{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2933287"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2933287","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποδοτικότητα της μετάγγισης αιμοπεταλίων σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία","abstract":"Η θρομβοπενία είναι πολύ συχνό εύρημα σε ασθενείς που πάσχουν από αιματολογικό νεόπλασμα και μπορεί να οφείλεται σε πολλαπλές αιτίες με αποτέλεσμα οι ασθενείς αυτοί να τίθενται σε αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας. Η αιτία της θρομβοπενίας συχνά είναι πολυπαραγοντική και μπορεί να οφείλεται τόσο στο ίδιο το αιματολογικό νόσημα όσο και στη θεραπεία αυτού ή στις επιπλοκές της θεραπείας του. Εκτός από την αιτιολογική αντιμετώπιση της θρομβοπενίας σκόπιμη είναι η μείωση του αιμορραγικού κινδύνου, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως με την προφυλακτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Παρόλα αυτά ένα σημαντικό ποσοστό των μεταγγίσεων αυτών χαρακτηρίζεται μη αποδοτικό καθώς αποτυγχάνει να αυξήσει την τιμή των αιμοπεταλίων του ασθενή ικανοποιητικά. Αρκετοί παράγοντες έχουν συσχετιστεί με την αναποτελεσματική μετάγγιση αιμοπεταλίων συχνότερα με μη ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. λοιμώξεις, σπληνομεγαλία, ΔΕΠ κ.α. και σπανιότερα με ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα, HLA ανοσοποίηση κ.α. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης αιμοπεταλίων έχουν χρησιμοποιηθεί μια πληθώρα δεικτών, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία στην επιστημονική κοινότητα με αποτέλεσμα ο ορισμός της ανθεκτικότητας στη μετάγγιση αιμοπεταλίων να παραμένει σχετικά θολός. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν προοπτικά περιπτώσεις μεταγγίσεων αιμοπεταλίων αφαίρεσης σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν στην Αιματολογική – Λεμφωμάτων κλινική και Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών (Μ.Μ.Μ.Ο.) του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός». Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της επίπτωσης της μη αποδοτικής μετάγγισης αιμοπεταλίων στους ασθενείς αυτούς, η καταγραφή των επεισοδίων μείζονας αιμορραγίας και η συσχέτιση με γνωστούς παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης διορθωμένης προσαύξησης υπολογιζόμενος μία ώρα μετά τη χορήγηση αιμοπεταλίων αφαίρεσης. Στη μελέτη συμμετείχαν 41 ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από οξεία μυελογενή λευχαιμία σε ποσοστό 53.7% (22/41), μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο σε ποσοστό 17.1% (7/41), οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία σε ποσοστό 17.1% (7/41), μη Hodgkin λέμφωμα σε ποστοστό 7.3% (3/41), χρόνια μυελογενή λευχαιμία σε βλαστική εκτροπή σε ποσοστό 2.4% (1/41) και πολλαπλό μυέλωμα σε ποσοστό 2.4% (1/41). Το 80.5% (33/41) είχε λάβει εντατική χημειοθεραπεία, το 17.1% (7/41) είχε λάβει υπομεθυλιωτικό παράγοντα και το 22% (9/41) είχε υποβληθεί σε αλλογενή μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Η πλειοψηφία των ασθενών ανέφερε ιστορικό μετάγγισης με μη λευκαφαιρεμένα προϊόντα αίματος [58.5% (24/41)]. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 94 μεταγγίσεις αιμοπεταλίων αφαίρεσης από τις οποίες μόνο 56.4% (53/94) ήταν επιτυχείς. Συνολικά καταγράφηκε πυρετός σε ποσοστό 29.2% (26/89), λοίμωξη σε ποσοστό 38.6% (34/88), διάχυτη ενδαγγειακή πήξη σε ποσοστό 8.5% (8/94), σπληνομεγαλία σε ποσοστό 5.3% (5/94), χορήγηση αντιοβιοτικών φαρμάκων σε ποσοστό 60% (45/76) και μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα σε ποσοστό 26.7% (24/90) των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων. Οι διαφορές στη συχνότητα των παραπάνω δεν ήταν στατιστικά σημαντικές ανάμεσα στους ασθενείς που είχαν αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων και σε αυτούς που δεν είχαν λόγω του μικρού στατιστικού δείγματος. Σε κανέναν ασθενή της μελέτης δεν παρατηρήθηκε μείζονα αιμορραγία. Συμπερασματικά, η μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στους ασθενείς αυτούς και συνήθως συνυπάρχουν πολλαπλοί παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση.","abstract_html":"Η θρομβοπενία είναι πολύ συχνό εύρημα σε ασθενείς που πάσχουν από αιματολογικό νεόπλασμα και μπορεί να οφείλεται σε πολλαπλές αιτίες με αποτέλεσμα οι ασθενείς αυτοί να τίθενται σε αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας. Η αιτία της θρομβοπενίας συχνά είναι πολυπαραγοντική και μπορεί να οφείλεται τόσο στο ίδιο το αιματολογικό νόσημα όσο και στη θεραπεία αυτού ή στις επιπλοκές της θεραπείας του. Εκτός από την αιτιολογική αντιμετώπιση της θρομβοπενίας σκόπιμη είναι η μείωση του αιμορραγικού κινδύνου, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως με την προφυλακτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Παρόλα αυτά ένα σημαντικό ποσοστό των μεταγγίσεων αυτών χαρακτηρίζεται μη αποδοτικό καθώς αποτυγχάνει να αυξήσει την τιμή των αιμοπεταλίων του ασθενή ικανοποιητικά. Αρκετοί παράγοντες έχουν συσχετιστεί με την αναποτελεσματική μετάγγιση αιμοπεταλίων συχνότερα με μη ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. λοιμώξεις, σπληνομεγαλία, ΔΕΠ κ.α. και σπανιότερα με ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα, HLA ανοσοποίηση κ.α. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης αιμοπεταλίων έχουν χρησιμοποιηθεί μια πληθώρα δεικτών, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία στην επιστημονική κοινότητα με αποτέλεσμα ο ορισμός της ανθεκτικότητας στη μετάγγιση αιμοπεταλίων να παραμένει σχετικά θολός. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν προοπτικά περιπτώσεις μεταγγίσεων αιμοπεταλίων αφαίρεσης σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν στην Αιματολογική – Λεμφωμάτων κλινική και Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών (Μ.Μ.Μ.Ο.) του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός». Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της επίπτωσης της μη αποδοτικής μετάγγισης αιμοπεταλίων στους ασθενείς αυτούς, η καταγραφή των επεισοδίων μείζονας αιμορραγίας και η συσχέτιση με γνωστούς παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης διορθωμένης προσαύξησης υπολογιζόμενος μία ώρα μετά τη χορήγηση αιμοπεταλίων αφαίρεσης. Στη μελέτη συμμετείχαν 41 ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από οξεία μυελογενή λευχαιμία σε ποσοστό 53.7% (22/41), μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο σε ποσοστό 17.1% (7/41), οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία σε ποσοστό 17.1% (7/41), μη Hodgkin λέμφωμα σε ποστοστό 7.3% (3/41), χρόνια μυελογενή λευχαιμία σε βλαστική εκτροπή σε ποσοστό 2.4% (1/41) και πολλαπλό μυέλωμα σε ποσοστό 2.4% (1/41). Το 80.5% (33/41) είχε λάβει εντατική χημειοθεραπεία, το 17.1% (7/41) είχε λάβει υπομεθυλιωτικό παράγοντα και το 22% (9/41) είχε υποβληθεί σε αλλογενή μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Η πλειοψηφία των ασθενών ανέφερε ιστορικό μετάγγισης με μη λευκαφαιρεμένα προϊόντα αίματος [58.5% (24/41)]. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 94 μεταγγίσεις αιμοπεταλίων αφαίρεσης από τις οποίες μόνο 56.4% (53/94) ήταν επιτυχείς. Συνολικά καταγράφηκε πυρετός σε ποσοστό 29.2% (26/89), λοίμωξη σε ποσοστό 38.6% (34/88), διάχυτη ενδαγγειακή πήξη σε ποσοστό 8.5% (8/94), σπληνομεγαλία σε ποσοστό 5.3% (5/94), χορήγηση αντιοβιοτικών φαρμάκων σε ποσοστό 60% (45/76) και μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα σε ποσοστό 26.7% (24/90) των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων. Οι διαφορές στη συχνότητα των παραπάνω δεν ήταν στατιστικά σημαντικές ανάμεσα στους ασθενείς που είχαν αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων και σε αυτούς που δεν είχαν λόγω του μικρού στατιστικού δείγματος. Σε κανέναν ασθενή της μελέτης δεν παρατηρήθηκε μείζονα αιμορραγία. Συμπερασματικά, η μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στους ασθενείς αυτούς και συνήθως συνυπάρχουν πολλαπλοί παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μέλλιος Ζώης","Mellios Zois"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:47Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2933287"],"render_values":[{"text":"uoadl:2933287","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933287","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933287","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2933287","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μέλλιος Ζώης","Mellios Zois"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2933287","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933287"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θρομβοπενία είναι πολύ συχνό εύρημα σε ασθενείς που πάσχουν από αιματολογικό νεόπλασμα και μπορεί να οφείλεται σε πολλαπλές αιτίες με αποτέλεσμα οι ασθενείς αυτοί να τίθενται σε αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας. Η αιτία της θρομβοπενίας συχνά είναι πολυπαραγοντική και μπορεί να οφείλεται τόσο στο ίδιο το αιματολογικό νόσημα όσο και στη θεραπεία αυτού ή στις επιπλοκές της θεραπείας του. Εκτός από την αιτιολογική αντιμετώπιση της θρομβοπενίας σκόπιμη είναι η μείωση του αιμορραγικού κινδύνου, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως με την προφυλακτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Παρόλα αυτά ένα σημαντικό ποσοστό των μεταγγίσεων αυτών χαρακτηρίζεται μη αποδοτικό καθώς αποτυγχάνει να αυξήσει την τιμή των αιμοπεταλίων του ασθενή ικανοποιητικά. Αρκετοί παράγοντες έχουν συσχετιστεί με την αναποτελεσματική μετάγγιση αιμοπεταλίων συχνότερα με μη ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. λοιμώξεις, σπληνομεγαλία, ΔΕΠ κ.α. και σπανιότερα με ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα, HLA ανοσοποίηση κ.α. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης αιμοπεταλίων έχουν χρησιμοποιηθεί μια πληθώρα δεικτών, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία στην επιστημονική κοινότητα με αποτέλεσμα ο ορισμός της ανθεκτικότητας στη μετάγγιση αιμοπεταλίων να παραμένει σχετικά θολός. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν προοπτικά περιπτώσεις μεταγγίσεων αιμοπεταλίων αφαίρεσης σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν στην Αιματολογική – Λεμφωμάτων κλινική και Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών (Μ.Μ.Μ.Ο.) του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός». Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της επίπτωσης της μη αποδοτικής μετάγγισης αιμοπεταλίων στους ασθενείς αυτούς, η καταγραφή των επεισοδίων μείζονας αιμορραγίας και η συσχέτιση με γνωστούς παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης διορθωμένης προσαύξησης υπολογιζόμενος μία ώρα μετά τη χορήγηση αιμοπεταλίων αφαίρεσης. Στη μελέτη συμμετείχαν 41 ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από οξεία μυελογενή λευχαιμία σε ποσοστό 53.7% (22/41), μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο σε ποσοστό 17.1% (7/41), οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία σε ποσοστό 17.1% (7/41), μη Hodgkin λέμφωμα σε ποστοστό 7.3% (3/41), χρόνια μυελογενή λευχαιμία σε βλαστική εκτροπή σε ποσοστό 2.4% (1/41) και πολλαπλό μυέλωμα σε ποσοστό 2.4% (1/41). Το 80.5% (33/41) είχε λάβει εντατική χημειοθεραπεία, το 17.1% (7/41) είχε λάβει υπομεθυλιωτικό παράγοντα και το 22% (9/41) είχε υποβληθεί σε αλλογενή μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Η πλειοψηφία των ασθενών ανέφερε ιστορικό μετάγγισης με μη λευκαφαιρεμένα προϊόντα αίματος [58.5% (24/41)]. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 94 μεταγγίσεις αιμοπεταλίων αφαίρεσης από τις οποίες μόνο 56.4% (53/94) ήταν επιτυχείς. Συνολικά καταγράφηκε πυρετός σε ποσοστό 29.2% (26/89), λοίμωξη σε ποσοστό 38.6% (34/88), διάχυτη ενδαγγειακή πήξη σε ποσοστό 8.5% (8/94), σπληνομεγαλία σε ποσοστό 5.3% (5/94), χορήγηση αντιοβιοτικών φαρμάκων σε ποσοστό 60% (45/76) και μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα σε ποσοστό 26.7% (24/90) των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων. Οι διαφορές στη συχνότητα των παραπάνω δεν ήταν στατιστικά σημαντικές ανάμεσα στους ασθενείς που είχαν αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων και σε αυτούς που δεν είχαν λόγω του μικρού στατιστικού δείγματος. Σε κανέναν ασθενή της μελέτης δεν παρατηρήθηκε μείζονα αιμορραγία. Συμπερασματικά, η μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στους ασθενείς αυτούς και συνήθως συνυπάρχουν πολλαπλοί παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση.","Thrombocytopenia is encountered frequently in patients with hematological neoplasms and can be attributed to multiple causes leading to an increased risk for hemorrhage. Thrombocytopenia might be caused by the malignancy itself or the treatment given and the subsequent adverse events. Besides treating the cause of thrombocytopenia, the reduction of the hemorrhagic risk with prophylactic platelet transfusions is of vital importance. Nevertheless, a large proportion of these prophylactic platelet transfusions fails to achieve sufficient platelet increments and different factors have been correlated with this failure. Mostly non immune causes such as infection, splenomegaly, DIC etc and to a lesser extent immune causes such as major ABO mismatch, HLA alloimmunization etc have been linked to this phenomenon. A handful of formulas and cutoffs have been used from different investigators to evaluate the success of platelet transfusion and as a result the exact definition of platelet transfusion refractoriness remains elusive. In the current study, transfusions of aphaeresis platelets to patients with hematologic neoplasms treated within Hematology – Lymphoma Clinic and Bone Marrow Transplantation Unit of Evaggelismos General Hospital of Athens were recorded in a forward manner. The aim of this study was to record the incidence of failed platelet transfusions, major hemorrhagic events and the statistical correlation with known causes of platelet refractoriness. The corrected count increment 1-hour after platelet transfusion was employed to evaluate the success of the procedure. In the the current study 41 patients were enrolled of which 53.7% (22/41) were diagnosed with acute myeloid leukiemia, 17.1% (7/41) with myelodysplastic syndrome, 17.1% (7/41) with acute lymphoblastic leukemia, 7.3% (3/41) with non Hodgkin lymphoma, 2.4% (1/41) with chronic myelogenous leukemia in blastic crisis and 2.4% (1/41) with multiple myeloma. Moreover, 80.5% (33/41) had been treated with intensive chemotherapy, 17.1% (7/41) with hypomethylating agent and 22% (9/41) had undergone allogeneic stem cell transplantation. The majority of the patients [58.5% (24/41)] had a history of transfusion with non leucodepleted blood product. In total, 94 aphaeresis platelet transfusions were performed out of which only 56.4% (53/94) were successful. Fever was recorded in 29.2% (26/89) of the cases, infection in 38.6% (34/88), DIC in 8.5% (8/94), splenomegaly in 5.3% (5/94), antibiotic usage in 60% (45/76) and major ABO mismatch in 26.7% (24/90). The differences in the incidence of the above between the patients that had a successful platelet transfusion and those without were not statistically significant due to the small statistical sample. No major hemorrhagic events were recorded. In conclusion, platelet transfusion failure is a frequent outcome in this population of patients where multiple factors related to platelet refractoriness are often present."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποδοτικότητα της μετάγγισης αιμοπεταλίων σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μέλλιος Ζώης","Mellios Zois"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η θρομβοπενία είναι πολύ συχνό εύρημα σε ασθενείς που πάσχουν από αιματολογικό νεόπλασμα και μπορεί να οφείλεται σε πολλαπλές αιτίες με αποτέλεσμα οι ασθενείς αυτοί να τίθενται σε αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας. Η αιτία της θρομβοπενίας συχνά είναι πολυπαραγοντική και μπορεί να οφείλεται τόσο στο ίδιο το αιματολογικό νόσημα όσο και στη θεραπεία αυτού ή στις επιπλοκές της θεραπείας του. Εκτός από την αιτιολογική αντιμετώπιση της θρομβοπενίας σκόπιμη είναι η μείωση του αιμορραγικού κινδύνου, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως με την προφυλακτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Παρόλα αυτά ένα σημαντικό ποσοστό των μεταγγίσεων αυτών χαρακτηρίζεται μη αποδοτικό καθώς αποτυγχάνει να αυξήσει την τιμή των αιμοπεταλίων του ασθενή ικανοποιητικά. Αρκετοί παράγοντες έχουν συσχετιστεί με την αναποτελεσματική μετάγγιση αιμοπεταλίων συχνότερα με μη ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. λοιμώξεις, σπληνομεγαλία, ΔΕΠ κ.α. και σπανιότερα με ανοσολογικούς μηχανισμούς π.χ. μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα, HLA ανοσοποίηση κ.α. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης αιμοπεταλίων έχουν χρησιμοποιηθεί μια πληθώρα δεικτών, χωρίς να υπάρχει ομοφωνία στην επιστημονική κοινότητα με αποτέλεσμα ο ορισμός της ανθεκτικότητας στη μετάγγιση αιμοπεταλίων να παραμένει σχετικά θολός. Στην παρούσα μελέτη καταγράφηκαν προοπτικά περιπτώσεις μεταγγίσεων αιμοπεταλίων αφαίρεσης σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν στην Αιματολογική – Λεμφωμάτων κλινική και Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών (Μ.Μ.Μ.Ο.) του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός». Στόχος της μελέτης ήταν η καταγραφή της επίπτωσης της μη αποδοτικής μετάγγισης αιμοπεταλίων στους ασθενείς αυτούς, η καταγραφή των επεισοδίων μείζονας αιμορραγίας και η συσχέτιση με γνωστούς παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων. Για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μετάγγισης χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης διορθωμένης προσαύξησης υπολογιζόμενος μία ώρα μετά τη χορήγηση αιμοπεταλίων αφαίρεσης. Στη μελέτη συμμετείχαν 41 ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από οξεία μυελογενή λευχαιμία σε ποσοστό 53.7% (22/41), μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο σε ποσοστό 17.1% (7/41), οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία σε ποσοστό 17.1% (7/41), μη Hodgkin λέμφωμα σε ποστοστό 7.3% (3/41), χρόνια μυελογενή λευχαιμία σε βλαστική εκτροπή σε ποσοστό 2.4% (1/41) και πολλαπλό μυέλωμα σε ποσοστό 2.4% (1/41). Το 80.5% (33/41) είχε λάβει εντατική χημειοθεραπεία, το 17.1% (7/41) είχε λάβει υπομεθυλιωτικό παράγοντα και το 22% (9/41) είχε υποβληθεί σε αλλογενή μεταμόσχευση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Η πλειοψηφία των ασθενών ανέφερε ιστορικό μετάγγισης με μη λευκαφαιρεμένα προϊόντα αίματος [58.5% (24/41)]. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 94 μεταγγίσεις αιμοπεταλίων αφαίρεσης από τις οποίες μόνο 56.4% (53/94) ήταν επιτυχείς. Συνολικά καταγράφηκε πυρετός σε ποσοστό 29.2% (26/89), λοίμωξη σε ποσοστό 38.6% (34/88), διάχυτη ενδαγγειακή πήξη σε ποσοστό 8.5% (8/94), σπληνομεγαλία σε ποσοστό 5.3% (5/94), χορήγηση αντιοβιοτικών φαρμάκων σε ποσοστό 60% (45/76) και μείζονα ΑΒΟ ασυμβατότητα σε ποσοστό 26.7% (24/90) των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων. Οι διαφορές στη συχνότητα των παραπάνω δεν ήταν στατιστικά σημαντικές ανάμεσα στους ασθενείς που είχαν αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων και σε αυτούς που δεν είχαν λόγω του μικρού στατιστικού δείγματος. Σε κανέναν ασθενή της μελέτης δεν παρατηρήθηκε μείζονα αιμορραγία. Συμπερασματικά, η μη αποδοτική μετάγγιση αιμοπεταλίων είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στους ασθενείς αυτούς και συνήθως συνυπάρχουν πολλαπλοί παράγοντες που σχετίζονται με μη αποδοτική μετάγγιση.","Thrombocytopenia is encountered frequently in patients with hematological neoplasms and can be attributed to multiple causes leading to an increased risk for hemorrhage. Thrombocytopenia might be caused by the malignancy itself or the treatment given and the subsequent adverse events. Besides treating the cause of thrombocytopenia, the reduction of the hemorrhagic risk with prophylactic platelet transfusions is of vital importance. Nevertheless, a large proportion of these prophylactic platelet transfusions fails to achieve sufficient platelet increments and different factors have been correlated with this failure. Mostly non immune causes such as infection, splenomegaly, DIC etc and to a lesser extent immune causes such as major ABO mismatch, HLA alloimmunization etc have been linked to this phenomenon. A handful of formulas and cutoffs have been used from different investigators to evaluate the success of platelet transfusion and as a result the exact definition of platelet transfusion refractoriness remains elusive. In the current study, transfusions of aphaeresis platelets to patients with hematologic neoplasms treated within Hematology – Lymphoma Clinic and Bone Marrow Transplantation Unit of Evaggelismos General Hospital of Athens were recorded in a forward manner. The aim of this study was to record the incidence of failed platelet transfusions, major hemorrhagic events and the statistical correlation with known causes of platelet refractoriness. The corrected count increment 1-hour after platelet transfusion was employed to evaluate the success of the procedure. In the the current study 41 patients were enrolled of which 53.7% (22/41) were diagnosed with acute myeloid leukiemia, 17.1% (7/41) with myelodysplastic syndrome, 17.1% (7/41) with acute lymphoblastic leukemia, 7.3% (3/41) with non Hodgkin lymphoma, 2.4% (1/41) with chronic myelogenous leukemia in blastic crisis and 2.4% (1/41) with multiple myeloma. Moreover, 80.5% (33/41) had been treated with intensive chemotherapy, 17.1% (7/41) with hypomethylating agent and 22% (9/41) had undergone allogeneic stem cell transplantation. The majority of the patients [58.5% (24/41)] had a history of transfusion with non leucodepleted blood product. In total, 94 aphaeresis platelet transfusions were performed out of which only 56.4% (53/94) were successful. Fever was recorded in 29.2% (26/89) of the cases, infection in 38.6% (34/88), DIC in 8.5% (8/94), splenomegaly in 5.3% (5/94), antibiotic usage in 60% (45/76) and major ABO mismatch in 26.7% (24/90). The differences in the incidence of the above between the patients that had a successful platelet transfusion and those without were not statistically significant due to the small statistical sample. No major hemorrhagic events were recorded. In conclusion, platelet transfusion failure is a frequent outcome in this population of patients where multiple factors related to platelet refractoriness are often present."],"dc:identifier":["uoadl:2933287","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933287"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αποδοτικότητα της μετάγγισης αιμοπεταλίων σε ασθενείς με αιματολογική νεοπλασία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:47Z"}