{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934034"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934034","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Ρήτρα διαιτησίας – σύμβαση προσχώρησης\" το άρθρο 131 παράγραφοι 1 και 2 του αθλητικού νόμου 2725/1999 υπό το πρίσμα του αθλητικού δικαίου","abstract":"Στο σύστημα επίλυσης των αθλητικών διαφορών έχει δειχθεί ότι παράλληλα με την εν γένει δικαιοσύνη, έχει αναπτυχθεί ένα σύστημα ειδικών οργάνων επίλυσης των διαφορών που ανακύπτουν στο αθλητικό γίγνεσθαι ένα <<Justice organique>> (σελ 72, Παναγιωτόπουλος, 2006), με τη μορφή διαιτησίας. Η διαιτησία απαντάται στον ‘Όμηρο (σελ 28, Παναγιωτόπουλος, 2006), θεσμός από τα πανάρχαια χρόνια γνωστός στο ελληνικό διαπολιτειακό δίκαιο πρώτη μορφή απονομής δικαιοσύνης. (σελ 29, Παναγιωτόπουλος, 2006). Η εφαρμογή της διαιτησίας στο σύγχρονο κόσμο ανάλογα και με το σύστημα δικαίου που επικρατεί σε κάθε χώρα αφορά στη βούληση των μερών με ειδική συμφωνία. Στη βάση της συμφωνίας αυτής επιλύονται οι διαφορές με τον ορισμό διαιτητών υπό τους όρους της αποδεχθείσης συμφωνίας (Ελλάδα: άρθρα 867 επ. του ΚΠολΔ). Ως μορφή συμφωνίας διαιτησίας στον Αθλητισμό εκλαμβάνεται το καταστατικό και μόνο για τα μέλη του σωματείου, όχι όμως και για κάθε τρίτο εμπλεκόμενο στο αθλητικό γίγνεσθαι όπως είναι ο αθλητής ή ο προπονητής. Ο Έλληνας νομοθέτης (παρ. 1 και 2 του άρθρου 131 Ν.2725/1999 ως ισχύουν σήμερα) για την επίλυση των αγωνιστικών διαφορών ορίζει με νόμο δικαιοδοτικά όργανα ή επιτροπές των αθλητικών σωματείων με την υποχρέωση συμπερίληψης σχετικής διάταξη στα καταστατικά, στους κανονισμούς και στις προκηρύξεις των αθλητικών αγώνων που διεξάγονται, στο πλαίσιο επαγγελματικών συνδέσμων, αθλητικών ενώσεων ή ομοσπονδιών. Πέραν τούτων ορίζει επίσης ότι σε περίπτωση μη αναγραφής της διάταξης αυτής, λογίζεται πως αυτή περιέχεται αυτοδικαίως με εκ παραλλήλου δε αποκλεισμό αντίστοιχης αρμοδιότητας των τακτικών δικαστηρίων, τροποποιώντας το οικείο άρθρο του ΚΠολΔ περί διαιτησίας. Κατ’ ουσία επιβάλλει την αναγκαστική Διαιτησία (Παναγιωτόπουλος, 2006) . Στους σκοπούς επομένως της παρούσας διατριβής είναι: 1) Η αθλητική έννομη τάξη και δικαιοδοσία καθώς και η προβολή του θεσμού και ο θεσμός της διαιτησίας, η μορφή και η φύση της συμφωνίας ως σύμβαση προσχώρησης σε συνδυασμό και με τις ισχύουσες συνταγματικές διατάξεις και την ελληνική έννομη τάξη και η επιβολή επίλυσης των αθλητικών διαφορών στον ορίζοντα της βιβλιογραφίας και της νομολογίας . 2) Πέραν τούτων ερευνώνται και εναλλακτικές νομοθετικές παρεμβάσεις για το πρόσφορο και σύννομο της επίλυσης των αθλητικών διαφορών τόσο στο πεδίο των διαφορών του κύκλου Lex Sportiva, όσο και στο γενικότερο του Αθλητικού Δικαίου αλλά και της συνταγματικώς ισχύουσας ελληνικής έννομης τάξης (άρθρου 8 Σ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 16 παρ.9 Σ.), με σκοπό την ανάδειξη του φυσικού δικαστή στον Αθλητισμό. Η έρευνα τελικώς καταλήγει με την απάντηση στην υπόθεση κατά πόσο στο πλαίσιο αθλητικής έννομης τάξης, η αθλητική δικαιοδοσία και συγκεκριμένα η σύμβαση προσχώρησης (Άρθρο 131, παρ 1,2) εγγυάται την ουσιαστική και αντικειμενική δικαστική κρίση, με ορθή («δίκαιη» fair trial) δίκη στον αθλητισμό, εντός του πλαισίου της εννόμου τάξεως και συνταγματικών επιταγών, ή μήπως απαιτείται η διαμόρφωση ενός άλλου συστήματος αθλητικής δικαιοδοσίας όπως έχει διατυπωθεί από την επιστήμη η σύσταση ενός Αθλοδικείου με ειδικό αθλητικό δικονομικό πλαίσιο επίλυσης των αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό ενταγμένο στα πολιτικά και διοικητικά δικαστήρια αντίστοιχα μπορεί να είναι αποκλειστικά αρμόδιο γα την επίλυση αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό μπορεί να εγγυάται ένεκα δομής οργάνωσης την αμεροληψία την ουσιαστική εκδίκαση της διαφοράς και την πραγμάτωση των δικονομικών δικαιωμάτων των διαδίκων και των δικαιωμάτων που συνθέτουν την έννοια της έννομης προστασίας που δικαιούται ο πολίτης όπως και ο αθλητικά εμπλεκόμενος (σελ 90, Παναγιωτόπουλος, 2006).","abstract_html":"Στο σύστημα επίλυσης των αθλητικών διαφορών έχει δειχθεί ότι παράλληλα με την εν γένει δικαιοσύνη, έχει αναπτυχθεί ένα σύστημα ειδικών οργάνων επίλυσης των διαφορών που ανακύπτουν στο αθλητικό γίγνεσθαι ένα &lt;&lt;Justice organique&gt;&gt; (σελ 72, Παναγιωτόπουλος, 2006), με τη μορφή διαιτησίας. Η διαιτησία απαντάται στον ‘Όμηρο (σελ 28, Παναγιωτόπουλος, 2006), θεσμός από τα πανάρχαια χρόνια γνωστός στο ελληνικό διαπολιτειακό δίκαιο πρώτη μορφή απονομής δικαιοσύνης. (σελ 29, Παναγιωτόπουλος, 2006). Η εφαρμογή της διαιτησίας στο σύγχρονο κόσμο ανάλογα και με το σύστημα δικαίου που επικρατεί σε κάθε χώρα αφορά στη βούληση των μερών με ειδική συμφωνία. Στη βάση της συμφωνίας αυτής επιλύονται οι διαφορές με τον ορισμό διαιτητών υπό τους όρους της αποδεχθείσης συμφωνίας (Ελλάδα: άρθρα 867 επ. του ΚΠολΔ). Ως μορφή συμφωνίας διαιτησίας στον Αθλητισμό εκλαμβάνεται το καταστατικό και μόνο για τα μέλη του σωματείου, όχι όμως και για κάθε τρίτο εμπλεκόμενο στο αθλητικό γίγνεσθαι όπως είναι ο αθλητής ή ο προπονητής. Ο Έλληνας νομοθέτης (παρ. 1 και 2 του άρθρου 131 Ν.2725/1999 ως ισχύουν σήμερα) για την επίλυση των αγωνιστικών διαφορών ορίζει με νόμο δικαιοδοτικά όργανα ή επιτροπές των αθλητικών σωματείων με την υποχρέωση συμπερίληψης σχετικής διάταξη στα καταστατικά, στους κανονισμούς και στις προκηρύξεις των αθλητικών αγώνων που διεξάγονται, στο πλαίσιο επαγγελματικών συνδέσμων, αθλητικών ενώσεων ή ομοσπονδιών. Πέραν τούτων ορίζει επίσης ότι σε περίπτωση μη αναγραφής της διάταξης αυτής, λογίζεται πως αυτή περιέχεται αυτοδικαίως με εκ παραλλήλου δε αποκλεισμό αντίστοιχης αρμοδιότητας των τακτικών δικαστηρίων, τροποποιώντας το οικείο άρθρο του ΚΠολΔ περί διαιτησίας. Κατ’ ουσία επιβάλλει την αναγκαστική Διαιτησία (Παναγιωτόπουλος, 2006) . Στους σκοπούς επομένως της παρούσας διατριβής είναι: 1) Η αθλητική έννομη τάξη και δικαιοδοσία καθώς και η προβολή του θεσμού και ο θεσμός της διαιτησίας, η μορφή και η φύση της συμφωνίας ως σύμβαση προσχώρησης σε συνδυασμό και με τις ισχύουσες συνταγματικές διατάξεις και την ελληνική έννομη τάξη και η επιβολή επίλυσης των αθλητικών διαφορών στον ορίζοντα της βιβλιογραφίας και της νομολογίας . 2) Πέραν τούτων ερευνώνται και εναλλακτικές νομοθετικές παρεμβάσεις για το πρόσφορο και σύννομο της επίλυσης των αθλητικών διαφορών τόσο στο πεδίο των διαφορών του κύκλου Lex Sportiva, όσο και στο γενικότερο του Αθλητικού Δικαίου αλλά και της συνταγματικώς ισχύουσας ελληνικής έννομης τάξης (άρθρου 8 Σ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 16 παρ.9 Σ.), με σκοπό την ανάδειξη του φυσικού δικαστή στον Αθλητισμό. Η έρευνα τελικώς καταλήγει με την απάντηση στην υπόθεση κατά πόσο στο πλαίσιο αθλητικής έννομης τάξης, η αθλητική δικαιοδοσία και συγκεκριμένα η σύμβαση προσχώρησης (Άρθρο 131, παρ 1,2) εγγυάται την ουσιαστική και αντικειμενική δικαστική κρίση, με ορθή («δίκαιη» fair trial) δίκη στον αθλητισμό, εντός του πλαισίου της εννόμου τάξεως και συνταγματικών επιταγών, ή μήπως απαιτείται η διαμόρφωση ενός άλλου συστήματος αθλητικής δικαιοδοσίας όπως έχει διατυπωθεί από την επιστήμη η σύσταση ενός Αθλοδικείου με ειδικό αθλητικό δικονομικό πλαίσιο επίλυσης των αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό ενταγμένο στα πολιτικά και διοικητικά δικαστήρια αντίστοιχα μπορεί να είναι αποκλειστικά αρμόδιο γα την επίλυση αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό μπορεί να εγγυάται ένεκα δομής οργάνωσης την αμεροληψία την ουσιαστική εκδίκαση της διαφοράς και την πραγμάτωση των δικονομικών δικαιωμάτων των διαδίκων και των δικαιωμάτων που συνθέτουν την έννοια της έννομης προστασίας που δικαιούται ο πολίτης όπως και ο αθλητικά εμπλεκόμενος (σελ 90, Παναγιωτόπουλος, 2006).","abstract_has_math":false,"creators":["Μηνάκη Φωτεινή","Minaki Foteini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:58Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934034"],"render_values":[{"text":"uoadl:2934034","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934034","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934034","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2934034","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μηνάκη Φωτεινή","Minaki Foteini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934034"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο σύστημα επίλυσης των αθλητικών διαφορών έχει δειχθεί ότι παράλληλα με την εν γένει δικαιοσύνη, έχει αναπτυχθεί ένα σύστημα ειδικών οργάνων επίλυσης των διαφορών που ανακύπτουν στο αθλητικό γίγνεσθαι ένα <<Justice organique>> (σελ 72, Παναγιωτόπουλος, 2006), με τη μορφή διαιτησίας. Η διαιτησία απαντάται στον ‘Όμηρο (σελ 28, Παναγιωτόπουλος, 2006), θεσμός από τα πανάρχαια χρόνια γνωστός στο ελληνικό διαπολιτειακό δίκαιο πρώτη μορφή απονομής δικαιοσύνης. (σελ 29, Παναγιωτόπουλος, 2006). Η εφαρμογή της διαιτησίας στο σύγχρονο κόσμο ανάλογα και με το σύστημα δικαίου που επικρατεί σε κάθε χώρα αφορά στη βούληση των μερών με ειδική συμφωνία. Στη βάση της συμφωνίας αυτής επιλύονται οι διαφορές με τον ορισμό διαιτητών υπό τους όρους της αποδεχθείσης συμφωνίας (Ελλάδα: άρθρα 867 επ. του ΚΠολΔ). Ως μορφή συμφωνίας διαιτησίας στον Αθλητισμό εκλαμβάνεται το καταστατικό και μόνο για τα μέλη του σωματείου, όχι όμως και για κάθε τρίτο εμπλεκόμενο στο αθλητικό γίγνεσθαι όπως είναι ο αθλητής ή ο προπονητής. Ο Έλληνας νομοθέτης (παρ. 1 και 2 του άρθρου 131 Ν.2725/1999 ως ισχύουν σήμερα) για την επίλυση των αγωνιστικών διαφορών ορίζει με νόμο δικαιοδοτικά όργανα ή επιτροπές των αθλητικών σωματείων με την υποχρέωση συμπερίληψης σχετικής διάταξη στα καταστατικά, στους κανονισμούς και στις προκηρύξεις των αθλητικών αγώνων που διεξάγονται, στο πλαίσιο επαγγελματικών συνδέσμων, αθλητικών ενώσεων ή ομοσπονδιών. Πέραν τούτων ορίζει επίσης ότι σε περίπτωση μη αναγραφής της διάταξης αυτής, λογίζεται πως αυτή περιέχεται αυτοδικαίως με εκ παραλλήλου δε αποκλεισμό αντίστοιχης αρμοδιότητας των τακτικών δικαστηρίων, τροποποιώντας το οικείο άρθρο του ΚΠολΔ περί διαιτησίας. Κατ’ ουσία επιβάλλει την αναγκαστική Διαιτησία (Παναγιωτόπουλος, 2006) . Στους σκοπούς επομένως της παρούσας διατριβής είναι: 1) Η αθλητική έννομη τάξη και δικαιοδοσία καθώς και η προβολή του θεσμού και ο θεσμός της διαιτησίας, η μορφή και η φύση της συμφωνίας ως σύμβαση προσχώρησης σε συνδυασμό και με τις ισχύουσες συνταγματικές διατάξεις και την ελληνική έννομη τάξη και η επιβολή επίλυσης των αθλητικών διαφορών στον ορίζοντα της βιβλιογραφίας και της νομολογίας . 2) Πέραν τούτων ερευνώνται και εναλλακτικές νομοθετικές παρεμβάσεις για το πρόσφορο και σύννομο της επίλυσης των αθλητικών διαφορών τόσο στο πεδίο των διαφορών του κύκλου Lex Sportiva, όσο και στο γενικότερο του Αθλητικού Δικαίου αλλά και της συνταγματικώς ισχύουσας ελληνικής έννομης τάξης (άρθρου 8 Σ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 16 παρ.9 Σ.), με σκοπό την ανάδειξη του φυσικού δικαστή στον Αθλητισμό. Η έρευνα τελικώς καταλήγει με την απάντηση στην υπόθεση κατά πόσο στο πλαίσιο αθλητικής έννομης τάξης, η αθλητική δικαιοδοσία και συγκεκριμένα η σύμβαση προσχώρησης (Άρθρο 131, παρ 1,2) εγγυάται την ουσιαστική και αντικειμενική δικαστική κρίση, με ορθή («δίκαιη» fair trial) δίκη στον αθλητισμό, εντός του πλαισίου της εννόμου τάξεως και συνταγματικών επιταγών, ή μήπως απαιτείται η διαμόρφωση ενός άλλου συστήματος αθλητικής δικαιοδοσίας όπως έχει διατυπωθεί από την επιστήμη η σύσταση ενός Αθλοδικείου με ειδικό αθλητικό δικονομικό πλαίσιο επίλυσης των αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό ενταγμένο στα πολιτικά και διοικητικά δικαστήρια αντίστοιχα μπορεί να είναι αποκλειστικά αρμόδιο γα την επίλυση αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό μπορεί να εγγυάται ένεκα δομής οργάνωσης την αμεροληψία την ουσιαστική εκδίκαση της διαφοράς και την πραγμάτωση των δικονομικών δικαιωμάτων των διαδίκων και των δικαιωμάτων που συνθέτουν την έννοια της έννομης προστασίας που δικαιούται ο πολίτης όπως και ο αθλητικά εμπλεκόμενος (σελ 90, Παναγιωτόπουλος, 2006).","Ιn the system of sport dispute resolution, it has been proven that in parallel with the ordinary jurisdiction, a system of special jurisdictional bodies of sport dispute resolution has been internationally developed, a \"justice organique\", with the form of arbitration. (pg.72, Panagiotopoulos, 2006). The concept of arbitration is mentioned by Homer (p. 28, Panagiotopoulos, 2006, ), an institution known from the ancient times to the Greek interstate law, first form of justice (p. 29, Panagiotopoulos, 2006).The implementation in nowadays of the arbitration depending on the jurisdiction as in force in each country refers to the will of the parties with a specific agreement. On the basis of this agreement, disputes are resolved by the appointment of arbitrators under the terms of the agreement. (Greece: Greek Code of Civil Procedure, articles 867 et seq.). In Sports, as form of agreement are considered the articles of association applicable only for the members of the Club but not for a third party who may be involved with the sports, as such as the athlete or the coach. The Greek legislature (article 131 par. 1&2 of Law. 2725/1999 as in force today) for sport dispute resolution determines by a Law jurisdictional bodies or Committees of the Sports Clubs with the obligation of inclusion of a relevant provision in their articles of association, regulations and proclamations of the games taking place in the context of the professional associations, sports unions or federations. Moreover, the Greek legislature determines that in case such provision is not written therein, it is considered as ipso facto included, with the in parallel exclusion of the respective sphere of competence of the ordinary courts, thus modifying the relevant article of Greek Code of Civil Procedure regarding arbitration. On the merits, the Greek legislature imposes the compulsory Arbitration (D. Panagiotopoulos, 2006). The present dissertation includes the following objectives: 1) the athletic legal order and jurisdiction and the presentation of the institution of arbitration, the form and nature of the agreement as an accession agreement, in conjunction with the Constitutional provisions as in force and the Greek legal order as well as the imposition of sport dispute resolution in the light of both bibliography and jurisprudence. 2) the investigation of potential alternative legislative interventions for the sake of appropriateness and lawfulness of sport dispute resolution both in the field of the disputes of the sphere of Lex Sportiva, as well as in the general field of sport law and the Greek constitutional legal order (art. 8 in conjunction with art. 16 par. 9 of the Greek Constitution) in view of identifying the \"natural judge\" in Sports. The investigation finally concludes to answering to the hypothesis whether within the framework of athletic legal order, the sport jurisdiction and in specific the accession agreement (art. 131 par. 1 and 2 of law 2725/1999) guarantees the substantial and objective judicial judgment, with a fair trial in Sports, within the framework of the legal order and the Constitutional provisions, or if the configuration of another legal system of sport jurisdiction, as it has been argued by the respective science, by theestablishment of a Sport Tribunal with a special sports procedural framework of dispute resolution, is required. This Court, being integrated to civil and administrative courts respectively, may be exclusively competent for the sport dispute resolution. This Court may, due to its structure of organization, guarantee the impartiality, the substantive trial and the implementation of the procedural rights of the parties that constitute the concept of legal protection, which citizens and persons involved in sports are entitled to."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Ρήτρα διαιτησίας – σύμβαση προσχώρησης\" το άρθρο 131 παράγραφοι 1 και 2 του αθλητικού νόμου 2725/1999 υπό το πρίσμα του αθλητικού δικαίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μηνάκη Φωτεινή","Minaki Foteini"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Στο σύστημα επίλυσης των αθλητικών διαφορών έχει δειχθεί ότι παράλληλα με την εν γένει δικαιοσύνη, έχει αναπτυχθεί ένα σύστημα ειδικών οργάνων επίλυσης των διαφορών που ανακύπτουν στο αθλητικό γίγνεσθαι ένα <<Justice organique>> (σελ 72, Παναγιωτόπουλος, 2006), με τη μορφή διαιτησίας. Η διαιτησία απαντάται στον ‘Όμηρο (σελ 28, Παναγιωτόπουλος, 2006), θεσμός από τα πανάρχαια χρόνια γνωστός στο ελληνικό διαπολιτειακό δίκαιο πρώτη μορφή απονομής δικαιοσύνης. (σελ 29, Παναγιωτόπουλος, 2006). Η εφαρμογή της διαιτησίας στο σύγχρονο κόσμο ανάλογα και με το σύστημα δικαίου που επικρατεί σε κάθε χώρα αφορά στη βούληση των μερών με ειδική συμφωνία. Στη βάση της συμφωνίας αυτής επιλύονται οι διαφορές με τον ορισμό διαιτητών υπό τους όρους της αποδεχθείσης συμφωνίας (Ελλάδα: άρθρα 867 επ. του ΚΠολΔ). Ως μορφή συμφωνίας διαιτησίας στον Αθλητισμό εκλαμβάνεται το καταστατικό και μόνο για τα μέλη του σωματείου, όχι όμως και για κάθε τρίτο εμπλεκόμενο στο αθλητικό γίγνεσθαι όπως είναι ο αθλητής ή ο προπονητής. Ο Έλληνας νομοθέτης (παρ. 1 και 2 του άρθρου 131 Ν.2725/1999 ως ισχύουν σήμερα) για την επίλυση των αγωνιστικών διαφορών ορίζει με νόμο δικαιοδοτικά όργανα ή επιτροπές των αθλητικών σωματείων με την υποχρέωση συμπερίληψης σχετικής διάταξη στα καταστατικά, στους κανονισμούς και στις προκηρύξεις των αθλητικών αγώνων που διεξάγονται, στο πλαίσιο επαγγελματικών συνδέσμων, αθλητικών ενώσεων ή ομοσπονδιών. Πέραν τούτων ορίζει επίσης ότι σε περίπτωση μη αναγραφής της διάταξης αυτής, λογίζεται πως αυτή περιέχεται αυτοδικαίως με εκ παραλλήλου δε αποκλεισμό αντίστοιχης αρμοδιότητας των τακτικών δικαστηρίων, τροποποιώντας το οικείο άρθρο του ΚΠολΔ περί διαιτησίας. Κατ’ ουσία επιβάλλει την αναγκαστική Διαιτησία (Παναγιωτόπουλος, 2006) . Στους σκοπούς επομένως της παρούσας διατριβής είναι: 1) Η αθλητική έννομη τάξη και δικαιοδοσία καθώς και η προβολή του θεσμού και ο θεσμός της διαιτησίας, η μορφή και η φύση της συμφωνίας ως σύμβαση προσχώρησης σε συνδυασμό και με τις ισχύουσες συνταγματικές διατάξεις και την ελληνική έννομη τάξη και η επιβολή επίλυσης των αθλητικών διαφορών στον ορίζοντα της βιβλιογραφίας και της νομολογίας . 2) Πέραν τούτων ερευνώνται και εναλλακτικές νομοθετικές παρεμβάσεις για το πρόσφορο και σύννομο της επίλυσης των αθλητικών διαφορών τόσο στο πεδίο των διαφορών του κύκλου Lex Sportiva, όσο και στο γενικότερο του Αθλητικού Δικαίου αλλά και της συνταγματικώς ισχύουσας ελληνικής έννομης τάξης (άρθρου 8 Σ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 16 παρ.9 Σ.), με σκοπό την ανάδειξη του φυσικού δικαστή στον Αθλητισμό. Η έρευνα τελικώς καταλήγει με την απάντηση στην υπόθεση κατά πόσο στο πλαίσιο αθλητικής έννομης τάξης, η αθλητική δικαιοδοσία και συγκεκριμένα η σύμβαση προσχώρησης (Άρθρο 131, παρ 1,2) εγγυάται την ουσιαστική και αντικειμενική δικαστική κρίση, με ορθή («δίκαιη» fair trial) δίκη στον αθλητισμό, εντός του πλαισίου της εννόμου τάξεως και συνταγματικών επιταγών, ή μήπως απαιτείται η διαμόρφωση ενός άλλου συστήματος αθλητικής δικαιοδοσίας όπως έχει διατυπωθεί από την επιστήμη η σύσταση ενός Αθλοδικείου με ειδικό αθλητικό δικονομικό πλαίσιο επίλυσης των αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό ενταγμένο στα πολιτικά και διοικητικά δικαστήρια αντίστοιχα μπορεί να είναι αποκλειστικά αρμόδιο γα την επίλυση αθλητικών διαφορών. Το Δικαστήριο αυτό μπορεί να εγγυάται ένεκα δομής οργάνωσης την αμεροληψία την ουσιαστική εκδίκαση της διαφοράς και την πραγμάτωση των δικονομικών δικαιωμάτων των διαδίκων και των δικαιωμάτων που συνθέτουν την έννοια της έννομης προστασίας που δικαιούται ο πολίτης όπως και ο αθλητικά εμπλεκόμενος (σελ 90, Παναγιωτόπουλος, 2006).","Ιn the system of sport dispute resolution, it has been proven that in parallel with the ordinary jurisdiction, a system of special jurisdictional bodies of sport dispute resolution has been internationally developed, a \"justice organique\", with the form of arbitration. (pg.72, Panagiotopoulos, 2006). The concept of arbitration is mentioned by Homer (p. 28, Panagiotopoulos, 2006, ), an institution known from the ancient times to the Greek interstate law, first form of justice (p. 29, Panagiotopoulos, 2006).The implementation in nowadays of the arbitration depending on the jurisdiction as in force in each country refers to the will of the parties with a specific agreement. On the basis of this agreement, disputes are resolved by the appointment of arbitrators under the terms of the agreement. (Greece: Greek Code of Civil Procedure, articles 867 et seq.). In Sports, as form of agreement are considered the articles of association applicable only for the members of the Club but not for a third party who may be involved with the sports, as such as the athlete or the coach. The Greek legislature (article 131 par. 1&2 of Law. 2725/1999 as in force today) for sport dispute resolution determines by a Law jurisdictional bodies or Committees of the Sports Clubs with the obligation of inclusion of a relevant provision in their articles of association, regulations and proclamations of the games taking place in the context of the professional associations, sports unions or federations. Moreover, the Greek legislature determines that in case such provision is not written therein, it is considered as ipso facto included, with the in parallel exclusion of the respective sphere of competence of the ordinary courts, thus modifying the relevant article of Greek Code of Civil Procedure regarding arbitration. On the merits, the Greek legislature imposes the compulsory Arbitration (D. Panagiotopoulos, 2006). The present dissertation includes the following objectives: 1) the athletic legal order and jurisdiction and the presentation of the institution of arbitration, the form and nature of the agreement as an accession agreement, in conjunction with the Constitutional provisions as in force and the Greek legal order as well as the imposition of sport dispute resolution in the light of both bibliography and jurisprudence. 2) the investigation of potential alternative legislative interventions for the sake of appropriateness and lawfulness of sport dispute resolution both in the field of the disputes of the sphere of Lex Sportiva, as well as in the general field of sport law and the Greek constitutional legal order (art. 8 in conjunction with art. 16 par. 9 of the Greek Constitution) in view of identifying the \"natural judge\" in Sports. The investigation finally concludes to answering to the hypothesis whether within the framework of athletic legal order, the sport jurisdiction and in specific the accession agreement (art. 131 par. 1 and 2 of law 2725/1999) guarantees the substantial and objective judicial judgment, with a fair trial in Sports, within the framework of the legal order and the Constitutional provisions, or if the configuration of another legal system of sport jurisdiction, as it has been argued by the respective science, by theestablishment of a Sport Tribunal with a special sports procedural framework of dispute resolution, is required. This Court, being integrated to civil and administrative courts respectively, may be exclusively competent for the sport dispute resolution. This Court may, due to its structure of organization, guarantee the impartiality, the substantive trial and the implementation of the procedural rights of the parties that constitute the concept of legal protection, which citizens and persons involved in sports are entitled to."],"dc:identifier":["uoadl:2934034","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934034"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["\"Ρήτρα διαιτησίας – σύμβαση προσχώρησης\" το άρθρο 131 παράγραφοι 1 και 2 του αθλητικού νόμου 2725/1999 υπό το πρίσμα του αθλητικού δικαίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:58Z"}