{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932229"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932229","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της γήρανσης των κυττάρων του μεσοσπονδύλιου δίσκου","abstract":"Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι αποτελούν ινο-χόνδρινες δομές, οι οποίες παρεμβάλλονται μεταξύ των γειτονικών σωμάτων των σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης και κάθε δίσκος αποτελείται από τον εξωτερικό ινώδη δακτύλιο, τη μεταβατική ζώνη και τον κεντρικό πηκτοειδή πυρήνα. Οι δίσκοι περιέχουν αραιό πληθυσμό κυττάρων και άφθονη εξωκυττάρια μήτρα, η οποία σχηματίζεται από ένα περίπλοκο δίκτυο ινών κολλαγόνου και πρωτεογλυκανών. Στον ινώδη δακτύλιο περιέχεται κυρίως κολλαγόνο τύπου Ι, ενώ στον πηκτοειδή πυρήνα περιέχονται κυρίως κολλαγόνο τύπου ΙΙ και πρωτεογλυκάνες, με κύριο εκπρόσωπο την αγκρεκάνη. Η υψηλή συγκέντρωση της αγκρεκάνης συμβάλλει στο υψηλό αρνητικό φορτίο της εξωκυττάριας μήτρας, ένας παράγοντας που σε συνδυασμό με άλλους (έλλειψη αγγείωσης, μειωμένη παροχή θρεπτικών και οξυγόνου, μειωμένο pH) συμβάλλει στο ιδιαίτερο από φυσικοχημικής άποψης περιβάλλον του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η υψηλή συγκέντρωση των κατιόντων, οι μηχανικές δυνάμεις και η μειωμένη ενυδάτωση του δίσκου οδηγούν σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας. Πιο συγκεκριμένα, η ωσμωμοριακότητα αυξάνεται απότομα από τον εξωτερικό δακτύλιο προς τον πηκτοειδή πυρήνα, του οποίου η ωσμωμοριακότητα μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας από τα 400 mOsm / kg H2O μέχρι και τα 550 mOsm / kg H2O, σε αντίθεση με τους περισσότερους ιστούς όπου η ωσμωμοριακότητα είναι σταθερή στα 300 mOsm / kg H2O. Στο παρελθόν έχουμε δείξει ότι σε εκφυλισμένους και γηρασμένους μεσοσπονδύλιους δίσκους παρατηρείται υψηλό ποσοστό γηρασμένων κυττάρων. Από την άλλη, έχουμε επίσης δείξει ότι η έκθεση των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου σε υψηλή ωσμωμοριακότητα είναι γενωτοξική, δηλαδή προκαλεί βλάβες στο DNA, ενώ πλήθος μελετών συνηγορούν στο ότι η πρόκληση βλαβών στο DNA μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Σε αυτή την κατεύθυνση, έχει πρόσφατα αναφερθεί, ότι η βραχύχρονη έκθεση κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα αρουραίου σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας μπορεί να προκαλέσει πρόωρη κυτταρική γήρανση in vitro. Στην παρούσα εργασία, θελήσαμε να εξετάσουμε εάν το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται σε κύτταρα πηκτοειδούς πυρήνα βοός και ανθρώπου. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση του ωσμωτικού στρες στη βιωσιμότητα βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και βρέθηκε ότι καθώς αυξάνεται η ωσμωμοριακότητα του θρεπτικού μέσου από τα 300 έως και τα 600 mOsm / kg H2O, μειώνεται το ποσοστό επιβίωσης των κυττάρων, ενώ τιμές ωσμωμοριακότητας μεγαλύτερες των 600 mOsm / kg H2O καθίστανται κυτταροτοξικές. Ακολούθως, διερευνήθηκε η επαναλαμβανόμενη επίδραση του ωσμωτικού στρες στον πολλαπλασιασμό βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και παρατηρήθηκε ότι όταν τα κύτταρα εκτίθενται σε ωσμωτικό στρες παρουσιάζουν μειωμένη ικανότητα πολλαπλασιασμού σε σχέση με τις φυσιολογικές συνθήκες, ενώ όταν τα κύτταρα τοποθετηθούν και πάλι σε ισοωσμωτικό περιβάλλον, επαναφέρουν την ικανότητά τους για πολλαπλασιασμό, χωρίς όμως να την επαναφέρουν στα αρχικά της επίπεδα. Στη συνέχεια, διερευνήθηκε η πιθανότητα επαγωγής πρόωρης κυτταρικής γήρανσης μέσω επαναλαμβανόμενου και παρατεταμένου ωσμωτικού στρες στον πηκτοειδή πυρήνα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, χρησιμοποιώντας ως δείκτες την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού μέσω της ενσωμάτωσης βρωμοδεοξυουριδίνης, την ειδική της γήρανσης χρώση SA-β-Gal και την έκφραση μοριακών και βιοχημικών δεικτών της γήρανσης [δηλαδή τους αναστολείς των κυκλινοεξαρτώμενων κινασών p21CIP1/WAF1 και p16INK4Α, τη μεταλλοπρωτεάση 1 (MMP1) και τις πρωτεΐνες p38 MAPK και p53]. Εφαρμόστηκαν δύο πρωτόκολλα έκθεσης των κυττάρων σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας: μία σύντομη έκθεση και μία μακροχρόνια έκθεση. Με τη χρήση και των δύο πρωτοκόλλων, παρατηρήθηκε μείωση της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων, η οποία είναι αναστρέψιμη σε μεγάλο βαθμό κατά την επαναφορά των κυττάρων σε φυσιολογικές συνθήκες, χαμηλό ποσοστό ενσωμάτωσης της χρώσης SA-β-Gal, μια μικρή μόνο αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων των αναστολέων του κυτταρικού κύκλου p21 και p16, απουσία ενεργοποίησης των πρωτεϊνών-δεικτών της κυτταρικής γήρανσης p38 MAPK και p53. Αύξηση παρατηρήθηκε μόνο στην έκφραση της μεταλλοπρωτεάσης MMP1. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι το ωσμωτικό στρες μειώνει την ικανότητα πολλαπλασιασμού των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου, όμως δεν οδηγεί σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Η μελέτη της μακροχρόνιας επίδρασης υπερωσμωμοριακών συνθηκών σε κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι υπό μελέτη στο εργαστήριό μας.","abstract_html":"Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι αποτελούν ινο-χόνδρινες δομές, οι οποίες παρεμβάλλονται μεταξύ των γειτονικών σωμάτων των σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης και κάθε δίσκος αποτελείται από τον εξωτερικό ινώδη δακτύλιο, τη μεταβατική ζώνη και τον κεντρικό πηκτοειδή πυρήνα. Οι δίσκοι περιέχουν αραιό πληθυσμό κυττάρων και άφθονη εξωκυττάρια μήτρα, η οποία σχηματίζεται από ένα περίπλοκο δίκτυο ινών κολλαγόνου και πρωτεογλυκανών. Στον ινώδη δακτύλιο περιέχεται κυρίως κολλαγόνο τύπου Ι, ενώ στον πηκτοειδή πυρήνα περιέχονται κυρίως κολλαγόνο τύπου ΙΙ και πρωτεογλυκάνες, με κύριο εκπρόσωπο την αγκρεκάνη. Η υψηλή συγκέντρωση της αγκρεκάνης συμβάλλει στο υψηλό αρνητικό φορτίο της εξωκυττάριας μήτρας, ένας παράγοντας που σε συνδυασμό με άλλους (έλλειψη αγγείωσης, μειωμένη παροχή θρεπτικών και οξυγόνου, μειωμένο pH) συμβάλλει στο ιδιαίτερο από φυσικοχημικής άποψης περιβάλλον του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η υψηλή συγκέντρωση των κατιόντων, οι μηχανικές δυνάμεις και η μειωμένη ενυδάτωση του δίσκου οδηγούν σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας. Πιο συγκεκριμένα, η ωσμωμοριακότητα αυξάνεται απότομα από τον εξωτερικό δακτύλιο προς τον πηκτοειδή πυρήνα, του οποίου η ωσμωμοριακότητα μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας από τα 400 mOsm / kg H2O μέχρι και τα 550 mOsm / kg H2O, σε αντίθεση με τους περισσότερους ιστούς όπου η ωσμωμοριακότητα είναι σταθερή στα 300 mOsm / kg H2O. Στο παρελθόν έχουμε δείξει ότι σε εκφυλισμένους και γηρασμένους μεσοσπονδύλιους δίσκους παρατηρείται υψηλό ποσοστό γηρασμένων κυττάρων. Από την άλλη, έχουμε επίσης δείξει ότι η έκθεση των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου σε υψηλή ωσμωμοριακότητα είναι γενωτοξική, δηλαδή προκαλεί βλάβες στο DNA, ενώ πλήθος μελετών συνηγορούν στο ότι η πρόκληση βλαβών στο DNA μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Σε αυτή την κατεύθυνση, έχει πρόσφατα αναφερθεί, ότι η βραχύχρονη έκθεση κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα αρουραίου σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας μπορεί να προκαλέσει πρόωρη κυτταρική γήρανση in vitro. Στην παρούσα εργασία, θελήσαμε να εξετάσουμε εάν το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται σε κύτταρα πηκτοειδούς πυρήνα βοός και ανθρώπου. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση του ωσμωτικού στρες στη βιωσιμότητα βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και βρέθηκε ότι καθώς αυξάνεται η ωσμωμοριακότητα του θρεπτικού μέσου από τα 300 έως και τα 600 mOsm / kg H2O, μειώνεται το ποσοστό επιβίωσης των κυττάρων, ενώ τιμές ωσμωμοριακότητας μεγαλύτερες των 600 mOsm / kg H2O καθίστανται κυτταροτοξικές. Ακολούθως, διερευνήθηκε η επαναλαμβανόμενη επίδραση του ωσμωτικού στρες στον πολλαπλασιασμό βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και παρατηρήθηκε ότι όταν τα κύτταρα εκτίθενται σε ωσμωτικό στρες παρουσιάζουν μειωμένη ικανότητα πολλαπλασιασμού σε σχέση με τις φυσιολογικές συνθήκες, ενώ όταν τα κύτταρα τοποθετηθούν και πάλι σε ισοωσμωτικό περιβάλλον, επαναφέρουν την ικανότητά τους για πολλαπλασιασμό, χωρίς όμως να την επαναφέρουν στα αρχικά της επίπεδα. Στη συνέχεια, διερευνήθηκε η πιθανότητα επαγωγής πρόωρης κυτταρικής γήρανσης μέσω επαναλαμβανόμενου και παρατεταμένου ωσμωτικού στρες στον πηκτοειδή πυρήνα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, χρησιμοποιώντας ως δείκτες την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού μέσω της ενσωμάτωσης βρωμοδεοξυουριδίνης, την ειδική της γήρανσης χρώση SA-β-Gal και την έκφραση μοριακών και βιοχημικών δεικτών της γήρανσης [δηλαδή τους αναστολείς των κυκλινοεξαρτώμενων κινασών p21CIP1/WAF1 και p16INK4Α, τη μεταλλοπρωτεάση 1 (MMP1) και τις πρωτεΐνες p38 MAPK και p53]. Εφαρμόστηκαν δύο πρωτόκολλα έκθεσης των κυττάρων σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας: μία σύντομη έκθεση και μία μακροχρόνια έκθεση. Με τη χρήση και των δύο πρωτοκόλλων, παρατηρήθηκε μείωση της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων, η οποία είναι αναστρέψιμη σε μεγάλο βαθμό κατά την επαναφορά των κυττάρων σε φυσιολογικές συνθήκες, χαμηλό ποσοστό ενσωμάτωσης της χρώσης SA-β-Gal, μια μικρή μόνο αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων των αναστολέων του κυτταρικού κύκλου p21 και p16, απουσία ενεργοποίησης των πρωτεϊνών-δεικτών της κυτταρικής γήρανσης p38 MAPK και p53. Αύξηση παρατηρήθηκε μόνο στην έκφραση της μεταλλοπρωτεάσης MMP1. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι το ωσμωτικό στρες μειώνει την ικανότητα πολλαπλασιασμού των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου, όμως δεν οδηγεί σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Η μελέτη της μακροχρόνιας επίδρασης υπερωσμωμοριακών συνθηκών σε κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι υπό μελέτη στο εργαστήριό μας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντόγκα Χριστίνα","Ntogka Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:43Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932229"],"render_values":[{"text":"uoadl:2932229","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932229","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932229","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2932229","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντόγκα Χριστίνα","Ntogka Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932229","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932229"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι αποτελούν ινο-χόνδρινες δομές, οι οποίες παρεμβάλλονται μεταξύ των γειτονικών σωμάτων των σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης και κάθε δίσκος αποτελείται από τον εξωτερικό ινώδη δακτύλιο, τη μεταβατική ζώνη και τον κεντρικό πηκτοειδή πυρήνα. Οι δίσκοι περιέχουν αραιό πληθυσμό κυττάρων και άφθονη εξωκυττάρια μήτρα, η οποία σχηματίζεται από ένα περίπλοκο δίκτυο ινών κολλαγόνου και πρωτεογλυκανών. Στον ινώδη δακτύλιο περιέχεται κυρίως κολλαγόνο τύπου Ι, ενώ στον πηκτοειδή πυρήνα περιέχονται κυρίως κολλαγόνο τύπου ΙΙ και πρωτεογλυκάνες, με κύριο εκπρόσωπο την αγκρεκάνη. Η υψηλή συγκέντρωση της αγκρεκάνης συμβάλλει στο υψηλό αρνητικό φορτίο της εξωκυττάριας μήτρας, ένας παράγοντας που σε συνδυασμό με άλλους (έλλειψη αγγείωσης, μειωμένη παροχή θρεπτικών και οξυγόνου, μειωμένο pH) συμβάλλει στο ιδιαίτερο από φυσικοχημικής άποψης περιβάλλον του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η υψηλή συγκέντρωση των κατιόντων, οι μηχανικές δυνάμεις και η μειωμένη ενυδάτωση του δίσκου οδηγούν σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας. Πιο συγκεκριμένα, η ωσμωμοριακότητα αυξάνεται απότομα από τον εξωτερικό δακτύλιο προς τον πηκτοειδή πυρήνα, του οποίου η ωσμωμοριακότητα μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας από τα 400 mOsm / kg H2O μέχρι και τα 550 mOsm / kg H2O, σε αντίθεση με τους περισσότερους ιστούς όπου η ωσμωμοριακότητα είναι σταθερή στα 300 mOsm / kg H2O. Στο παρελθόν έχουμε δείξει ότι σε εκφυλισμένους και γηρασμένους μεσοσπονδύλιους δίσκους παρατηρείται υψηλό ποσοστό γηρασμένων κυττάρων. Από την άλλη, έχουμε επίσης δείξει ότι η έκθεση των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου σε υψηλή ωσμωμοριακότητα είναι γενωτοξική, δηλαδή προκαλεί βλάβες στο DNA, ενώ πλήθος μελετών συνηγορούν στο ότι η πρόκληση βλαβών στο DNA μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Σε αυτή την κατεύθυνση, έχει πρόσφατα αναφερθεί, ότι η βραχύχρονη έκθεση κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα αρουραίου σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας μπορεί να προκαλέσει πρόωρη κυτταρική γήρανση in vitro. Στην παρούσα εργασία, θελήσαμε να εξετάσουμε εάν το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται σε κύτταρα πηκτοειδούς πυρήνα βοός και ανθρώπου. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση του ωσμωτικού στρες στη βιωσιμότητα βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και βρέθηκε ότι καθώς αυξάνεται η ωσμωμοριακότητα του θρεπτικού μέσου από τα 300 έως και τα 600 mOsm / kg H2O, μειώνεται το ποσοστό επιβίωσης των κυττάρων, ενώ τιμές ωσμωμοριακότητας μεγαλύτερες των 600 mOsm / kg H2O καθίστανται κυτταροτοξικές. Ακολούθως, διερευνήθηκε η επαναλαμβανόμενη επίδραση του ωσμωτικού στρες στον πολλαπλασιασμό βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και παρατηρήθηκε ότι όταν τα κύτταρα εκτίθενται σε ωσμωτικό στρες παρουσιάζουν μειωμένη ικανότητα πολλαπλασιασμού σε σχέση με τις φυσιολογικές συνθήκες, ενώ όταν τα κύτταρα τοποθετηθούν και πάλι σε ισοωσμωτικό περιβάλλον, επαναφέρουν την ικανότητά τους για πολλαπλασιασμό, χωρίς όμως να την επαναφέρουν στα αρχικά της επίπεδα. Στη συνέχεια, διερευνήθηκε η πιθανότητα επαγωγής πρόωρης κυτταρικής γήρανσης μέσω επαναλαμβανόμενου και παρατεταμένου ωσμωτικού στρες στον πηκτοειδή πυρήνα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, χρησιμοποιώντας ως δείκτες την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού μέσω της ενσωμάτωσης βρωμοδεοξυουριδίνης, την ειδική της γήρανσης χρώση SA-β-Gal και την έκφραση μοριακών και βιοχημικών δεικτών της γήρανσης [δηλαδή τους αναστολείς των κυκλινοεξαρτώμενων κινασών p21CIP1/WAF1 και p16INK4Α, τη μεταλλοπρωτεάση 1 (MMP1) και τις πρωτεΐνες p38 MAPK και p53]. Εφαρμόστηκαν δύο πρωτόκολλα έκθεσης των κυττάρων σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας: μία σύντομη έκθεση και μία μακροχρόνια έκθεση. Με τη χρήση και των δύο πρωτοκόλλων, παρατηρήθηκε μείωση της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων, η οποία είναι αναστρέψιμη σε μεγάλο βαθμό κατά την επαναφορά των κυττάρων σε φυσιολογικές συνθήκες, χαμηλό ποσοστό ενσωμάτωσης της χρώσης SA-β-Gal, μια μικρή μόνο αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων των αναστολέων του κυτταρικού κύκλου p21 και p16, απουσία ενεργοποίησης των πρωτεϊνών-δεικτών της κυτταρικής γήρανσης p38 MAPK και p53. Αύξηση παρατηρήθηκε μόνο στην έκφραση της μεταλλοπρωτεάσης MMP1. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι το ωσμωτικό στρες μειώνει την ικανότητα πολλαπλασιασμού των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου, όμως δεν οδηγεί σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Η μελέτη της μακροχρόνιας επίδρασης υπερωσμωμοριακών συνθηκών σε κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι υπό μελέτη στο εργαστήριό μας.","Intervertebral disc (IVD) is a fibrosus-cartilaginous tissue, which lies between the adjacent vertebral bodies of the spine and each one consists of the outer annulus fibrosus (AF), the transition zone and the central nucleus pulposus (NP). IVD contain a sparse cell population and abundant extracellular matrix (ECM), which is formed by a complex network of collagen fibers and proteoglycans. AF contains mainly collagen type I, while NP contains mainly collagen type II and proteoglycans, the main component of which is aggrecan. The high concentration of aggrecan contributes to the negatively charged ECM, which in combination with others (lack of vascularity, reduced nutrients and oxygen supply, reduced pH) contributes to a very unusual physicochemical environment of the IVD. High concentrated cations, mechanical forces and reduced hydration of the IVD lead to hyperosmotic conditions. More specifically, osmolality increases sharply from the outer AF to the central NP. NP osmolality ranges between 400 mOsm / kg H2O and 550 mOsm / kg H2O during a day, in contrast to most tissues where osmolality is constant at 300 mOsm / kg H2O. In the past we have observed a high percentage of senescent cells in degenerated or aged discs. We have also shown that exposure of IVD cells to high osmolality is genotoxic, i.e. it causes DNA damage, while a number of studies suggest that DNA damage can lead to Stress-Induced Premature Senescence (SIPS). In this regard, it has recently been reported that short-term exposure to hyperosmotic conditions can cause SIPS in rat NP cells in vitro. In the present study, we wanted to examine whether this phenomenon is repeated in bovine and human nucleus pulposus cells. The role of hyperosmotic stress on the viability of bovine and human NP cells was first examined. Cells’ proliferation declined in a dose-dependent manner, with increasing osmolality. Medium osmolality that exceeded the value of 600 mOsm / kg H2O was found to be cytotoxic. Then, the role of hyperosmotic stress on the proliferation of bovine and human NP cells was examined. Results showed that hyperosmotic stress significantly suppressed NP cell proliferation compared with normal conditions. NP cells that transferred from hyperosmotic to isosmotic conditions restore their proliferation ability, but not to its original levels. Next, the effects of the continuous exposure to hyperosmolality on NP cell senescence was investigated. NP cell senescence was evaluated by cell proliferation potency by the BrdU incorporation, senescence-associated β-galactosidase (SA-β-Gal) and senescence markers’ expression [cyclin dependent kinase inhibitors p21CIP1 / WAF1 and p16INK4A, metalloprotease 1 (MMP1), p38 MAPK and p53]. We used two protocols of cell exposure in hyperosomotic conditions: a short exposure (according to an already published protocol) and a long exposure. The results showed a decrease in cell proliferative capacity, which is largely reversible when cells return to normal conditions, a low rate of SA-β-Gal-positive NP cells, only a small up-regulation of p21 and p16 genes, lack of activation of p38 and p53 proteins-senescence markers, and only a significantly up-regulation of extracellular MMP1. In conclusion, the results of the present study showed that hypersmotic stress reduces the IVD NP cell proliferation rate, but does not promote SIPS. The study of the long-term effect of hyperosmotic conditions on NP disc cells is under research in our laboratory."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της γήρανσης των κυττάρων του μεσοσπονδύλιου δίσκου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντόγκα Χριστίνα","Ntogka Christina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι αποτελούν ινο-χόνδρινες δομές, οι οποίες παρεμβάλλονται μεταξύ των γειτονικών σωμάτων των σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης και κάθε δίσκος αποτελείται από τον εξωτερικό ινώδη δακτύλιο, τη μεταβατική ζώνη και τον κεντρικό πηκτοειδή πυρήνα. Οι δίσκοι περιέχουν αραιό πληθυσμό κυττάρων και άφθονη εξωκυττάρια μήτρα, η οποία σχηματίζεται από ένα περίπλοκο δίκτυο ινών κολλαγόνου και πρωτεογλυκανών. Στον ινώδη δακτύλιο περιέχεται κυρίως κολλαγόνο τύπου Ι, ενώ στον πηκτοειδή πυρήνα περιέχονται κυρίως κολλαγόνο τύπου ΙΙ και πρωτεογλυκάνες, με κύριο εκπρόσωπο την αγκρεκάνη. Η υψηλή συγκέντρωση της αγκρεκάνης συμβάλλει στο υψηλό αρνητικό φορτίο της εξωκυττάριας μήτρας, ένας παράγοντας που σε συνδυασμό με άλλους (έλλειψη αγγείωσης, μειωμένη παροχή θρεπτικών και οξυγόνου, μειωμένο pH) συμβάλλει στο ιδιαίτερο από φυσικοχημικής άποψης περιβάλλον του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η υψηλή συγκέντρωση των κατιόντων, οι μηχανικές δυνάμεις και η μειωμένη ενυδάτωση του δίσκου οδηγούν σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας. Πιο συγκεκριμένα, η ωσμωμοριακότητα αυξάνεται απότομα από τον εξωτερικό δακτύλιο προς τον πηκτοειδή πυρήνα, του οποίου η ωσμωμοριακότητα μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας από τα 400 mOsm / kg H2O μέχρι και τα 550 mOsm / kg H2O, σε αντίθεση με τους περισσότερους ιστούς όπου η ωσμωμοριακότητα είναι σταθερή στα 300 mOsm / kg H2O. Στο παρελθόν έχουμε δείξει ότι σε εκφυλισμένους και γηρασμένους μεσοσπονδύλιους δίσκους παρατηρείται υψηλό ποσοστό γηρασμένων κυττάρων. Από την άλλη, έχουμε επίσης δείξει ότι η έκθεση των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου σε υψηλή ωσμωμοριακότητα είναι γενωτοξική, δηλαδή προκαλεί βλάβες στο DNA, ενώ πλήθος μελετών συνηγορούν στο ότι η πρόκληση βλαβών στο DNA μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Σε αυτή την κατεύθυνση, έχει πρόσφατα αναφερθεί, ότι η βραχύχρονη έκθεση κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα αρουραίου σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας μπορεί να προκαλέσει πρόωρη κυτταρική γήρανση in vitro. Στην παρούσα εργασία, θελήσαμε να εξετάσουμε εάν το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται σε κύτταρα πηκτοειδούς πυρήνα βοός και ανθρώπου. Αρχικά μελετήθηκε η επίδραση του ωσμωτικού στρες στη βιωσιμότητα βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και βρέθηκε ότι καθώς αυξάνεται η ωσμωμοριακότητα του θρεπτικού μέσου από τα 300 έως και τα 600 mOsm / kg H2O, μειώνεται το ποσοστό επιβίωσης των κυττάρων, ενώ τιμές ωσμωμοριακότητας μεγαλύτερες των 600 mOsm / kg H2O καθίστανται κυτταροτοξικές. Ακολούθως, διερευνήθηκε η επαναλαμβανόμενη επίδραση του ωσμωτικού στρες στον πολλαπλασιασμό βόειων και ανθρώπινων κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα και παρατηρήθηκε ότι όταν τα κύτταρα εκτίθενται σε ωσμωτικό στρες παρουσιάζουν μειωμένη ικανότητα πολλαπλασιασμού σε σχέση με τις φυσιολογικές συνθήκες, ενώ όταν τα κύτταρα τοποθετηθούν και πάλι σε ισοωσμωτικό περιβάλλον, επαναφέρουν την ικανότητά τους για πολλαπλασιασμό, χωρίς όμως να την επαναφέρουν στα αρχικά της επίπεδα. Στη συνέχεια, διερευνήθηκε η πιθανότητα επαγωγής πρόωρης κυτταρικής γήρανσης μέσω επαναλαμβανόμενου και παρατεταμένου ωσμωτικού στρες στον πηκτοειδή πυρήνα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, χρησιμοποιώντας ως δείκτες την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού μέσω της ενσωμάτωσης βρωμοδεοξυουριδίνης, την ειδική της γήρανσης χρώση SA-β-Gal και την έκφραση μοριακών και βιοχημικών δεικτών της γήρανσης [δηλαδή τους αναστολείς των κυκλινοεξαρτώμενων κινασών p21CIP1/WAF1 και p16INK4Α, τη μεταλλοπρωτεάση 1 (MMP1) και τις πρωτεΐνες p38 MAPK και p53]. Εφαρμόστηκαν δύο πρωτόκολλα έκθεσης των κυττάρων σε συνθήκες υπερωσμωμοριακότητας: μία σύντομη έκθεση και μία μακροχρόνια έκθεση. Με τη χρήση και των δύο πρωτοκόλλων, παρατηρήθηκε μείωση της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων, η οποία είναι αναστρέψιμη σε μεγάλο βαθμό κατά την επαναφορά των κυττάρων σε φυσιολογικές συνθήκες, χαμηλό ποσοστό ενσωμάτωσης της χρώσης SA-β-Gal, μια μικρή μόνο αύξηση των επιπέδων έκφρασης των γονιδίων των αναστολέων του κυτταρικού κύκλου p21 και p16, απουσία ενεργοποίησης των πρωτεϊνών-δεικτών της κυτταρικής γήρανσης p38 MAPK και p53. Αύξηση παρατηρήθηκε μόνο στην έκφραση της μεταλλοπρωτεάσης MMP1. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι το ωσμωτικό στρες μειώνει την ικανότητα πολλαπλασιασμού των κυττάρων του πηκτοειδούς πυρήνα του δίσκου, όμως δεν οδηγεί σε πρόωρη κυτταρική γήρανση. Η μελέτη της μακροχρόνιας επίδρασης υπερωσμωμοριακών συνθηκών σε κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι υπό μελέτη στο εργαστήριό μας.","Intervertebral disc (IVD) is a fibrosus-cartilaginous tissue, which lies between the adjacent vertebral bodies of the spine and each one consists of the outer annulus fibrosus (AF), the transition zone and the central nucleus pulposus (NP). IVD contain a sparse cell population and abundant extracellular matrix (ECM), which is formed by a complex network of collagen fibers and proteoglycans. AF contains mainly collagen type I, while NP contains mainly collagen type II and proteoglycans, the main component of which is aggrecan. The high concentration of aggrecan contributes to the negatively charged ECM, which in combination with others (lack of vascularity, reduced nutrients and oxygen supply, reduced pH) contributes to a very unusual physicochemical environment of the IVD. High concentrated cations, mechanical forces and reduced hydration of the IVD lead to hyperosmotic conditions. More specifically, osmolality increases sharply from the outer AF to the central NP. NP osmolality ranges between 400 mOsm / kg H2O and 550 mOsm / kg H2O during a day, in contrast to most tissues where osmolality is constant at 300 mOsm / kg H2O. In the past we have observed a high percentage of senescent cells in degenerated or aged discs. We have also shown that exposure of IVD cells to high osmolality is genotoxic, i.e. it causes DNA damage, while a number of studies suggest that DNA damage can lead to Stress-Induced Premature Senescence (SIPS). In this regard, it has recently been reported that short-term exposure to hyperosmotic conditions can cause SIPS in rat NP cells in vitro. In the present study, we wanted to examine whether this phenomenon is repeated in bovine and human nucleus pulposus cells. The role of hyperosmotic stress on the viability of bovine and human NP cells was first examined. Cells’ proliferation declined in a dose-dependent manner, with increasing osmolality. Medium osmolality that exceeded the value of 600 mOsm / kg H2O was found to be cytotoxic. Then, the role of hyperosmotic stress on the proliferation of bovine and human NP cells was examined. Results showed that hyperosmotic stress significantly suppressed NP cell proliferation compared with normal conditions. NP cells that transferred from hyperosmotic to isosmotic conditions restore their proliferation ability, but not to its original levels. Next, the effects of the continuous exposure to hyperosmolality on NP cell senescence was investigated. NP cell senescence was evaluated by cell proliferation potency by the BrdU incorporation, senescence-associated β-galactosidase (SA-β-Gal) and senescence markers’ expression [cyclin dependent kinase inhibitors p21CIP1 / WAF1 and p16INK4A, metalloprotease 1 (MMP1), p38 MAPK and p53]. We used two protocols of cell exposure in hyperosomotic conditions: a short exposure (according to an already published protocol) and a long exposure. The results showed a decrease in cell proliferative capacity, which is largely reversible when cells return to normal conditions, a low rate of SA-β-Gal-positive NP cells, only a small up-regulation of p21 and p16 genes, lack of activation of p38 and p53 proteins-senescence markers, and only a significantly up-regulation of extracellular MMP1. In conclusion, the results of the present study showed that hypersmotic stress reduces the IVD NP cell proliferation rate, but does not promote SIPS. The study of the long-term effect of hyperosmotic conditions on NP disc cells is under research in our laboratory."],"dc:identifier":["uoadl:2932229","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932229"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μελέτη της γήρανσης των κυττάρων του μεσοσπονδύλιου δίσκου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:43Z"}