{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932974"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2932974","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εμβρυική αναιμία – Εμβρυικός ύδρωπας","abstract":"Με τον όρο εμβρυική αναιμία δηλώνουμε οποιαδήποτε έλλειψη σε ποσότητα ή ποιότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων στην εμβρυική κυκλοφορία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ως γνωστόν είναι τα κύτταρα εκείνα του αίματος που μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς και τα όργανα του εμβρύου. Καθώς η ποσότητα της αιμοσφαιρίνης στην εμβρυική κυκλοφορία αυξάνει κατά την διάρκεια της κύησης δεν υπάρχει απόλυτος αριθμός που να ορίζει το κατώτατο όριο αιμοσφαιρίνης κάτω από το οποίο αναφερόμαστε σε αναιμία. Υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί σύμφωνα με τους οποίους η αναιμία ορίζεται με βάση την απόκλιση αιμοσφαιρίνης από το μέσο όρο για την ηλικία κύησης (GA) ή με βάση τα πολλαπλάσια του μέσου όρου ( MoM ). Όπως με όλες σχεδόν τις καταστάσεις η εμβρυική αναιμία μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Στην περίπτωση της σοβαρής αναιμίας η καρδιά του εμβρύου εργάζεται σκληρότερα για να αντιρροπήσει την υποοξυγόνωση των ιστών με αποτέλεσμα σε μια χρόνια τέτοια κατάσταση την καρδιακή ανεπάρκεια, αύξηση της πίεσης στο φλεβικό σύστημα λόγω παρακώλυσης παροχέτευσης του φλεβικού και λεμφικού δικτύου και σε εξαγγείωση τελικά υγρού στον τρίτο χώρο ( ύδρωπας). Εμβρυϊκός ύδρωπας (Hydrops fetalis) ορίστηκε ως η παθολογική συσσώρευση υπερβολικού υγρού εντός δύο ή περισσότερων εμβρυϊκών διαμερισμάτων. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να ανιχνευθούν υπερηχογραφικά και συμπεριλαμβάνουν οίδημα κρανίου και δέρματος (πάχος δέρματος > από 5mm), ασκίτης, υπεζωκοτική συλλογή, περικαρδιακή συλλογή, παρουσία πολυϋδραμνίου (δείκτης αμνιακού υγρού > από 25cm ή μέγιστος κάθετος θύλακας 8cm) και πάχυνση του πλακούντα (≥4cm στο 2ο τρίμηνο και ≥6cm στο 3ο τρίμηνο). Με βάση την υποκείμενη αιτία, ο ύδρωπας ταξινομείται είτε ως άνοσος είτε ως μη-άνοσος. Ο άνοσος ύδρωπας αναφέρεται σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες η υποκείμενη κατάσταση οφείλεται σε εμβρυϊκή αναιμία που αναπτύσσεται από αλλοανοσοποίηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων (RBC). Ο όρος μη-ανοσος ύδρωπας χαρακτηρίζει όλες εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχει ένδειξη ασυμβατότητας μεταξύ μητρικού και εμβρυϊκού αίματος, ως προς το αντιγονικό σύστημα Rhesus ή και άλλα σπανιότερα.","abstract_html":"Με τον όρο εμβρυική αναιμία δηλώνουμε οποιαδήποτε έλλειψη σε ποσότητα ή ποιότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων στην εμβρυική κυκλοφορία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ως γνωστόν είναι τα κύτταρα εκείνα του αίματος που μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς και τα όργανα του εμβρύου. Καθώς η ποσότητα της αιμοσφαιρίνης στην εμβρυική κυκλοφορία αυξάνει κατά την διάρκεια της κύησης δεν υπάρχει απόλυτος αριθμός που να ορίζει το κατώτατο όριο αιμοσφαιρίνης κάτω από το οποίο αναφερόμαστε σε αναιμία. Υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί σύμφωνα με τους οποίους η αναιμία ορίζεται με βάση την απόκλιση αιμοσφαιρίνης από το μέσο όρο για την ηλικία κύησης (GA) ή με βάση τα πολλαπλάσια του μέσου όρου ( MoM ). Όπως με όλες σχεδόν τις καταστάσεις η εμβρυική αναιμία μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Στην περίπτωση της σοβαρής αναιμίας η καρδιά του εμβρύου εργάζεται σκληρότερα για να αντιρροπήσει την υποοξυγόνωση των ιστών με αποτέλεσμα σε μια χρόνια τέτοια κατάσταση την καρδιακή ανεπάρκεια, αύξηση της πίεσης στο φλεβικό σύστημα λόγω παρακώλυσης παροχέτευσης του φλεβικού και λεμφικού δικτύου και σε εξαγγείωση τελικά υγρού στον τρίτο χώρο ( ύδρωπας). Εμβρυϊκός ύδρωπας (Hydrops fetalis) ορίστηκε ως η παθολογική συσσώρευση υπερβολικού υγρού εντός δύο ή περισσότερων εμβρυϊκών διαμερισμάτων. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να ανιχνευθούν υπερηχογραφικά και συμπεριλαμβάνουν οίδημα κρανίου και δέρματος (πάχος δέρματος &gt; από 5mm), ασκίτης, υπεζωκοτική συλλογή, περικαρδιακή συλλογή, παρουσία πολυϋδραμνίου (δείκτης αμνιακού υγρού &gt; από 25cm ή μέγιστος κάθετος θύλακας 8cm) και πάχυνση του πλακούντα (≥4cm στο 2ο τρίμηνο και ≥6cm στο 3ο τρίμηνο). Με βάση την υποκείμενη αιτία, ο ύδρωπας ταξινομείται είτε ως άνοσος είτε ως μη-άνοσος. Ο άνοσος ύδρωπας αναφέρεται σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες η υποκείμενη κατάσταση οφείλεται σε εμβρυϊκή αναιμία που αναπτύσσεται από αλλοανοσοποίηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων (RBC). Ο όρος μη-ανοσος ύδρωπας χαρακτηρίζει όλες εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχει ένδειξη ασυμβατότητας μεταξύ μητρικού και εμβρυϊκού αίματος, ως προς το αντιγονικό σύστημα Rhesus ή και άλλα σπανιότερα.","abstract_has_math":false,"creators":["Δρακάκης Ιωάννης","Drakakis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932974"],"render_values":[{"text":"uoadl:2932974","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932974","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932974","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2932974","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δρακάκης Ιωάννης","Drakakis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2932974","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932974"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με τον όρο εμβρυική αναιμία δηλώνουμε οποιαδήποτε έλλειψη σε ποσότητα ή ποιότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων στην εμβρυική κυκλοφορία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ως γνωστόν είναι τα κύτταρα εκείνα του αίματος που μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς και τα όργανα του εμβρύου. Καθώς η ποσότητα της αιμοσφαιρίνης στην εμβρυική κυκλοφορία αυξάνει κατά την διάρκεια της κύησης δεν υπάρχει απόλυτος αριθμός που να ορίζει το κατώτατο όριο αιμοσφαιρίνης κάτω από το οποίο αναφερόμαστε σε αναιμία. Υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί σύμφωνα με τους οποίους η αναιμία ορίζεται με βάση την απόκλιση αιμοσφαιρίνης από το μέσο όρο για την ηλικία κύησης (GA) ή με βάση τα πολλαπλάσια του μέσου όρου ( MoM ). Όπως με όλες σχεδόν τις καταστάσεις η εμβρυική αναιμία μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Στην περίπτωση της σοβαρής αναιμίας η καρδιά του εμβρύου εργάζεται σκληρότερα για να αντιρροπήσει την υποοξυγόνωση των ιστών με αποτέλεσμα σε μια χρόνια τέτοια κατάσταση την καρδιακή ανεπάρκεια, αύξηση της πίεσης στο φλεβικό σύστημα λόγω παρακώλυσης παροχέτευσης του φλεβικού και λεμφικού δικτύου και σε εξαγγείωση τελικά υγρού στον τρίτο χώρο ( ύδρωπας). Εμβρυϊκός ύδρωπας (Hydrops fetalis) ορίστηκε ως η παθολογική συσσώρευση υπερβολικού υγρού εντός δύο ή περισσότερων εμβρυϊκών διαμερισμάτων. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να ανιχνευθούν υπερηχογραφικά και συμπεριλαμβάνουν οίδημα κρανίου και δέρματος (πάχος δέρματος > από 5mm), ασκίτης, υπεζωκοτική συλλογή, περικαρδιακή συλλογή, παρουσία πολυϋδραμνίου (δείκτης αμνιακού υγρού > από 25cm ή μέγιστος κάθετος θύλακας 8cm) και πάχυνση του πλακούντα (≥4cm στο 2ο τρίμηνο και ≥6cm στο 3ο τρίμηνο). Με βάση την υποκείμενη αιτία, ο ύδρωπας ταξινομείται είτε ως άνοσος είτε ως μη-άνοσος. Ο άνοσος ύδρωπας αναφέρεται σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες η υποκείμενη κατάσταση οφείλεται σε εμβρυϊκή αναιμία που αναπτύσσεται από αλλοανοσοποίηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων (RBC). Ο όρος μη-ανοσος ύδρωπας χαρακτηρίζει όλες εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχει ένδειξη ασυμβατότητας μεταξύ μητρικού και εμβρυϊκού αίματος, ως προς το αντιγονικό σύστημα Rhesus ή και άλλα σπανιότερα.","The term fetal anemia states any deficiency in the quantity or quality of red blood cells in the fetal circulation. It is a relatively rare but serious condition. An immune‐related cause is most common, involving red‐blood‐cell (RBC) alloimmunization, followed by non‐immune causes, such as parvovirus B19 infection and, more rarely, hemoglobinopathies, fetomaternal hemorrhage (FMH) and monochorionic twin complications, among others. Several advances have been made in the diagnosis and treatment of fetal anemia. High‐resolution ultrasound now permits accurate, non‐invasive screening by measurement of the middle cerebral artery peak systolic velocity (MCA‐PSV), replacing serial amniocenteses for fetal anemia screening. Refinement of fetal blood sampling (FBS) and intrauterine transfusion (IUT) techniques has resulted in close to 90% survival of anemic fetuses, with very good long‐term neurodevelopmental outcomes. In this review, we discuss the most common etiologies of fetal anemia, current screening and diagnostic tools, management of fetal anemia, including FBS/IUT techniques and associated risks and benefits, as well as short‐ and long‐term outcomes following IUT."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εμβρυική αναιμία – Εμβρυικός ύδρωπας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δρακάκης Ιωάννης","Drakakis Ioannis"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Με τον όρο εμβρυική αναιμία δηλώνουμε οποιαδήποτε έλλειψη σε ποσότητα ή ποιότητα ερυθρών αιμοσφαιρίων στην εμβρυική κυκλοφορία. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια ως γνωστόν είναι τα κύτταρα εκείνα του αίματος που μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς και τα όργανα του εμβρύου. Καθώς η ποσότητα της αιμοσφαιρίνης στην εμβρυική κυκλοφορία αυξάνει κατά την διάρκεια της κύησης δεν υπάρχει απόλυτος αριθμός που να ορίζει το κατώτατο όριο αιμοσφαιρίνης κάτω από το οποίο αναφερόμαστε σε αναιμία. Υπάρχουν διαφορετικοί ορισμοί σύμφωνα με τους οποίους η αναιμία ορίζεται με βάση την απόκλιση αιμοσφαιρίνης από το μέσο όρο για την ηλικία κύησης (GA) ή με βάση τα πολλαπλάσια του μέσου όρου ( MoM ). Όπως με όλες σχεδόν τις καταστάσεις η εμβρυική αναιμία μπορεί να κυμαίνεται από ήπια έως σοβαρή. Στην περίπτωση της σοβαρής αναιμίας η καρδιά του εμβρύου εργάζεται σκληρότερα για να αντιρροπήσει την υποοξυγόνωση των ιστών με αποτέλεσμα σε μια χρόνια τέτοια κατάσταση την καρδιακή ανεπάρκεια, αύξηση της πίεσης στο φλεβικό σύστημα λόγω παρακώλυσης παροχέτευσης του φλεβικού και λεμφικού δικτύου και σε εξαγγείωση τελικά υγρού στον τρίτο χώρο ( ύδρωπας). Εμβρυϊκός ύδρωπας (Hydrops fetalis) ορίστηκε ως η παθολογική συσσώρευση υπερβολικού υγρού εντός δύο ή περισσότερων εμβρυϊκών διαμερισμάτων. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να ανιχνευθούν υπερηχογραφικά και συμπεριλαμβάνουν οίδημα κρανίου και δέρματος (πάχος δέρματος > από 5mm), ασκίτης, υπεζωκοτική συλλογή, περικαρδιακή συλλογή, παρουσία πολυϋδραμνίου (δείκτης αμνιακού υγρού > από 25cm ή μέγιστος κάθετος θύλακας 8cm) και πάχυνση του πλακούντα (≥4cm στο 2ο τρίμηνο και ≥6cm στο 3ο τρίμηνο). Με βάση την υποκείμενη αιτία, ο ύδρωπας ταξινομείται είτε ως άνοσος είτε ως μη-άνοσος. Ο άνοσος ύδρωπας αναφέρεται σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες η υποκείμενη κατάσταση οφείλεται σε εμβρυϊκή αναιμία που αναπτύσσεται από αλλοανοσοποίηση των ερυθρών αιμοσφαιρίων (RBC). Ο όρος μη-ανοσος ύδρωπας χαρακτηρίζει όλες εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχει ένδειξη ασυμβατότητας μεταξύ μητρικού και εμβρυϊκού αίματος, ως προς το αντιγονικό σύστημα Rhesus ή και άλλα σπανιότερα.","The term fetal anemia states any deficiency in the quantity or quality of red blood cells in the fetal circulation. It is a relatively rare but serious condition. An immune‐related cause is most common, involving red‐blood‐cell (RBC) alloimmunization, followed by non‐immune causes, such as parvovirus B19 infection and, more rarely, hemoglobinopathies, fetomaternal hemorrhage (FMH) and monochorionic twin complications, among others. Several advances have been made in the diagnosis and treatment of fetal anemia. High‐resolution ultrasound now permits accurate, non‐invasive screening by measurement of the middle cerebral artery peak systolic velocity (MCA‐PSV), replacing serial amniocenteses for fetal anemia screening. Refinement of fetal blood sampling (FBS) and intrauterine transfusion (IUT) techniques has resulted in close to 90% survival of anemic fetuses, with very good long‐term neurodevelopmental outcomes. In this review, we discuss the most common etiologies of fetal anemia, current screening and diagnostic tools, management of fetal anemia, including FBS/IUT techniques and associated risks and benefits, as well as short‐ and long‐term outcomes following IUT."],"dc:identifier":["uoadl:2932974","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2932974"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εμβρυική αναιμία – Εμβρυικός ύδρωπας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:47Z"}