{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932969"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932969","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θεραπευτική Προσέγγιση Εγκαυμάτων 2ου βαθμού με Φυσικά Προϊόντα","abstract":"Εισαγωγή – Σκοπός: Η επούλωση των εγκαυμάτων αποτελεί επιστημονική πρόκληση καθότι υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τον μηχανισμό επουλώσεως και την θεραπεία αυτών. Σημαντικός παράγων για την επούλωση των εγκαυμάτων είναι η θεραπευτική αντιμετώπιση αμέσως μετά την πρόκληση αυτών. Στο πλαίσιο αυτό σε εγκαύματα 2ου βαθμού εξετάστηκαν σάκχαρα όπως η δεξτρόζη και το μέλι καθώς και φυσικά προϊόντα περιέχοντα πολυσακχαρίτες και πρωτεΐνες. Υλικά και μέθοδοι: Στα πειράματα χρησιμοποιήθηκαν άτριχοι, θηλυκοί μύες τύπου SKH-2 μαύρου και καφέ χρώματος και ηλικίας 2-7 μηνών. Προκλήθηκε έγκαυμα 2ου βαθμού με τη χρήση μεταλλικής σφραγίδας εμβαπτισμένης σε νερό θερμοκρασίας 69 ± 2 °C, η οποία εφαρμόστηκε στη ράχη των μυών για 10 δευτερόλεπτα. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 5-6 ζώων και ελέγχθηκε η δράση πηκτωμάτων με μέλι σε συγκεντρώσεις 0,3%, 1%, 10%, 50% και 70%. Παράλληλα, εξετάστηκε η δράση πηκτωμάτων με δεξτρόζη σε συγκεντρώσεις 0,01%, 0,1% και 5%. Στη συνέχεια εξετάστηκε η επουλωτική δράση πηκτωμάτων που περιείχαν 10% λευκό του αυγού, 10% γύρη μελισσών, 0,5% υδατικού εκχυλίσματος ισοπόδου 10%, 1,5% ουλβάνη (ουλβάνη), 1,5% φουκοειδίνη (φουκοειδίνη) και 1,5% καραγεννάνη.. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 7 ζώων. Σε όλα τα πειράματα γινόταν άπαξ καθημερινή επάλειψη με το αντίστοιχο σκεύασμα θεραπείας και επίδεση της περιοχής. Πριν την πρόκληση του εγκαύματος και στο τέλος του πειράματος ελήφθησαν μετρήσεις πάχους, άδηλης απώλειας ύδατος, ενυδάτωσης και ερυθρότητας του δέρματος των μυών. Κατά τη διάρκεια του πειράματος έγινε λήψη φωτογραφιών και εκτίμηση της φλεγμονής του δέρματος με μέτρηση της αιμοσφαιρίνης και του εμβαδού της πληγής με την ειδική 3D κάμερα τύπου Antera. Στο τέλος του κάθε πειράματος τα ζώα θυσιάστηκαν και ελήφθησαν τμήματα δέρματος για ιστοπαθολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Η κλινική εικόνα, η φωτοτεκμηρίωση, η μείωση του εμβαδού της εγκαυματικής επιφάνειας σε συνδυασμό με την ιστοπαθολογική αξιολόγηση έδειξαν ότι συνολικά το πήκτωμα δεξτρόζης 0,01% και το πήκτωμα ουλβάνης 1,5% προωθούν σημαντικά την επουλωτική διαδικασία. Λιγότερο σημαντική δράση έδειξαν η φουκοειδίνη, η καραγενάνη και το ισόποδο. Αντιθέτως η επουλωτική δράση των πηκτωμάτων με βάση το μέλι ρείκι δεν υπήρξε σημαντική. Σε επόμενο στάδιο αξίζει να μελετηθεί η αποτελεσματικότητα πηκτωμάτων ουλβάνης σε διάφορες συγκεντρώσεις με σκοπό την εύρεση της βέλτιστης δόσης. Ακόμη, θα ήταν ενδιαφέρον να εξεταστεί η συνεργιστική δράση πηκτωμάτων δεξτρόζης ή/και ουλβάνης με τους πολυσακχαρίτες φουκοειδίνη και καραγενάνη.","abstract_html":"Εισαγωγή – Σκοπός: Η επούλωση των εγκαυμάτων αποτελεί επιστημονική πρόκληση καθότι υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τον μηχανισμό επουλώσεως και την θεραπεία αυτών. Σημαντικός παράγων για την επούλωση των εγκαυμάτων είναι η θεραπευτική αντιμετώπιση αμέσως μετά την πρόκληση αυτών. Στο πλαίσιο αυτό σε εγκαύματα 2ου βαθμού εξετάστηκαν σάκχαρα όπως η δεξτρόζη και το μέλι καθώς και φυσικά προϊόντα περιέχοντα πολυσακχαρίτες και πρωτεΐνες. Υλικά και μέθοδοι: Στα πειράματα χρησιμοποιήθηκαν άτριχοι, θηλυκοί μύες τύπου SKH-2 μαύρου και καφέ χρώματος και ηλικίας 2-7 μηνών. Προκλήθηκε έγκαυμα 2ου βαθμού με τη χρήση μεταλλικής σφραγίδας εμβαπτισμένης σε νερό θερμοκρασίας 69 ± 2 °C, η οποία εφαρμόστηκε στη ράχη των μυών για 10 δευτερόλεπτα. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 5-6 ζώων και ελέγχθηκε η δράση πηκτωμάτων με μέλι σε συγκεντρώσεις 0,3%, 1%, 10%, 50% και 70%. Παράλληλα, εξετάστηκε η δράση πηκτωμάτων με δεξτρόζη σε συγκεντρώσεις 0,01%, 0,1% και 5%. Στη συνέχεια εξετάστηκε η επουλωτική δράση πηκτωμάτων που περιείχαν 10% λευκό του αυγού, 10% γύρη μελισσών, 0,5% υδατικού εκχυλίσματος ισοπόδου 10%, 1,5% ουλβάνη (ουλβάνη), 1,5% φουκοειδίνη (φουκοειδίνη) και 1,5% καραγεννάνη.. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 7 ζώων. Σε όλα τα πειράματα γινόταν άπαξ καθημερινή επάλειψη με το αντίστοιχο σκεύασμα θεραπείας και επίδεση της περιοχής. Πριν την πρόκληση του εγκαύματος και στο τέλος του πειράματος ελήφθησαν μετρήσεις πάχους, άδηλης απώλειας ύδατος, ενυδάτωσης και ερυθρότητας του δέρματος των μυών. Κατά τη διάρκεια του πειράματος έγινε λήψη φωτογραφιών και εκτίμηση της φλεγμονής του δέρματος με μέτρηση της αιμοσφαιρίνης και του εμβαδού της πληγής με την ειδική 3D κάμερα τύπου Antera. Στο τέλος του κάθε πειράματος τα ζώα θυσιάστηκαν και ελήφθησαν τμήματα δέρματος για ιστοπαθολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Η κλινική εικόνα, η φωτοτεκμηρίωση, η μείωση του εμβαδού της εγκαυματικής επιφάνειας σε συνδυασμό με την ιστοπαθολογική αξιολόγηση έδειξαν ότι συνολικά το πήκτωμα δεξτρόζης 0,01% και το πήκτωμα ουλβάνης 1,5% προωθούν σημαντικά την επουλωτική διαδικασία. Λιγότερο σημαντική δράση έδειξαν η φουκοειδίνη, η καραγενάνη και το ισόποδο. Αντιθέτως η επουλωτική δράση των πηκτωμάτων με βάση το μέλι ρείκι δεν υπήρξε σημαντική. Σε επόμενο στάδιο αξίζει να μελετηθεί η αποτελεσματικότητα πηκτωμάτων ουλβάνης σε διάφορες συγκεντρώσεις με σκοπό την εύρεση της βέλτιστης δόσης. Ακόμη, θα ήταν ενδιαφέρον να εξεταστεί η συνεργιστική δράση πηκτωμάτων δεξτρόζης ή/και ουλβάνης με τους πολυσακχαρίτες φουκοειδίνη και καραγενάνη.","abstract_has_math":false,"creators":["Ιωαννίδου Βάια","Ioannidou Vaia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:47Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932969"],"render_values":[{"text":"uoadl:2932969","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932969","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932969","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2932969","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ιωαννίδου Βάια","Ioannidou Vaia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932969","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932969"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή – Σκοπός: Η επούλωση των εγκαυμάτων αποτελεί επιστημονική πρόκληση καθότι υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τον μηχανισμό επουλώσεως και την θεραπεία αυτών. Σημαντικός παράγων για την επούλωση των εγκαυμάτων είναι η θεραπευτική αντιμετώπιση αμέσως μετά την πρόκληση αυτών. Στο πλαίσιο αυτό σε εγκαύματα 2ου βαθμού εξετάστηκαν σάκχαρα όπως η δεξτρόζη και το μέλι καθώς και φυσικά προϊόντα περιέχοντα πολυσακχαρίτες και πρωτεΐνες. Υλικά και μέθοδοι: Στα πειράματα χρησιμοποιήθηκαν άτριχοι, θηλυκοί μύες τύπου SKH-2 μαύρου και καφέ χρώματος και ηλικίας 2-7 μηνών. Προκλήθηκε έγκαυμα 2ου βαθμού με τη χρήση μεταλλικής σφραγίδας εμβαπτισμένης σε νερό θερμοκρασίας 69 ± 2 °C, η οποία εφαρμόστηκε στη ράχη των μυών για 10 δευτερόλεπτα. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 5-6 ζώων και ελέγχθηκε η δράση πηκτωμάτων με μέλι σε συγκεντρώσεις 0,3%, 1%, 10%, 50% και 70%. Παράλληλα, εξετάστηκε η δράση πηκτωμάτων με δεξτρόζη σε συγκεντρώσεις 0,01%, 0,1% και 5%. Στη συνέχεια εξετάστηκε η επουλωτική δράση πηκτωμάτων που περιείχαν 10% λευκό του αυγού, 10% γύρη μελισσών, 0,5% υδατικού εκχυλίσματος ισοπόδου 10%, 1,5% ουλβάνη (ουλβάνη), 1,5% φουκοειδίνη (φουκοειδίνη) και 1,5% καραγεννάνη.. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 7 ζώων. Σε όλα τα πειράματα γινόταν άπαξ καθημερινή επάλειψη με το αντίστοιχο σκεύασμα θεραπείας και επίδεση της περιοχής. Πριν την πρόκληση του εγκαύματος και στο τέλος του πειράματος ελήφθησαν μετρήσεις πάχους, άδηλης απώλειας ύδατος, ενυδάτωσης και ερυθρότητας του δέρματος των μυών. Κατά τη διάρκεια του πειράματος έγινε λήψη φωτογραφιών και εκτίμηση της φλεγμονής του δέρματος με μέτρηση της αιμοσφαιρίνης και του εμβαδού της πληγής με την ειδική 3D κάμερα τύπου Antera. Στο τέλος του κάθε πειράματος τα ζώα θυσιάστηκαν και ελήφθησαν τμήματα δέρματος για ιστοπαθολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Η κλινική εικόνα, η φωτοτεκμηρίωση, η μείωση του εμβαδού της εγκαυματικής επιφάνειας σε συνδυασμό με την ιστοπαθολογική αξιολόγηση έδειξαν ότι συνολικά το πήκτωμα δεξτρόζης 0,01% και το πήκτωμα ουλβάνης 1,5% προωθούν σημαντικά την επουλωτική διαδικασία. Λιγότερο σημαντική δράση έδειξαν η φουκοειδίνη, η καραγενάνη και το ισόποδο. Αντιθέτως η επουλωτική δράση των πηκτωμάτων με βάση το μέλι ρείκι δεν υπήρξε σημαντική. Σε επόμενο στάδιο αξίζει να μελετηθεί η αποτελεσματικότητα πηκτωμάτων ουλβάνης σε διάφορες συγκεντρώσεις με σκοπό την εύρεση της βέλτιστης δόσης. Ακόμη, θα ήταν ενδιαφέρον να εξεταστεί η συνεργιστική δράση πηκτωμάτων δεξτρόζης ή/και ουλβάνης με τους πολυσακχαρίτες φουκοειδίνη και καραγενάνη.","Introduction - Objective: Burn healing is an ongoing scientific challenge. There are unanswered questions about the healing mechanism and treatment of burns. Immediate treatment after their induction is of high importance. In this context, sugars such as dextrose and honey as well as natural products containing polysaccharides and proteins were examined on second degree burns. Materials and methods: For the experiments, hairless, female SKH-2 type mice of black and brown colour, aged 2-7 months were used. Second-degree burns were caused by using a metal stamp immersed in water at 69 ± 2 °C, which was then applied to the back of the mice for 10 seconds. The mice were divided into groups of 5-6 and the activity of the honey gels was tested at concentrations of 0.3%, 1%, 10%, 50% and 70%. At the same time, the effect of dextrose gels at concentrations of 0.01%, 0.1% and 5% was examined. This was followed by an experiment to study the activity of raw materials containing proteins and polysaccharides. The mice were divided into groups of 7 and gels containing 10% egg white, 10% bee pollen, 0.5% aqueous isopod extract, 1.5% ulvan, 1.5% fucoidan and 1.5% carrageenan were tested. The gels were applied on a daily basis to the burn area, which was then covered. Before the induction of the burn and at the end of the experiment, measurements of skin thickness, transepidermal water loss, hydration and redness of the mice’s skin were performed. During the experiment, photos were taken and the inflammation was estimated by measuring the haemoglobin levels with the Antera 3D skin analysis camera. At the end of each experiment, the animals were sacrificed and skin sections from the burn site were collected for histopathological evaluation. Results - Conclusions: The clinical assessment, photo documentation and reduction of the burn area combined with the histopathological evaluation showed that the dextrose gel 0.01% and the ulvan gel 1.5% enhanced the healing process. In contrast, the healing effect of honey-based gels was not significant. The optimal dose of ulvan as well as the combination of dextrose and the polysaccharides ulvan, fucoidan and carrageenan, requires further investigation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θεραπευτική Προσέγγιση Εγκαυμάτων 2ου βαθμού με Φυσικά Προϊόντα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ιωαννίδου Βάια","Ioannidou Vaia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή – Σκοπός: Η επούλωση των εγκαυμάτων αποτελεί επιστημονική πρόκληση καθότι υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τον μηχανισμό επουλώσεως και την θεραπεία αυτών. Σημαντικός παράγων για την επούλωση των εγκαυμάτων είναι η θεραπευτική αντιμετώπιση αμέσως μετά την πρόκληση αυτών. Στο πλαίσιο αυτό σε εγκαύματα 2ου βαθμού εξετάστηκαν σάκχαρα όπως η δεξτρόζη και το μέλι καθώς και φυσικά προϊόντα περιέχοντα πολυσακχαρίτες και πρωτεΐνες. Υλικά και μέθοδοι: Στα πειράματα χρησιμοποιήθηκαν άτριχοι, θηλυκοί μύες τύπου SKH-2 μαύρου και καφέ χρώματος και ηλικίας 2-7 μηνών. Προκλήθηκε έγκαυμα 2ου βαθμού με τη χρήση μεταλλικής σφραγίδας εμβαπτισμένης σε νερό θερμοκρασίας 69 ± 2 °C, η οποία εφαρμόστηκε στη ράχη των μυών για 10 δευτερόλεπτα. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 5-6 ζώων και ελέγχθηκε η δράση πηκτωμάτων με μέλι σε συγκεντρώσεις 0,3%, 1%, 10%, 50% και 70%. Παράλληλα, εξετάστηκε η δράση πηκτωμάτων με δεξτρόζη σε συγκεντρώσεις 0,01%, 0,1% και 5%. Στη συνέχεια εξετάστηκε η επουλωτική δράση πηκτωμάτων που περιείχαν 10% λευκό του αυγού, 10% γύρη μελισσών, 0,5% υδατικού εκχυλίσματος ισοπόδου 10%, 1,5% ουλβάνη (ουλβάνη), 1,5% φουκοειδίνη (φουκοειδίνη) και 1,5% καραγεννάνη.. Οι μύες χωρίστηκαν σε ομάδες των 7 ζώων. Σε όλα τα πειράματα γινόταν άπαξ καθημερινή επάλειψη με το αντίστοιχο σκεύασμα θεραπείας και επίδεση της περιοχής. Πριν την πρόκληση του εγκαύματος και στο τέλος του πειράματος ελήφθησαν μετρήσεις πάχους, άδηλης απώλειας ύδατος, ενυδάτωσης και ερυθρότητας του δέρματος των μυών. Κατά τη διάρκεια του πειράματος έγινε λήψη φωτογραφιών και εκτίμηση της φλεγμονής του δέρματος με μέτρηση της αιμοσφαιρίνης και του εμβαδού της πληγής με την ειδική 3D κάμερα τύπου Antera. Στο τέλος του κάθε πειράματος τα ζώα θυσιάστηκαν και ελήφθησαν τμήματα δέρματος για ιστοπαθολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα- Συμπεράσματα: Η κλινική εικόνα, η φωτοτεκμηρίωση, η μείωση του εμβαδού της εγκαυματικής επιφάνειας σε συνδυασμό με την ιστοπαθολογική αξιολόγηση έδειξαν ότι συνολικά το πήκτωμα δεξτρόζης 0,01% και το πήκτωμα ουλβάνης 1,5% προωθούν σημαντικά την επουλωτική διαδικασία. Λιγότερο σημαντική δράση έδειξαν η φουκοειδίνη, η καραγενάνη και το ισόποδο. Αντιθέτως η επουλωτική δράση των πηκτωμάτων με βάση το μέλι ρείκι δεν υπήρξε σημαντική. Σε επόμενο στάδιο αξίζει να μελετηθεί η αποτελεσματικότητα πηκτωμάτων ουλβάνης σε διάφορες συγκεντρώσεις με σκοπό την εύρεση της βέλτιστης δόσης. Ακόμη, θα ήταν ενδιαφέρον να εξεταστεί η συνεργιστική δράση πηκτωμάτων δεξτρόζης ή/και ουλβάνης με τους πολυσακχαρίτες φουκοειδίνη και καραγενάνη.","Introduction - Objective: Burn healing is an ongoing scientific challenge. There are unanswered questions about the healing mechanism and treatment of burns. Immediate treatment after their induction is of high importance. In this context, sugars such as dextrose and honey as well as natural products containing polysaccharides and proteins were examined on second degree burns. Materials and methods: For the experiments, hairless, female SKH-2 type mice of black and brown colour, aged 2-7 months were used. Second-degree burns were caused by using a metal stamp immersed in water at 69 ± 2 °C, which was then applied to the back of the mice for 10 seconds. The mice were divided into groups of 5-6 and the activity of the honey gels was tested at concentrations of 0.3%, 1%, 10%, 50% and 70%. At the same time, the effect of dextrose gels at concentrations of 0.01%, 0.1% and 5% was examined. This was followed by an experiment to study the activity of raw materials containing proteins and polysaccharides. The mice were divided into groups of 7 and gels containing 10% egg white, 10% bee pollen, 0.5% aqueous isopod extract, 1.5% ulvan, 1.5% fucoidan and 1.5% carrageenan were tested. The gels were applied on a daily basis to the burn area, which was then covered. Before the induction of the burn and at the end of the experiment, measurements of skin thickness, transepidermal water loss, hydration and redness of the mice’s skin were performed. During the experiment, photos were taken and the inflammation was estimated by measuring the haemoglobin levels with the Antera 3D skin analysis camera. At the end of each experiment, the animals were sacrificed and skin sections from the burn site were collected for histopathological evaluation. Results - Conclusions: The clinical assessment, photo documentation and reduction of the burn area combined with the histopathological evaluation showed that the dextrose gel 0.01% and the ulvan gel 1.5% enhanced the healing process. In contrast, the healing effect of honey-based gels was not significant. The optimal dose of ulvan as well as the combination of dextrose and the polysaccharides ulvan, fucoidan and carrageenan, requires further investigation."],"dc:identifier":["uoadl:2932969","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932969"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Θεραπευτική Προσέγγιση Εγκαυμάτων 2ου βαθμού με Φυσικά Προϊόντα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:47Z"}