{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932702"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932702","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση επιβίωσης μεταξύ ασθενών διαφορετικής ηλικίας με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα: αναδρομική μελέτη κοορτής","abstract":"Εισαγωγή: Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως. Η πρόγνωση είναι δυσμενής λόγω της επιθετικής βιολογικής συμπεριφοράς της νόσου αλλά και των περιορισμένων – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – θεραπευτικών επιλογών, με τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης να μην υπερβαίνουν το 20%. Ο ΜΜΚΠ αποτελεί το 85% των περιστατικών καρκίνου πνεύμονα ενώ κατατάσσεται περαιτέρω σε τρείς κύριους ιστολογικούς τύπους (αδενοκαρκίνωμα, πλακώδες καρκίνωμα και καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα). Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους ασθενείς, με μέση ηλικία διάγνωσης τα 70 έτη. Εντούτοις, υπάρχει κι ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών που είναι νεότεροι των 50 ετών. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι νεότεροι σε ηλικία ασθενείς διαγιγνώσκονται συχνότερα σε προχωρημένη νόσο και κάποιες θεωρούν ότι παρουσιάζουν και επιθετικότερη συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός: Ο στόχος του προτεινόμενου ερευνητικού έργου είναι η διερεύνηση των κλινικών, ιστολογικών και μοριακών χαρακτηριστικών σε νέους ασθενείς ≤ 50 ετών και ηλικιωμένους ασθενείς >50 ετών, οι διαφορές τους και η πιθανή συσχέτιση τους με την συνολική επιβίωσή (OS) τους, το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και τις πιθανότητες για μετάλλαξη του γονιδίου EGFR. Υλικό και Μέθοδοι: Παρακολουθήθηκαν συνολικά 1242 ασθενείς ΜΜΚΠ από την ογκολογική μονάδα της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου «η Σωτηρία» για τα έτη 2014-2020. Καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα που ήταν ιστολογικά ή παθολογικά επιβεβαιωμένος, καθώς επίσης κι όλα τα δημογραφικά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Οι εκβάσεις που μελετήθηκαν ήταν η συνολική επιβίωση (Overall Survival) των ασθενών και στην συνέχεια ήταν η επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου (Progression Free Survival) και τα ποσοστά θετικού μοριακού ελέγχου για το γονίδιο EGFR. Εφαρμόστηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox και λογιστικής παλινδρόμησης, ανάλογα με την υπό μελέτη έκβαση , διορθώνοντας για διάφορους συγχυτικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Γενικότερα δεν βρέθηκε να διαφοροποιείται η συνολική επιβίωση των νέων από τους ηλικιωμένους. Την ίδια εικόνα είχαμε και για την επιβίωση ελεύθερης νόσου που ούτε εκεί εντοπίζεται κάποια στατιστική σημαντική διαφορά. Ωστόσο φαίνεται πως οι νέοι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να εντοπιστούν με θετικό μοριακό έλεγχο από ότι οι ηλικιωμένοι. Αναλυτικότερα, οι νέοι είχαν λιγότερο κίνδυνο κατά 20% για να πεθάνουν από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 0.703; 95% ΔΕ: 0.431-1.145), αποτέλεσμα που δεν ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.157). Οι γυναίκες είχαν κατά 23% λιγότερο κίνδυνο για να πεθάνουν από ότι οι ηλικιωμένες (ΛΚ = 0.774; 95% ΔΕ: 0.583-1.028; p-value = 0.077). Το Αδενοκαρκίνωμα εντοπίστηκε στους νέους (83.6%) περισσότερο από ότι στους ηλικιωμένους (55.3%), ενώ το Πλακώδες καρκίνωμα ήταν πιο κοινό στους ηλικιωμένους (35.3% vs 8.2%). Δεν εντοπίστηκε κάποια στατιστική σημαντική διαφορά στις δύο ηλικιακές ομάδες ως προς την σταδιοποίηση (p-value = 0.714) και τον αριθμό συμπτωμάτων (p-value = 0.349). Από την άλλη, οι ηλικιωμένοι είχαν 74% φορές λιγότερες πιθανότητες (OR = 0.264; 95% ΔΕ: 0.108-0.683) για να βρεθούν με EGFR(+) και το αποτέλεσμα ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.004). Τέλος για την επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου, οι νέοι είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο για εξέλιξη της νόσου κατά περίπου 20% από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 1.208; 95% ΔΕ: 0.782-1.865, p-value = 0.395 ). Συμπεράσματα: Σε αυτήν την μελέτη δείξαμε ότι δεν υπάρχει διαφοροποίηση ως προς την επιβίωση μεταξύ των νέων και των ηλικιωμένων ασθενών με ΜΜΚΠ. Ωστόσο, η περεταίρω διερεύνηση κρίνεται απαραίτητη ώστε να ληφθούν υπόψη και άλλοι εν δυνάμει συγχυτικοί παράγοντας όπως για παράδειγμα το ιστορικό καρκίνου στην οικογένεια.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως. Η πρόγνωση είναι δυσμενής λόγω της επιθετικής βιολογικής συμπεριφοράς της νόσου αλλά και των περιορισμένων – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – θεραπευτικών επιλογών, με τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης να μην υπερβαίνουν το 20%. Ο ΜΜΚΠ αποτελεί το 85% των περιστατικών καρκίνου πνεύμονα ενώ κατατάσσεται περαιτέρω σε τρείς κύριους ιστολογικούς τύπους (αδενοκαρκίνωμα, πλακώδες καρκίνωμα και καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα). Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους ασθενείς, με μέση ηλικία διάγνωσης τα 70 έτη. Εντούτοις, υπάρχει κι ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών που είναι νεότεροι των 50 ετών. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι νεότεροι σε ηλικία ασθενείς διαγιγνώσκονται συχνότερα σε προχωρημένη νόσο και κάποιες θεωρούν ότι παρουσιάζουν και επιθετικότερη συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός: Ο στόχος του προτεινόμενου ερευνητικού έργου είναι η διερεύνηση των κλινικών, ιστολογικών και μοριακών χαρακτηριστικών σε νέους ασθενείς ≤ 50 ετών και ηλικιωμένους ασθενείς &gt;50 ετών, οι διαφορές τους και η πιθανή συσχέτιση τους με την συνολική επιβίωσή (OS) τους, το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και τις πιθανότητες για μετάλλαξη του γονιδίου EGFR. Υλικό και Μέθοδοι: Παρακολουθήθηκαν συνολικά 1242 ασθενείς ΜΜΚΠ από την ογκολογική μονάδα της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου «η Σωτηρία» για τα έτη 2014-2020. Καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα που ήταν ιστολογικά ή παθολογικά επιβεβαιωμένος, καθώς επίσης κι όλα τα δημογραφικά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Οι εκβάσεις που μελετήθηκαν ήταν η συνολική επιβίωση (Overall Survival) των ασθενών και στην συνέχεια ήταν η επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου (Progression Free Survival) και τα ποσοστά θετικού μοριακού ελέγχου για το γονίδιο EGFR. Εφαρμόστηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox και λογιστικής παλινδρόμησης, ανάλογα με την υπό μελέτη έκβαση , διορθώνοντας για διάφορους συγχυτικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Γενικότερα δεν βρέθηκε να διαφοροποιείται η συνολική επιβίωση των νέων από τους ηλικιωμένους. Την ίδια εικόνα είχαμε και για την επιβίωση ελεύθερης νόσου που ούτε εκεί εντοπίζεται κάποια στατιστική σημαντική διαφορά. Ωστόσο φαίνεται πως οι νέοι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να εντοπιστούν με θετικό μοριακό έλεγχο από ότι οι ηλικιωμένοι. Αναλυτικότερα, οι νέοι είχαν λιγότερο κίνδυνο κατά 20% για να πεθάνουν από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 0.703; 95% ΔΕ: 0.431-1.145), αποτέλεσμα που δεν ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.157). Οι γυναίκες είχαν κατά 23% λιγότερο κίνδυνο για να πεθάνουν από ότι οι ηλικιωμένες (ΛΚ = 0.774; 95% ΔΕ: 0.583-1.028; p-value = 0.077). Το Αδενοκαρκίνωμα εντοπίστηκε στους νέους (83.6%) περισσότερο από ότι στους ηλικιωμένους (55.3%), ενώ το Πλακώδες καρκίνωμα ήταν πιο κοινό στους ηλικιωμένους (35.3% vs 8.2%). Δεν εντοπίστηκε κάποια στατιστική σημαντική διαφορά στις δύο ηλικιακές ομάδες ως προς την σταδιοποίηση (p-value = 0.714) και τον αριθμό συμπτωμάτων (p-value = 0.349). Από την άλλη, οι ηλικιωμένοι είχαν 74% φορές λιγότερες πιθανότητες (OR = 0.264; 95% ΔΕ: 0.108-0.683) για να βρεθούν με EGFR(+) και το αποτέλεσμα ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.004). Τέλος για την επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου, οι νέοι είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο για εξέλιξη της νόσου κατά περίπου 20% από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 1.208; 95% ΔΕ: 0.782-1.865, p-value = 0.395 ). Συμπεράσματα: Σε αυτήν την μελέτη δείξαμε ότι δεν υπάρχει διαφοροποίηση ως προς την επιβίωση μεταξύ των νέων και των ηλικιωμένων ασθενών με ΜΜΚΠ. Ωστόσο, η περεταίρω διερεύνηση κρίνεται απαραίτητη ώστε να ληφθούν υπόψη και άλλοι εν δυνάμει συγχυτικοί παράγοντας όπως για παράδειγμα το ιστορικό καρκίνου στην οικογένεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοσμίδης Δημήτριος","Kosmidis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:45Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932702"],"render_values":[{"text":"uoadl:2932702","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932702","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932702","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2932702","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοσμίδης Δημήτριος","Kosmidis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932702","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932702"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως. Η πρόγνωση είναι δυσμενής λόγω της επιθετικής βιολογικής συμπεριφοράς της νόσου αλλά και των περιορισμένων – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – θεραπευτικών επιλογών, με τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης να μην υπερβαίνουν το 20%. Ο ΜΜΚΠ αποτελεί το 85% των περιστατικών καρκίνου πνεύμονα ενώ κατατάσσεται περαιτέρω σε τρείς κύριους ιστολογικούς τύπους (αδενοκαρκίνωμα, πλακώδες καρκίνωμα και καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα). Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους ασθενείς, με μέση ηλικία διάγνωσης τα 70 έτη. Εντούτοις, υπάρχει κι ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών που είναι νεότεροι των 50 ετών. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι νεότεροι σε ηλικία ασθενείς διαγιγνώσκονται συχνότερα σε προχωρημένη νόσο και κάποιες θεωρούν ότι παρουσιάζουν και επιθετικότερη συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός: Ο στόχος του προτεινόμενου ερευνητικού έργου είναι η διερεύνηση των κλινικών, ιστολογικών και μοριακών χαρακτηριστικών σε νέους ασθενείς ≤ 50 ετών και ηλικιωμένους ασθενείς >50 ετών, οι διαφορές τους και η πιθανή συσχέτιση τους με την συνολική επιβίωσή (OS) τους, το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και τις πιθανότητες για μετάλλαξη του γονιδίου EGFR. Υλικό και Μέθοδοι: Παρακολουθήθηκαν συνολικά 1242 ασθενείς ΜΜΚΠ από την ογκολογική μονάδα της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου «η Σωτηρία» για τα έτη 2014-2020. Καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα που ήταν ιστολογικά ή παθολογικά επιβεβαιωμένος, καθώς επίσης κι όλα τα δημογραφικά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Οι εκβάσεις που μελετήθηκαν ήταν η συνολική επιβίωση (Overall Survival) των ασθενών και στην συνέχεια ήταν η επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου (Progression Free Survival) και τα ποσοστά θετικού μοριακού ελέγχου για το γονίδιο EGFR. Εφαρμόστηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox και λογιστικής παλινδρόμησης, ανάλογα με την υπό μελέτη έκβαση , διορθώνοντας για διάφορους συγχυτικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Γενικότερα δεν βρέθηκε να διαφοροποιείται η συνολική επιβίωση των νέων από τους ηλικιωμένους. Την ίδια εικόνα είχαμε και για την επιβίωση ελεύθερης νόσου που ούτε εκεί εντοπίζεται κάποια στατιστική σημαντική διαφορά. Ωστόσο φαίνεται πως οι νέοι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να εντοπιστούν με θετικό μοριακό έλεγχο από ότι οι ηλικιωμένοι. Αναλυτικότερα, οι νέοι είχαν λιγότερο κίνδυνο κατά 20% για να πεθάνουν από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 0.703; 95% ΔΕ: 0.431-1.145), αποτέλεσμα που δεν ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.157). Οι γυναίκες είχαν κατά 23% λιγότερο κίνδυνο για να πεθάνουν από ότι οι ηλικιωμένες (ΛΚ = 0.774; 95% ΔΕ: 0.583-1.028; p-value = 0.077). Το Αδενοκαρκίνωμα εντοπίστηκε στους νέους (83.6%) περισσότερο από ότι στους ηλικιωμένους (55.3%), ενώ το Πλακώδες καρκίνωμα ήταν πιο κοινό στους ηλικιωμένους (35.3% vs 8.2%). Δεν εντοπίστηκε κάποια στατιστική σημαντική διαφορά στις δύο ηλικιακές ομάδες ως προς την σταδιοποίηση (p-value = 0.714) και τον αριθμό συμπτωμάτων (p-value = 0.349). Από την άλλη, οι ηλικιωμένοι είχαν 74% φορές λιγότερες πιθανότητες (OR = 0.264; 95% ΔΕ: 0.108-0.683) για να βρεθούν με EGFR(+) και το αποτέλεσμα ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.004). Τέλος για την επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου, οι νέοι είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο για εξέλιξη της νόσου κατά περίπου 20% από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 1.208; 95% ΔΕ: 0.782-1.865, p-value = 0.395 ). Συμπεράσματα: Σε αυτήν την μελέτη δείξαμε ότι δεν υπάρχει διαφοροποίηση ως προς την επιβίωση μεταξύ των νέων και των ηλικιωμένων ασθενών με ΜΜΚΠ. Ωστόσο, η περεταίρω διερεύνηση κρίνεται απαραίτητη ώστε να ληφθούν υπόψη και άλλοι εν δυνάμει συγχυτικοί παράγοντας όπως για παράδειγμα το ιστορικό καρκίνου στην οικογένεια.","Introduction: Lung cancer is the most common cause of death from cancer worldwide. It is very difficult to make the prognosis for it, because it is a very harmful disease and the limited number- until now–of therapeutic solutions, having at the same time 5-year survival percentages not over 20%. The NSCLC constitutes the 85% of lung cancer incidents, while it can be divided in three main subtypes of lung cancer; Adenocarcinoma, Squamous Cell Lung Carcinoma and Large Cell Lung Carcinoma. It is more common on older adults with mean age at diagnosis to be the 70 years old. Nevertheless, there is an important small percent of patients who are younger than 50 years old. Studies have shown that younger patients are more frequently diagnosed with advanced stages of the disease and some of them make a notion of very aggressive disease. Purpose: The scope of this dissertation is to investigate the clinical, histological and molecular characteristics of young patient’s age less than 50 years old and older patients age over 50, find their differences and some associations with the Progression Free Survival (PFS), Overall Survival (OS) and the probabilities for mutation of the EGFR gene. Methods: Our study constitutes of 1242 patients with NSCLC from the oncological department of «Sotiria» Hospital during the period 2014-2020. All the cases of non-small cell lung cancers which were verified clinically or pathologically, where collected as well as the demographics and clinicopathological characteristics of these patients. We were interested in determining the Overall Survival of the patients and then to find the Progression Free Survival and the percentages for someone to be found with EGFR(+). We used Cox Proportional Hazards Models and Logistic Regression Models in each appropriate case, while we have adjusted for several confounding factors. Results: In general, we did not find any difference in overall survival between the two age groups. The same was true for the progression free survival where we did not find any statistical significant difference. Nevertheless, we found that young patients have higher probabilities than the older patients to be found with positive EGFR. Analytically, even if it was found that young patients have 20% less percentages to die from the older patients (HR = 0.703; 95% CI: 0.431-1.145) this result did not found statistically significant (p-value = 0.077). Statistically significant was found that women had 23% less hazard to die from the older patients (HR = 0.774; 95% CI: 0.583-1.028; p-value = 0.077). Adenocarcinoma was more common in young patients (83.6%) than in older patients (55.3%), while Squamous carcinoma was more common in older patients than young patients (35.3% vs 8.2%). There was not any statistically significance difference between the two age groups about the staging (p-value = 0.714) and the number of symptoms (p-value = 0.349). On the other hand, older patients had 74%lower chances (OR = 0.264; 95% CI: 0.108-0.683) to be found with EGFR(+) and this result was statistically significant (p-value = 0.004). Last but not least for the progression free survival, young patients had higher risk, around 20%, (HR = 1.208; 95% CI: 0.782-1.865) from the older patients, but this result was not statistically significant (p-value = 0.395). Conclusions: In this study we have shown that there is no significant difference in overall survival between the young versus older patients. Of course, we need to investigate more this relationship in the future and more studies are needed to be conducted."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση επιβίωσης μεταξύ ασθενών διαφορετικής ηλικίας με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα: αναδρομική μελέτη κοορτής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοσμίδης Δημήτριος","Kosmidis Dimitrios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι η συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως. Η πρόγνωση είναι δυσμενής λόγω της επιθετικής βιολογικής συμπεριφοράς της νόσου αλλά και των περιορισμένων – μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον – θεραπευτικών επιλογών, με τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης να μην υπερβαίνουν το 20%. Ο ΜΜΚΠ αποτελεί το 85% των περιστατικών καρκίνου πνεύμονα ενώ κατατάσσεται περαιτέρω σε τρείς κύριους ιστολογικούς τύπους (αδενοκαρκίνωμα, πλακώδες καρκίνωμα και καρκίνωμα από μεγάλα κύτταρα). Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένους ασθενείς, με μέση ηλικία διάγνωσης τα 70 έτη. Εντούτοις, υπάρχει κι ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών που είναι νεότεροι των 50 ετών. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι νεότεροι σε ηλικία ασθενείς διαγιγνώσκονται συχνότερα σε προχωρημένη νόσο και κάποιες θεωρούν ότι παρουσιάζουν και επιθετικότερη συμπεριφορά της νόσου. Σκοπός: Ο στόχος του προτεινόμενου ερευνητικού έργου είναι η διερεύνηση των κλινικών, ιστολογικών και μοριακών χαρακτηριστικών σε νέους ασθενείς ≤ 50 ετών και ηλικιωμένους ασθενείς >50 ετών, οι διαφορές τους και η πιθανή συσχέτιση τους με την συνολική επιβίωσή (OS) τους, το διάστημα ελεύθερο προόδου νόσου (PFS) και τις πιθανότητες για μετάλλαξη του γονιδίου EGFR. Υλικό και Μέθοδοι: Παρακολουθήθηκαν συνολικά 1242 ασθενείς ΜΜΚΠ από την ογκολογική μονάδα της Γ’ Παθολογικής Πανεπιστημιακής Κλινικής του νοσοκομείου «η Σωτηρία» για τα έτη 2014-2020. Καταγράφηκαν όλα τα περιστατικά μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα που ήταν ιστολογικά ή παθολογικά επιβεβαιωμένος, καθώς επίσης κι όλα τα δημογραφικά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Οι εκβάσεις που μελετήθηκαν ήταν η συνολική επιβίωση (Overall Survival) των ασθενών και στην συνέχεια ήταν η επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου (Progression Free Survival) και τα ποσοστά θετικού μοριακού ελέγχου για το γονίδιο EGFR. Εφαρμόστηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox και λογιστικής παλινδρόμησης, ανάλογα με την υπό μελέτη έκβαση , διορθώνοντας για διάφορους συγχυτικούς παράγοντες. Αποτελέσματα: Γενικότερα δεν βρέθηκε να διαφοροποιείται η συνολική επιβίωση των νέων από τους ηλικιωμένους. Την ίδια εικόνα είχαμε και για την επιβίωση ελεύθερης νόσου που ούτε εκεί εντοπίζεται κάποια στατιστική σημαντική διαφορά. Ωστόσο φαίνεται πως οι νέοι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να εντοπιστούν με θετικό μοριακό έλεγχο από ότι οι ηλικιωμένοι. Αναλυτικότερα, οι νέοι είχαν λιγότερο κίνδυνο κατά 20% για να πεθάνουν από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 0.703; 95% ΔΕ: 0.431-1.145), αποτέλεσμα που δεν ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.157). Οι γυναίκες είχαν κατά 23% λιγότερο κίνδυνο για να πεθάνουν από ότι οι ηλικιωμένες (ΛΚ = 0.774; 95% ΔΕ: 0.583-1.028; p-value = 0.077). Το Αδενοκαρκίνωμα εντοπίστηκε στους νέους (83.6%) περισσότερο από ότι στους ηλικιωμένους (55.3%), ενώ το Πλακώδες καρκίνωμα ήταν πιο κοινό στους ηλικιωμένους (35.3% vs 8.2%). Δεν εντοπίστηκε κάποια στατιστική σημαντική διαφορά στις δύο ηλικιακές ομάδες ως προς την σταδιοποίηση (p-value = 0.714) και τον αριθμό συμπτωμάτων (p-value = 0.349). Από την άλλη, οι ηλικιωμένοι είχαν 74% φορές λιγότερες πιθανότητες (OR = 0.264; 95% ΔΕ: 0.108-0.683) για να βρεθούν με EGFR(+) και το αποτέλεσμα ήταν στατιστικά σημαντικό (p-value = 0.004). Τέλος για την επιβίωση ελεύθερης προόδου νόσου, οι νέοι είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο για εξέλιξη της νόσου κατά περίπου 20% από τους ηλικιωμένους (ΛΚ = 1.208; 95% ΔΕ: 0.782-1.865, p-value = 0.395 ). Συμπεράσματα: Σε αυτήν την μελέτη δείξαμε ότι δεν υπάρχει διαφοροποίηση ως προς την επιβίωση μεταξύ των νέων και των ηλικιωμένων ασθενών με ΜΜΚΠ. Ωστόσο, η περεταίρω διερεύνηση κρίνεται απαραίτητη ώστε να ληφθούν υπόψη και άλλοι εν δυνάμει συγχυτικοί παράγοντας όπως για παράδειγμα το ιστορικό καρκίνου στην οικογένεια.","Introduction: Lung cancer is the most common cause of death from cancer worldwide. It is very difficult to make the prognosis for it, because it is a very harmful disease and the limited number- until now–of therapeutic solutions, having at the same time 5-year survival percentages not over 20%. The NSCLC constitutes the 85% of lung cancer incidents, while it can be divided in three main subtypes of lung cancer; Adenocarcinoma, Squamous Cell Lung Carcinoma and Large Cell Lung Carcinoma. It is more common on older adults with mean age at diagnosis to be the 70 years old. Nevertheless, there is an important small percent of patients who are younger than 50 years old. Studies have shown that younger patients are more frequently diagnosed with advanced stages of the disease and some of them make a notion of very aggressive disease. Purpose: The scope of this dissertation is to investigate the clinical, histological and molecular characteristics of young patient’s age less than 50 years old and older patients age over 50, find their differences and some associations with the Progression Free Survival (PFS), Overall Survival (OS) and the probabilities for mutation of the EGFR gene. Methods: Our study constitutes of 1242 patients with NSCLC from the oncological department of «Sotiria» Hospital during the period 2014-2020. All the cases of non-small cell lung cancers which were verified clinically or pathologically, where collected as well as the demographics and clinicopathological characteristics of these patients. We were interested in determining the Overall Survival of the patients and then to find the Progression Free Survival and the percentages for someone to be found with EGFR(+). We used Cox Proportional Hazards Models and Logistic Regression Models in each appropriate case, while we have adjusted for several confounding factors. Results: In general, we did not find any difference in overall survival between the two age groups. The same was true for the progression free survival where we did not find any statistical significant difference. Nevertheless, we found that young patients have higher probabilities than the older patients to be found with positive EGFR. Analytically, even if it was found that young patients have 20% less percentages to die from the older patients (HR = 0.703; 95% CI: 0.431-1.145) this result did not found statistically significant (p-value = 0.077). Statistically significant was found that women had 23% less hazard to die from the older patients (HR = 0.774; 95% CI: 0.583-1.028; p-value = 0.077). Adenocarcinoma was more common in young patients (83.6%) than in older patients (55.3%), while Squamous carcinoma was more common in older patients than young patients (35.3% vs 8.2%). There was not any statistically significance difference between the two age groups about the staging (p-value = 0.714) and the number of symptoms (p-value = 0.349). On the other hand, older patients had 74%lower chances (OR = 0.264; 95% CI: 0.108-0.683) to be found with EGFR(+) and this result was statistically significant (p-value = 0.004). Last but not least for the progression free survival, young patients had higher risk, around 20%, (HR = 1.208; 95% CI: 0.782-1.865) from the older patients, but this result was not statistically significant (p-value = 0.395). Conclusions: In this study we have shown that there is no significant difference in overall survival between the young versus older patients. Of course, we need to investigate more this relationship in the future and more studies are needed to be conducted."],"dc:identifier":["uoadl:2932702","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932702"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση επιβίωσης μεταξύ ασθενών διαφορετικής ηλικίας με μη-μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα: αναδρομική μελέτη κοορτής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:45Z"}