{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2935346"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2935346","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η περιπετειώδης διαδρομή της διαιτησίας και οι αλλαγές που υπέστη από την καθιέρωσή της μέχρι και σήμερα","abstract":"Η διαρκής «πάλη» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, η οποία έχει ως σκοπό τη ρύθμιση των μεταξύ τους σχέσεων και ιδίως την ρύθμιση των σχέσεων εργασίας, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και η επίλυση αυτών μέσω του θεσμού της διαιτησίας, αποτελεί το αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Με την παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια περιγραφής, αρχικά των αναγκών εξεύρεσης ενός αξιόπιστου συστήματος ειρηνικής επίλυσης των συλλογικών εργασιακών διαφορών, μέσω της ανάθεσης της διαφοράς σε έναν τρίτο, ο οποίος λόγω του κύρους και των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα λειτουργήσει εξισσοροπητικά προς την επίλυση της συλλογικής διαφοράς. Στην πρώτη ενότητα, γίνεται προσπάθεια παρουσίασης των πρώτων βημάτων λειτουργίας του θεσμού της Διαιτησίας στην ελληνική εργατική έννομη τάξη, όπως αυτή εκδηλώθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά με το σύστημα του ν. 3239/1955. Εν συνεχεία, γίνεται αναφορά στο διάδοχο σύστημα της Διαιτησίας που επήλθε στη Ελλάδα μέσω του ν. 1876/1990, ενός συστήματος με περισσότερο φιλελεύθερη λειτουργία και ευελιξία, καθώς και στα πρώτα βήματα του θεσμού του ΟΜΕΔ, ο οποίος αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην ειρηνική και ουσιαστική επίλυση των συλλογικών διαφορών μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Ακολούθως γίνεται μία ενδελεχής αναφορά και σχολιασμός των σημαντικών μεταβολών που υπέστη ο θεσμός της διαιτησίας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, πρώτα με τις αλλαγές που επέφερε αρχικά ο ν. 3899/2010 και εν συνεχεία η ΠΥΣ του 2012, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η κατάργηση της δυνατότητας μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία. Ιδιαίτερη μνεία στη συγκεκριμένη εργασία γίνεται στην απόφαση σταθμό της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2307/2014, βάσει της οποίας ακυρώθηκε το περιεχόμενο της ΠΥΣ του 2012 ως προς τις διατάξεις περί μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία και στη διαδικασία προσφυγής στο σύστημα της υποχρεωτικής διαιτησία που επέφερε ο σύμφωνος με την επιταγή της Απόφασης του Ακυρωτικού Δικαστηρίου ν.4303/2014, συνοδευόμενη με μία κριτική αποτίμηση της εν λόγω μεταρρύθμισης. Τέλος, τόσο η ανάλυση των αλλαγών που επήλθαν στο θεσμό της Διαιτησίας, αρχικά με τον ν. 4549/2018 και εν συνεχεία, μέσω των αλλαγών που επήλθαν, μετά την ψήφιση του ν. 4635/2019, καθώς και μία παράλληλη προσπάθεια κριτικής προσέγγισης του θεσμού της Διαιτησίας, ιδίως σε σχέση με άλλους παρεμφερείς τρόπους επίλυσης των συλλογικών εργατικών διαφορών που ισχύουν σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και μέσω μιας συνολικής κριτικής αποτίμησης λειτουργίας του συγκεκριμένου θεσμού όπως αυτός λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί στη χώρα μας, αποτελέι το συνολικό περιεχόμενο της παρούσας εργασίας.","abstract_html":"Η διαρκής «πάλη» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, η οποία έχει ως σκοπό τη ρύθμιση των μεταξύ τους σχέσεων και ιδίως την ρύθμιση των σχέσεων εργασίας, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και η επίλυση αυτών μέσω του θεσμού της διαιτησίας, αποτελεί το αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Με την παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια περιγραφής, αρχικά των αναγκών εξεύρεσης ενός αξιόπιστου συστήματος ειρηνικής επίλυσης των συλλογικών εργασιακών διαφορών, μέσω της ανάθεσης της διαφοράς σε έναν τρίτο, ο οποίος λόγω του κύρους και των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα λειτουργήσει εξισσοροπητικά προς την επίλυση της συλλογικής διαφοράς. Στην πρώτη ενότητα, γίνεται προσπάθεια παρουσίασης των πρώτων βημάτων λειτουργίας του θεσμού της Διαιτησίας στην ελληνική εργατική έννομη τάξη, όπως αυτή εκδηλώθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά με το σύστημα του ν. 3239/1955. Εν συνεχεία, γίνεται αναφορά στο διάδοχο σύστημα της Διαιτησίας που επήλθε στη Ελλάδα μέσω του ν. 1876/1990, ενός συστήματος με περισσότερο φιλελεύθερη λειτουργία και ευελιξία, καθώς και στα πρώτα βήματα του θεσμού του ΟΜΕΔ, ο οποίος αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην ειρηνική και ουσιαστική επίλυση των συλλογικών διαφορών μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Ακολούθως γίνεται μία ενδελεχής αναφορά και σχολιασμός των σημαντικών μεταβολών που υπέστη ο θεσμός της διαιτησίας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, πρώτα με τις αλλαγές που επέφερε αρχικά ο ν. 3899/2010 και εν συνεχεία η ΠΥΣ του 2012, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η κατάργηση της δυνατότητας μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία. Ιδιαίτερη μνεία στη συγκεκριμένη εργασία γίνεται στην απόφαση σταθμό της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2307/2014, βάσει της οποίας ακυρώθηκε το περιεχόμενο της ΠΥΣ του 2012 ως προς τις διατάξεις περί μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία και στη διαδικασία προσφυγής στο σύστημα της υποχρεωτικής διαιτησία που επέφερε ο σύμφωνος με την επιταγή της Απόφασης του Ακυρωτικού Δικαστηρίου ν.4303/2014, συνοδευόμενη με μία κριτική αποτίμηση της εν λόγω μεταρρύθμισης. Τέλος, τόσο η ανάλυση των αλλαγών που επήλθαν στο θεσμό της Διαιτησίας, αρχικά με τον ν. 4549/2018 και εν συνεχεία, μέσω των αλλαγών που επήλθαν, μετά την ψήφιση του ν. 4635/2019, καθώς και μία παράλληλη προσπάθεια κριτικής προσέγγισης του θεσμού της Διαιτησίας, ιδίως σε σχέση με άλλους παρεμφερείς τρόπους επίλυσης των συλλογικών εργατικών διαφορών που ισχύουν σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και μέσω μιας συνολικής κριτικής αποτίμησης λειτουργίας του συγκεκριμένου θεσμού όπως αυτός λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί στη χώρα μας, αποτελέι το συνολικό περιεχόμενο της παρούσας εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Φιλιππιάδης Δημήτριος","Filippiadis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:05Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2935346"],"render_values":[{"text":"uoadl:2935346","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935346","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935346","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2935346","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φιλιππιάδης Δημήτριος","Filippiadis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2935346","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935346"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαρκής «πάλη» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, η οποία έχει ως σκοπό τη ρύθμιση των μεταξύ τους σχέσεων και ιδίως την ρύθμιση των σχέσεων εργασίας, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και η επίλυση αυτών μέσω του θεσμού της διαιτησίας, αποτελεί το αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Με την παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια περιγραφής, αρχικά των αναγκών εξεύρεσης ενός αξιόπιστου συστήματος ειρηνικής επίλυσης των συλλογικών εργασιακών διαφορών, μέσω της ανάθεσης της διαφοράς σε έναν τρίτο, ο οποίος λόγω του κύρους και των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα λειτουργήσει εξισσοροπητικά προς την επίλυση της συλλογικής διαφοράς. Στην πρώτη ενότητα, γίνεται προσπάθεια παρουσίασης των πρώτων βημάτων λειτουργίας του θεσμού της Διαιτησίας στην ελληνική εργατική έννομη τάξη, όπως αυτή εκδηλώθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά με το σύστημα του ν. 3239/1955. Εν συνεχεία, γίνεται αναφορά στο διάδοχο σύστημα της Διαιτησίας που επήλθε στη Ελλάδα μέσω του ν. 1876/1990, ενός συστήματος με περισσότερο φιλελεύθερη λειτουργία και ευελιξία, καθώς και στα πρώτα βήματα του θεσμού του ΟΜΕΔ, ο οποίος αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην ειρηνική και ουσιαστική επίλυση των συλλογικών διαφορών μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Ακολούθως γίνεται μία ενδελεχής αναφορά και σχολιασμός των σημαντικών μεταβολών που υπέστη ο θεσμός της διαιτησίας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, πρώτα με τις αλλαγές που επέφερε αρχικά ο ν. 3899/2010 και εν συνεχεία η ΠΥΣ του 2012, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η κατάργηση της δυνατότητας μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία. Ιδιαίτερη μνεία στη συγκεκριμένη εργασία γίνεται στην απόφαση σταθμό της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2307/2014, βάσει της οποίας ακυρώθηκε το περιεχόμενο της ΠΥΣ του 2012 ως προς τις διατάξεις περί μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία και στη διαδικασία προσφυγής στο σύστημα της υποχρεωτικής διαιτησία που επέφερε ο σύμφωνος με την επιταγή της Απόφασης του Ακυρωτικού Δικαστηρίου ν.4303/2014, συνοδευόμενη με μία κριτική αποτίμηση της εν λόγω μεταρρύθμισης. Τέλος, τόσο η ανάλυση των αλλαγών που επήλθαν στο θεσμό της Διαιτησίας, αρχικά με τον ν. 4549/2018 και εν συνεχεία, μέσω των αλλαγών που επήλθαν, μετά την ψήφιση του ν. 4635/2019, καθώς και μία παράλληλη προσπάθεια κριτικής προσέγγισης του θεσμού της Διαιτησίας, ιδίως σε σχέση με άλλους παρεμφερείς τρόπους επίλυσης των συλλογικών εργατικών διαφορών που ισχύουν σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και μέσω μιας συνολικής κριτικής αποτίμησης λειτουργίας του συγκεκριμένου θεσμού όπως αυτός λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί στη χώρα μας, αποτελέι το συνολικό περιεχόμενο της παρούσας εργασίας.","The constant \"struggle\" between employers and employees, which aims to regulate the relations between them and in particular the regulation of labor relations, on an individual and collective level and their resolution through the institution of arbitration, is the subject of this study. Main purpose of this work, is an attempt to describe, initially, the need to find a reliable system for the peaceful settlement of collective labor disputes, by assigning the dispute to a third party, which, due to its prestige and special capabilities, will act as a balancing factor, in order to resolve the collective difference. In the first section, an attempt is made to present the first steps of operation of the institution of Arbitration in Greece, as it manifested and operated for the first time with the system of 3239/1955 Law. Then, reference is made to the successor system of Arbitration that occurred in Greece through 1876/1990 Law, a system with more liberal operation and flexibility, as well as the first steps of the institution of Organization of Mediation and Arbitration, which was and continues to be a determining factor, in the peaceful and effective resolution of collective disputes between the social partners. Then there is a thorough report and commentary on the important changes that the institution of Arbitration underwent during the period of financial crisis, the culmination of which was the abolition the possibility of unilateral recourse to Arbitration. Special mention of this work is made in the decision station of the Plenary Session of the Council of State 2307/2014, based on which the content of the 6/2012 CM Act was annulled regarding the provisions on unilateral appeal to the Arbitration and the appeal procedure in the system of compulsory Arbitration brought by in accordance with the requirement of the Decision of the Court of Cassation 4303/2014 Law, accompanied by a critical evaluation of the said reform. Finally, both the analysis of the changes that occurred in the institution of Arbitration, initially with 4549/2018 Law and then, through the changes that occurred, after the enactment of 4635/2019 Law, as well as a parallel attempt to critically approach Arbitration, in particular in relation to other similar ways of resolving collective labor disputes in force in other Member States of the European Union, but also through a comprehensive critique of the functioning of this institution as it has operated and continues to operate in our country, the overall content of this diploma thesis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η περιπετειώδης διαδρομή της διαιτησίας και οι αλλαγές που υπέστη από την καθιέρωσή της μέχρι και σήμερα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φιλιππιάδης Δημήτριος","Filippiadis Dimitrios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η διαρκής «πάλη» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, η οποία έχει ως σκοπό τη ρύθμιση των μεταξύ τους σχέσεων και ιδίως την ρύθμιση των σχέσεων εργασίας, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και η επίλυση αυτών μέσω του θεσμού της διαιτησίας, αποτελεί το αντικείμενο μελέτης της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Με την παρούσα εργασία γίνεται μία προσπάθεια περιγραφής, αρχικά των αναγκών εξεύρεσης ενός αξιόπιστου συστήματος ειρηνικής επίλυσης των συλλογικών εργασιακών διαφορών, μέσω της ανάθεσης της διαφοράς σε έναν τρίτο, ο οποίος λόγω του κύρους και των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα λειτουργήσει εξισσοροπητικά προς την επίλυση της συλλογικής διαφοράς. Στην πρώτη ενότητα, γίνεται προσπάθεια παρουσίασης των πρώτων βημάτων λειτουργίας του θεσμού της Διαιτησίας στην ελληνική εργατική έννομη τάξη, όπως αυτή εκδηλώθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά με το σύστημα του ν. 3239/1955. Εν συνεχεία, γίνεται αναφορά στο διάδοχο σύστημα της Διαιτησίας που επήλθε στη Ελλάδα μέσω του ν. 1876/1990, ενός συστήματος με περισσότερο φιλελεύθερη λειτουργία και ευελιξία, καθώς και στα πρώτα βήματα του θεσμού του ΟΜΕΔ, ο οποίος αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην ειρηνική και ουσιαστική επίλυση των συλλογικών διαφορών μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Ακολούθως γίνεται μία ενδελεχής αναφορά και σχολιασμός των σημαντικών μεταβολών που υπέστη ο θεσμός της διαιτησίας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, πρώτα με τις αλλαγές που επέφερε αρχικά ο ν. 3899/2010 και εν συνεχεία η ΠΥΣ του 2012, αποκορύφωμα της οποίας ήταν η κατάργηση της δυνατότητας μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία. Ιδιαίτερη μνεία στη συγκεκριμένη εργασία γίνεται στην απόφαση σταθμό της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 2307/2014, βάσει της οποίας ακυρώθηκε το περιεχόμενο της ΠΥΣ του 2012 ως προς τις διατάξεις περί μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία και στη διαδικασία προσφυγής στο σύστημα της υποχρεωτικής διαιτησία που επέφερε ο σύμφωνος με την επιταγή της Απόφασης του Ακυρωτικού Δικαστηρίου ν.4303/2014, συνοδευόμενη με μία κριτική αποτίμηση της εν λόγω μεταρρύθμισης. Τέλος, τόσο η ανάλυση των αλλαγών που επήλθαν στο θεσμό της Διαιτησίας, αρχικά με τον ν. 4549/2018 και εν συνεχεία, μέσω των αλλαγών που επήλθαν, μετά την ψήφιση του ν. 4635/2019, καθώς και μία παράλληλη προσπάθεια κριτικής προσέγγισης του θεσμού της Διαιτησίας, ιδίως σε σχέση με άλλους παρεμφερείς τρόπους επίλυσης των συλλογικών εργατικών διαφορών που ισχύουν σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και μέσω μιας συνολικής κριτικής αποτίμησης λειτουργίας του συγκεκριμένου θεσμού όπως αυτός λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί στη χώρα μας, αποτελέι το συνολικό περιεχόμενο της παρούσας εργασίας.","The constant \"struggle\" between employers and employees, which aims to regulate the relations between them and in particular the regulation of labor relations, on an individual and collective level and their resolution through the institution of arbitration, is the subject of this study. Main purpose of this work, is an attempt to describe, initially, the need to find a reliable system for the peaceful settlement of collective labor disputes, by assigning the dispute to a third party, which, due to its prestige and special capabilities, will act as a balancing factor, in order to resolve the collective difference. In the first section, an attempt is made to present the first steps of operation of the institution of Arbitration in Greece, as it manifested and operated for the first time with the system of 3239/1955 Law. Then, reference is made to the successor system of Arbitration that occurred in Greece through 1876/1990 Law, a system with more liberal operation and flexibility, as well as the first steps of the institution of Organization of Mediation and Arbitration, which was and continues to be a determining factor, in the peaceful and effective resolution of collective disputes between the social partners. Then there is a thorough report and commentary on the important changes that the institution of Arbitration underwent during the period of financial crisis, the culmination of which was the abolition the possibility of unilateral recourse to Arbitration. Special mention of this work is made in the decision station of the Plenary Session of the Council of State 2307/2014, based on which the content of the 6/2012 CM Act was annulled regarding the provisions on unilateral appeal to the Arbitration and the appeal procedure in the system of compulsory Arbitration brought by in accordance with the requirement of the Decision of the Court of Cassation 4303/2014 Law, accompanied by a critical evaluation of the said reform. Finally, both the analysis of the changes that occurred in the institution of Arbitration, initially with 4549/2018 Law and then, through the changes that occurred, after the enactment of 4635/2019 Law, as well as a parallel attempt to critically approach Arbitration, in particular in relation to other similar ways of resolving collective labor disputes in force in other Member States of the European Union, but also through a comprehensive critique of the functioning of this institution as it has operated and continues to operate in our country, the overall content of this diploma thesis."],"dc:identifier":["uoadl:2935346","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935346"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η περιπετειώδης διαδρομή της διαιτησίας και οι αλλαγές που υπέστη από την καθιέρωσή της μέχρι και σήμερα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:05Z"}