical philosophy and its practical application under any circumstances regardless of whether they are favorable or not. In contrast to the protean and ambiguous human nature, Socrates proposes a fixed point that remains unalterable under any conditions with the aim of achieving the common good and a personal moral self-realization. With this fixed point, which discloses the injustice of the act Socrates’ escape from his prison as well as the moral impact on both personal and political level, Plato defends the necessity of the existence of a law against the sophistic relativism. Crito (character) expresses the archaic moral principles, which are based on the concept of vengeful self-judgment when one takes the law into one's own hands. For Socrates on the other hand, the destruction of the destroyer is equally an injustice, and since injustice must be avoided in general, retaliation must be also avoided. The prevention of injustice is achieved by the laws of the city-state and the daemonium, the inner voice of conscience that enjoins a just person to do what is right and needful."],"dc:identifier":["uoadl:2931911","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931911"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Ταῦτα ἢ τί ἐροῦμεν; (ή «Δίκαιο και δαιμόνιον στον Κρίτωνα του Πλάτωνος»)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:43Z"}