{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934584"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934584","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ινομυώματα και κύηση","abstract":"Τα ινομυώματα είναι καλοήθεις μονοκλωνικοί όγκοι που προκύπτουν από τα λεία μυικά κύτταρα του μυομητρίου. Τα ινομυώματα περιγράφονται συνήθως ανάλογα με τη θέση τους στη μήτρα (υποβλεννογόνια, ενδοτοιχωματικά, υπορογόνια κτλ). Αποτελούν τον συνηθέστερο πυελικό όγκο στις γυναίκες (αθροιστική συχνότητα έως 50 ετών >80% για τις μαύρες γυναίκες και σχεδόν 70% για τις λευκές γυναίκες). Για την ανάπτυξή του απαιτείται μετατροπή φυσιολογικών μυικών κυττάρων σε μη φυσιολογικά μυικά κύτταρα και ανάπτυξή τους σε κλινικά εμφανείς όγκους. Πολλαπλοί παράγοντες παίζουν ρόλο τόσο στον μετασχηματισμό όσο και στην επιτάχυνση της ανάπτυξής τους. Η επιδημιολογία των ινομυωμάτων ακολουθεί τις αλλαγές στον κύκλο των αναπαραγωγικών ορμονών οιστρογόνου και προγεστερόνης. Τα συμπτώματα που αποδίδονται στα ινομυώματα αφορούν σε μηνομητρορραγία, αίσθημα πυελικού άλγους και αναπαραγωγική δυσλειτουργία. Η διάγνωσή τους γίνεται με βάση την πυελική εξέταση και τα απεικονιστικά ευρήματα στην υπερηχογραφική εξέταση. Στις περισσότερες, αλλά όχι όλες, τις γυναίκες, τα ινομυώματα συρρικνώνονται κατά την εμμηνόπαυση, οπότε παρατηρείται και ύφεση των συμπτωμάτων. Η χρήση μετεμμηνοπαυσιακής ορμονικής θεραπείας μπορεί να παρατείνει τα συμπτώματα. Η ορμονική θεραπεία μπορεί να σχετίζεται με αύξηση του μεγέθους των ήδη υπαρχόντων ινομυωμάτων αλλά όχι με την ανάπτυξη νέων. Το μοντέλο ανάπτυξης των ινομυωμάτων κατά την κύηση δεν είναι γραμμικό, καθώς η μεγαλύτερη αύξηση στο μέγεθος παρατηρείται κατά το πρώτο τρίμηνο, με μικρή ή και καθόλου περαιτέρω αύξηση κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Στις περισσότερες γυναίκες, τα ινομυώματα δεν προκαλούν συμπτώματα κατά τη διάρκεια της κύησης. Παρόλα αυτά, το άλγος είναι το πιο σύνηθες σύμπτωμα, το οποίο σχετίζεται με το αυξανόμενο μέγεθος των ινομυωμάτων. Το μέγεθος και η θέση των ινομυωμάτων φαίνεται να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για επιπλοκές κατά την κύηση: το μεγάλο μέγεθος (> 3 cm), η οπισθοπλακουντιακή θέση και/ή η παραμόρφωση της ενδομητρικής κοιλότητας είναι χαρακτηριστικά που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολής, αποκόλληση πλακούντα, ενδομήτρια υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου, αιμορραγία και πρόωρο τοκετό. Η παρουσία πολλαπλών ινομυωμάτων είναι άλλος ένας παράγοντας κινδύνου για πρόωρο τοκετό. Ενώ υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα σχετικά με την παρακολούθηση για ασθενείς με ινομυώματα, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις τεκμηριωμένης βλάβης για παρακολούθηση 6 έως 12 μηνών και επομένως η παρακολούθηση είναι μία επιλογή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής για μηνορραγία περιλαμβάνει υστεροσκοπική εκτομή του ινομυώματος, εάν τα ινομυώματα βρίσκονται σε κατάλληλη ανατομική θέση ή φαρμακευτική θεραπεία, η οποία μπορεί να ξεκινήσει με αντισυλληπτικά οιστρογόνου-προγεστίνης, τα οποία δρούν συνήθως άμεσα και είναι ευρέως διαθέσιμα, έχουν χαμηλό κόστος και είναι γενικά καλώς ανεκτά. Εναλλακτικές επιλογές είναι οι ενδομήτριες συσκευές απελευθέρωσης λεβονοργεστρέλης, το τρανεξαμικό οξύ και χάπια που περιλαμβάνουν μόνο προγεστίνη. Δεύτερης γραμμής θεραπεία είναι οι GnRH αγωνιστές και ανταγωνιστές. Ο εμβολιασμός της μητριαίας αρτηρίας αποτελεί μία επιλογή ελάχιστα επεμβατικής θεραπείας που αντιμετωπίζει τόσο την αιμορραγία όσο τα συμπτώματα τα οποία προκύπτουν από το μέγεθος των ινομυωμάτων. Τρίτης γραμμής θεραπεία είναι οι ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες της μαγνητικής τομογραφίας με εστιασμένη δέσμη υπερήχων (Magnetic resonance guided focused ultrasound surgery –MRgFUS) και της καταστροφής του ενδομητρίου. Όσον αφορά στη χειρουργική θεραπεία, για ασθενείς που δεν επιθυμούν μελλοντική κύηση και έχουν επίμονα συμπτώματα, η υστερεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ για ασθενείες που επιθυμούν μελλοντική κύηση η θεραπεία εκλογής είναι η ινομυωματεκτομή. Πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να αποφευχθεί η χειρουργική αφαίρεση των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της κύησης. Ιστορικό αφαίρεσης υποβλεννογόνιου ινομυώματος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο μη φυσιολογικής πλακουντοποίησης, ειδικά για στιφρό πλακούντα, αν και ο κίνδυνος είναι χαμηλός. Επί παρουσίας επώδυνων ινομυωμάτων, χορηγείται παρακεταμόλη ως αρχική παρέμβαση. Βραχυπρόθεσμη χρήση οπιοειδών σε τυπικές δόσεις ή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί να δοθεί, όταν ο πόνος δεν ελέγχεται. Επί παρουσίας προπίπτοντος ινομυώματος στον κόλπο, το οποίο προκαλεί σημαντική αιμορραγία, υπερβολικό πόνο, κατακράτηση ούρων ή λοίμωξη ενδείκνυται εκτομή. Η καισαρική τομή πραγματοποιείται επί ενδείξεων, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας καθόδου του εμβρύου λόγω παραμόρφωσης του καναλιού γέννησης εξαιτίας των ινομυωμάτων. Εάν η κοιλότητα της μήτρας είχε διανοιχθεί κατά τη διάρκεια προηγούμενης ινομυωματεκτομής ή έχει αφαιρεθεί μεγάλος αριθμός ινομυωμάτων, προτείνεται προγραμματισμένη καισαρική τομή. Ελλείψει αυτών των κριτηρίων, η διαχείρηση των ασθενών με προηγούμενη ινομυωματεκτομή είναι όμοια με τις γυναίκες με ιστορικό προηγηθείσας καισαρικής τομής. Η προγραμματισμένη καισαρική τομή πραγματοποιείται μεταξύ 37 0/7 και 38 6/7 εβδομάδων κύησης, αν και η επιλογή της διενέργειας τοκετού ήδη από 36 εβδομάδες είναι λογική για γυναίκες με ιστορικό εκτεταμένης ινομυωματεκτομής (ανάλογη με μια ασθενή με ιστορικό κλασικής υστεροτομίας). Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποφευχθεί η διατομή των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής, καθώς μπορεί να είναι αδύνατο να αποκατασταθεί το σημείο της υστεροτομής.","abstract_html":"Τα ινομυώματα είναι καλοήθεις μονοκλωνικοί όγκοι που προκύπτουν από τα λεία μυικά κύτταρα του μυομητρίου. Τα ινομυώματα περιγράφονται συνήθως ανάλογα με τη θέση τους στη μήτρα (υποβλεννογόνια, ενδοτοιχωματικά, υπορογόνια κτλ). Αποτελούν τον συνηθέστερο πυελικό όγκο στις γυναίκες (αθροιστική συχνότητα έως 50 ετών &gt;80% για τις μαύρες γυναίκες και σχεδόν 70% για τις λευκές γυναίκες). Για την ανάπτυξή του απαιτείται μετατροπή φυσιολογικών μυικών κυττάρων σε μη φυσιολογικά μυικά κύτταρα και ανάπτυξή τους σε κλινικά εμφανείς όγκους. Πολλαπλοί παράγοντες παίζουν ρόλο τόσο στον μετασχηματισμό όσο και στην επιτάχυνση της ανάπτυξής τους. Η επιδημιολογία των ινομυωμάτων ακολουθεί τις αλλαγές στον κύκλο των αναπαραγωγικών ορμονών οιστρογόνου και προγεστερόνης. Τα συμπτώματα που αποδίδονται στα ινομυώματα αφορούν σε μηνομητρορραγία, αίσθημα πυελικού άλγους και αναπαραγωγική δυσλειτουργία. Η διάγνωσή τους γίνεται με βάση την πυελική εξέταση και τα απεικονιστικά ευρήματα στην υπερηχογραφική εξέταση. Στις περισσότερες, αλλά όχι όλες, τις γυναίκες, τα ινομυώματα συρρικνώνονται κατά την εμμηνόπαυση, οπότε παρατηρείται και ύφεση των συμπτωμάτων. Η χρήση μετεμμηνοπαυσιακής ορμονικής θεραπείας μπορεί να παρατείνει τα συμπτώματα. Η ορμονική θεραπεία μπορεί να σχετίζεται με αύξηση του μεγέθους των ήδη υπαρχόντων ινομυωμάτων αλλά όχι με την ανάπτυξη νέων. Το μοντέλο ανάπτυξης των ινομυωμάτων κατά την κύηση δεν είναι γραμμικό, καθώς η μεγαλύτερη αύξηση στο μέγεθος παρατηρείται κατά το πρώτο τρίμηνο, με μικρή ή και καθόλου περαιτέρω αύξηση κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Στις περισσότερες γυναίκες, τα ινομυώματα δεν προκαλούν συμπτώματα κατά τη διάρκεια της κύησης. Παρόλα αυτά, το άλγος είναι το πιο σύνηθες σύμπτωμα, το οποίο σχετίζεται με το αυξανόμενο μέγεθος των ινομυωμάτων. Το μέγεθος και η θέση των ινομυωμάτων φαίνεται να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για επιπλοκές κατά την κύηση: το μεγάλο μέγεθος (&gt; 3 cm), η οπισθοπλακουντιακή θέση και/ή η παραμόρφωση της ενδομητρικής κοιλότητας είναι χαρακτηριστικά που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολής, αποκόλληση πλακούντα, ενδομήτρια υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου, αιμορραγία και πρόωρο τοκετό. Η παρουσία πολλαπλών ινομυωμάτων είναι άλλος ένας παράγοντας κινδύνου για πρόωρο τοκετό. Ενώ υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα σχετικά με την παρακολούθηση για ασθενείς με ινομυώματα, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις τεκμηριωμένης βλάβης για παρακολούθηση 6 έως 12 μηνών και επομένως η παρακολούθηση είναι μία επιλογή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής για μηνορραγία περιλαμβάνει υστεροσκοπική εκτομή του ινομυώματος, εάν τα ινομυώματα βρίσκονται σε κατάλληλη ανατομική θέση ή φαρμακευτική θεραπεία, η οποία μπορεί να ξεκινήσει με αντισυλληπτικά οιστρογόνου-προγεστίνης, τα οποία δρούν συνήθως άμεσα και είναι ευρέως διαθέσιμα, έχουν χαμηλό κόστος και είναι γενικά καλώς ανεκτά. Εναλλακτικές επιλογές είναι οι ενδομήτριες συσκευές απελευθέρωσης λεβονοργεστρέλης, το τρανεξαμικό οξύ και χάπια που περιλαμβάνουν μόνο προγεστίνη. Δεύτερης γραμμής θεραπεία είναι οι GnRH αγωνιστές και ανταγωνιστές. Ο εμβολιασμός της μητριαίας αρτηρίας αποτελεί μία επιλογή ελάχιστα επεμβατικής θεραπείας που αντιμετωπίζει τόσο την αιμορραγία όσο τα συμπτώματα τα οποία προκύπτουν από το μέγεθος των ινομυωμάτων. Τρίτης γραμμής θεραπεία είναι οι ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες της μαγνητικής τομογραφίας με εστιασμένη δέσμη υπερήχων (Magnetic resonance guided focused ultrasound surgery –MRgFUS) και της καταστροφής του ενδομητρίου. Όσον αφορά στη χειρουργική θεραπεία, για ασθενείς που δεν επιθυμούν μελλοντική κύηση και έχουν επίμονα συμπτώματα, η υστερεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ για ασθενείες που επιθυμούν μελλοντική κύηση η θεραπεία εκλογής είναι η ινομυωματεκτομή. Πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να αποφευχθεί η χειρουργική αφαίρεση των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της κύησης. Ιστορικό αφαίρεσης υποβλεννογόνιου ινομυώματος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο μη φυσιολογικής πλακουντοποίησης, ειδικά για στιφρό πλακούντα, αν και ο κίνδυνος είναι χαμηλός. Επί παρουσίας επώδυνων ινομυωμάτων, χορηγείται παρακεταμόλη ως αρχική παρέμβαση. Βραχυπρόθεσμη χρήση οπιοειδών σε τυπικές δόσεις ή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί να δοθεί, όταν ο πόνος δεν ελέγχεται. Επί παρουσίας προπίπτοντος ινομυώματος στον κόλπο, το οποίο προκαλεί σημαντική αιμορραγία, υπερβολικό πόνο, κατακράτηση ούρων ή λοίμωξη ενδείκνυται εκτομή. Η καισαρική τομή πραγματοποιείται επί ενδείξεων, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας καθόδου του εμβρύου λόγω παραμόρφωσης του καναλιού γέννησης εξαιτίας των ινομυωμάτων. Εάν η κοιλότητα της μήτρας είχε διανοιχθεί κατά τη διάρκεια προηγούμενης ινομυωματεκτομής ή έχει αφαιρεθεί μεγάλος αριθμός ινομυωμάτων, προτείνεται προγραμματισμένη καισαρική τομή. Ελλείψει αυτών των κριτηρίων, η διαχείρηση των ασθενών με προηγούμενη ινομυωματεκτομή είναι όμοια με τις γυναίκες με ιστορικό προηγηθείσας καισαρικής τομής. Η προγραμματισμένη καισαρική τομή πραγματοποιείται μεταξύ 37 0/7 και 38 6/7 εβδομάδων κύησης, αν και η επιλογή της διενέργειας τοκετού ήδη από 36 εβδομάδες είναι λογική για γυναίκες με ιστορικό εκτεταμένης ινομυωματεκτομής (ανάλογη με μια ασθενή με ιστορικό κλασικής υστεροτομίας). Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποφευχθεί η διατομή των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής, καθώς μπορεί να είναι αδύνατο να αποκατασταθεί το σημείο της υστεροτομής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μορφιαδάκη Αρετούσα","Morfiadaki Aretousa"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:02Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934584"],"render_values":[{"text":"uoadl:2934584","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934584","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934584","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2934584","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μορφιαδάκη Αρετούσα","Morfiadaki Aretousa"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934584","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934584"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ινομυώματα είναι καλοήθεις μονοκλωνικοί όγκοι που προκύπτουν από τα λεία μυικά κύτταρα του μυομητρίου. Τα ινομυώματα περιγράφονται συνήθως ανάλογα με τη θέση τους στη μήτρα (υποβλεννογόνια, ενδοτοιχωματικά, υπορογόνια κτλ). Αποτελούν τον συνηθέστερο πυελικό όγκο στις γυναίκες (αθροιστική συχνότητα έως 50 ετών >80% για τις μαύρες γυναίκες και σχεδόν 70% για τις λευκές γυναίκες). Για την ανάπτυξή του απαιτείται μετατροπή φυσιολογικών μυικών κυττάρων σε μη φυσιολογικά μυικά κύτταρα και ανάπτυξή τους σε κλινικά εμφανείς όγκους. Πολλαπλοί παράγοντες παίζουν ρόλο τόσο στον μετασχηματισμό όσο και στην επιτάχυνση της ανάπτυξής τους. Η επιδημιολογία των ινομυωμάτων ακολουθεί τις αλλαγές στον κύκλο των αναπαραγωγικών ορμονών οιστρογόνου και προγεστερόνης. Τα συμπτώματα που αποδίδονται στα ινομυώματα αφορούν σε μηνομητρορραγία, αίσθημα πυελικού άλγους και αναπαραγωγική δυσλειτουργία. Η διάγνωσή τους γίνεται με βάση την πυελική εξέταση και τα απεικονιστικά ευρήματα στην υπερηχογραφική εξέταση. Στις περισσότερες, αλλά όχι όλες, τις γυναίκες, τα ινομυώματα συρρικνώνονται κατά την εμμηνόπαυση, οπότε παρατηρείται και ύφεση των συμπτωμάτων. Η χρήση μετεμμηνοπαυσιακής ορμονικής θεραπείας μπορεί να παρατείνει τα συμπτώματα. Η ορμονική θεραπεία μπορεί να σχετίζεται με αύξηση του μεγέθους των ήδη υπαρχόντων ινομυωμάτων αλλά όχι με την ανάπτυξη νέων. Το μοντέλο ανάπτυξης των ινομυωμάτων κατά την κύηση δεν είναι γραμμικό, καθώς η μεγαλύτερη αύξηση στο μέγεθος παρατηρείται κατά το πρώτο τρίμηνο, με μικρή ή και καθόλου περαιτέρω αύξηση κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Στις περισσότερες γυναίκες, τα ινομυώματα δεν προκαλούν συμπτώματα κατά τη διάρκεια της κύησης. Παρόλα αυτά, το άλγος είναι το πιο σύνηθες σύμπτωμα, το οποίο σχετίζεται με το αυξανόμενο μέγεθος των ινομυωμάτων. Το μέγεθος και η θέση των ινομυωμάτων φαίνεται να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για επιπλοκές κατά την κύηση: το μεγάλο μέγεθος (> 3 cm), η οπισθοπλακουντιακή θέση και/ή η παραμόρφωση της ενδομητρικής κοιλότητας είναι χαρακτηριστικά που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολής, αποκόλληση πλακούντα, ενδομήτρια υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου, αιμορραγία και πρόωρο τοκετό. Η παρουσία πολλαπλών ινομυωμάτων είναι άλλος ένας παράγοντας κινδύνου για πρόωρο τοκετό. Ενώ υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα σχετικά με την παρακολούθηση για ασθενείς με ινομυώματα, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις τεκμηριωμένης βλάβης για παρακολούθηση 6 έως 12 μηνών και επομένως η παρακολούθηση είναι μία επιλογή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής για μηνορραγία περιλαμβάνει υστεροσκοπική εκτομή του ινομυώματος, εάν τα ινομυώματα βρίσκονται σε κατάλληλη ανατομική θέση ή φαρμακευτική θεραπεία, η οποία μπορεί να ξεκινήσει με αντισυλληπτικά οιστρογόνου-προγεστίνης, τα οποία δρούν συνήθως άμεσα και είναι ευρέως διαθέσιμα, έχουν χαμηλό κόστος και είναι γενικά καλώς ανεκτά. Εναλλακτικές επιλογές είναι οι ενδομήτριες συσκευές απελευθέρωσης λεβονοργεστρέλης, το τρανεξαμικό οξύ και χάπια που περιλαμβάνουν μόνο προγεστίνη. Δεύτερης γραμμής θεραπεία είναι οι GnRH αγωνιστές και ανταγωνιστές. Ο εμβολιασμός της μητριαίας αρτηρίας αποτελεί μία επιλογή ελάχιστα επεμβατικής θεραπείας που αντιμετωπίζει τόσο την αιμορραγία όσο τα συμπτώματα τα οποία προκύπτουν από το μέγεθος των ινομυωμάτων. Τρίτης γραμμής θεραπεία είναι οι ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες της μαγνητικής τομογραφίας με εστιασμένη δέσμη υπερήχων (Magnetic resonance guided focused ultrasound surgery –MRgFUS) και της καταστροφής του ενδομητρίου. Όσον αφορά στη χειρουργική θεραπεία, για ασθενείς που δεν επιθυμούν μελλοντική κύηση και έχουν επίμονα συμπτώματα, η υστερεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ για ασθενείες που επιθυμούν μελλοντική κύηση η θεραπεία εκλογής είναι η ινομυωματεκτομή. Πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να αποφευχθεί η χειρουργική αφαίρεση των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της κύησης. Ιστορικό αφαίρεσης υποβλεννογόνιου ινομυώματος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο μη φυσιολογικής πλακουντοποίησης, ειδικά για στιφρό πλακούντα, αν και ο κίνδυνος είναι χαμηλός. Επί παρουσίας επώδυνων ινομυωμάτων, χορηγείται παρακεταμόλη ως αρχική παρέμβαση. Βραχυπρόθεσμη χρήση οπιοειδών σε τυπικές δόσεις ή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί να δοθεί, όταν ο πόνος δεν ελέγχεται. Επί παρουσίας προπίπτοντος ινομυώματος στον κόλπο, το οποίο προκαλεί σημαντική αιμορραγία, υπερβολικό πόνο, κατακράτηση ούρων ή λοίμωξη ενδείκνυται εκτομή. Η καισαρική τομή πραγματοποιείται επί ενδείξεων, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας καθόδου του εμβρύου λόγω παραμόρφωσης του καναλιού γέννησης εξαιτίας των ινομυωμάτων. Εάν η κοιλότητα της μήτρας είχε διανοιχθεί κατά τη διάρκεια προηγούμενης ινομυωματεκτομής ή έχει αφαιρεθεί μεγάλος αριθμός ινομυωμάτων, προτείνεται προγραμματισμένη καισαρική τομή. Ελλείψει αυτών των κριτηρίων, η διαχείρηση των ασθενών με προηγούμενη ινομυωματεκτομή είναι όμοια με τις γυναίκες με ιστορικό προηγηθείσας καισαρικής τομής. Η προγραμματισμένη καισαρική τομή πραγματοποιείται μεταξύ 37 0/7 και 38 6/7 εβδομάδων κύησης, αν και η επιλογή της διενέργειας τοκετού ήδη από 36 εβδομάδες είναι λογική για γυναίκες με ιστορικό εκτεταμένης ινομυωματεκτομής (ανάλογη με μια ασθενή με ιστορικό κλασικής υστεροτομίας). Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποφευχθεί η διατομή των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής, καθώς μπορεί να είναι αδύνατο να αποκατασταθεί το σημείο της υστεροτομής.","Myomas are benign monoclonal tumors that arise from the smooth muscle cells of the myometrium. Myomas are usually described according to their location in the uterus. They are the most common pelvic tumor in women (cumulative frequency up to 50 years> 80% for black women and almost 70% for white women). Their growth requires the conversion of normal muscle cells into abnormal muscle cells and their growth into clinically evident tumors. Multiple factors play a role in both transformation and accelerating their growth. The epidemiology of fibroids follows the changes in the cycle of the reproductive hormones estrogen and progesterone. Symptoms attributed to fibroids include menorrhagia, pelvic pain, and reproductive dysfunction. Their diagnosis is made based on the pelvic examination and the imaging findings on the ultrasound examination. In most, but not all, women, fibroids shrink during menopause, when symptoms subside. The use of postmenopausal hormone therapy may prolong the symptoms. Hormone therapy may be associated with an increase in the size of existing fibroids but not with the development of new ones.The pattern of fibroid growth during pregnancy is not linear, as the largest increase in size is observed during the first trimester, with little or no further increase during the second and third trimesters. In most women, fibroids do not cause symptoms during pregnancy. However, pain is the most common symptom, which is associated with the increasing size of fibroids. The size and location of the fibroids appear to be risk factors for complications during pregnancy: large size (> 3 cm), posterior placental position and / or deformity of the endometrial cavity are features associated with an increased risk of miscarriage, placental abruption, residual intrauterine development of the fetus, bleeding and premature birth. The presence of multiple fibroids is another risk factor for premature birth. While there are limited follow-up data for patients with fibroids, there is little evidence of documented damage for 6 to 12 months follow-up and therefore follow-up is an option. First-line treatment for menorrhagia includes hysteroscopic resection of the fibroid, if the fibroids are in a suitable anatomical position, or drug therapy, which can be started with estrogen-progestin contraceptives, which usually act immediately and are widely available, are low cost and are generally well tolerated. Alternatives are intrauterine levonorgestrel delivery devices, tranexamic acid and progestin-only pills. Second-line treatment is GnRH agonists and antagonists. Uterine artery vaccination is a minimally invasive treatment option that treats both the bleeding and the symptoms resulting from the size of the fibroids. Third line treatment is the minimally invasive treatments of Magnetic Resonance Guided Focused Ultrasound Surgery (MRGFUS) and endometrial destruction. In terms of surgical treatment, for patients who do not want a future pregnancy and have persistent symptoms, hysterectomy is the treatment of choice, while for patients who want a future pregnancy, the treatment of choice is myomectomy. Every effort should be made to avoid surgical removal of fibroids during pregnancy. A history of submucosal fibroid removal may increase the risk of abnormal placentation, especially for a stiff placenta, although the risk is low. In the presence of painful fibroids, paracetamol is given as an initial intervention. Short-term use of opioids in standard doses or non-steroidal anti-inflammatory drugs may be given when the pain is not controlled. In the presence of a prodromal fibroid in the vagina, which causes significant bleeding, excessive pain, urinary retention or infection, resection is indicated. Cesarean section is performed on evidence, including the inability of the fetus to descend due to deformity of the birth canal due to fibroids. If the uterine cavity had been opened during a previous myomectomy or a large number of fibroids have been removed, a scheduled caesarean section is recommended. In the absence of these criteria, the management of patients with previous myomectomy is similar to that of women with a history of previous caesarean section. Scheduled caesarean section is performed between 37 0/7 and 38 6/7 weeks of gestation, although the choice of delivery as early as 36 weeks makes sense for women with a history of extensive fibroids (analogous to a patient with a history of classic hysterectomy). Every effort should be made to avoid cutting the fibroids during the cesarean section, as it may be impossible to repair the site of the hysterectomy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ινομυώματα και κύηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μορφιαδάκη Αρετούσα","Morfiadaki Aretousa"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Τα ινομυώματα είναι καλοήθεις μονοκλωνικοί όγκοι που προκύπτουν από τα λεία μυικά κύτταρα του μυομητρίου. Τα ινομυώματα περιγράφονται συνήθως ανάλογα με τη θέση τους στη μήτρα (υποβλεννογόνια, ενδοτοιχωματικά, υπορογόνια κτλ). Αποτελούν τον συνηθέστερο πυελικό όγκο στις γυναίκες (αθροιστική συχνότητα έως 50 ετών >80% για τις μαύρες γυναίκες και σχεδόν 70% για τις λευκές γυναίκες). Για την ανάπτυξή του απαιτείται μετατροπή φυσιολογικών μυικών κυττάρων σε μη φυσιολογικά μυικά κύτταρα και ανάπτυξή τους σε κλινικά εμφανείς όγκους. Πολλαπλοί παράγοντες παίζουν ρόλο τόσο στον μετασχηματισμό όσο και στην επιτάχυνση της ανάπτυξής τους. Η επιδημιολογία των ινομυωμάτων ακολουθεί τις αλλαγές στον κύκλο των αναπαραγωγικών ορμονών οιστρογόνου και προγεστερόνης. Τα συμπτώματα που αποδίδονται στα ινομυώματα αφορούν σε μηνομητρορραγία, αίσθημα πυελικού άλγους και αναπαραγωγική δυσλειτουργία. Η διάγνωσή τους γίνεται με βάση την πυελική εξέταση και τα απεικονιστικά ευρήματα στην υπερηχογραφική εξέταση. Στις περισσότερες, αλλά όχι όλες, τις γυναίκες, τα ινομυώματα συρρικνώνονται κατά την εμμηνόπαυση, οπότε παρατηρείται και ύφεση των συμπτωμάτων. Η χρήση μετεμμηνοπαυσιακής ορμονικής θεραπείας μπορεί να παρατείνει τα συμπτώματα. Η ορμονική θεραπεία μπορεί να σχετίζεται με αύξηση του μεγέθους των ήδη υπαρχόντων ινομυωμάτων αλλά όχι με την ανάπτυξη νέων. Το μοντέλο ανάπτυξης των ινομυωμάτων κατά την κύηση δεν είναι γραμμικό, καθώς η μεγαλύτερη αύξηση στο μέγεθος παρατηρείται κατά το πρώτο τρίμηνο, με μικρή ή και καθόλου περαιτέρω αύξηση κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Στις περισσότερες γυναίκες, τα ινομυώματα δεν προκαλούν συμπτώματα κατά τη διάρκεια της κύησης. Παρόλα αυτά, το άλγος είναι το πιο σύνηθες σύμπτωμα, το οποίο σχετίζεται με το αυξανόμενο μέγεθος των ινομυωμάτων. Το μέγεθος και η θέση των ινομυωμάτων φαίνεται να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για επιπλοκές κατά την κύηση: το μεγάλο μέγεθος (> 3 cm), η οπισθοπλακουντιακή θέση και/ή η παραμόρφωση της ενδομητρικής κοιλότητας είναι χαρακτηριστικά που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο αποβολής, αποκόλληση πλακούντα, ενδομήτρια υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου, αιμορραγία και πρόωρο τοκετό. Η παρουσία πολλαπλών ινομυωμάτων είναι άλλος ένας παράγοντας κινδύνου για πρόωρο τοκετό. Ενώ υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα σχετικά με την παρακολούθηση για ασθενείς με ινομυώματα, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις τεκμηριωμένης βλάβης για παρακολούθηση 6 έως 12 μηνών και επομένως η παρακολούθηση είναι μία επιλογή. Η θεραπεία πρώτης γραμμής για μηνορραγία περιλαμβάνει υστεροσκοπική εκτομή του ινομυώματος, εάν τα ινομυώματα βρίσκονται σε κατάλληλη ανατομική θέση ή φαρμακευτική θεραπεία, η οποία μπορεί να ξεκινήσει με αντισυλληπτικά οιστρογόνου-προγεστίνης, τα οποία δρούν συνήθως άμεσα και είναι ευρέως διαθέσιμα, έχουν χαμηλό κόστος και είναι γενικά καλώς ανεκτά. Εναλλακτικές επιλογές είναι οι ενδομήτριες συσκευές απελευθέρωσης λεβονοργεστρέλης, το τρανεξαμικό οξύ και χάπια που περιλαμβάνουν μόνο προγεστίνη. Δεύτερης γραμμής θεραπεία είναι οι GnRH αγωνιστές και ανταγωνιστές. Ο εμβολιασμός της μητριαίας αρτηρίας αποτελεί μία επιλογή ελάχιστα επεμβατικής θεραπείας που αντιμετωπίζει τόσο την αιμορραγία όσο τα συμπτώματα τα οποία προκύπτουν από το μέγεθος των ινομυωμάτων. Τρίτης γραμμής θεραπεία είναι οι ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες της μαγνητικής τομογραφίας με εστιασμένη δέσμη υπερήχων (Magnetic resonance guided focused ultrasound surgery –MRgFUS) και της καταστροφής του ενδομητρίου. Όσον αφορά στη χειρουργική θεραπεία, για ασθενείς που δεν επιθυμούν μελλοντική κύηση και έχουν επίμονα συμπτώματα, η υστερεκτομή αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ για ασθενείες που επιθυμούν μελλοντική κύηση η θεραπεία εκλογής είναι η ινομυωματεκτομή. Πρέπει να καταβάλλεται κάθε προσπάθεια να αποφευχθεί η χειρουργική αφαίρεση των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της κύησης. Ιστορικό αφαίρεσης υποβλεννογόνιου ινομυώματος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο μη φυσιολογικής πλακουντοποίησης, ειδικά για στιφρό πλακούντα, αν και ο κίνδυνος είναι χαμηλός. Επί παρουσίας επώδυνων ινομυωμάτων, χορηγείται παρακεταμόλη ως αρχική παρέμβαση. Βραχυπρόθεσμη χρήση οπιοειδών σε τυπικές δόσεις ή μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων μπορεί να δοθεί, όταν ο πόνος δεν ελέγχεται. Επί παρουσίας προπίπτοντος ινομυώματος στον κόλπο, το οποίο προκαλεί σημαντική αιμορραγία, υπερβολικό πόνο, κατακράτηση ούρων ή λοίμωξη ενδείκνυται εκτομή. Η καισαρική τομή πραγματοποιείται επί ενδείξεων, συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας καθόδου του εμβρύου λόγω παραμόρφωσης του καναλιού γέννησης εξαιτίας των ινομυωμάτων. Εάν η κοιλότητα της μήτρας είχε διανοιχθεί κατά τη διάρκεια προηγούμενης ινομυωματεκτομής ή έχει αφαιρεθεί μεγάλος αριθμός ινομυωμάτων, προτείνεται προγραμματισμένη καισαρική τομή. Ελλείψει αυτών των κριτηρίων, η διαχείρηση των ασθενών με προηγούμενη ινομυωματεκτομή είναι όμοια με τις γυναίκες με ιστορικό προηγηθείσας καισαρικής τομής. Η προγραμματισμένη καισαρική τομή πραγματοποιείται μεταξύ 37 0/7 και 38 6/7 εβδομάδων κύησης, αν και η επιλογή της διενέργειας τοκετού ήδη από 36 εβδομάδες είναι λογική για γυναίκες με ιστορικό εκτεταμένης ινομυωματεκτομής (ανάλογη με μια ασθενή με ιστορικό κλασικής υστεροτομίας). Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποφευχθεί η διατομή των ινομυωμάτων κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής, καθώς μπορεί να είναι αδύνατο να αποκατασταθεί το σημείο της υστεροτομής.","Myomas are benign monoclonal tumors that arise from the smooth muscle cells of the myometrium. Myomas are usually described according to their location in the uterus. They are the most common pelvic tumor in women (cumulative frequency up to 50 years> 80% for black women and almost 70% for white women). Their growth requires the conversion of normal muscle cells into abnormal muscle cells and their growth into clinically evident tumors. Multiple factors play a role in both transformation and accelerating their growth. The epidemiology of fibroids follows the changes in the cycle of the reproductive hormones estrogen and progesterone. Symptoms attributed to fibroids include menorrhagia, pelvic pain, and reproductive dysfunction. Their diagnosis is made based on the pelvic examination and the imaging findings on the ultrasound examination. In most, but not all, women, fibroids shrink during menopause, when symptoms subside. The use of postmenopausal hormone therapy may prolong the symptoms. Hormone therapy may be associated with an increase in the size of existing fibroids but not with the development of new ones.The pattern of fibroid growth during pregnancy is not linear, as the largest increase in size is observed during the first trimester, with little or no further increase during the second and third trimesters. In most women, fibroids do not cause symptoms during pregnancy. However, pain is the most common symptom, which is associated with the increasing size of fibroids. The size and location of the fibroids appear to be risk factors for complications during pregnancy: large size (> 3 cm), posterior placental position and / or deformity of the endometrial cavity are features associated with an increased risk of miscarriage, placental abruption, residual intrauterine development of the fetus, bleeding and premature birth. The presence of multiple fibroids is another risk factor for premature birth. While there are limited follow-up data for patients with fibroids, there is little evidence of documented damage for 6 to 12 months follow-up and therefore follow-up is an option. First-line treatment for menorrhagia includes hysteroscopic resection of the fibroid, if the fibroids are in a suitable anatomical position, or drug therapy, which can be started with estrogen-progestin contraceptives, which usually act immediately and are widely available, are low cost and are generally well tolerated. Alternatives are intrauterine levonorgestrel delivery devices, tranexamic acid and progestin-only pills. Second-line treatment is GnRH agonists and antagonists. Uterine artery vaccination is a minimally invasive treatment option that treats both the bleeding and the symptoms resulting from the size of the fibroids. Third line treatment is the minimally invasive treatments of Magnetic Resonance Guided Focused Ultrasound Surgery (MRGFUS) and endometrial destruction. In terms of surgical treatment, for patients who do not want a future pregnancy and have persistent symptoms, hysterectomy is the treatment of choice, while for patients who want a future pregnancy, the treatment of choice is myomectomy. Every effort should be made to avoid surgical removal of fibroids during pregnancy. A history of submucosal fibroid removal may increase the risk of abnormal placentation, especially for a stiff placenta, although the risk is low. In the presence of painful fibroids, paracetamol is given as an initial intervention. Short-term use of opioids in standard doses or non-steroidal anti-inflammatory drugs may be given when the pain is not controlled. In the presence of a prodromal fibroid in the vagina, which causes significant bleeding, excessive pain, urinary retention or infection, resection is indicated. Cesarean section is performed on evidence, including the inability of the fetus to descend due to deformity of the birth canal due to fibroids. If the uterine cavity had been opened during a previous myomectomy or a large number of fibroids have been removed, a scheduled caesarean section is recommended. In the absence of these criteria, the management of patients with previous myomectomy is similar to that of women with a history of previous caesarean section. Scheduled caesarean section is performed between 37 0/7 and 38 6/7 weeks of gestation, although the choice of delivery as early as 36 weeks makes sense for women with a history of extensive fibroids (analogous to a patient with a history of classic hysterectomy). Every effort should be made to avoid cutting the fibroids during the cesarean section, as it may be impossible to repair the site of the hysterectomy."],"dc:identifier":["uoadl:2934584","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934584"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ινομυώματα και κύηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:02Z"}