{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934965"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2934965","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λεμφαγγειολειομυομάτωση: παθολογία και προοπτικές ένταξης σε πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης","abstract":"Η λεμφαγγειολειομυομάτωση (ΛΑΜ) είναι μια πολυσυστημική προοδευτική νόσος η οποία προσβάλλει κυρίως τις γυναίκες. Τα συστήματα που επηρεάζει είναι το αναπνευστικό, το λεμφικό και το αγγειακό. Παρατηρείται ότι, οι όγκοι που δημιουργούνται από αυτή τη νόσο και ανευρίσκονται στους πνεύμονες ονομάζονται λεμφαγγειολειομύωματα και στους νεφρούς αγγειομυολίπωματα. Η παρουσία των όγκων αυτών συνδέεται με τη συμμετοχή του λεμφικού συστήματος και την εμφάνιση χυλοθώρακα, χυλώδη ασκίτη, χυλουρίας, χυλόπτυσης, οπισθοπεριτοναϊκού και πυελικού λεμφαγγειολειομυώματος που υποδηλώνουν κακοήθεια, καθώς και αιμόπτυση και κοιλιακή αιμορραγία. Από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ταξινομείται ως χαμηλού βαθμού μεταστατική νεοπλασία. Διαπιστώνεται η μετάλλαξη ενός εκ των δύο γονιδίων, TSC1 ή TSC2. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες αμαρτίνη και τουμπερίνη, οι οποίες αναστέλλουν τη ραπαμικίνη, κύριο ρυθμιστή του μεγέθους και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Έχουν παρατηρηθεί δύο μορφές, η σποραδική ΛΑΜ, και η κληρονομική ΛΑΜ, μορφή η οποία εμφανίζεται στο 80% των γυναικών μαζί με την οζώδη σκλήρυνση. Η βλάβη στους πνεύμονες περιλαμβάνει πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην άκρη των κυψελίδων και κατά μήκος των αιμοφόρων αγγείων, λεμφαγγείων και βρογχιολίων. Αυτό έχει ως επακόλουθο την απόφραξη των αεραγωγών, πάχυνση του αγγειακού τοιχώματος, διάσπαση των λεμφικών αγγείων, φλεβική απόφραξη και αιμορραγία. Δύο πιο συχνές κλινικές επιπτώσεις είναι ο πνευμοθώρακας και η δύσπνοια. Ο περιορισμός της φυσικής κατάστασης των ασθενών συνδέεται με το αίσθημα της δύσπνοιας και της κόπωσης. Η δύσπνοια κατά την άσκηση είναι σημαντική επιβάρυνση στη λεμφαγγειολειομυομάτωση. Οι μηχανισμοί που την προκαλούν είναι παρόμοιοι με εκείνους στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια. Υπάρχουν ελάχιστες μελέτες σχετικά με τη συμμετοχή των ασθενών αυτών σε προγράμματα πνευμονικής αποκατάστασης. Τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε πρόγραμμα άσκησης στη ΧΑΠ είναι η βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, της δυναμικής υπερδιάτασης, η μείωση της δύσπνοιας, η αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, καθώς και λειτουργικά οφέλη όπως, η αύξηση της διανυόμενης απόστασης βάδισης σε έξι λεπτά και η αύξηση της μυϊκής δύναμης. Επομένως, οι ασθενείς παρουσιάζουν βελτίωση στην υγεία που σχετίζεται με την ποιότητα ζωής, στην καθημερινή φυσική δραστηριότητα και στην ικανότητα άσκησης. Ο σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να αναφερθεί η φυσιοπαθολογία της πάθησης, των περιορισμών που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς κατά την σωματική δραστηριότητα, καθώς και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης μετά από συμμετοχή σε συστηματικό πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης.","abstract_html":"Η λεμφαγγειολειομυομάτωση (ΛΑΜ) είναι μια πολυσυστημική προοδευτική νόσος η οποία προσβάλλει κυρίως τις γυναίκες. Τα συστήματα που επηρεάζει είναι το αναπνευστικό, το λεμφικό και το αγγειακό. Παρατηρείται ότι, οι όγκοι που δημιουργούνται από αυτή τη νόσο και ανευρίσκονται στους πνεύμονες ονομάζονται λεμφαγγειολειομύωματα και στους νεφρούς αγγειομυολίπωματα. Η παρουσία των όγκων αυτών συνδέεται με τη συμμετοχή του λεμφικού συστήματος και την εμφάνιση χυλοθώρακα, χυλώδη ασκίτη, χυλουρίας, χυλόπτυσης, οπισθοπεριτοναϊκού και πυελικού λεμφαγγειολειομυώματος που υποδηλώνουν κακοήθεια, καθώς και αιμόπτυση και κοιλιακή αιμορραγία. Από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ταξινομείται ως χαμηλού βαθμού μεταστατική νεοπλασία. Διαπιστώνεται η μετάλλαξη ενός εκ των δύο γονιδίων, TSC1 ή TSC2. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες αμαρτίνη και τουμπερίνη, οι οποίες αναστέλλουν τη ραπαμικίνη, κύριο ρυθμιστή του μεγέθους και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Έχουν παρατηρηθεί δύο μορφές, η σποραδική ΛΑΜ, και η κληρονομική ΛΑΜ, μορφή η οποία εμφανίζεται στο 80% των γυναικών μαζί με την οζώδη σκλήρυνση. Η βλάβη στους πνεύμονες περιλαμβάνει πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην άκρη των κυψελίδων και κατά μήκος των αιμοφόρων αγγείων, λεμφαγγείων και βρογχιολίων. Αυτό έχει ως επακόλουθο την απόφραξη των αεραγωγών, πάχυνση του αγγειακού τοιχώματος, διάσπαση των λεμφικών αγγείων, φλεβική απόφραξη και αιμορραγία. Δύο πιο συχνές κλινικές επιπτώσεις είναι ο πνευμοθώρακας και η δύσπνοια. Ο περιορισμός της φυσικής κατάστασης των ασθενών συνδέεται με το αίσθημα της δύσπνοιας και της κόπωσης. Η δύσπνοια κατά την άσκηση είναι σημαντική επιβάρυνση στη λεμφαγγειολειομυομάτωση. Οι μηχανισμοί που την προκαλούν είναι παρόμοιοι με εκείνους στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια. Υπάρχουν ελάχιστες μελέτες σχετικά με τη συμμετοχή των ασθενών αυτών σε προγράμματα πνευμονικής αποκατάστασης. Τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε πρόγραμμα άσκησης στη ΧΑΠ είναι η βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, της δυναμικής υπερδιάτασης, η μείωση της δύσπνοιας, η αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, καθώς και λειτουργικά οφέλη όπως, η αύξηση της διανυόμενης απόστασης βάδισης σε έξι λεπτά και η αύξηση της μυϊκής δύναμης. Επομένως, οι ασθενείς παρουσιάζουν βελτίωση στην υγεία που σχετίζεται με την ποιότητα ζωής, στην καθημερινή φυσική δραστηριότητα και στην ικανότητα άσκησης. Ο σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να αναφερθεί η φυσιοπαθολογία της πάθησης, των περιορισμών που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς κατά την σωματική δραστηριότητα, καθώς και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης μετά από συμμετοχή σε συστηματικό πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Ψύλλα Μαρία","Psylla Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934965"],"render_values":[{"text":"uoadl:2934965","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934965","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934965","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2934965","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ψύλλα Μαρία","Psylla Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2934965","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934965"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η λεμφαγγειολειομυομάτωση (ΛΑΜ) είναι μια πολυσυστημική προοδευτική νόσος η οποία προσβάλλει κυρίως τις γυναίκες. Τα συστήματα που επηρεάζει είναι το αναπνευστικό, το λεμφικό και το αγγειακό. Παρατηρείται ότι, οι όγκοι που δημιουργούνται από αυτή τη νόσο και ανευρίσκονται στους πνεύμονες ονομάζονται λεμφαγγειολειομύωματα και στους νεφρούς αγγειομυολίπωματα. Η παρουσία των όγκων αυτών συνδέεται με τη συμμετοχή του λεμφικού συστήματος και την εμφάνιση χυλοθώρακα, χυλώδη ασκίτη, χυλουρίας, χυλόπτυσης, οπισθοπεριτοναϊκού και πυελικού λεμφαγγειολειομυώματος που υποδηλώνουν κακοήθεια, καθώς και αιμόπτυση και κοιλιακή αιμορραγία. Από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ταξινομείται ως χαμηλού βαθμού μεταστατική νεοπλασία. Διαπιστώνεται η μετάλλαξη ενός εκ των δύο γονιδίων, TSC1 ή TSC2. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες αμαρτίνη και τουμπερίνη, οι οποίες αναστέλλουν τη ραπαμικίνη, κύριο ρυθμιστή του μεγέθους και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Έχουν παρατηρηθεί δύο μορφές, η σποραδική ΛΑΜ, και η κληρονομική ΛΑΜ, μορφή η οποία εμφανίζεται στο 80% των γυναικών μαζί με την οζώδη σκλήρυνση. Η βλάβη στους πνεύμονες περιλαμβάνει πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην άκρη των κυψελίδων και κατά μήκος των αιμοφόρων αγγείων, λεμφαγγείων και βρογχιολίων. Αυτό έχει ως επακόλουθο την απόφραξη των αεραγωγών, πάχυνση του αγγειακού τοιχώματος, διάσπαση των λεμφικών αγγείων, φλεβική απόφραξη και αιμορραγία. Δύο πιο συχνές κλινικές επιπτώσεις είναι ο πνευμοθώρακας και η δύσπνοια. Ο περιορισμός της φυσικής κατάστασης των ασθενών συνδέεται με το αίσθημα της δύσπνοιας και της κόπωσης. Η δύσπνοια κατά την άσκηση είναι σημαντική επιβάρυνση στη λεμφαγγειολειομυομάτωση. Οι μηχανισμοί που την προκαλούν είναι παρόμοιοι με εκείνους στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια. Υπάρχουν ελάχιστες μελέτες σχετικά με τη συμμετοχή των ασθενών αυτών σε προγράμματα πνευμονικής αποκατάστασης. Τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε πρόγραμμα άσκησης στη ΧΑΠ είναι η βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, της δυναμικής υπερδιάτασης, η μείωση της δύσπνοιας, η αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, καθώς και λειτουργικά οφέλη όπως, η αύξηση της διανυόμενης απόστασης βάδισης σε έξι λεπτά και η αύξηση της μυϊκής δύναμης. Επομένως, οι ασθενείς παρουσιάζουν βελτίωση στην υγεία που σχετίζεται με την ποιότητα ζωής, στην καθημερινή φυσική δραστηριότητα και στην ικανότητα άσκησης. Ο σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να αναφερθεί η φυσιοπαθολογία της πάθησης, των περιορισμών που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς κατά την σωματική δραστηριότητα, καθώς και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης μετά από συμμετοχή σε συστηματικό πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης.","Lymphangiomyomyomatosis (LAM) is a multisystemic progressive disease that mainly affects women. The systems affected are the respiratory, lymphatic and vascular. It is observed that the tumors created by this disease and found in the lungs are called lymphangiomyomas and in the kidneys angiomyolipoma. The presence of these tumors is associated with the involvement of the lymphatic system and the appearance of chylothorax, purulent ascites, chyluria, nausea, retroperitoneal and pelvic lymphangiomyoma, which indicate malignancy and hemoptysis and abdominal bleeding respectively. It is classified as a low-grade metastatic tumor by the World Health Organization. A mutation in one of the two genes, TSC1 or TSC2, is detected. These genes encode the proteins martin and tuberculin, which inhibit rapamycin, a major regulator of cell size and proliferation. Two forms of the disease, have been observed, sporadic LAM, which occurs in 3.3-7.7 million women, and hereditary LAM, which occurs in 80% of women with nodular sclerosis. Lung damage involves the proliferation of cells at the edge of the alveoli and along blood vessels, lymphatics, and bronchioles. This results in airway obstruction, thickening of the vascular wall, rupture of the lymph vessels, venous obstruction and bleeding. The two most common clinical effects are pneumothorax and dyspnea. Restriction of patients' physical condition is associated with shortness of breath and fatigue. Dyspnoea during exercise is a significant burden in lymphangiomyomyomatosis. The mechanisms that cause it are similar to those in Chronic Obstructive Pulmonary Disease. There are few studies on the involvement of these patients in a lung rehabilitation programs. The benefits of participating in a COPD exercise program include improved respiratory function, dynamic hyperinflaxion, reduced dyspnea, increased maximal oxygen uptake, and functional benefits such as increased walking distance in six minutes, and increase muscle strength. Therefore, patients show an improvement in health related quality of life, daily physical activity, and ability to exercise. In the present work the pathophysiology and pathology of the disease, the limitations that patients face in performing exercise, as well as the improvement of the physical condition after participating in a systematic pulmonary rehabilitation program, will be reported. The method used to write this work was to search the literature from date up to day using the pubmed and scopus medical literature search engines."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λεμφαγγειολειομυομάτωση: παθολογία και προοπτικές ένταξης σε πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ψύλλα Μαρία","Psylla Maria"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η λεμφαγγειολειομυομάτωση (ΛΑΜ) είναι μια πολυσυστημική προοδευτική νόσος η οποία προσβάλλει κυρίως τις γυναίκες. Τα συστήματα που επηρεάζει είναι το αναπνευστικό, το λεμφικό και το αγγειακό. Παρατηρείται ότι, οι όγκοι που δημιουργούνται από αυτή τη νόσο και ανευρίσκονται στους πνεύμονες ονομάζονται λεμφαγγειολειομύωματα και στους νεφρούς αγγειομυολίπωματα. Η παρουσία των όγκων αυτών συνδέεται με τη συμμετοχή του λεμφικού συστήματος και την εμφάνιση χυλοθώρακα, χυλώδη ασκίτη, χυλουρίας, χυλόπτυσης, οπισθοπεριτοναϊκού και πυελικού λεμφαγγειολειομυώματος που υποδηλώνουν κακοήθεια, καθώς και αιμόπτυση και κοιλιακή αιμορραγία. Από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ταξινομείται ως χαμηλού βαθμού μεταστατική νεοπλασία. Διαπιστώνεται η μετάλλαξη ενός εκ των δύο γονιδίων, TSC1 ή TSC2. Τα γονίδια αυτά κωδικοποιούν τις πρωτεΐνες αμαρτίνη και τουμπερίνη, οι οποίες αναστέλλουν τη ραπαμικίνη, κύριο ρυθμιστή του μεγέθους και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων. Έχουν παρατηρηθεί δύο μορφές, η σποραδική ΛΑΜ, και η κληρονομική ΛΑΜ, μορφή η οποία εμφανίζεται στο 80% των γυναικών μαζί με την οζώδη σκλήρυνση. Η βλάβη στους πνεύμονες περιλαμβάνει πολλαπλασιασμό των κυττάρων στην άκρη των κυψελίδων και κατά μήκος των αιμοφόρων αγγείων, λεμφαγγείων και βρογχιολίων. Αυτό έχει ως επακόλουθο την απόφραξη των αεραγωγών, πάχυνση του αγγειακού τοιχώματος, διάσπαση των λεμφικών αγγείων, φλεβική απόφραξη και αιμορραγία. Δύο πιο συχνές κλινικές επιπτώσεις είναι ο πνευμοθώρακας και η δύσπνοια. Ο περιορισμός της φυσικής κατάστασης των ασθενών συνδέεται με το αίσθημα της δύσπνοιας και της κόπωσης. Η δύσπνοια κατά την άσκηση είναι σημαντική επιβάρυνση στη λεμφαγγειολειομυομάτωση. Οι μηχανισμοί που την προκαλούν είναι παρόμοιοι με εκείνους στη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια. Υπάρχουν ελάχιστες μελέτες σχετικά με τη συμμετοχή των ασθενών αυτών σε προγράμματα πνευμονικής αποκατάστασης. Τα οφέλη που προκύπτουν από τη συμμετοχή σε πρόγραμμα άσκησης στη ΧΑΠ είναι η βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, της δυναμικής υπερδιάτασης, η μείωση της δύσπνοιας, η αύξηση της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου, καθώς και λειτουργικά οφέλη όπως, η αύξηση της διανυόμενης απόστασης βάδισης σε έξι λεπτά και η αύξηση της μυϊκής δύναμης. Επομένως, οι ασθενείς παρουσιάζουν βελτίωση στην υγεία που σχετίζεται με την ποιότητα ζωής, στην καθημερινή φυσική δραστηριότητα και στην ικανότητα άσκησης. Ο σκοπός της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης είναι να αναφερθεί η φυσιοπαθολογία της πάθησης, των περιορισμών που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς κατά την σωματική δραστηριότητα, καθώς και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης μετά από συμμετοχή σε συστηματικό πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης.","Lymphangiomyomyomatosis (LAM) is a multisystemic progressive disease that mainly affects women. The systems affected are the respiratory, lymphatic and vascular. It is observed that the tumors created by this disease and found in the lungs are called lymphangiomyomas and in the kidneys angiomyolipoma. The presence of these tumors is associated with the involvement of the lymphatic system and the appearance of chylothorax, purulent ascites, chyluria, nausea, retroperitoneal and pelvic lymphangiomyoma, which indicate malignancy and hemoptysis and abdominal bleeding respectively. It is classified as a low-grade metastatic tumor by the World Health Organization. A mutation in one of the two genes, TSC1 or TSC2, is detected. These genes encode the proteins martin and tuberculin, which inhibit rapamycin, a major regulator of cell size and proliferation. Two forms of the disease, have been observed, sporadic LAM, which occurs in 3.3-7.7 million women, and hereditary LAM, which occurs in 80% of women with nodular sclerosis. Lung damage involves the proliferation of cells at the edge of the alveoli and along blood vessels, lymphatics, and bronchioles. This results in airway obstruction, thickening of the vascular wall, rupture of the lymph vessels, venous obstruction and bleeding. The two most common clinical effects are pneumothorax and dyspnea. Restriction of patients' physical condition is associated with shortness of breath and fatigue. Dyspnoea during exercise is a significant burden in lymphangiomyomyomatosis. The mechanisms that cause it are similar to those in Chronic Obstructive Pulmonary Disease. There are few studies on the involvement of these patients in a lung rehabilitation programs. The benefits of participating in a COPD exercise program include improved respiratory function, dynamic hyperinflaxion, reduced dyspnea, increased maximal oxygen uptake, and functional benefits such as increased walking distance in six minutes, and increase muscle strength. Therefore, patients show an improvement in health related quality of life, daily physical activity, and ability to exercise. In the present work the pathophysiology and pathology of the disease, the limitations that patients face in performing exercise, as well as the improvement of the physical condition after participating in a systematic pulmonary rehabilitation program, will be reported. The method used to write this work was to search the literature from date up to day using the pubmed and scopus medical literature search engines."],"dc:identifier":["uoadl:2934965","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2934965"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Λεμφαγγειολειομυομάτωση: παθολογία και προοπτικές ένταξης σε πρόγραμμα πνευμονικής αποκατάστασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:03Z"}