{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931966"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2931966","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων: διερευνώντας τις απόψεις και τις εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν","abstract":"Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας των ατόμων, εξαιτίας ερευνών που υποστηρίζουν τη σημαντικότητά της στις ζωές τους. Ως εκ τούτου έχουν δομηθεί προγράμματα που απευθύνονται σε άτομα μαθητικής ηλικίας, στοχεύοντας περαιτέρω στην ανάπτυξη της κοινωνικής τους επάρκειας. Ένα εξ αυτών αποτελούν οι ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων. Αν και υπάρχει πληθώρα ερευνών σχετικών με την αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων, δεν υπάρχει αντίστοιχο ερευνητικό ενδιαφέρον αναφορικά με απόψεις και εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν σχετικά με αυτές. Η παρούσα έρευνα αποτελεί μια ποιοτική έρευνα και εστιάζει σε απόψεις και εμπειρίες επαγγελματιών που συντονίζουν ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων σε σχέση με τη δόμηση και λειτουργία τους. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά οκτώ επαγγελματίες ¬¬¬–τέσσερις λογοθεραπεύτριες, τρεις ψυχολόγοι και μια εργοθεραπεύτρια. Τα ερευνητικά δεδομένα συλλέχθηκαν με το ερευνητικό εργαλείο της συνέντευξης και συγκεκριμένα της ημιδομημένης, ενώ η ερμηνεία τους βασίστηκε στη θεματική ανάλυση. Από τα ερευνητικά δεδομένα φάνηκε πως οι περισσότεροι επαγγελματίες υιοθετούν μια ιατροκατευθυνόμενη λογική, η οποία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτούν τον λόγο ύπαρξης των ομάδων, επιμέρους πτυχές του επαγγελματικού τους ρόλου σε αυτές, αλλά και τη βίωση συναισθημάτων και εμπειριών κατά τον συντονισμό τους. Συγκεκριμένα, φαίνεται να κατανοούν τις ομάδες ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία, αποσκοπώντας στην αντιμετώπιση των κοινωνικών τους ελλειμμάτων, ώστε να επιτευχθεί η ενεργός συμμετοχή τους στην κοινωνία. Επιπροσθέτως, δήλωσαν πως οι ομάδες απευθύνονται κυρίως σε άτομα με διαγνώσεις Διαταραχών Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) και Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), εξαιτίας της σύνδεσής τους με την ελλειμματική εκδήλωση κοινωνικών δεξιοτήτων. Σε άμεση σύνδεση με τη νοηματοδότηση των ομάδων ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία βρίσκεται η αξιολόγηση της κοινωνικής τους επάρκειας, η οποία και αναδείχθηκε ως σημαντική αρμοδιότητα των επαγγελματιών στις ομάδες. Καταρχάς, η διαδικασία της αξιολόγησης συμβάλλει στον εντοπισμό των κοινωνικών ελλειμμάτων των συμμετεχόντων με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης λειτουργεί ως εχέγγυο αποτελεσματικότητας των ομάδων στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων προς μια κοινωνικώς αποδεκτή πορεία. Ως προς τον τρόπο συντονισμού των ομάδων οι επαγγελματίες δεν αναφέρθηκαν στη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου. Η μη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου θα μπορούσε να αποτελεί συνειδητοποιημένη διαφοροποίηση των επαγγελματιών από το ιατρικό μοντέλο. Ωστόσο, ο ρόλος του ειδικού που υιοθετούν σε συνδυασμό με την ελλιπή τους εξειδίκευση ως προς τον συντονισμό των αλληλεπιδράσεων εντός των ομάδων, αλλά και η επιλογή αποτελεσματικών τεχνικών εκπαίδευσης στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων αναιρούν μια τέτοια διαφοροποίηση. Επίσης, οι επαγγελματίες τάχθηκαν υπέρ της αναγκαιότητας συνεργασίας τόσο με τις οικογένειες των συμμετεχόντων, όσο και με τις σχολικές δομές στις οποίες φοιτούν για μια αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων. Ωστόσο, φαίνεται να μην έχουν λάβει εκπαίδευση, ούτε να έχουν ιδιαίτερη επαγγελματική εμπειρία ως προς τη διαχείριση αυτών των συνεργασιών. Εξαιτίας των προαναφερθέντων λόγων, αλλά και της θετικιστικής αντίληψής τους φαίνεται να υιοθετούν τον ρόλο του ειδικού κατά την υλοποίησή τους. Έτσι, δεν επιχειρούν αμοιβαιότητα σε αυτές, ούτε θεωρούν πως έχουν ευθύνη σε δυσκολίες που συναντούν, με αποτέλεσμα να αναζητούν λύσεις για τη βελτίωση αυτών των συνεργασιών σε παράγοντες πέραν της δικής τους συμπεριφοράς. Τέλος, το γεγονός ότι δεν επιλέγονται ως συντονιστές των ομάδων επαγγελματίες με συγκεκριμένη επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία, αφήνει κάποιους εξ αυτών εκτεθειμένους. Συγκεκριμένα, αρκετοί δεν έχουν επαγγελματική εμπειρία, ούτε επαρκή εκπαίδευση, ενώ επίσης δεν τους παρέχεται εποπτεία από τα κέντρα στα οποία εργάζονται. Ως εκ τούτου οι ίδιοι φαίνεται να νιώθουν ανασφάλεια ως προς το επαγγελματικό τους έργο. Αυτή η ανασφάλεια σε συνδυασμό με την ιατροκατευθυνόμενη αντίληψή τους επηρεάζει τη βίωση εμπειριών και συναισθημάτων κατά τον συντονισμό των ομάδων. Παρά τις δυσκολίες που παραδέχθηκαν πως βιώνουν μη γνωρίζοντας, ούτε λαμβάνοντας στήριξη στο πώς να τις διαχειριστούν, οι περισσότεροι επαγγελματίες δεν έθιξαν την ανάγκη υποστήριξής τους, ίσως σε μια προσπάθεια διατήρησης ενός θετικού επαγγελματικού ρόλου.","abstract_html":"Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας των ατόμων, εξαιτίας ερευνών που υποστηρίζουν τη σημαντικότητά της στις ζωές τους. Ως εκ τούτου έχουν δομηθεί προγράμματα που απευθύνονται σε άτομα μαθητικής ηλικίας, στοχεύοντας περαιτέρω στην ανάπτυξη της κοινωνικής τους επάρκειας. Ένα εξ αυτών αποτελούν οι ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων. Αν και υπάρχει πληθώρα ερευνών σχετικών με την αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων, δεν υπάρχει αντίστοιχο ερευνητικό ενδιαφέρον αναφορικά με απόψεις και εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν σχετικά με αυτές. Η παρούσα έρευνα αποτελεί μια ποιοτική έρευνα και εστιάζει σε απόψεις και εμπειρίες επαγγελματιών που συντονίζουν ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων σε σχέση με τη δόμηση και λειτουργία τους. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά οκτώ επαγγελματίες ¬¬¬–τέσσερις λογοθεραπεύτριες, τρεις ψυχολόγοι και μια εργοθεραπεύτρια. Τα ερευνητικά δεδομένα συλλέχθηκαν με το ερευνητικό εργαλείο της συνέντευξης και συγκεκριμένα της ημιδομημένης, ενώ η ερμηνεία τους βασίστηκε στη θεματική ανάλυση. Από τα ερευνητικά δεδομένα φάνηκε πως οι περισσότεροι επαγγελματίες υιοθετούν μια ιατροκατευθυνόμενη λογική, η οποία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτούν τον λόγο ύπαρξης των ομάδων, επιμέρους πτυχές του επαγγελματικού τους ρόλου σε αυτές, αλλά και τη βίωση συναισθημάτων και εμπειριών κατά τον συντονισμό τους. Συγκεκριμένα, φαίνεται να κατανοούν τις ομάδες ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία, αποσκοπώντας στην αντιμετώπιση των κοινωνικών τους ελλειμμάτων, ώστε να επιτευχθεί η ενεργός συμμετοχή τους στην κοινωνία. Επιπροσθέτως, δήλωσαν πως οι ομάδες απευθύνονται κυρίως σε άτομα με διαγνώσεις Διαταραχών Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) και Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), εξαιτίας της σύνδεσής τους με την ελλειμματική εκδήλωση κοινωνικών δεξιοτήτων. Σε άμεση σύνδεση με τη νοηματοδότηση των ομάδων ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία βρίσκεται η αξιολόγηση της κοινωνικής τους επάρκειας, η οποία και αναδείχθηκε ως σημαντική αρμοδιότητα των επαγγελματιών στις ομάδες. Καταρχάς, η διαδικασία της αξιολόγησης συμβάλλει στον εντοπισμό των κοινωνικών ελλειμμάτων των συμμετεχόντων με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης λειτουργεί ως εχέγγυο αποτελεσματικότητας των ομάδων στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων προς μια κοινωνικώς αποδεκτή πορεία. Ως προς τον τρόπο συντονισμού των ομάδων οι επαγγελματίες δεν αναφέρθηκαν στη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου. Η μη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου θα μπορούσε να αποτελεί συνειδητοποιημένη διαφοροποίηση των επαγγελματιών από το ιατρικό μοντέλο. Ωστόσο, ο ρόλος του ειδικού που υιοθετούν σε συνδυασμό με την ελλιπή τους εξειδίκευση ως προς τον συντονισμό των αλληλεπιδράσεων εντός των ομάδων, αλλά και η επιλογή αποτελεσματικών τεχνικών εκπαίδευσης στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων αναιρούν μια τέτοια διαφοροποίηση. Επίσης, οι επαγγελματίες τάχθηκαν υπέρ της αναγκαιότητας συνεργασίας τόσο με τις οικογένειες των συμμετεχόντων, όσο και με τις σχολικές δομές στις οποίες φοιτούν για μια αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων. Ωστόσο, φαίνεται να μην έχουν λάβει εκπαίδευση, ούτε να έχουν ιδιαίτερη επαγγελματική εμπειρία ως προς τη διαχείριση αυτών των συνεργασιών. Εξαιτίας των προαναφερθέντων λόγων, αλλά και της θετικιστικής αντίληψής τους φαίνεται να υιοθετούν τον ρόλο του ειδικού κατά την υλοποίησή τους. Έτσι, δεν επιχειρούν αμοιβαιότητα σε αυτές, ούτε θεωρούν πως έχουν ευθύνη σε δυσκολίες που συναντούν, με αποτέλεσμα να αναζητούν λύσεις για τη βελτίωση αυτών των συνεργασιών σε παράγοντες πέραν της δικής τους συμπεριφοράς. Τέλος, το γεγονός ότι δεν επιλέγονται ως συντονιστές των ομάδων επαγγελματίες με συγκεκριμένη επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία, αφήνει κάποιους εξ αυτών εκτεθειμένους. Συγκεκριμένα, αρκετοί δεν έχουν επαγγελματική εμπειρία, ούτε επαρκή εκπαίδευση, ενώ επίσης δεν τους παρέχεται εποπτεία από τα κέντρα στα οποία εργάζονται. Ως εκ τούτου οι ίδιοι φαίνεται να νιώθουν ανασφάλεια ως προς το επαγγελματικό τους έργο. Αυτή η ανασφάλεια σε συνδυασμό με την ιατροκατευθυνόμενη αντίληψή τους επηρεάζει τη βίωση εμπειριών και συναισθημάτων κατά τον συντονισμό των ομάδων. Παρά τις δυσκολίες που παραδέχθηκαν πως βιώνουν μη γνωρίζοντας, ούτε λαμβάνοντας στήριξη στο πώς να τις διαχειριστούν, οι περισσότεροι επαγγελματίες δεν έθιξαν την ανάγκη υποστήριξής τους, ίσως σε μια προσπάθεια διατήρησης ενός θετικού επαγγελματικού ρόλου.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιμπούκη Αικατερίνη- Στυλιανή","Tsimpouki Aikaterini-Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:43Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931966"],"render_values":[{"text":"uoadl:2931966","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931966","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931966","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2931966","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιμπούκη Αικατερίνη- Στυλιανή","Tsimpouki Aikaterini-Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2931966","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931966"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας των ατόμων, εξαιτίας ερευνών που υποστηρίζουν τη σημαντικότητά της στις ζωές τους. Ως εκ τούτου έχουν δομηθεί προγράμματα που απευθύνονται σε άτομα μαθητικής ηλικίας, στοχεύοντας περαιτέρω στην ανάπτυξη της κοινωνικής τους επάρκειας. Ένα εξ αυτών αποτελούν οι ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων. Αν και υπάρχει πληθώρα ερευνών σχετικών με την αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων, δεν υπάρχει αντίστοιχο ερευνητικό ενδιαφέρον αναφορικά με απόψεις και εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν σχετικά με αυτές. Η παρούσα έρευνα αποτελεί μια ποιοτική έρευνα και εστιάζει σε απόψεις και εμπειρίες επαγγελματιών που συντονίζουν ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων σε σχέση με τη δόμηση και λειτουργία τους. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά οκτώ επαγγελματίες ¬¬¬–τέσσερις λογοθεραπεύτριες, τρεις ψυχολόγοι και μια εργοθεραπεύτρια. Τα ερευνητικά δεδομένα συλλέχθηκαν με το ερευνητικό εργαλείο της συνέντευξης και συγκεκριμένα της ημιδομημένης, ενώ η ερμηνεία τους βασίστηκε στη θεματική ανάλυση. Από τα ερευνητικά δεδομένα φάνηκε πως οι περισσότεροι επαγγελματίες υιοθετούν μια ιατροκατευθυνόμενη λογική, η οποία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτούν τον λόγο ύπαρξης των ομάδων, επιμέρους πτυχές του επαγγελματικού τους ρόλου σε αυτές, αλλά και τη βίωση συναισθημάτων και εμπειριών κατά τον συντονισμό τους. Συγκεκριμένα, φαίνεται να κατανοούν τις ομάδες ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία, αποσκοπώντας στην αντιμετώπιση των κοινωνικών τους ελλειμμάτων, ώστε να επιτευχθεί η ενεργός συμμετοχή τους στην κοινωνία. Επιπροσθέτως, δήλωσαν πως οι ομάδες απευθύνονται κυρίως σε άτομα με διαγνώσεις Διαταραχών Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) και Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), εξαιτίας της σύνδεσής τους με την ελλειμματική εκδήλωση κοινωνικών δεξιοτήτων. Σε άμεση σύνδεση με τη νοηματοδότηση των ομάδων ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία βρίσκεται η αξιολόγηση της κοινωνικής τους επάρκειας, η οποία και αναδείχθηκε ως σημαντική αρμοδιότητα των επαγγελματιών στις ομάδες. Καταρχάς, η διαδικασία της αξιολόγησης συμβάλλει στον εντοπισμό των κοινωνικών ελλειμμάτων των συμμετεχόντων με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης λειτουργεί ως εχέγγυο αποτελεσματικότητας των ομάδων στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων προς μια κοινωνικώς αποδεκτή πορεία. Ως προς τον τρόπο συντονισμού των ομάδων οι επαγγελματίες δεν αναφέρθηκαν στη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου. Η μη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου θα μπορούσε να αποτελεί συνειδητοποιημένη διαφοροποίηση των επαγγελματιών από το ιατρικό μοντέλο. Ωστόσο, ο ρόλος του ειδικού που υιοθετούν σε συνδυασμό με την ελλιπή τους εξειδίκευση ως προς τον συντονισμό των αλληλεπιδράσεων εντός των ομάδων, αλλά και η επιλογή αποτελεσματικών τεχνικών εκπαίδευσης στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων αναιρούν μια τέτοια διαφοροποίηση. Επίσης, οι επαγγελματίες τάχθηκαν υπέρ της αναγκαιότητας συνεργασίας τόσο με τις οικογένειες των συμμετεχόντων, όσο και με τις σχολικές δομές στις οποίες φοιτούν για μια αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων. Ωστόσο, φαίνεται να μην έχουν λάβει εκπαίδευση, ούτε να έχουν ιδιαίτερη επαγγελματική εμπειρία ως προς τη διαχείριση αυτών των συνεργασιών. Εξαιτίας των προαναφερθέντων λόγων, αλλά και της θετικιστικής αντίληψής τους φαίνεται να υιοθετούν τον ρόλο του ειδικού κατά την υλοποίησή τους. Έτσι, δεν επιχειρούν αμοιβαιότητα σε αυτές, ούτε θεωρούν πως έχουν ευθύνη σε δυσκολίες που συναντούν, με αποτέλεσμα να αναζητούν λύσεις για τη βελτίωση αυτών των συνεργασιών σε παράγοντες πέραν της δικής τους συμπεριφοράς. Τέλος, το γεγονός ότι δεν επιλέγονται ως συντονιστές των ομάδων επαγγελματίες με συγκεκριμένη επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία, αφήνει κάποιους εξ αυτών εκτεθειμένους. Συγκεκριμένα, αρκετοί δεν έχουν επαγγελματική εμπειρία, ούτε επαρκή εκπαίδευση, ενώ επίσης δεν τους παρέχεται εποπτεία από τα κέντρα στα οποία εργάζονται. Ως εκ τούτου οι ίδιοι φαίνεται να νιώθουν ανασφάλεια ως προς το επαγγελματικό τους έργο. Αυτή η ανασφάλεια σε συνδυασμό με την ιατροκατευθυνόμενη αντίληψή τους επηρεάζει τη βίωση εμπειριών και συναισθημάτων κατά τον συντονισμό των ομάδων. Παρά τις δυσκολίες που παραδέχθηκαν πως βιώνουν μη γνωρίζοντας, ούτε λαμβάνοντας στήριξη στο πώς να τις διαχειριστούν, οι περισσότεροι επαγγελματίες δεν έθιξαν την ανάγκη υποστήριξής τους, ίσως σε μια προσπάθεια διατήρησης ενός θετικού επαγγελματικού ρόλου.","In recent years, a great deal of emphasis has been placed on developing people's social competence, due to researches which certify its importance in their lives. Programs aimed at the development of children’s and adolescences’ social competence have therefore been built. One of the above mentioned programs is social skills training groups. Although there is a plethora of research about the effective functioning of these groups, there is no corresponding research interest in the views and experiences of professionals, who coordinate the groups about them. This research is a qualitative research and focuses on the views and experiences of professionals, who coordinate social skills training groups in intervention centers, in relation to their construction and operation. A total of eight professionals participated in the study –four speech therapists, three psychologists and one occupational therapist. The research data was collected using the research tool of interview –specifically semi-structured interview– and their interpretation was based on thematic analysis. The research data showed that most professionals adopt a medical-guided logic, which affects the way they conceive the reason of existence of the groups, aspects related to their professional role in them and also their emotions and personal experiences during the coordination of groups. In particular, professionals are seemed to believe that these groups operate like a therapy for people with disabilities, aiming at the improvement of their social deficits, in order to participate actively into society. Moreover, they declared that groups are mostly appealed to people with Autistic Spectrum Disorders (ASD) and Attention Deficit and Hyperactivite Disorder (ADHD), because of their connection with the deficient display of social skills. The assessment of participants’ social competence, which has emerged as an important aspect of professionals’ role within groups, is in relation to the comprehension of groups as therapy. The evaluation process contributes to identifying the social deficits of participants with a view to improving them. This process also serves as a guarantee of the effectiveness of groups on the basis of changing participants’ social behavior towards a socially acceptable way. About the coordination of groups professionals did not refer to the use of a structured protocol. The absence of structured protocol could be a conscious differentiation of professionals from the medical model. However, the role of expert they adopt combined with the insufficient expertise about the coordination of interactions within groups, as well as the selection of effective training techniques on the basis of the improvement of participants’ social deficits invalidate such a differentiation. The professionals also pointed out the need to work together with the families of participants and with the school structures they attend, to make the groups more effective. However, they seem to have not received training, nor to have professional experience in the management of these partnerships. Due to these reasons, but also because of their medical- guided perception, they seem to be adopting the role of specialist in their implementation. As a result they do not try reciprocity in them, nor do they consider that they have a responsibility for arising difficulties, so they seek solutions to improve these partnerships in factors other than their own behavior. Finally, the fact that professionals are not selected with specific qualifications –as coordinators of the groups– leaves some of them exposed. Specifically, many have no professional experience, no adequate training in coordinating groups and they are not being supervised by the centers in which they work. Therefore they seem to feel insecure about their professional role. This insecurity combined with the medical-guided perception affects their experiences and emotions during the coordination of the groups. Despite the difficulties they have admitted to experiencing not knowing, nor having been supported how to manage them, most professionals have not raised the need for support in coordinating groups, perhaps in an attempt to maintain a positive professional role."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων: διερευνώντας τις απόψεις και τις εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιμπούκη Αικατερίνη- Στυλιανή","Tsimpouki Aikaterini-Styliani"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη της κοινωνικής επάρκειας των ατόμων, εξαιτίας ερευνών που υποστηρίζουν τη σημαντικότητά της στις ζωές τους. Ως εκ τούτου έχουν δομηθεί προγράμματα που απευθύνονται σε άτομα μαθητικής ηλικίας, στοχεύοντας περαιτέρω στην ανάπτυξη της κοινωνικής τους επάρκειας. Ένα εξ αυτών αποτελούν οι ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων. Αν και υπάρχει πληθώρα ερευνών σχετικών με την αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων, δεν υπάρχει αντίστοιχο ερευνητικό ενδιαφέρον αναφορικά με απόψεις και εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν σχετικά με αυτές. Η παρούσα έρευνα αποτελεί μια ποιοτική έρευνα και εστιάζει σε απόψεις και εμπειρίες επαγγελματιών που συντονίζουν ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων σε σχέση με τη δόμηση και λειτουργία τους. Στην έρευνα συμμετείχαν συνολικά οκτώ επαγγελματίες ¬¬¬–τέσσερις λογοθεραπεύτριες, τρεις ψυχολόγοι και μια εργοθεραπεύτρια. Τα ερευνητικά δεδομένα συλλέχθηκαν με το ερευνητικό εργαλείο της συνέντευξης και συγκεκριμένα της ημιδομημένης, ενώ η ερμηνεία τους βασίστηκε στη θεματική ανάλυση. Από τα ερευνητικά δεδομένα φάνηκε πως οι περισσότεροι επαγγελματίες υιοθετούν μια ιατροκατευθυνόμενη λογική, η οποία επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτούν τον λόγο ύπαρξης των ομάδων, επιμέρους πτυχές του επαγγελματικού τους ρόλου σε αυτές, αλλά και τη βίωση συναισθημάτων και εμπειριών κατά τον συντονισμό τους. Συγκεκριμένα, φαίνεται να κατανοούν τις ομάδες ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία, αποσκοπώντας στην αντιμετώπιση των κοινωνικών τους ελλειμμάτων, ώστε να επιτευχθεί η ενεργός συμμετοχή τους στην κοινωνία. Επιπροσθέτως, δήλωσαν πως οι ομάδες απευθύνονται κυρίως σε άτομα με διαγνώσεις Διαταραχών Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) και Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), εξαιτίας της σύνδεσής τους με την ελλειμματική εκδήλωση κοινωνικών δεξιοτήτων. Σε άμεση σύνδεση με τη νοηματοδότηση των ομάδων ως πλαίσιο θεραπείας ατόμων με αναπηρία βρίσκεται η αξιολόγηση της κοινωνικής τους επάρκειας, η οποία και αναδείχθηκε ως σημαντική αρμοδιότητα των επαγγελματιών στις ομάδες. Καταρχάς, η διαδικασία της αξιολόγησης συμβάλλει στον εντοπισμό των κοινωνικών ελλειμμάτων των συμμετεχόντων με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης λειτουργεί ως εχέγγυο αποτελεσματικότητας των ομάδων στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων προς μια κοινωνικώς αποδεκτή πορεία. Ως προς τον τρόπο συντονισμού των ομάδων οι επαγγελματίες δεν αναφέρθηκαν στη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου. Η μη χρήση δομημένου πρωτοκόλλου θα μπορούσε να αποτελεί συνειδητοποιημένη διαφοροποίηση των επαγγελματιών από το ιατρικό μοντέλο. Ωστόσο, ο ρόλος του ειδικού που υιοθετούν σε συνδυασμό με την ελλιπή τους εξειδίκευση ως προς τον συντονισμό των αλληλεπιδράσεων εντός των ομάδων, αλλά και η επιλογή αποτελεσματικών τεχνικών εκπαίδευσης στη βάση τροποποίησης της κοινωνικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων αναιρούν μια τέτοια διαφοροποίηση. Επίσης, οι επαγγελματίες τάχθηκαν υπέρ της αναγκαιότητας συνεργασίας τόσο με τις οικογένειες των συμμετεχόντων, όσο και με τις σχολικές δομές στις οποίες φοιτούν για μια αποτελεσματικότερη λειτουργία των ομάδων. Ωστόσο, φαίνεται να μην έχουν λάβει εκπαίδευση, ούτε να έχουν ιδιαίτερη επαγγελματική εμπειρία ως προς τη διαχείριση αυτών των συνεργασιών. Εξαιτίας των προαναφερθέντων λόγων, αλλά και της θετικιστικής αντίληψής τους φαίνεται να υιοθετούν τον ρόλο του ειδικού κατά την υλοποίησή τους. Έτσι, δεν επιχειρούν αμοιβαιότητα σε αυτές, ούτε θεωρούν πως έχουν ευθύνη σε δυσκολίες που συναντούν, με αποτέλεσμα να αναζητούν λύσεις για τη βελτίωση αυτών των συνεργασιών σε παράγοντες πέραν της δικής τους συμπεριφοράς. Τέλος, το γεγονός ότι δεν επιλέγονται ως συντονιστές των ομάδων επαγγελματίες με συγκεκριμένη επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία, αφήνει κάποιους εξ αυτών εκτεθειμένους. Συγκεκριμένα, αρκετοί δεν έχουν επαγγελματική εμπειρία, ούτε επαρκή εκπαίδευση, ενώ επίσης δεν τους παρέχεται εποπτεία από τα κέντρα στα οποία εργάζονται. Ως εκ τούτου οι ίδιοι φαίνεται να νιώθουν ανασφάλεια ως προς το επαγγελματικό τους έργο. Αυτή η ανασφάλεια σε συνδυασμό με την ιατροκατευθυνόμενη αντίληψή τους επηρεάζει τη βίωση εμπειριών και συναισθημάτων κατά τον συντονισμό των ομάδων. Παρά τις δυσκολίες που παραδέχθηκαν πως βιώνουν μη γνωρίζοντας, ούτε λαμβάνοντας στήριξη στο πώς να τις διαχειριστούν, οι περισσότεροι επαγγελματίες δεν έθιξαν την ανάγκη υποστήριξής τους, ίσως σε μια προσπάθεια διατήρησης ενός θετικού επαγγελματικού ρόλου.","In recent years, a great deal of emphasis has been placed on developing people's social competence, due to researches which certify its importance in their lives. Programs aimed at the development of children’s and adolescences’ social competence have therefore been built. One of the above mentioned programs is social skills training groups. Although there is a plethora of research about the effective functioning of these groups, there is no corresponding research interest in the views and experiences of professionals, who coordinate the groups about them. This research is a qualitative research and focuses on the views and experiences of professionals, who coordinate social skills training groups in intervention centers, in relation to their construction and operation. A total of eight professionals participated in the study –four speech therapists, three psychologists and one occupational therapist. The research data was collected using the research tool of interview –specifically semi-structured interview– and their interpretation was based on thematic analysis. The research data showed that most professionals adopt a medical-guided logic, which affects the way they conceive the reason of existence of the groups, aspects related to their professional role in them and also their emotions and personal experiences during the coordination of groups. In particular, professionals are seemed to believe that these groups operate like a therapy for people with disabilities, aiming at the improvement of their social deficits, in order to participate actively into society. Moreover, they declared that groups are mostly appealed to people with Autistic Spectrum Disorders (ASD) and Attention Deficit and Hyperactivite Disorder (ADHD), because of their connection with the deficient display of social skills. The assessment of participants’ social competence, which has emerged as an important aspect of professionals’ role within groups, is in relation to the comprehension of groups as therapy. The evaluation process contributes to identifying the social deficits of participants with a view to improving them. This process also serves as a guarantee of the effectiveness of groups on the basis of changing participants’ social behavior towards a socially acceptable way. About the coordination of groups professionals did not refer to the use of a structured protocol. The absence of structured protocol could be a conscious differentiation of professionals from the medical model. However, the role of expert they adopt combined with the insufficient expertise about the coordination of interactions within groups, as well as the selection of effective training techniques on the basis of the improvement of participants’ social deficits invalidate such a differentiation. The professionals also pointed out the need to work together with the families of participants and with the school structures they attend, to make the groups more effective. However, they seem to have not received training, nor to have professional experience in the management of these partnerships. Due to these reasons, but also because of their medical- guided perception, they seem to be adopting the role of specialist in their implementation. As a result they do not try reciprocity in them, nor do they consider that they have a responsibility for arising difficulties, so they seek solutions to improve these partnerships in factors other than their own behavior. Finally, the fact that professionals are not selected with specific qualifications –as coordinators of the groups– leaves some of them exposed. Specifically, many have no professional experience, no adequate training in coordinating groups and they are not being supervised by the centers in which they work. Therefore they seem to feel insecure about their professional role. This insecurity combined with the medical-guided perception affects their experiences and emotions during the coordination of the groups. Despite the difficulties they have admitted to experiencing not knowing, nor having been supported how to manage them, most professionals have not raised the need for support in coordinating groups, perhaps in an attempt to maintain a positive professional role."],"dc:identifier":["uoadl:2931966","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2931966"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Ομάδες εκπαίδευσης κοινωνικών δεξιοτήτων σε κέντρα παρεμβάσεων: διερευνώντας τις απόψεις και τις εμπειρίες των επαγγελματιών που τις συντονίζουν"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:43Z"}