{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932299"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932299","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαχείριση οξείας παγκρεατίτιδας στο τμήμα επειγόντων περιστατικών","abstract":"Εισαγωγή: Η ετερογένεια στις κλινικές εκδηλώσεις και στην έκβαση της παγκρεατίτιδας αποτελούν τροχοπέδη στη δημιουργία κοινού αλγορίθμου αντιμετώπισης από την επιστημονική κοινότητα. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία διαμόρφωσης κατανοητών και εφαρμόσιμων συστάσεων για τη διάγνωση και αντιμετώπιση. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν, η συσχέτιση της διαχείρισης της οξείας παγκρεατίτιδας στο ΤΕΠ με την έκβαση της νόσου. Μέθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων Pubmed με λέξεις κλειδιά «οξεία παγκρεατίτιδα, διαχείριση, τμήμα επειγόντων περιστατικών». και συμπεριελήφθηκαν μελέτες παρατήρησης και τυχαιοποιημένες μελέτες σε ενήλικες , ενώ οι εξαιρέθηκαν κλινικές περιπτώσεις. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση προέκυψαν 13 μελέτες. Από αυτές οι 3 αφορούσαν τη διαγνωστική προσέγγιση της νόσου στο ΤΕΠ και συμπέραναν ότι η λιπάση αποτελεί την πιο αξιόπιστη δοκιμασία στη διάγνωση, ενώ η υπολογιστική τομογραφία κοιλίας δεν συνιστάται ως εξέταση ρουτίνας. Πέντε μελέτες διερεύνησαν τη χρησιμότητα των συστημάτων βαθμονόμησης βαρύτητας της νόσου, με το BISAP και HASP score να φαίνονται εξ ίσου αξιόπιστα με το APACHE II και RANSON score, αλλά να πλεονεκτούν στην ταχεία αξιολόγηση των ασθενών. Οι υπόλοιπες 5 μελέτησαν την ανάγκη για άμεση θεραπευτική/επεμβατική μέθοδο, με τον χρόνο επέμβασης από την έλευση στο ΤΕΠ να είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει την έκβαση της νόσου. Διαφαίνεται γενικά ότι η πρώιμη επεμβατική μέθοδος κερδίζει έδαφος στην ορθότερη αντιμετώπιση της νόσου. Συμπέρασμα: Στόχος λοιπόν είναι η αναζήτηση των πιο αποτελεσματικών μεθόδων αξιολόγησης για την εγκυρότερη πρόβλεψη των σοβαρών μορφών και την ορθότερη θεραπεία αυτών προς βελτίωση της επιβίωσης και ποιότητας ζωής.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ετερογένεια στις κλινικές εκδηλώσεις και στην έκβαση της παγκρεατίτιδας αποτελούν τροχοπέδη στη δημιουργία κοινού αλγορίθμου αντιμετώπισης από την επιστημονική κοινότητα. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία διαμόρφωσης κατανοητών και εφαρμόσιμων συστάσεων για τη διάγνωση και αντιμετώπιση. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν, η συσχέτιση της διαχείρισης της οξείας παγκρεατίτιδας στο ΤΕΠ με την έκβαση της νόσου. Μέθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων Pubmed με λέξεις κλειδιά «οξεία παγκρεατίτιδα, διαχείριση, τμήμα επειγόντων περιστατικών». και συμπεριελήφθηκαν μελέτες παρατήρησης και τυχαιοποιημένες μελέτες σε ενήλικες , ενώ οι εξαιρέθηκαν κλινικές περιπτώσεις. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση προέκυψαν 13 μελέτες. Από αυτές οι 3 αφορούσαν τη διαγνωστική προσέγγιση της νόσου στο ΤΕΠ και συμπέραναν ότι η λιπάση αποτελεί την πιο αξιόπιστη δοκιμασία στη διάγνωση, ενώ η υπολογιστική τομογραφία κοιλίας δεν συνιστάται ως εξέταση ρουτίνας. Πέντε μελέτες διερεύνησαν τη χρησιμότητα των συστημάτων βαθμονόμησης βαρύτητας της νόσου, με το BISAP και HASP score να φαίνονται εξ ίσου αξιόπιστα με το APACHE II και RANSON score, αλλά να πλεονεκτούν στην ταχεία αξιολόγηση των ασθενών. Οι υπόλοιπες 5 μελέτησαν την ανάγκη για άμεση θεραπευτική/επεμβατική μέθοδο, με τον χρόνο επέμβασης από την έλευση στο ΤΕΠ να είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει την έκβαση της νόσου. Διαφαίνεται γενικά ότι η πρώιμη επεμβατική μέθοδος κερδίζει έδαφος στην ορθότερη αντιμετώπιση της νόσου. Συμπέρασμα: Στόχος λοιπόν είναι η αναζήτηση των πιο αποτελεσματικών μεθόδων αξιολόγησης για την εγκυρότερη πρόβλεψη των σοβαρών μορφών και την ορθότερη θεραπεία αυτών προς βελτίωση της επιβίωσης και ποιότητας ζωής.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιάμπας Ιωάννης","Tsiampas Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:45Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932299"],"render_values":[{"text":"uoadl:2932299","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932299","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932299","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2932299","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιάμπας Ιωάννης","Tsiampas Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932299","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932299"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ετερογένεια στις κλινικές εκδηλώσεις και στην έκβαση της παγκρεατίτιδας αποτελούν τροχοπέδη στη δημιουργία κοινού αλγορίθμου αντιμετώπισης από την επιστημονική κοινότητα. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία διαμόρφωσης κατανοητών και εφαρμόσιμων συστάσεων για τη διάγνωση και αντιμετώπιση. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν, η συσχέτιση της διαχείρισης της οξείας παγκρεατίτιδας στο ΤΕΠ με την έκβαση της νόσου. Μέθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων Pubmed με λέξεις κλειδιά «οξεία παγκρεατίτιδα, διαχείριση, τμήμα επειγόντων περιστατικών». και συμπεριελήφθηκαν μελέτες παρατήρησης και τυχαιοποιημένες μελέτες σε ενήλικες , ενώ οι εξαιρέθηκαν κλινικές περιπτώσεις. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση προέκυψαν 13 μελέτες. Από αυτές οι 3 αφορούσαν τη διαγνωστική προσέγγιση της νόσου στο ΤΕΠ και συμπέραναν ότι η λιπάση αποτελεί την πιο αξιόπιστη δοκιμασία στη διάγνωση, ενώ η υπολογιστική τομογραφία κοιλίας δεν συνιστάται ως εξέταση ρουτίνας. Πέντε μελέτες διερεύνησαν τη χρησιμότητα των συστημάτων βαθμονόμησης βαρύτητας της νόσου, με το BISAP και HASP score να φαίνονται εξ ίσου αξιόπιστα με το APACHE II και RANSON score, αλλά να πλεονεκτούν στην ταχεία αξιολόγηση των ασθενών. Οι υπόλοιπες 5 μελέτησαν την ανάγκη για άμεση θεραπευτική/επεμβατική μέθοδο, με τον χρόνο επέμβασης από την έλευση στο ΤΕΠ να είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει την έκβαση της νόσου. Διαφαίνεται γενικά ότι η πρώιμη επεμβατική μέθοδος κερδίζει έδαφος στην ορθότερη αντιμετώπιση της νόσου. Συμπέρασμα: Στόχος λοιπόν είναι η αναζήτηση των πιο αποτελεσματικών μεθόδων αξιολόγησης για την εγκυρότερη πρόβλεψη των σοβαρών μορφών και την ορθότερη θεραπεία αυτών προς βελτίωση της επιβίωσης και ποιότητας ζωής.","Introduction: Heterogeneity in clinical manifestations and the outcome of pancreatitis constitutes an obstacle for the creation of a common treatment algorithm by the scientific community. This fact emphasizes the importance of formulating comprehensible and workable recommendations for diagnosis and treatment. The purpose of this study is to systematically review the management of cases of acute pancreatitis in Emergency Department (ED) and her correlation with outcome. Methods: Search the database Pubmed with keywords “acute pancreatitis, management, emergency department” and observational studies and randomized trials in adults were included, with the exception of case reports and conference extracts. Results: The search yielded 13 studies. Of these, 3 concerned the diagnostic approach of the disease in ED and concluded that lipase is the most reliable test in diagnosis, while computed tomography of the abdomen is not recommended as a routine examination. 5 out of 13 studies analyzed the usefulness of disease severity identification systems, with the BISAP and HASP score appearing as reliable as the APACHE II and RANSON score, but having an advantage in rapid patient evaluation. The last 5, studied the need for immediate therapeutic / invasive method, with the time of surgery from the arrival at the ED being decisive as it affects the outcome of the disease. It is generally seen that the early invasive method is gaining ground in the treatment of the disease. Conclusion: The main goal is to predict the most severe forms of the disease in order to receive the right (invasive or not) treatment to improve survival and quality of life."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαχείριση οξείας παγκρεατίτιδας στο τμήμα επειγόντων περιστατικών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιάμπας Ιωάννης","Tsiampas Ioannis"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ετερογένεια στις κλινικές εκδηλώσεις και στην έκβαση της παγκρεατίτιδας αποτελούν τροχοπέδη στη δημιουργία κοινού αλγορίθμου αντιμετώπισης από την επιστημονική κοινότητα. Αυτό υπογραμμίζει τη σημασία διαμόρφωσης κατανοητών και εφαρμόσιμων συστάσεων για τη διάγνωση και αντιμετώπιση. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν, η συσχέτιση της διαχείρισης της οξείας παγκρεατίτιδας στο ΤΕΠ με την έκβαση της νόσου. Μέθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων Pubmed με λέξεις κλειδιά «οξεία παγκρεατίτιδα, διαχείριση, τμήμα επειγόντων περιστατικών». και συμπεριελήφθηκαν μελέτες παρατήρησης και τυχαιοποιημένες μελέτες σε ενήλικες , ενώ οι εξαιρέθηκαν κλινικές περιπτώσεις. Αποτελέσματα: Από την αναζήτηση προέκυψαν 13 μελέτες. Από αυτές οι 3 αφορούσαν τη διαγνωστική προσέγγιση της νόσου στο ΤΕΠ και συμπέραναν ότι η λιπάση αποτελεί την πιο αξιόπιστη δοκιμασία στη διάγνωση, ενώ η υπολογιστική τομογραφία κοιλίας δεν συνιστάται ως εξέταση ρουτίνας. Πέντε μελέτες διερεύνησαν τη χρησιμότητα των συστημάτων βαθμονόμησης βαρύτητας της νόσου, με το BISAP και HASP score να φαίνονται εξ ίσου αξιόπιστα με το APACHE II και RANSON score, αλλά να πλεονεκτούν στην ταχεία αξιολόγηση των ασθενών. Οι υπόλοιπες 5 μελέτησαν την ανάγκη για άμεση θεραπευτική/επεμβατική μέθοδο, με τον χρόνο επέμβασης από την έλευση στο ΤΕΠ να είναι καθοριστικός καθώς επηρεάζει την έκβαση της νόσου. Διαφαίνεται γενικά ότι η πρώιμη επεμβατική μέθοδος κερδίζει έδαφος στην ορθότερη αντιμετώπιση της νόσου. Συμπέρασμα: Στόχος λοιπόν είναι η αναζήτηση των πιο αποτελεσματικών μεθόδων αξιολόγησης για την εγκυρότερη πρόβλεψη των σοβαρών μορφών και την ορθότερη θεραπεία αυτών προς βελτίωση της επιβίωσης και ποιότητας ζωής.","Introduction: Heterogeneity in clinical manifestations and the outcome of pancreatitis constitutes an obstacle for the creation of a common treatment algorithm by the scientific community. This fact emphasizes the importance of formulating comprehensible and workable recommendations for diagnosis and treatment. The purpose of this study is to systematically review the management of cases of acute pancreatitis in Emergency Department (ED) and her correlation with outcome. Methods: Search the database Pubmed with keywords “acute pancreatitis, management, emergency department” and observational studies and randomized trials in adults were included, with the exception of case reports and conference extracts. Results: The search yielded 13 studies. Of these, 3 concerned the diagnostic approach of the disease in ED and concluded that lipase is the most reliable test in diagnosis, while computed tomography of the abdomen is not recommended as a routine examination. 5 out of 13 studies analyzed the usefulness of disease severity identification systems, with the BISAP and HASP score appearing as reliable as the APACHE II and RANSON score, but having an advantage in rapid patient evaluation. The last 5, studied the need for immediate therapeutic / invasive method, with the time of surgery from the arrival at the ED being decisive as it affects the outcome of the disease. It is generally seen that the early invasive method is gaining ground in the treatment of the disease. Conclusion: The main goal is to predict the most severe forms of the disease in order to receive the right (invasive or not) treatment to improve survival and quality of life."],"dc:identifier":["uoadl:2932299","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932299"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαχείριση οξείας παγκρεατίτιδας στο τμήμα επειγόντων περιστατικών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:45Z"}