{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934649"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934649","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών","abstract":"Οι όμιλοι εταιρειών αποτελούν ένα ολοένα και πιο διαδεδομένο κατά τα τελευταία έτη φαινόμενο επιχειρηματικής οργάνωσης τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η επιλογή για την δημιουργία ομίλων εταιρειών και ίδρυσης θυγατρικών σε περισσότερα του ενός κράτη έγκειται σε μεγάλο βαθμό στην παγκοσμιοποίηση των αγορών και στην ανάγκη επέκτασης των επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε εδαφικές περιοχές εκτός των εθνικών συνόρων. Εξάλλου, η ομιλοποίηση συνοδεύεται από σειρά πλεονεκτημάτων, ιδίως φορολογικών και οργανωτικών, που καθιστούν το σχήμα αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Εντούτοις, η μη αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στον όμιλο εταιρειών ως σύνολο, που αποτελεί απόρροια της επιμονής του δικαίου των εταιρειών στην αρχή της αυτοτέλειας των νομικών οντοτήτων συνεπάγεται πολλά νομικά προβλήματα σε κάθε κλάδο δικαίου. Φυσικά, όσο οι δραστηριότητες των ομίλων εταιρειών επεκτείνονται διεθνώς και ενόψει της παγκόσμιας κρίσης, αυξάνεται ο κίνδυνος περιέλευσης των εταιρειών που τον απαρτίζουν σε οικονομικές δυσχέρειες ή ακόμα και στη δυσάρεστη κατάσταση της πτώχευσης. Η πτώχευση των ομίλων εταιρειών συνιστά από μόνο του ένα πολύπλοκο νομικό ζήτημα ενόψει και του ελάχιστου νομοθετικού έργου που έχει παραχθεί για αυτούς. Αφετηρία του προβληματισμού είναι η αδυναμία του ομίλου εταιρειών να κηρυχθεί σε πτώχευση δεδομένης της έλλειψης νομικής προσωπικότητας. Προς τούτο, υποκείμενα πτώχευσης αποτελούν οι επιμέρους εταιρείες-μέλη του ομίλου, με αποτέλεσμα να εκκινούν περισσότερες διαδικασίες αφερεγγυότητας και να μην επιτρέπεται η ενιαία μεταχείριση του ομίλου. Ειδικά στην περίπτωση όπου παρεμβάλλονται στοιχεία διασυνοριακότητας, αυξάνονται τα ζητήματα που ανακύπτουν, λόγω της εμπλοκής περισσότερων εννόμων τάξεων με διαφορετικές πτωχευτικές ρυθμίσεις η κάθε μία, της ανάμειξης διαφόρων προσώπων και αρχών και της διασποράς των περιουσιακών στοιχείων σε πλείονα κράτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις διαφαίνεται η σημασία του διεθνούς πτωχευτικού δικαίου, το οποίο παρέχει λύσεις στις συγκρούσεις δικαίων που ανακύπτουν και ειδικά σε ζητήματα διεθνούς δικαιοδοσίας, εφαρμοστέου δικαίου και αναγνώρισης. Ζητούμενο στη διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών είναι η εύρεση του καταλληλότερου μοντέλου με το οποίο θα επιδιώκεται η εξασφάλιση και διατήρηση της οικονομικής αξίας του ομίλου ως συνόλου προς το συμφέρον της αναδιάρθρωσης του ίδιου του ομίλου και προς προστασία των συμφερόντων των πιστωτών. Παρά τη συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου, δεν είχε για πολλά χρόνια θεσπισθεί ένα σαφές νομικό πλαίσιο για τη δυνατότητα αντιμετώπισης των ομιλικών πτωχεύσεων τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Πρόσφατα, με τον Κανονισμό 848/2015 εισήχθη νέο κεφαλαίο αφιερωμένο στην πτώχευση των ομίλων, το οποίο εστιάζει στη διαδικαστική ενοποίηση των διαδικασιών αφερεγγυότητας των εταιρειών του ομίλου μέσω κανόνων συνεργασίας και συντονισμού, παρά σε μια ουσιαστική ενοποίηση. Αντιθέτως, στον ΠΝ της UNCITRAL, όπου ρυθμίζεται η διεθνής αφερεγγυότητα, εξακολουθεί να παραμένει το κενό ρύθμισης για τους ομίλους εταιρειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία διαιρείται σε τρία μέρη. Στο εισαγωγικό μέρος επιχειρείται μια γενική αποτύπωση των γενικών χαρακτηριστικών και ορισμένων εκ των βασικότερων προβλημάτων των ομίλων εταιρειών. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η αντιμετώπιση της αφερεγγυότητας των ομίλων εταιρειών στην Ευρώπη, όπως διαμορφώθηκε κατ’ αρχάς νομολογιακά και έπειτα από τον Κανονισμό 848/2015. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται μια προσέγγιση της διεθνούς ομιλικής αφερεγγυότητας μέσω νομοθετικών προτάσεων που έχουν σχηματισθεί, πλην όμως δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί η ενσωμάτωση τους σε νομοθετικό κείμενο. Η παρούσα εργασία κλείνει με ορισμένα συμπεράσματα συμπεριλαμβανομένων κάποιων σκέψεων και προτάσεων για τη βέλτιστη αντιμετώπιση του υπό μελέτη θέματος.","abstract_html":"Οι όμιλοι εταιρειών αποτελούν ένα ολοένα και πιο διαδεδομένο κατά τα τελευταία έτη φαινόμενο επιχειρηματικής οργάνωσης τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η επιλογή για την δημιουργία ομίλων εταιρειών και ίδρυσης θυγατρικών σε περισσότερα του ενός κράτη έγκειται σε μεγάλο βαθμό στην παγκοσμιοποίηση των αγορών και στην ανάγκη επέκτασης των επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε εδαφικές περιοχές εκτός των εθνικών συνόρων. Εξάλλου, η ομιλοποίηση συνοδεύεται από σειρά πλεονεκτημάτων, ιδίως φορολογικών και οργανωτικών, που καθιστούν το σχήμα αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Εντούτοις, η μη αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στον όμιλο εταιρειών ως σύνολο, που αποτελεί απόρροια της επιμονής του δικαίου των εταιρειών στην αρχή της αυτοτέλειας των νομικών οντοτήτων συνεπάγεται πολλά νομικά προβλήματα σε κάθε κλάδο δικαίου. Φυσικά, όσο οι δραστηριότητες των ομίλων εταιρειών επεκτείνονται διεθνώς και ενόψει της παγκόσμιας κρίσης, αυξάνεται ο κίνδυνος περιέλευσης των εταιρειών που τον απαρτίζουν σε οικονομικές δυσχέρειες ή ακόμα και στη δυσάρεστη κατάσταση της πτώχευσης. Η πτώχευση των ομίλων εταιρειών συνιστά από μόνο του ένα πολύπλοκο νομικό ζήτημα ενόψει και του ελάχιστου νομοθετικού έργου που έχει παραχθεί για αυτούς. Αφετηρία του προβληματισμού είναι η αδυναμία του ομίλου εταιρειών να κηρυχθεί σε πτώχευση δεδομένης της έλλειψης νομικής προσωπικότητας. Προς τούτο, υποκείμενα πτώχευσης αποτελούν οι επιμέρους εταιρείες-μέλη του ομίλου, με αποτέλεσμα να εκκινούν περισσότερες διαδικασίες αφερεγγυότητας και να μην επιτρέπεται η ενιαία μεταχείριση του ομίλου. Ειδικά στην περίπτωση όπου παρεμβάλλονται στοιχεία διασυνοριακότητας, αυξάνονται τα ζητήματα που ανακύπτουν, λόγω της εμπλοκής περισσότερων εννόμων τάξεων με διαφορετικές πτωχευτικές ρυθμίσεις η κάθε μία, της ανάμειξης διαφόρων προσώπων και αρχών και της διασποράς των περιουσιακών στοιχείων σε πλείονα κράτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις διαφαίνεται η σημασία του διεθνούς πτωχευτικού δικαίου, το οποίο παρέχει λύσεις στις συγκρούσεις δικαίων που ανακύπτουν και ειδικά σε ζητήματα διεθνούς δικαιοδοσίας, εφαρμοστέου δικαίου και αναγνώρισης. Ζητούμενο στη διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών είναι η εύρεση του καταλληλότερου μοντέλου με το οποίο θα επιδιώκεται η εξασφάλιση και διατήρηση της οικονομικής αξίας του ομίλου ως συνόλου προς το συμφέρον της αναδιάρθρωσης του ίδιου του ομίλου και προς προστασία των συμφερόντων των πιστωτών. Παρά τη συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου, δεν είχε για πολλά χρόνια θεσπισθεί ένα σαφές νομικό πλαίσιο για τη δυνατότητα αντιμετώπισης των ομιλικών πτωχεύσεων τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Πρόσφατα, με τον Κανονισμό 848/2015 εισήχθη νέο κεφαλαίο αφιερωμένο στην πτώχευση των ομίλων, το οποίο εστιάζει στη διαδικαστική ενοποίηση των διαδικασιών αφερεγγυότητας των εταιρειών του ομίλου μέσω κανόνων συνεργασίας και συντονισμού, παρά σε μια ουσιαστική ενοποίηση. Αντιθέτως, στον ΠΝ της UNCITRAL, όπου ρυθμίζεται η διεθνής αφερεγγυότητα, εξακολουθεί να παραμένει το κενό ρύθμισης για τους ομίλους εταιρειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία διαιρείται σε τρία μέρη. Στο εισαγωγικό μέρος επιχειρείται μια γενική αποτύπωση των γενικών χαρακτηριστικών και ορισμένων εκ των βασικότερων προβλημάτων των ομίλων εταιρειών. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η αντιμετώπιση της αφερεγγυότητας των ομίλων εταιρειών στην Ευρώπη, όπως διαμορφώθηκε κατ’ αρχάς νομολογιακά και έπειτα από τον Κανονισμό 848/2015. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται μια προσέγγιση της διεθνούς ομιλικής αφερεγγυότητας μέσω νομοθετικών προτάσεων που έχουν σχηματισθεί, πλην όμως δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί η ενσωμάτωση τους σε νομοθετικό κείμενο. Η παρούσα εργασία κλείνει με ορισμένα συμπεράσματα συμπεριλαμβανομένων κάποιων σκέψεων και προτάσεων για τη βέλτιστη αντιμετώπιση του υπό μελέτη θέματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Λουκιανού Δέσποινα","Loukianou Despoina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:02Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934649"],"render_values":[{"text":"uoadl:2934649","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934649","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934649","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2934649","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λουκιανού Δέσποινα","Loukianou Despoina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934649","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934649"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι όμιλοι εταιρειών αποτελούν ένα ολοένα και πιο διαδεδομένο κατά τα τελευταία έτη φαινόμενο επιχειρηματικής οργάνωσης τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η επιλογή για την δημιουργία ομίλων εταιρειών και ίδρυσης θυγατρικών σε περισσότερα του ενός κράτη έγκειται σε μεγάλο βαθμό στην παγκοσμιοποίηση των αγορών και στην ανάγκη επέκτασης των επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε εδαφικές περιοχές εκτός των εθνικών συνόρων. Εξάλλου, η ομιλοποίηση συνοδεύεται από σειρά πλεονεκτημάτων, ιδίως φορολογικών και οργανωτικών, που καθιστούν το σχήμα αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Εντούτοις, η μη αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στον όμιλο εταιρειών ως σύνολο, που αποτελεί απόρροια της επιμονής του δικαίου των εταιρειών στην αρχή της αυτοτέλειας των νομικών οντοτήτων συνεπάγεται πολλά νομικά προβλήματα σε κάθε κλάδο δικαίου. Φυσικά, όσο οι δραστηριότητες των ομίλων εταιρειών επεκτείνονται διεθνώς και ενόψει της παγκόσμιας κρίσης, αυξάνεται ο κίνδυνος περιέλευσης των εταιρειών που τον απαρτίζουν σε οικονομικές δυσχέρειες ή ακόμα και στη δυσάρεστη κατάσταση της πτώχευσης. Η πτώχευση των ομίλων εταιρειών συνιστά από μόνο του ένα πολύπλοκο νομικό ζήτημα ενόψει και του ελάχιστου νομοθετικού έργου που έχει παραχθεί για αυτούς. Αφετηρία του προβληματισμού είναι η αδυναμία του ομίλου εταιρειών να κηρυχθεί σε πτώχευση δεδομένης της έλλειψης νομικής προσωπικότητας. Προς τούτο, υποκείμενα πτώχευσης αποτελούν οι επιμέρους εταιρείες-μέλη του ομίλου, με αποτέλεσμα να εκκινούν περισσότερες διαδικασίες αφερεγγυότητας και να μην επιτρέπεται η ενιαία μεταχείριση του ομίλου. Ειδικά στην περίπτωση όπου παρεμβάλλονται στοιχεία διασυνοριακότητας, αυξάνονται τα ζητήματα που ανακύπτουν, λόγω της εμπλοκής περισσότερων εννόμων τάξεων με διαφορετικές πτωχευτικές ρυθμίσεις η κάθε μία, της ανάμειξης διαφόρων προσώπων και αρχών και της διασποράς των περιουσιακών στοιχείων σε πλείονα κράτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις διαφαίνεται η σημασία του διεθνούς πτωχευτικού δικαίου, το οποίο παρέχει λύσεις στις συγκρούσεις δικαίων που ανακύπτουν και ειδικά σε ζητήματα διεθνούς δικαιοδοσίας, εφαρμοστέου δικαίου και αναγνώρισης. Ζητούμενο στη διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών είναι η εύρεση του καταλληλότερου μοντέλου με το οποίο θα επιδιώκεται η εξασφάλιση και διατήρηση της οικονομικής αξίας του ομίλου ως συνόλου προς το συμφέρον της αναδιάρθρωσης του ίδιου του ομίλου και προς προστασία των συμφερόντων των πιστωτών. Παρά τη συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου, δεν είχε για πολλά χρόνια θεσπισθεί ένα σαφές νομικό πλαίσιο για τη δυνατότητα αντιμετώπισης των ομιλικών πτωχεύσεων τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Πρόσφατα, με τον Κανονισμό 848/2015 εισήχθη νέο κεφαλαίο αφιερωμένο στην πτώχευση των ομίλων, το οποίο εστιάζει στη διαδικαστική ενοποίηση των διαδικασιών αφερεγγυότητας των εταιρειών του ομίλου μέσω κανόνων συνεργασίας και συντονισμού, παρά σε μια ουσιαστική ενοποίηση. Αντιθέτως, στον ΠΝ της UNCITRAL, όπου ρυθμίζεται η διεθνής αφερεγγυότητα, εξακολουθεί να παραμένει το κενό ρύθμισης για τους ομίλους εταιρειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία διαιρείται σε τρία μέρη. Στο εισαγωγικό μέρος επιχειρείται μια γενική αποτύπωση των γενικών χαρακτηριστικών και ορισμένων εκ των βασικότερων προβλημάτων των ομίλων εταιρειών. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η αντιμετώπιση της αφερεγγυότητας των ομίλων εταιρειών στην Ευρώπη, όπως διαμορφώθηκε κατ’ αρχάς νομολογιακά και έπειτα από τον Κανονισμό 848/2015. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται μια προσέγγιση της διεθνούς ομιλικής αφερεγγυότητας μέσω νομοθετικών προτάσεων που έχουν σχηματισθεί, πλην όμως δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί η ενσωμάτωση τους σε νομοθετικό κείμενο. Η παρούσα εργασία κλείνει με ορισμένα συμπεράσματα συμπεριλαμβανομένων κάποιων σκέψεων και προτάσεων για τη βέλτιστη αντιμετώπιση του υπό μελέτη θέματος.","Groups of companies are a widespread phenomenon of business organization during the last decades in Greece and on an international scale. The option of establishing groups of companies and subsidiaries in several States consists in the market globalization and in the need to expand professional activities outside national borders. Besides, the establishment of groups of companies is accompanied by a number of important tax and organizational advantages, which render the scheme particularly attractive. Therefore, the non-recognition of legal personality to the group of companies as a whole, which is the result of the insistence of corporate law to the principle of legal entities autonomy, entails many legal problems in each and every area of law. The insolvency of a group of companies is a complex legal matter in view of the minimum legal work provided for them. The starting point of this problem is the inability of a group of companies to be declared bankrupt, given the lack of legal personality. For this reason, the companies – members of the group are subject to the bankruptcy process, leading to more insolvency proceedings and not to a uniform treatment of group of companies. The master thesis hereof is divided into three parts. In the introductory part, a general reflection of the general characteristics and main problems of groups of companies is carried out. In the first part, the approach of insolvency of group of companies in Europe, based on the initial case studies and on the recent European Regulation 848/2015, is analyzed. In the second part, an approach of international insolvency of group of companies is being attempted based on several legislative proposals that have not been incorporated into legislation yet. This master thesis draws some important conclusions, thoughts and proposals."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λουκιανού Δέσποινα","Loukianou Despoina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Οι όμιλοι εταιρειών αποτελούν ένα ολοένα και πιο διαδεδομένο κατά τα τελευταία έτη φαινόμενο επιχειρηματικής οργάνωσης τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η επιλογή για την δημιουργία ομίλων εταιρειών και ίδρυσης θυγατρικών σε περισσότερα του ενός κράτη έγκειται σε μεγάλο βαθμό στην παγκοσμιοποίηση των αγορών και στην ανάγκη επέκτασης των επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε εδαφικές περιοχές εκτός των εθνικών συνόρων. Εξάλλου, η ομιλοποίηση συνοδεύεται από σειρά πλεονεκτημάτων, ιδίως φορολογικών και οργανωτικών, που καθιστούν το σχήμα αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Εντούτοις, η μη αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στον όμιλο εταιρειών ως σύνολο, που αποτελεί απόρροια της επιμονής του δικαίου των εταιρειών στην αρχή της αυτοτέλειας των νομικών οντοτήτων συνεπάγεται πολλά νομικά προβλήματα σε κάθε κλάδο δικαίου. Φυσικά, όσο οι δραστηριότητες των ομίλων εταιρειών επεκτείνονται διεθνώς και ενόψει της παγκόσμιας κρίσης, αυξάνεται ο κίνδυνος περιέλευσης των εταιρειών που τον απαρτίζουν σε οικονομικές δυσχέρειες ή ακόμα και στη δυσάρεστη κατάσταση της πτώχευσης. Η πτώχευση των ομίλων εταιρειών συνιστά από μόνο του ένα πολύπλοκο νομικό ζήτημα ενόψει και του ελάχιστου νομοθετικού έργου που έχει παραχθεί για αυτούς. Αφετηρία του προβληματισμού είναι η αδυναμία του ομίλου εταιρειών να κηρυχθεί σε πτώχευση δεδομένης της έλλειψης νομικής προσωπικότητας. Προς τούτο, υποκείμενα πτώχευσης αποτελούν οι επιμέρους εταιρείες-μέλη του ομίλου, με αποτέλεσμα να εκκινούν περισσότερες διαδικασίες αφερεγγυότητας και να μην επιτρέπεται η ενιαία μεταχείριση του ομίλου. Ειδικά στην περίπτωση όπου παρεμβάλλονται στοιχεία διασυνοριακότητας, αυξάνονται τα ζητήματα που ανακύπτουν, λόγω της εμπλοκής περισσότερων εννόμων τάξεων με διαφορετικές πτωχευτικές ρυθμίσεις η κάθε μία, της ανάμειξης διαφόρων προσώπων και αρχών και της διασποράς των περιουσιακών στοιχείων σε πλείονα κράτη. Σε τέτοιες περιπτώσεις διαφαίνεται η σημασία του διεθνούς πτωχευτικού δικαίου, το οποίο παρέχει λύσεις στις συγκρούσεις δικαίων που ανακύπτουν και ειδικά σε ζητήματα διεθνούς δικαιοδοσίας, εφαρμοστέου δικαίου και αναγνώρισης. Ζητούμενο στη διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών είναι η εύρεση του καταλληλότερου μοντέλου με το οποίο θα επιδιώκεται η εξασφάλιση και διατήρηση της οικονομικής αξίας του ομίλου ως συνόλου προς το συμφέρον της αναδιάρθρωσης του ίδιου του ομίλου και προς προστασία των συμφερόντων των πιστωτών. Παρά τη συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου, δεν είχε για πολλά χρόνια θεσπισθεί ένα σαφές νομικό πλαίσιο για τη δυνατότητα αντιμετώπισης των ομιλικών πτωχεύσεων τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Πρόσφατα, με τον Κανονισμό 848/2015 εισήχθη νέο κεφαλαίο αφιερωμένο στην πτώχευση των ομίλων, το οποίο εστιάζει στη διαδικαστική ενοποίηση των διαδικασιών αφερεγγυότητας των εταιρειών του ομίλου μέσω κανόνων συνεργασίας και συντονισμού, παρά σε μια ουσιαστική ενοποίηση. Αντιθέτως, στον ΠΝ της UNCITRAL, όπου ρυθμίζεται η διεθνής αφερεγγυότητα, εξακολουθεί να παραμένει το κενό ρύθμισης για τους ομίλους εταιρειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία διαιρείται σε τρία μέρη. Στο εισαγωγικό μέρος επιχειρείται μια γενική αποτύπωση των γενικών χαρακτηριστικών και ορισμένων εκ των βασικότερων προβλημάτων των ομίλων εταιρειών. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η αντιμετώπιση της αφερεγγυότητας των ομίλων εταιρειών στην Ευρώπη, όπως διαμορφώθηκε κατ’ αρχάς νομολογιακά και έπειτα από τον Κανονισμό 848/2015. Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται μια προσέγγιση της διεθνούς ομιλικής αφερεγγυότητας μέσω νομοθετικών προτάσεων που έχουν σχηματισθεί, πλην όμως δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί η ενσωμάτωση τους σε νομοθετικό κείμενο. Η παρούσα εργασία κλείνει με ορισμένα συμπεράσματα συμπεριλαμβανομένων κάποιων σκέψεων και προτάσεων για τη βέλτιστη αντιμετώπιση του υπό μελέτη θέματος.","Groups of companies are a widespread phenomenon of business organization during the last decades in Greece and on an international scale. The option of establishing groups of companies and subsidiaries in several States consists in the market globalization and in the need to expand professional activities outside national borders. Besides, the establishment of groups of companies is accompanied by a number of important tax and organizational advantages, which render the scheme particularly attractive. Therefore, the non-recognition of legal personality to the group of companies as a whole, which is the result of the insistence of corporate law to the principle of legal entities autonomy, entails many legal problems in each and every area of law. The insolvency of a group of companies is a complex legal matter in view of the minimum legal work provided for them. The starting point of this problem is the inability of a group of companies to be declared bankrupt, given the lack of legal personality. For this reason, the companies – members of the group are subject to the bankruptcy process, leading to more insolvency proceedings and not to a uniform treatment of group of companies. The master thesis hereof is divided into three parts. In the introductory part, a general reflection of the general characteristics and main problems of groups of companies is carried out. In the first part, the approach of insolvency of group of companies in Europe, based on the initial case studies and on the recent European Regulation 848/2015, is analyzed. In the second part, an approach of international insolvency of group of companies is being attempted based on several legislative proposals that have not been incorporated into legislation yet. This master thesis draws some important conclusions, thoughts and proposals."],"dc:identifier":["uoadl:2934649","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934649"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Διασυνοριακή αφερεγγυότητα ομίλων εταιρειών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:02Z"}