{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2933627"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2933627","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Μυθική Μέθοδος στο \"Μυθιστόρημα\" του Γιώργου Σεφέρη","abstract":"Η παρούσα εργασία αποπειράται να προσεγγίσει τη χρήση και τον ρόλο του μύθου στην ποιητική σύνθεση του Γιώργου Σεφέρη, \"Μυθιστόρημα\". Σε μία ευρύτερη περίοδο κατά την οποία η χώρα ταλανίζεται από σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις, ο ποιητής αξιοποιεί τόσο την πολύπλευρη επαφή του με την ευρωπαϊκή πρωτοπορία όσο και την δική του εμβριθή αρχαιογνωσία προκειμένου να αντιπαραβάλλει τον κόσμο του ακμαίου ελληνικού παρελθόντος με το αβέβαιο παρόν και μέλλον του ελληνισμού. Στο πρώτο κεφάλαιο πρόκειται να αναφερθούμε ακροθιγώς στο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό κλίμα της Ελλάδας στα χρόνια του Μεσοπολέμου και στον ρόλο που διαδραμάτισαν οι ποιητές της δεκαετίας του 1920 στο να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανανέωση της ελληνικής ποίησης – μορφικά και ιδεολογικά –, που πρόκειται να ακολουθήσει με την εμφάνιση της λεγόμενης γενιάς του ’30. Στη συνέχεια παρουσιάζονται συνοπτικά οι ζυμώσεις που συντελέστηκαν στη δεκαετία του 1930 και πώς επηρέασαν τους λογοτέχνες της εποχής. Το όραμα της γεωγραφικής επέκτασης των συνόρων έχει καταρρεύσει οριστικά με την Mικρασιατική Kαταστροφή και οι λογοτέχνες της περιόδου επιδιώκουν να στραφούν στην πνευματική αναζωογόνηση της πολύπαθης Ελλάδας μέσω μιας πολιτισμικής εμβάθυνσης . Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού έχει καταποντιστεί και μόνη ελπίδα αποτελεί η αποκατάσταση αυτής της συνέχειας μέσω της τέχνης. Η έλευση του ελεύθερου στίχου στον ελληνικό χώρο – επηρεασμένη από το ρεύμα του μοντερνισμού που εδώ και καιρό έχει κάνει την εμφάνιση του στη δυτική Ευρώπη- θα αποτελέσει μια από τις πτυχές ενός λογοτεχνικού επαναπροσδιορισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε πώς η χρήση του μύθου στην λογοτεχνική παραγωγή αναβιώνει την περίοδο εκείνη, ως ένα ακόμα στοιχείο μοντερνισμού που προσδίδει στο ποιητικό έργο την επιδιωκόμενη σκοτεινότητα και ερμητικότητα. Οι αναφορές του Έλιοτ στον \"Οδυσσέα\" του Τζόυς πρόκειται να αποτελέσουν αφετηρία για την διερεύνηση της μυθικής μεθόδου. Μία μέθοδος η οποία αποτέλεσε οδηγό επιβίωσης του σύγχρονου δημιουργού και θεμέλιο λίθο της λογοτεχνικής ανανέωσης. Στο τρίτο κεφάλαιο θα αναφερθούμε διεξοδικά στο ιστορικό περικείμενο του υπό εξέταση έργου καθώς και στην ψυχική κατάσταση του ποιητή στη μεταβαλλόμενη αυτή εποχή. Επίσης, θα αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Σεφέρης επιλέγει να αξιοποιήσει τον αρχαιοελληνικό μύθο στο δικό του έργο και πώς η μυθική μέθοδος, θα δώσει στον ποιητή την δυνατότητα να μεταβεί από ένα πλαίσιο ατομικό σε ένα συλλογικό και πιο διευρυμένο πλαίσιο που θα συμπεριλάβει ολόκληρο τον σύγχρονο ελληνισμό. Και αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με το αίσθημα χρέους που αισθάνεται ο Σεφέρη προς τους σύγχρονούς του ανθρώπους. Επίσης, θα επιχειρηθεί μια ακροθιγής ανάλυση της σχέσης Έλιοτ και Σεφέρη και στον τρόπο με τον οποίο ο Έλιοτ επιλέγει να διαχειριστεί τις μυθολογικές του αναφορές στην \"Έρημη Χώρα\". Τέλος, εξετάζουμε ενδελεχώς τη μέθοδο με την οποία εργάζεται ο Σεφέρης στο \"Μυθιστόρημα\" προκειμένου να αξιοποιήσει το μυθολογικό στοιχείο στα αρχαιόθεμα και αρχαιόμυθα ποιήματά του και το πώς διαχειρίζεται τις μυθολογικές του παραπομπές, ώστε να καταφέρει να προσδώσει, έστω μια επίπλαστη ενότητα, στον διασπασμένο ιστορικά και κοινωνικά κόσμο της εποχής του. Αδιάρρηκτο συνθετικό αυτής της ενότητας αποτελεί και ο ίδιος ο ποιητής. Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύονται συγκεκριμένα ποιήματα από το \"Μυθιστόρημα\" (Α’, Β’, Γ’, Δ’, ΙΣΤ’) και επιχειρείται να φωτιστούν μέσα στο μυθολογικό τους περίβλημα, μέσα στην ηθελημένη πολλές φορές αντιστροφή των νοημάτων των αρχαιολογικών αναφορών. Η εικονοπλασία της θαλασσινής περιπλάνησης, ο νόστος που δεν έρχεται ποτέ, η απουσία προορισμού στο ταξίδι, η ατέρμονη περιπέτεια δίχως έκβαση, η προσπάθεια υπέρβασης, το ξεθώριασμα της μνήμης, η επαναλαμβανόμενη άγνοια, όλα δοσμένα μέσα από ένα αδιάσπαστο ποιητικό εμείς που αναζητά να αποκαταστήσει τη χαμένη συνέχεια και να βρει τη θέση του στο άχρονο παρόν του έργου και της ιστορίας.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία αποπειράται να προσεγγίσει τη χρήση και τον ρόλο του μύθου στην ποιητική σύνθεση του Γιώργου Σεφέρη, &quot;Μυθιστόρημα&quot;. Σε μία ευρύτερη περίοδο κατά την οποία η χώρα ταλανίζεται από σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις, ο ποιητής αξιοποιεί τόσο την πολύπλευρη επαφή του με την ευρωπαϊκή πρωτοπορία όσο και την δική του εμβριθή αρχαιογνωσία προκειμένου να αντιπαραβάλλει τον κόσμο του ακμαίου ελληνικού παρελθόντος με το αβέβαιο παρόν και μέλλον του ελληνισμού. Στο πρώτο κεφάλαιο πρόκειται να αναφερθούμε ακροθιγώς στο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό κλίμα της Ελλάδας στα χρόνια του Μεσοπολέμου και στον ρόλο που διαδραμάτισαν οι ποιητές της δεκαετίας του 1920 στο να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανανέωση της ελληνικής ποίησης – μορφικά και ιδεολογικά –, που πρόκειται να ακολουθήσει με την εμφάνιση της λεγόμενης γενιάς του ’30. Στη συνέχεια παρουσιάζονται συνοπτικά οι ζυμώσεις που συντελέστηκαν στη δεκαετία του 1930 και πώς επηρέασαν τους λογοτέχνες της εποχής. Το όραμα της γεωγραφικής επέκτασης των συνόρων έχει καταρρεύσει οριστικά με την Mικρασιατική Kαταστροφή και οι λογοτέχνες της περιόδου επιδιώκουν να στραφούν στην πνευματική αναζωογόνηση της πολύπαθης Ελλάδας μέσω μιας πολιτισμικής εμβάθυνσης . Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού έχει καταποντιστεί και μόνη ελπίδα αποτελεί η αποκατάσταση αυτής της συνέχειας μέσω της τέχνης. Η έλευση του ελεύθερου στίχου στον ελληνικό χώρο – επηρεασμένη από το ρεύμα του μοντερνισμού που εδώ και καιρό έχει κάνει την εμφάνιση του στη δυτική Ευρώπη- θα αποτελέσει μια από τις πτυχές ενός λογοτεχνικού επαναπροσδιορισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε πώς η χρήση του μύθου στην λογοτεχνική παραγωγή αναβιώνει την περίοδο εκείνη, ως ένα ακόμα στοιχείο μοντερνισμού που προσδίδει στο ποιητικό έργο την επιδιωκόμενη σκοτεινότητα και ερμητικότητα. Οι αναφορές του Έλιοτ στον &quot;Οδυσσέα&quot; του Τζόυς πρόκειται να αποτελέσουν αφετηρία για την διερεύνηση της μυθικής μεθόδου. Μία μέθοδος η οποία αποτέλεσε οδηγό επιβίωσης του σύγχρονου δημιουργού και θεμέλιο λίθο της λογοτεχνικής ανανέωσης. Στο τρίτο κεφάλαιο θα αναφερθούμε διεξοδικά στο ιστορικό περικείμενο του υπό εξέταση έργου καθώς και στην ψυχική κατάσταση του ποιητή στη μεταβαλλόμενη αυτή εποχή. Επίσης, θα αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Σεφέρης επιλέγει να αξιοποιήσει τον αρχαιοελληνικό μύθο στο δικό του έργο και πώς η μυθική μέθοδος, θα δώσει στον ποιητή την δυνατότητα να μεταβεί από ένα πλαίσιο ατομικό σε ένα συλλογικό και πιο διευρυμένο πλαίσιο που θα συμπεριλάβει ολόκληρο τον σύγχρονο ελληνισμό. Και αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με το αίσθημα χρέους που αισθάνεται ο Σεφέρη προς τους σύγχρονούς του ανθρώπους. Επίσης, θα επιχειρηθεί μια ακροθιγής ανάλυση της σχέσης Έλιοτ και Σεφέρη και στον τρόπο με τον οποίο ο Έλιοτ επιλέγει να διαχειριστεί τις μυθολογικές του αναφορές στην &quot;Έρημη Χώρα&quot;. Τέλος, εξετάζουμε ενδελεχώς τη μέθοδο με την οποία εργάζεται ο Σεφέρης στο &quot;Μυθιστόρημα&quot; προκειμένου να αξιοποιήσει το μυθολογικό στοιχείο στα αρχαιόθεμα και αρχαιόμυθα ποιήματά του και το πώς διαχειρίζεται τις μυθολογικές του παραπομπές, ώστε να καταφέρει να προσδώσει, έστω μια επίπλαστη ενότητα, στον διασπασμένο ιστορικά και κοινωνικά κόσμο της εποχής του. Αδιάρρηκτο συνθετικό αυτής της ενότητας αποτελεί και ο ίδιος ο ποιητής. Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύονται συγκεκριμένα ποιήματα από το &quot;Μυθιστόρημα&quot; (Α’, Β’, Γ’, Δ’, ΙΣΤ’) και επιχειρείται να φωτιστούν μέσα στο μυθολογικό τους περίβλημα, μέσα στην ηθελημένη πολλές φορές αντιστροφή των νοημάτων των αρχαιολογικών αναφορών. Η εικονοπλασία της θαλασσινής περιπλάνησης, ο νόστος που δεν έρχεται ποτέ, η απουσία προορισμού στο ταξίδι, η ατέρμονη περιπέτεια δίχως έκβαση, η προσπάθεια υπέρβασης, το ξεθώριασμα της μνήμης, η επαναλαμβανόμενη άγνοια, όλα δοσμένα μέσα από ένα αδιάσπαστο ποιητικό εμείς που αναζητά να αποκαταστήσει τη χαμένη συνέχεια και να βρει τη θέση του στο άχρονο παρόν του έργου και της ιστορίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσούμπα Σπυριδούλα","Tsoumpa Spyridoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:56Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2933627"],"render_values":[{"text":"uoadl:2933627","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933627","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933627","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2933627","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσούμπα Σπυριδούλα","Tsoumpa Spyridoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2933627","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933627"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία αποπειράται να προσεγγίσει τη χρήση και τον ρόλο του μύθου στην ποιητική σύνθεση του Γιώργου Σεφέρη, \"Μυθιστόρημα\". Σε μία ευρύτερη περίοδο κατά την οποία η χώρα ταλανίζεται από σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις, ο ποιητής αξιοποιεί τόσο την πολύπλευρη επαφή του με την ευρωπαϊκή πρωτοπορία όσο και την δική του εμβριθή αρχαιογνωσία προκειμένου να αντιπαραβάλλει τον κόσμο του ακμαίου ελληνικού παρελθόντος με το αβέβαιο παρόν και μέλλον του ελληνισμού. Στο πρώτο κεφάλαιο πρόκειται να αναφερθούμε ακροθιγώς στο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό κλίμα της Ελλάδας στα χρόνια του Μεσοπολέμου και στον ρόλο που διαδραμάτισαν οι ποιητές της δεκαετίας του 1920 στο να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανανέωση της ελληνικής ποίησης – μορφικά και ιδεολογικά –, που πρόκειται να ακολουθήσει με την εμφάνιση της λεγόμενης γενιάς του ’30. Στη συνέχεια παρουσιάζονται συνοπτικά οι ζυμώσεις που συντελέστηκαν στη δεκαετία του 1930 και πώς επηρέασαν τους λογοτέχνες της εποχής. Το όραμα της γεωγραφικής επέκτασης των συνόρων έχει καταρρεύσει οριστικά με την Mικρασιατική Kαταστροφή και οι λογοτέχνες της περιόδου επιδιώκουν να στραφούν στην πνευματική αναζωογόνηση της πολύπαθης Ελλάδας μέσω μιας πολιτισμικής εμβάθυνσης . Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού έχει καταποντιστεί και μόνη ελπίδα αποτελεί η αποκατάσταση αυτής της συνέχειας μέσω της τέχνης. Η έλευση του ελεύθερου στίχου στον ελληνικό χώρο – επηρεασμένη από το ρεύμα του μοντερνισμού που εδώ και καιρό έχει κάνει την εμφάνιση του στη δυτική Ευρώπη- θα αποτελέσει μια από τις πτυχές ενός λογοτεχνικού επαναπροσδιορισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε πώς η χρήση του μύθου στην λογοτεχνική παραγωγή αναβιώνει την περίοδο εκείνη, ως ένα ακόμα στοιχείο μοντερνισμού που προσδίδει στο ποιητικό έργο την επιδιωκόμενη σκοτεινότητα και ερμητικότητα. Οι αναφορές του Έλιοτ στον \"Οδυσσέα\" του Τζόυς πρόκειται να αποτελέσουν αφετηρία για την διερεύνηση της μυθικής μεθόδου. Μία μέθοδος η οποία αποτέλεσε οδηγό επιβίωσης του σύγχρονου δημιουργού και θεμέλιο λίθο της λογοτεχνικής ανανέωσης. Στο τρίτο κεφάλαιο θα αναφερθούμε διεξοδικά στο ιστορικό περικείμενο του υπό εξέταση έργου καθώς και στην ψυχική κατάσταση του ποιητή στη μεταβαλλόμενη αυτή εποχή. Επίσης, θα αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Σεφέρης επιλέγει να αξιοποιήσει τον αρχαιοελληνικό μύθο στο δικό του έργο και πώς η μυθική μέθοδος, θα δώσει στον ποιητή την δυνατότητα να μεταβεί από ένα πλαίσιο ατομικό σε ένα συλλογικό και πιο διευρυμένο πλαίσιο που θα συμπεριλάβει ολόκληρο τον σύγχρονο ελληνισμό. Και αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με το αίσθημα χρέους που αισθάνεται ο Σεφέρη προς τους σύγχρονούς του ανθρώπους. Επίσης, θα επιχειρηθεί μια ακροθιγής ανάλυση της σχέσης Έλιοτ και Σεφέρη και στον τρόπο με τον οποίο ο Έλιοτ επιλέγει να διαχειριστεί τις μυθολογικές του αναφορές στην \"Έρημη Χώρα\". Τέλος, εξετάζουμε ενδελεχώς τη μέθοδο με την οποία εργάζεται ο Σεφέρης στο \"Μυθιστόρημα\" προκειμένου να αξιοποιήσει το μυθολογικό στοιχείο στα αρχαιόθεμα και αρχαιόμυθα ποιήματά του και το πώς διαχειρίζεται τις μυθολογικές του παραπομπές, ώστε να καταφέρει να προσδώσει, έστω μια επίπλαστη ενότητα, στον διασπασμένο ιστορικά και κοινωνικά κόσμο της εποχής του. Αδιάρρηκτο συνθετικό αυτής της ενότητας αποτελεί και ο ίδιος ο ποιητής. Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύονται συγκεκριμένα ποιήματα από το \"Μυθιστόρημα\" (Α’, Β’, Γ’, Δ’, ΙΣΤ’) και επιχειρείται να φωτιστούν μέσα στο μυθολογικό τους περίβλημα, μέσα στην ηθελημένη πολλές φορές αντιστροφή των νοημάτων των αρχαιολογικών αναφορών. Η εικονοπλασία της θαλασσινής περιπλάνησης, ο νόστος που δεν έρχεται ποτέ, η απουσία προορισμού στο ταξίδι, η ατέρμονη περιπέτεια δίχως έκβαση, η προσπάθεια υπέρβασης, το ξεθώριασμα της μνήμης, η επαναλαμβανόμενη άγνοια, όλα δοσμένα μέσα από ένα αδιάσπαστο ποιητικό εμείς που αναζητά να αποκαταστήσει τη χαμένη συνέχεια και να βρει τη θέση του στο άχρονο παρόν του έργου και της ιστορίας.","In the present thesis we will try to locate the elements of the mythical method as they are detected in the poetic composition of Giorgos Seferis, Mythistorema. We will try to bring out the deep knowledge of Greek classical antiquity of the poet and how it is used in order to be able to parallel the modern world with that of the prosperous past of Hellenism. Seferis being in contact with European modernism and avant-garde will try to renew the poetic present of Greek literature and will be one of the first to introduce in their poetry, the free verse. After referring to the historical context of the poem as well as to the mental processes of the poet at the time of writing the specific opus, we will try to analyze all those elements of myth and history in certain poems of the composition Mythistorema and give the reader the keys to penetrate a poetry which is usually characterised as insinuated and unapproachable. Αnd these keys are located in Seferis' mythical references to both ancient myth and ancient Greek tragedy. Faces like Orestes and Odysseus are powerful and timeless symbols of his poetry and through them the collective experience of the poet's painful era will be expressed. The iconography of sea wandering, the return that never comes, the absence of destination on the voyage, the endless adventure without outcome, the fading of memory, the repetitive ignorance, all given through an inseparable poetic quest that restores the lost continuity and find its’ place in the timeless present of the poem."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Μυθική Μέθοδος στο \"Μυθιστόρημα\" του Γιώργου Σεφέρη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσούμπα Σπυριδούλα","Tsoumpa Spyridoula"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία αποπειράται να προσεγγίσει τη χρήση και τον ρόλο του μύθου στην ποιητική σύνθεση του Γιώργου Σεφέρη, \"Μυθιστόρημα\". Σε μία ευρύτερη περίοδο κατά την οποία η χώρα ταλανίζεται από σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές κρίσεις, ο ποιητής αξιοποιεί τόσο την πολύπλευρη επαφή του με την ευρωπαϊκή πρωτοπορία όσο και την δική του εμβριθή αρχαιογνωσία προκειμένου να αντιπαραβάλλει τον κόσμο του ακμαίου ελληνικού παρελθόντος με το αβέβαιο παρόν και μέλλον του ελληνισμού. Στο πρώτο κεφάλαιο πρόκειται να αναφερθούμε ακροθιγώς στο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό κλίμα της Ελλάδας στα χρόνια του Μεσοπολέμου και στον ρόλο που διαδραμάτισαν οι ποιητές της δεκαετίας του 1920 στο να προετοιμάσουν το έδαφος για την ανανέωση της ελληνικής ποίησης – μορφικά και ιδεολογικά –, που πρόκειται να ακολουθήσει με την εμφάνιση της λεγόμενης γενιάς του ’30. Στη συνέχεια παρουσιάζονται συνοπτικά οι ζυμώσεις που συντελέστηκαν στη δεκαετία του 1930 και πώς επηρέασαν τους λογοτέχνες της εποχής. Το όραμα της γεωγραφικής επέκτασης των συνόρων έχει καταρρεύσει οριστικά με την Mικρασιατική Kαταστροφή και οι λογοτέχνες της περιόδου επιδιώκουν να στραφούν στην πνευματική αναζωογόνηση της πολύπαθης Ελλάδας μέσω μιας πολιτισμικής εμβάθυνσης . Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού έχει καταποντιστεί και μόνη ελπίδα αποτελεί η αποκατάσταση αυτής της συνέχειας μέσω της τέχνης. Η έλευση του ελεύθερου στίχου στον ελληνικό χώρο – επηρεασμένη από το ρεύμα του μοντερνισμού που εδώ και καιρό έχει κάνει την εμφάνιση του στη δυτική Ευρώπη- θα αποτελέσει μια από τις πτυχές ενός λογοτεχνικού επαναπροσδιορισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε πώς η χρήση του μύθου στην λογοτεχνική παραγωγή αναβιώνει την περίοδο εκείνη, ως ένα ακόμα στοιχείο μοντερνισμού που προσδίδει στο ποιητικό έργο την επιδιωκόμενη σκοτεινότητα και ερμητικότητα. Οι αναφορές του Έλιοτ στον \"Οδυσσέα\" του Τζόυς πρόκειται να αποτελέσουν αφετηρία για την διερεύνηση της μυθικής μεθόδου. Μία μέθοδος η οποία αποτέλεσε οδηγό επιβίωσης του σύγχρονου δημιουργού και θεμέλιο λίθο της λογοτεχνικής ανανέωσης. Στο τρίτο κεφάλαιο θα αναφερθούμε διεξοδικά στο ιστορικό περικείμενο του υπό εξέταση έργου καθώς και στην ψυχική κατάσταση του ποιητή στη μεταβαλλόμενη αυτή εποχή. Επίσης, θα αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Σεφέρης επιλέγει να αξιοποιήσει τον αρχαιοελληνικό μύθο στο δικό του έργο και πώς η μυθική μέθοδος, θα δώσει στον ποιητή την δυνατότητα να μεταβεί από ένα πλαίσιο ατομικό σε ένα συλλογικό και πιο διευρυμένο πλαίσιο που θα συμπεριλάβει ολόκληρο τον σύγχρονο ελληνισμό. Και αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με το αίσθημα χρέους που αισθάνεται ο Σεφέρη προς τους σύγχρονούς του ανθρώπους. Επίσης, θα επιχειρηθεί μια ακροθιγής ανάλυση της σχέσης Έλιοτ και Σεφέρη και στον τρόπο με τον οποίο ο Έλιοτ επιλέγει να διαχειριστεί τις μυθολογικές του αναφορές στην \"Έρημη Χώρα\". Τέλος, εξετάζουμε ενδελεχώς τη μέθοδο με την οποία εργάζεται ο Σεφέρης στο \"Μυθιστόρημα\" προκειμένου να αξιοποιήσει το μυθολογικό στοιχείο στα αρχαιόθεμα και αρχαιόμυθα ποιήματά του και το πώς διαχειρίζεται τις μυθολογικές του παραπομπές, ώστε να καταφέρει να προσδώσει, έστω μια επίπλαστη ενότητα, στον διασπασμένο ιστορικά και κοινωνικά κόσμο της εποχής του. Αδιάρρηκτο συνθετικό αυτής της ενότητας αποτελεί και ο ίδιος ο ποιητής. Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύονται συγκεκριμένα ποιήματα από το \"Μυθιστόρημα\" (Α’, Β’, Γ’, Δ’, ΙΣΤ’) και επιχειρείται να φωτιστούν μέσα στο μυθολογικό τους περίβλημα, μέσα στην ηθελημένη πολλές φορές αντιστροφή των νοημάτων των αρχαιολογικών αναφορών. Η εικονοπλασία της θαλασσινής περιπλάνησης, ο νόστος που δεν έρχεται ποτέ, η απουσία προορισμού στο ταξίδι, η ατέρμονη περιπέτεια δίχως έκβαση, η προσπάθεια υπέρβασης, το ξεθώριασμα της μνήμης, η επαναλαμβανόμενη άγνοια, όλα δοσμένα μέσα από ένα αδιάσπαστο ποιητικό εμείς που αναζητά να αποκαταστήσει τη χαμένη συνέχεια και να βρει τη θέση του στο άχρονο παρόν του έργου και της ιστορίας.","In the present thesis we will try to locate the elements of the mythical method as they are detected in the poetic composition of Giorgos Seferis, Mythistorema. We will try to bring out the deep knowledge of Greek classical antiquity of the poet and how it is used in order to be able to parallel the modern world with that of the prosperous past of Hellenism. Seferis being in contact with European modernism and avant-garde will try to renew the poetic present of Greek literature and will be one of the first to introduce in their poetry, the free verse. After referring to the historical context of the poem as well as to the mental processes of the poet at the time of writing the specific opus, we will try to analyze all those elements of myth and history in certain poems of the composition Mythistorema and give the reader the keys to penetrate a poetry which is usually characterised as insinuated and unapproachable. Αnd these keys are located in Seferis' mythical references to both ancient myth and ancient Greek tragedy. Faces like Orestes and Odysseus are powerful and timeless symbols of his poetry and through them the collective experience of the poet's painful era will be expressed. The iconography of sea wandering, the return that never comes, the absence of destination on the voyage, the endless adventure without outcome, the fading of memory, the repetitive ignorance, all given through an inseparable poetic quest that restores the lost continuity and find its’ place in the timeless present of the poem."],"dc:identifier":["uoadl:2933627","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2933627"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Η Μυθική Μέθοδος στο \"Μυθιστόρημα\" του Γιώργου Σεφέρη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:56Z"}