{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934068"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934068","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Έπίδραση των χημειοθεραπευτικών σκευασμάτων στον μεταβολισμό της γλυκόζης","abstract":"Ο σακχαρώδης διαβήτης και τα κακοήθη νεοπλάσματα συχνά συνυπάρχουν. Από επιδημιολογικές μελέτες, φαίνεται ότι ο σχετικός κίνδυνος για την ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων είναι σχεδόν διπλάσιος στους διαβητικούς σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Εκτός από κοινούς παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και των δύο νοσημάτων, όπως είναι η παχυσαρκία φαίνεται ότι ο διαβήτης τύπου 2 αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για την ανάπτυξη νεοπλασιών. Αυτό οφείλεται στην άμεση επίδραση της υπερινσουλιναιμίας στα νεοπλασματικά κύτταρα αλλά και στην αύξηση του κυκλοφορούντος ελεύθερου IGF-1, σε συνδυασμό με την ύπαρξη υποδοχέων IGF-1 σε πολλά νεοπλάσματα. Η αντιδιαβητική θεραπεία, με εξαίρεση την μετφορμίνη παρουσιάζει ουδέτερη επίδραση ή και επιτείνει την καρκινογένεση. Μετά και την ανασκόπηση όλων των αντινεοπλασματικών φαρμάκων (χημειοθεραπεία, στοχεύουσα θεραπεία και ανοσοθεραπεία) διαπιστώθηκαν: Οι περιορισμοί στην χορήγηση ορισμένων κυτταροστατικών φαρμάκων στους διαβητικούς ασθενείς λόγω αυξημένης τοξικότητας ( νεφροτοξικότητα, νευροτοξικότητα, μυελοτοξικότητα) έχει ως αποτέλεσμα την λιγότερο ικανοποιητική θεραπεία στους διαβητικούς ασθενείς με αντίστοιχες επιπτώσεις στην ανταπόκριση και επιβίωση. Η εξήγηση είναι ότι η υπεργλυκαιμία και ο διαβήτης τροποποιούν την φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική των αντινεοπλασματικών φαρμάκων με αποτέλεσμα μεγαλύτερη τοξικότητα και αυξημένη νοσηρότητα.","abstract_html":"Ο σακχαρώδης διαβήτης και τα κακοήθη νεοπλάσματα συχνά συνυπάρχουν. Από επιδημιολογικές μελέτες, φαίνεται ότι ο σχετικός κίνδυνος για την ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων είναι σχεδόν διπλάσιος στους διαβητικούς σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Εκτός από κοινούς παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και των δύο νοσημάτων, όπως είναι η παχυσαρκία φαίνεται ότι ο διαβήτης τύπου 2 αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για την ανάπτυξη νεοπλασιών. Αυτό οφείλεται στην άμεση επίδραση της υπερινσουλιναιμίας στα νεοπλασματικά κύτταρα αλλά και στην αύξηση του κυκλοφορούντος ελεύθερου IGF-1, σε συνδυασμό με την ύπαρξη υποδοχέων IGF-1 σε πολλά νεοπλάσματα. Η αντιδιαβητική θεραπεία, με εξαίρεση την μετφορμίνη παρουσιάζει ουδέτερη επίδραση ή και επιτείνει την καρκινογένεση. Μετά και την ανασκόπηση όλων των αντινεοπλασματικών φαρμάκων (χημειοθεραπεία, στοχεύουσα θεραπεία και ανοσοθεραπεία) διαπιστώθηκαν: Οι περιορισμοί στην χορήγηση ορισμένων κυτταροστατικών φαρμάκων στους διαβητικούς ασθενείς λόγω αυξημένης τοξικότητας ( νεφροτοξικότητα, νευροτοξικότητα, μυελοτοξικότητα) έχει ως αποτέλεσμα την λιγότερο ικανοποιητική θεραπεία στους διαβητικούς ασθενείς με αντίστοιχες επιπτώσεις στην ανταπόκριση και επιβίωση. Η εξήγηση είναι ότι η υπεργλυκαιμία και ο διαβήτης τροποποιούν την φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική των αντινεοπλασματικών φαρμάκων με αποτέλεσμα μεγαλύτερη τοξικότητα και αυξημένη νοσηρότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Πολύζος Κωνσταντίνος","Polyzos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:41:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934068"],"render_values":[{"text":"uoadl:2934068","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934068","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934068","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2934068","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολύζος Κωνσταντίνος","Polyzos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934068","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934068"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο σακχαρώδης διαβήτης και τα κακοήθη νεοπλάσματα συχνά συνυπάρχουν. Από επιδημιολογικές μελέτες, φαίνεται ότι ο σχετικός κίνδυνος για την ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων είναι σχεδόν διπλάσιος στους διαβητικούς σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Εκτός από κοινούς παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και των δύο νοσημάτων, όπως είναι η παχυσαρκία φαίνεται ότι ο διαβήτης τύπου 2 αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για την ανάπτυξη νεοπλασιών. Αυτό οφείλεται στην άμεση επίδραση της υπερινσουλιναιμίας στα νεοπλασματικά κύτταρα αλλά και στην αύξηση του κυκλοφορούντος ελεύθερου IGF-1, σε συνδυασμό με την ύπαρξη υποδοχέων IGF-1 σε πολλά νεοπλάσματα. Η αντιδιαβητική θεραπεία, με εξαίρεση την μετφορμίνη παρουσιάζει ουδέτερη επίδραση ή και επιτείνει την καρκινογένεση. Μετά και την ανασκόπηση όλων των αντινεοπλασματικών φαρμάκων (χημειοθεραπεία, στοχεύουσα θεραπεία και ανοσοθεραπεία) διαπιστώθηκαν: Οι περιορισμοί στην χορήγηση ορισμένων κυτταροστατικών φαρμάκων στους διαβητικούς ασθενείς λόγω αυξημένης τοξικότητας ( νεφροτοξικότητα, νευροτοξικότητα, μυελοτοξικότητα) έχει ως αποτέλεσμα την λιγότερο ικανοποιητική θεραπεία στους διαβητικούς ασθενείς με αντίστοιχες επιπτώσεις στην ανταπόκριση και επιβίωση. Η εξήγηση είναι ότι η υπεργλυκαιμία και ο διαβήτης τροποποιούν την φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική των αντινεοπλασματικών φαρμάκων με αποτέλεσμα μεγαλύτερη τοξικότητα και αυξημένη νοσηρότητα.","Diabetes and malignant diseases often coexist. According to epidemiological data it seems that the relative risk (RR) for the development of several cancers is almost double in diabetics as compared to general population. Apart from common factors that contribute to the development of both diseases such as obesity, it seems that diabetes type 2 is a predisposing factor for the development of neoplasia. This is due to the direct influence of hyperinsulinemia on the neoplastic cells and also because of the increased free IGF-1 in combination with the existence of IGF-1 receptors in many neoplasms. Antidiabetic treatment with the exception of metformin has neutral effect or it aggravates carcinogenesis. Following the review of all antineoplastic drugs (chemotherapy, target treatment and immunotherapy) we came into this conclusion: The restriction in the administration of several cytostatic drugs in diabetic patients due to increased toxicity (nephrotoxicity, neurotoxicity, myelotoxicity) results in to a less satisfactory treatment in diabetic patients with corresponding effects in response and survival. The explanation is that hyperglycemia and diabetes can modify the pharmacokinetics and pharmacodynamics of anticancer agents leading to a greater toxicity and morbidity."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Έπίδραση των χημειοθεραπευτικών σκευασμάτων στον μεταβολισμό της γλυκόζης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολύζος Κωνσταντίνος","Polyzos Konstantinos"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο σακχαρώδης διαβήτης και τα κακοήθη νεοπλάσματα συχνά συνυπάρχουν. Από επιδημιολογικές μελέτες, φαίνεται ότι ο σχετικός κίνδυνος για την ανάπτυξη ορισμένων καρκίνων είναι σχεδόν διπλάσιος στους διαβητικούς σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Εκτός από κοινούς παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και των δύο νοσημάτων, όπως είναι η παχυσαρκία φαίνεται ότι ο διαβήτης τύπου 2 αποτελεί προδιαθεσικό παράγοντα για την ανάπτυξη νεοπλασιών. Αυτό οφείλεται στην άμεση επίδραση της υπερινσουλιναιμίας στα νεοπλασματικά κύτταρα αλλά και στην αύξηση του κυκλοφορούντος ελεύθερου IGF-1, σε συνδυασμό με την ύπαρξη υποδοχέων IGF-1 σε πολλά νεοπλάσματα. Η αντιδιαβητική θεραπεία, με εξαίρεση την μετφορμίνη παρουσιάζει ουδέτερη επίδραση ή και επιτείνει την καρκινογένεση. Μετά και την ανασκόπηση όλων των αντινεοπλασματικών φαρμάκων (χημειοθεραπεία, στοχεύουσα θεραπεία και ανοσοθεραπεία) διαπιστώθηκαν: Οι περιορισμοί στην χορήγηση ορισμένων κυτταροστατικών φαρμάκων στους διαβητικούς ασθενείς λόγω αυξημένης τοξικότητας ( νεφροτοξικότητα, νευροτοξικότητα, μυελοτοξικότητα) έχει ως αποτέλεσμα την λιγότερο ικανοποιητική θεραπεία στους διαβητικούς ασθενείς με αντίστοιχες επιπτώσεις στην ανταπόκριση και επιβίωση. Η εξήγηση είναι ότι η υπεργλυκαιμία και ο διαβήτης τροποποιούν την φαρμακοκινητική και φαρμακοδυναμική των αντινεοπλασματικών φαρμάκων με αποτέλεσμα μεγαλύτερη τοξικότητα και αυξημένη νοσηρότητα.","Diabetes and malignant diseases often coexist. According to epidemiological data it seems that the relative risk (RR) for the development of several cancers is almost double in diabetics as compared to general population. Apart from common factors that contribute to the development of both diseases such as obesity, it seems that diabetes type 2 is a predisposing factor for the development of neoplasia. This is due to the direct influence of hyperinsulinemia on the neoplastic cells and also because of the increased free IGF-1 in combination with the existence of IGF-1 receptors in many neoplasms. Antidiabetic treatment with the exception of metformin has neutral effect or it aggravates carcinogenesis. Following the review of all antineoplastic drugs (chemotherapy, target treatment and immunotherapy) we came into this conclusion: The restriction in the administration of several cytostatic drugs in diabetic patients due to increased toxicity (nephrotoxicity, neurotoxicity, myelotoxicity) results in to a less satisfactory treatment in diabetic patients with corresponding effects in response and survival. The explanation is that hyperglycemia and diabetes can modify the pharmacokinetics and pharmacodynamics of anticancer agents leading to a greater toxicity and morbidity."],"dc:identifier":["uoadl:2934068","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934068"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Έπίδραση των χημειοθεραπευτικών σκευασμάτων στον μεταβολισμό της γλυκόζης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:41:58Z"}