{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2935786"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2935786","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδοθηλιακή λειτουργία σε ασθενείς με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή","abstract":"Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) είναι μια προοδευτική νόσος που συνήθως εξελίσσεται από την παροξυσμική (ΠΚΜ) μορφή της σε μόνιμη μορφή (ΜΚΜ). Η ενδοθηλιακή λειτουργία μπορεί να δαταραχτεί ως αποτέλεσμα της ΚΜ αλλά με άγνωστους ως τώρα μηχανισμούς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση και η σύγκριση της ενδοθηλιακής λειτουργίας μεταξύ ασθενών με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 262 ασθενείς, εκ των οποίων 88 (33,6%) με ΠΚΜ και 174(66,4%) με ΜΚΜ. Μελετήθηκε η εξαρτώμενη από τη ροή αγγειοδιαστολή (FMD) ως δείκτης ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας. Εκτιμήθηκε το κλάσμα εξωθήσεως της αριστερής κοιλίας( ΚΕΑΚ) και η διάμετρος του αριστερού κόλπου με δισδιάστατη υπερηχοκαρδιογραφία. Αποτελέσματα: Eκ των ασθενών, 93 ήταν γυναίκες (35,5%) και οι 169 άνδρες (64,5%). Το 53,4% του δείγματος ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 70. Η πλειοψηφία των ασθενών (70,6%) αναφέρει υπέρταση, το 46,6% και το 46,9% στεφανιαία νόσο και δυσλιπιδαιμία αντίστοιχα και το 29,7% σακχαρώδη διαβήτη. Εκατόν εξήντα εννιά άτομα (64,5%) είχαν διατηρημένο LVEF, 33 άτομα(12,5%) είχαν μέσο εύρος LVEF και 60 άτομα (23%) είχαν επηρεασμένο LVEF. Φυσιολογική διάμετρο είχαν 30 ασθενείς (11,4%) ενώ αυξημένη διάμετρο είχαν 232 ασθενείς (88,6%). Η μέση διάρκεια της νόσου ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς με μόνιμη ΚΜ (μ.τ. 10,7 έτη) σε σχέση με εκείνους με παροσξυσμική ΚΜ (μ.τ. 3,0 έτη). Οι ασθενείς με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο υψηλότερο ΚΕΑΚ σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (53,8±10,3 vs 45,1±14,1, p<0,005). Η διάμετρος του αριστερού κόλπου ήταν κατά μέσον όρο παθολογική και στις δυο ομάδες ασθενών, ενώ εκείνοι με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο μικρότερη διάμετρο σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (42,3±6,2 vs 49,3±7,8, p<0,005). Όσον αφορά την ενδοθηλιακή λειτουργία, ασθενείς με ΠΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο φυσιολογικές τιμές (>5%) ενώ η ομάδα ασθενών με ΜΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο παθολογικές τιμές (<5%). Η διαφορά του FMD στις δύο ομάδες ασθενών παρουσίασε στατιστική σημαντικότητα (7,2±1,5% vs 3,6±1,5%, p<0,005). Συμπεράσματα: Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία εμφανίζεται σε ασθενείς με ΜΚΜ και φαίνεται ότι συμπορεύεται με την πρόοδο της νόσου και την καρδιακή αναδιαμόρφωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) είναι μια προοδευτική νόσος που συνήθως εξελίσσεται από την παροξυσμική (ΠΚΜ) μορφή της σε μόνιμη μορφή (ΜΚΜ). Η ενδοθηλιακή λειτουργία μπορεί να δαταραχτεί ως αποτέλεσμα της ΚΜ αλλά με άγνωστους ως τώρα μηχανισμούς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση και η σύγκριση της ενδοθηλιακής λειτουργίας μεταξύ ασθενών με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 262 ασθενείς, εκ των οποίων 88 (33,6%) με ΠΚΜ και 174(66,4%) με ΜΚΜ. Μελετήθηκε η εξαρτώμενη από τη ροή αγγειοδιαστολή (FMD) ως δείκτης ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας. Εκτιμήθηκε το κλάσμα εξωθήσεως της αριστερής κοιλίας( ΚΕΑΚ) και η διάμετρος του αριστερού κόλπου με δισδιάστατη υπερηχοκαρδιογραφία. Αποτελέσματα: Eκ των ασθενών, 93 ήταν γυναίκες (35,5%) και οι 169 άνδρες (64,5%). Το 53,4% του δείγματος ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 70. Η πλειοψηφία των ασθενών (70,6%) αναφέρει υπέρταση, το 46,6% και το 46,9% στεφανιαία νόσο και δυσλιπιδαιμία αντίστοιχα και το 29,7% σακχαρώδη διαβήτη. Εκατόν εξήντα εννιά άτομα (64,5%) είχαν διατηρημένο LVEF, 33 άτομα(12,5%) είχαν μέσο εύρος LVEF και 60 άτομα (23%) είχαν επηρεασμένο LVEF. Φυσιολογική διάμετρο είχαν 30 ασθενείς (11,4%) ενώ αυξημένη διάμετρο είχαν 232 ασθενείς (88,6%). Η μέση διάρκεια της νόσου ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς με μόνιμη ΚΜ (μ.τ. 10,7 έτη) σε σχέση με εκείνους με παροσξυσμική ΚΜ (μ.τ. 3,0 έτη). Οι ασθενείς με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο υψηλότερο ΚΕΑΚ σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (53,8±10,3 vs 45,1±14,1, p&lt;0,005). Η διάμετρος του αριστερού κόλπου ήταν κατά μέσον όρο παθολογική και στις δυο ομάδες ασθενών, ενώ εκείνοι με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο μικρότερη διάμετρο σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (42,3±6,2 vs 49,3±7,8, p&lt;0,005). Όσον αφορά την ενδοθηλιακή λειτουργία, ασθενείς με ΠΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο φυσιολογικές τιμές (&gt;5%) ενώ η ομάδα ασθενών με ΜΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο παθολογικές τιμές (&lt;5%). Η διαφορά του FMD στις δύο ομάδες ασθενών παρουσίασε στατιστική σημαντικότητα (7,2±1,5% vs 3,6±1,5%, p&lt;0,005). Συμπεράσματα: Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία εμφανίζεται σε ασθενείς με ΜΚΜ και φαίνεται ότι συμπορεύεται με την πρόοδο της νόσου και την καρδιακή αναδιαμόρφωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μάζαρης Σάββας","Mazaris Savvas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:07Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2935786"],"render_values":[{"text":"uoadl:2935786","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935786","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935786","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2935786","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μάζαρης Σάββας","Mazaris Savvas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2935786","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935786"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) είναι μια προοδευτική νόσος που συνήθως εξελίσσεται από την παροξυσμική (ΠΚΜ) μορφή της σε μόνιμη μορφή (ΜΚΜ). Η ενδοθηλιακή λειτουργία μπορεί να δαταραχτεί ως αποτέλεσμα της ΚΜ αλλά με άγνωστους ως τώρα μηχανισμούς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση και η σύγκριση της ενδοθηλιακής λειτουργίας μεταξύ ασθενών με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 262 ασθενείς, εκ των οποίων 88 (33,6%) με ΠΚΜ και 174(66,4%) με ΜΚΜ. Μελετήθηκε η εξαρτώμενη από τη ροή αγγειοδιαστολή (FMD) ως δείκτης ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας. Εκτιμήθηκε το κλάσμα εξωθήσεως της αριστερής κοιλίας( ΚΕΑΚ) και η διάμετρος του αριστερού κόλπου με δισδιάστατη υπερηχοκαρδιογραφία. Αποτελέσματα: Eκ των ασθενών, 93 ήταν γυναίκες (35,5%) και οι 169 άνδρες (64,5%). Το 53,4% του δείγματος ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 70. Η πλειοψηφία των ασθενών (70,6%) αναφέρει υπέρταση, το 46,6% και το 46,9% στεφανιαία νόσο και δυσλιπιδαιμία αντίστοιχα και το 29,7% σακχαρώδη διαβήτη. Εκατόν εξήντα εννιά άτομα (64,5%) είχαν διατηρημένο LVEF, 33 άτομα(12,5%) είχαν μέσο εύρος LVEF και 60 άτομα (23%) είχαν επηρεασμένο LVEF. Φυσιολογική διάμετρο είχαν 30 ασθενείς (11,4%) ενώ αυξημένη διάμετρο είχαν 232 ασθενείς (88,6%). Η μέση διάρκεια της νόσου ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς με μόνιμη ΚΜ (μ.τ. 10,7 έτη) σε σχέση με εκείνους με παροσξυσμική ΚΜ (μ.τ. 3,0 έτη). Οι ασθενείς με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο υψηλότερο ΚΕΑΚ σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (53,8±10,3 vs 45,1±14,1, p<0,005). Η διάμετρος του αριστερού κόλπου ήταν κατά μέσον όρο παθολογική και στις δυο ομάδες ασθενών, ενώ εκείνοι με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο μικρότερη διάμετρο σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (42,3±6,2 vs 49,3±7,8, p<0,005). Όσον αφορά την ενδοθηλιακή λειτουργία, ασθενείς με ΠΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο φυσιολογικές τιμές (>5%) ενώ η ομάδα ασθενών με ΜΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο παθολογικές τιμές (<5%). Η διαφορά του FMD στις δύο ομάδες ασθενών παρουσίασε στατιστική σημαντικότητα (7,2±1,5% vs 3,6±1,5%, p<0,005). Συμπεράσματα: Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία εμφανίζεται σε ασθενείς με ΜΚΜ και φαίνεται ότι συμπορεύεται με την πρόοδο της νόσου και την καρδιακή αναδιαμόρφωση.","Background: Atrial Fibrillation (AF) progresses from paroxysmal(PAF) to permanent form (PermAF) over time. Endothelial dysfunction may be developed as a result of atrial fibrillation but may also contribute to the progression in the chronic form of the disease. Purpose: To assess and compare endothelial function in patients with permanent and paroxysmal atrial fibrillation. Methods: In this study 262 patients were enrolled of which 88(33.6%) had PAF and 174(66.4%) had PermAF. Flow mediated dilation (FMD) was measured as an index of endothelial dysfunction. Left ventricle ejection fraction (LVEF) and diameter of left atrium were estimated with two dimensional echocardiography. Results: In this study 262 consecutive patients were enrolled, 169(64.5%) were men and 93(35.5%) were women. Most of the patients (53.4%) were 70 years old or older. The majority of the patients (70.6%) had arterial hypertension, 46.6% had coronary artery disease, 46.9% had dyslipidemia and 29.7% had diabetes. Sixty four point five percent had preserved LVEF, 12.5% had mid-range LVEF and 23% had reduced LVEF. Thirty (11.4%) patients had normal range of left atrial diameter, while 232 (88,6%) had increased left atrial diameter. Mean duration of AF was 10.7 years in patients with PermAF and 3,0 years in patients with PAF. Patients with PAF had a mean LVEF of greater range related to those with PermAF (53.8±10.3 vs 45.1±14.1, p<0.005). Mean range of left atrium diameter was increased in both groups, but those with PAF had shorter diameter than those with PermAF(42.3±6.2 vs 49.3±7.8, p<0.005). Endothelial function was preserved in patients with PAF and worsened in patients with PermAF (7.2±1.5% vs 3.6±1.5%, p<0.005). Conclusion: Endothelial function is impaired in patients with PermAF and seems to be correlated with the burden and progress of AF as well as cardiac remodeling."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδοθηλιακή λειτουργία σε ασθενείς με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μάζαρης Σάββας","Mazaris Savvas"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) είναι μια προοδευτική νόσος που συνήθως εξελίσσεται από την παροξυσμική (ΠΚΜ) μορφή της σε μόνιμη μορφή (ΜΚΜ). Η ενδοθηλιακή λειτουργία μπορεί να δαταραχτεί ως αποτέλεσμα της ΚΜ αλλά με άγνωστους ως τώρα μηχανισμούς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση και η σύγκριση της ενδοθηλιακής λειτουργίας μεταξύ ασθενών με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή. Υλικό-Μέθοδος: Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 262 ασθενείς, εκ των οποίων 88 (33,6%) με ΠΚΜ και 174(66,4%) με ΜΚΜ. Μελετήθηκε η εξαρτώμενη από τη ροή αγγειοδιαστολή (FMD) ως δείκτης ενδοθηλιακής δυσλειτουργίας. Εκτιμήθηκε το κλάσμα εξωθήσεως της αριστερής κοιλίας( ΚΕΑΚ) και η διάμετρος του αριστερού κόλπου με δισδιάστατη υπερηχοκαρδιογραφία. Αποτελέσματα: Eκ των ασθενών, 93 ήταν γυναίκες (35,5%) και οι 169 άνδρες (64,5%). Το 53,4% του δείγματος ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 70. Η πλειοψηφία των ασθενών (70,6%) αναφέρει υπέρταση, το 46,6% και το 46,9% στεφανιαία νόσο και δυσλιπιδαιμία αντίστοιχα και το 29,7% σακχαρώδη διαβήτη. Εκατόν εξήντα εννιά άτομα (64,5%) είχαν διατηρημένο LVEF, 33 άτομα(12,5%) είχαν μέσο εύρος LVEF και 60 άτομα (23%) είχαν επηρεασμένο LVEF. Φυσιολογική διάμετρο είχαν 30 ασθενείς (11,4%) ενώ αυξημένη διάμετρο είχαν 232 ασθενείς (88,6%). Η μέση διάρκεια της νόσου ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς με μόνιμη ΚΜ (μ.τ. 10,7 έτη) σε σχέση με εκείνους με παροσξυσμική ΚΜ (μ.τ. 3,0 έτη). Οι ασθενείς με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο υψηλότερο ΚΕΑΚ σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (53,8±10,3 vs 45,1±14,1, p<0,005). Η διάμετρος του αριστερού κόλπου ήταν κατά μέσον όρο παθολογική και στις δυο ομάδες ασθενών, ενώ εκείνοι με ΠΚΜ είχαν κατά μέσον όρο μικρότερη διάμετρο σε σχέση με εκείνους με ΜΚΜ (42,3±6,2 vs 49,3±7,8, p<0,005). Όσον αφορά την ενδοθηλιακή λειτουργία, ασθενείς με ΠΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο φυσιολογικές τιμές (>5%) ενώ η ομάδα ασθενών με ΜΚΜ παρουσίαζαν κατά μέσον όρο παθολογικές τιμές (<5%). Η διαφορά του FMD στις δύο ομάδες ασθενών παρουσίασε στατιστική σημαντικότητα (7,2±1,5% vs 3,6±1,5%, p<0,005). Συμπεράσματα: Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία εμφανίζεται σε ασθενείς με ΜΚΜ και φαίνεται ότι συμπορεύεται με την πρόοδο της νόσου και την καρδιακή αναδιαμόρφωση.","Background: Atrial Fibrillation (AF) progresses from paroxysmal(PAF) to permanent form (PermAF) over time. Endothelial dysfunction may be developed as a result of atrial fibrillation but may also contribute to the progression in the chronic form of the disease. Purpose: To assess and compare endothelial function in patients with permanent and paroxysmal atrial fibrillation. Methods: In this study 262 patients were enrolled of which 88(33.6%) had PAF and 174(66.4%) had PermAF. Flow mediated dilation (FMD) was measured as an index of endothelial dysfunction. Left ventricle ejection fraction (LVEF) and diameter of left atrium were estimated with two dimensional echocardiography. Results: In this study 262 consecutive patients were enrolled, 169(64.5%) were men and 93(35.5%) were women. Most of the patients (53.4%) were 70 years old or older. The majority of the patients (70.6%) had arterial hypertension, 46.6% had coronary artery disease, 46.9% had dyslipidemia and 29.7% had diabetes. Sixty four point five percent had preserved LVEF, 12.5% had mid-range LVEF and 23% had reduced LVEF. Thirty (11.4%) patients had normal range of left atrial diameter, while 232 (88,6%) had increased left atrial diameter. Mean duration of AF was 10.7 years in patients with PermAF and 3,0 years in patients with PAF. Patients with PAF had a mean LVEF of greater range related to those with PermAF (53.8±10.3 vs 45.1±14.1, p<0.005). Mean range of left atrium diameter was increased in both groups, but those with PAF had shorter diameter than those with PermAF(42.3±6.2 vs 49.3±7.8, p<0.005). Endothelial function was preserved in patients with PAF and worsened in patients with PermAF (7.2±1.5% vs 3.6±1.5%, p<0.005). Conclusion: Endothelial function is impaired in patients with PermAF and seems to be correlated with the burden and progress of AF as well as cardiac remodeling."],"dc:identifier":["uoadl:2935786","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2935786"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδοθηλιακή λειτουργία σε ασθενείς με μόνιμη και παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:07Z"}