{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936376"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936376","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εξασφάλιση τραπεζικών απαιτήσεων στις σύγχρονες συναλλαγές","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Τα πιστωτικά ιδρύματα κατέχουν νευραλγική θέση στο χώρο της οικονομίας, με τη χορήγηση χρηματοδότησης, με τη μορφή συμβάσεων δανείων, factoring, πιστωτικών καρτών, εγγυήσεων και πληθώρας άλλων συμβάσεων. Η εν γένει δράση των τραπεζικών ιδρυμάτων συνεπάγεται ανάληψη κινδύνων, και ειδικότερα, τον κίνδυνο της αγοράς, κίνδυνο ρευστότητας, τον κίνδυνο χρηματιστηριακών δεικτών και μετοχών, τον πιστωτικό κίνδυνο κ.α. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της τραπεζικής εξασφάλισης των απαιτήσεων, ως μορφής εξασφάλισης έναντι του πιστωτικού κινδύνου. Οι εκφάνσεις αυτής της προστατευτικής δικλείδας των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι η εμπράγματη και η ενοχική εξασφάλιση. Σκοπός των θεσμών εξασφάλισης που χρησιμοποιούν τα πιστωτικά ιδρύματα, καθώς και οι νόμοι που θεσπίστηκαν έχοντας ως σκοπό ακριβώς την ενίσχυση της τραπεζικής πίστης και συγκεκριμένα θεσπίζοντας ευνοϊκές ρυθμίσεις στο πλαίσιο τόσο του ουσιαστικού όσο και του δικονομικού δικαίου, όπως κηρύσσοντας άκυρες τις πράξεις που αντιτίθενται στα συμφέροντα των τραπεζών και εισάγοντας ειδικό εκτελεστικό δίκαιο, απαλλάσσοντάς τις έτσι από τις βραδείες διαδικασίες του ΚΠολΔ, έχουν σκοπό την αντιμετώπιση των ζημιών που είναι πιθανό να επέλθουν σε ενδεχόμενη πραγμάτωση του κινδύνου. Στην παρούσα εργασία γίνεται αναφορά και ερμηνεία επί των διατάξεων που ρυθμίζουν το συγκεκριμένο θέμα υπό το πρίσμα των τραπεζικών συμφερόντων αλλά και της ενδεχόμενης προστασίας των αντισυμβαλλομένων της. Παρατίθενται ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου διατάξεις, για την καλύτερη κατανόηση της προβληματικής, Στο πλαίσιο της εμπράγματης ασφάλειας, πυρήνα αποτελεί η ικανοποίηση από την προνομιακή ικανοποίηση μέσω του «πράγματος». Ο όρος εμπράγματο δικαίωμα, ο οποίος έχει επικρατήσει στη νομική επιστήμη ως τεχνικός νομικός όρος (terminus technicus), σκοπό έχει να αναδείξει την άμεση και έναντι παντός τρίτου εξουσία, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν πρόκειται για εξουσία επί ενσώματου πράγματος, λ.χ. επικαρπία ή ενέχυρο επί δικαιώματος (άρ. 1178 επ. και 1247 επ. ΑΚ). Με αυτή τη δυνατότητα που προβλέπει το δίκαιο, κατέστη εφικτό, ένας θεσμός που κατεξοχήν ρυθμίζεται από το δίκαιο, μη επιτρεπομένης της ιδιωτικής βούλησης να παρακάμψει την εφαρμογή των κανόνων που προβλέπονται, η χορήγηση μιας μορφής ευελιξίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δόθηκε η δυνατότητα εξασφάλισης των τραπεζικών απαιτήσεων δια της εκμεταλλεύσεως των επιχειρήσεων, μέσω σύστασης επικαρίας, ως αυτοτελούς αντικειμένου του δικαίου, η αξία των οποίων υπερβαίνει τη συνολική αξία των περιουσιακών στοιχείων που τις απαρτίζουν, όπως και στο πλαίσιο της προτιμώμενης ναυτικής υποθήκης, όπου η ικανοποίηση του δανειστή δεν έγκειται στην προνομιακή ικανοποίησή του από το πλειστηρίασμα, αλλά από την ουσία του πράγματος-πλοίου. Επιπλέον, προς το συμφέρον τόσο του ενυπόθηκου δανειστή και του οφειλέτη όσο και προς το ευρύτερο οικονομικό συμφέρον θεσπίστηκε το πλασματικό ενέχυρο και η κυμαινόμενη ασφάλεια, καθώς και η υποθήκη επί μηχανημάτων, με τον συνδυασμό της εμπράγματης εξασφάλισης και ταυτόχρονης συνέχισης της οικονομικής δραστηριότητας του οφειλέτη. Στο δίκαιο, τόσο στο πλαίσιο ειδικών διατάξεων (λ.χ. εγγύηση, στερητική ή σωρευτική αναδοχή χρέους) όσο και στο πλαίσιο της ελευθερίας των συμβάσεων (λ.χ. εγγυοδοτικές συμβάσεις) προβλέπεται και η δυνατότητα ένα πρόσωπο να ευθύνεται με το σύνολο της προσωπικής του περιουσίας. Σε αυτή την περίπτωση το νομικό πρόσωπο εκτιμά την πιστοληπτική ικανότητα του εγγυόμενου προσώπου. Η προσωπική ασφάλεια παρουσιάζει μειωμένο βαθμό εξασφάλισης, διότι ο δανειστής είναι δυνατό να βρεθεί έκθετος στην περίπτωση που ο οφειλέτης δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, καθώς υπάρχει περίπτωση και ο ασφαλειοδότης να είναι αφερέγγυος ή ακόμη και αν υπάρχει περιουσία, να υπάρχουν και άλλοι δανειστές, και μάλιστα εμπραγμάτως εξασφαλισθέντες, και τελικά η περιουσία να μην επαρκεί για την ικανοποίησή του. Ωστόσο, είναι δυνατό το πρόσωπο που εγγυάται, να είναι λ.χ. το Ελληνικό Δημόσιο ή πιστωτικό ίδρυμα και κατ’ επέκταση να προτιμάται σε σχέση με την εμπράγματη ασφάλεια.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Τα πιστωτικά ιδρύματα κατέχουν νευραλγική θέση στο χώρο της οικονομίας, με τη χορήγηση χρηματοδότησης, με τη μορφή συμβάσεων δανείων, factoring, πιστωτικών καρτών, εγγυήσεων και πληθώρας άλλων συμβάσεων. Η εν γένει δράση των τραπεζικών ιδρυμάτων συνεπάγεται ανάληψη κινδύνων, και ειδικότερα, τον κίνδυνο της αγοράς, κίνδυνο ρευστότητας, τον κίνδυνο χρηματιστηριακών δεικτών και μετοχών, τον πιστωτικό κίνδυνο κ.α. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της τραπεζικής εξασφάλισης των απαιτήσεων, ως μορφής εξασφάλισης έναντι του πιστωτικού κινδύνου. Οι εκφάνσεις αυτής της προστατευτικής δικλείδας των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι η εμπράγματη και η ενοχική εξασφάλιση. Σκοπός των θεσμών εξασφάλισης που χρησιμοποιούν τα πιστωτικά ιδρύματα, καθώς και οι νόμοι που θεσπίστηκαν έχοντας ως σκοπό ακριβώς την ενίσχυση της τραπεζικής πίστης και συγκεκριμένα θεσπίζοντας ευνοϊκές ρυθμίσεις στο πλαίσιο τόσο του ουσιαστικού όσο και του δικονομικού δικαίου, όπως κηρύσσοντας άκυρες τις πράξεις που αντιτίθενται στα συμφέροντα των τραπεζών και εισάγοντας ειδικό εκτελεστικό δίκαιο, απαλλάσσοντάς τις έτσι από τις βραδείες διαδικασίες του ΚΠολΔ, έχουν σκοπό την αντιμετώπιση των ζημιών που είναι πιθανό να επέλθουν σε ενδεχόμενη πραγμάτωση του κινδύνου. Στην παρούσα εργασία γίνεται αναφορά και ερμηνεία επί των διατάξεων που ρυθμίζουν το συγκεκριμένο θέμα υπό το πρίσμα των τραπεζικών συμφερόντων αλλά και της ενδεχόμενης προστασίας των αντισυμβαλλομένων της. Παρατίθενται ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου διατάξεις, για την καλύτερη κατανόηση της προβληματικής, Στο πλαίσιο της εμπράγματης ασφάλειας, πυρήνα αποτελεί η ικανοποίηση από την προνομιακή ικανοποίηση μέσω του «πράγματος». Ο όρος εμπράγματο δικαίωμα, ο οποίος έχει επικρατήσει στη νομική επιστήμη ως τεχνικός νομικός όρος (terminus technicus), σκοπό έχει να αναδείξει την άμεση και έναντι παντός τρίτου εξουσία, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν πρόκειται για εξουσία επί ενσώματου πράγματος, λ.χ. επικαρπία ή ενέχυρο επί δικαιώματος (άρ. 1178 επ. και 1247 επ. ΑΚ). Με αυτή τη δυνατότητα που προβλέπει το δίκαιο, κατέστη εφικτό, ένας θεσμός που κατεξοχήν ρυθμίζεται από το δίκαιο, μη επιτρεπομένης της ιδιωτικής βούλησης να παρακάμψει την εφαρμογή των κανόνων που προβλέπονται, η χορήγηση μιας μορφής ευελιξίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δόθηκε η δυνατότητα εξασφάλισης των τραπεζικών απαιτήσεων δια της εκμεταλλεύσεως των επιχειρήσεων, μέσω σύστασης επικαρίας, ως αυτοτελούς αντικειμένου του δικαίου, η αξία των οποίων υπερβαίνει τη συνολική αξία των περιουσιακών στοιχείων που τις απαρτίζουν, όπως και στο πλαίσιο της προτιμώμενης ναυτικής υποθήκης, όπου η ικανοποίηση του δανειστή δεν έγκειται στην προνομιακή ικανοποίησή του από το πλειστηρίασμα, αλλά από την ουσία του πράγματος-πλοίου. Επιπλέον, προς το συμφέρον τόσο του ενυπόθηκου δανειστή και του οφειλέτη όσο και προς το ευρύτερο οικονομικό συμφέρον θεσπίστηκε το πλασματικό ενέχυρο και η κυμαινόμενη ασφάλεια, καθώς και η υποθήκη επί μηχανημάτων, με τον συνδυασμό της εμπράγματης εξασφάλισης και ταυτόχρονης συνέχισης της οικονομικής δραστηριότητας του οφειλέτη. Στο δίκαιο, τόσο στο πλαίσιο ειδικών διατάξεων (λ.χ. εγγύηση, στερητική ή σωρευτική αναδοχή χρέους) όσο και στο πλαίσιο της ελευθερίας των συμβάσεων (λ.χ. εγγυοδοτικές συμβάσεις) προβλέπεται και η δυνατότητα ένα πρόσωπο να ευθύνεται με το σύνολο της προσωπικής του περιουσίας. Σε αυτή την περίπτωση το νομικό πρόσωπο εκτιμά την πιστοληπτική ικανότητα του εγγυόμενου προσώπου. Η προσωπική ασφάλεια παρουσιάζει μειωμένο βαθμό εξασφάλισης, διότι ο δανειστής είναι δυνατό να βρεθεί έκθετος στην περίπτωση που ο οφειλέτης δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, καθώς υπάρχει περίπτωση και ο ασφαλειοδότης να είναι αφερέγγυος ή ακόμη και αν υπάρχει περιουσία, να υπάρχουν και άλλοι δανειστές, και μάλιστα εμπραγμάτως εξασφαλισθέντες, και τελικά η περιουσία να μην επαρκεί για την ικανοποίησή του. Ωστόσο, είναι δυνατό το πρόσωπο που εγγυάται, να είναι λ.χ. το Ελληνικό Δημόσιο ή πιστωτικό ίδρυμα και κατ’ επέκταση να προτιμάται σε σχέση με την εμπράγματη ασφάλεια.","abstract_has_math":false,"creators":["Κακαλή Πελαγία","Κακαλή Pelagia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:08Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936376"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936376","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936376","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936376","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936376","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κακαλή Πελαγία","Κακαλή Pelagia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936376","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936376"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Τα πιστωτικά ιδρύματα κατέχουν νευραλγική θέση στο χώρο της οικονομίας, με τη χορήγηση χρηματοδότησης, με τη μορφή συμβάσεων δανείων, factoring, πιστωτικών καρτών, εγγυήσεων και πληθώρας άλλων συμβάσεων. Η εν γένει δράση των τραπεζικών ιδρυμάτων συνεπάγεται ανάληψη κινδύνων, και ειδικότερα, τον κίνδυνο της αγοράς, κίνδυνο ρευστότητας, τον κίνδυνο χρηματιστηριακών δεικτών και μετοχών, τον πιστωτικό κίνδυνο κ.α. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της τραπεζικής εξασφάλισης των απαιτήσεων, ως μορφής εξασφάλισης έναντι του πιστωτικού κινδύνου. Οι εκφάνσεις αυτής της προστατευτικής δικλείδας των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι η εμπράγματη και η ενοχική εξασφάλιση. Σκοπός των θεσμών εξασφάλισης που χρησιμοποιούν τα πιστωτικά ιδρύματα, καθώς και οι νόμοι που θεσπίστηκαν έχοντας ως σκοπό ακριβώς την ενίσχυση της τραπεζικής πίστης και συγκεκριμένα θεσπίζοντας ευνοϊκές ρυθμίσεις στο πλαίσιο τόσο του ουσιαστικού όσο και του δικονομικού δικαίου, όπως κηρύσσοντας άκυρες τις πράξεις που αντιτίθενται στα συμφέροντα των τραπεζών και εισάγοντας ειδικό εκτελεστικό δίκαιο, απαλλάσσοντάς τις έτσι από τις βραδείες διαδικασίες του ΚΠολΔ, έχουν σκοπό την αντιμετώπιση των ζημιών που είναι πιθανό να επέλθουν σε ενδεχόμενη πραγμάτωση του κινδύνου. Στην παρούσα εργασία γίνεται αναφορά και ερμηνεία επί των διατάξεων που ρυθμίζουν το συγκεκριμένο θέμα υπό το πρίσμα των τραπεζικών συμφερόντων αλλά και της ενδεχόμενης προστασίας των αντισυμβαλλομένων της. Παρατίθενται ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου διατάξεις, για την καλύτερη κατανόηση της προβληματικής, Στο πλαίσιο της εμπράγματης ασφάλειας, πυρήνα αποτελεί η ικανοποίηση από την προνομιακή ικανοποίηση μέσω του «πράγματος». Ο όρος εμπράγματο δικαίωμα, ο οποίος έχει επικρατήσει στη νομική επιστήμη ως τεχνικός νομικός όρος (terminus technicus), σκοπό έχει να αναδείξει την άμεση και έναντι παντός τρίτου εξουσία, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν πρόκειται για εξουσία επί ενσώματου πράγματος, λ.χ. επικαρπία ή ενέχυρο επί δικαιώματος (άρ. 1178 επ. και 1247 επ. ΑΚ). Με αυτή τη δυνατότητα που προβλέπει το δίκαιο, κατέστη εφικτό, ένας θεσμός που κατεξοχήν ρυθμίζεται από το δίκαιο, μη επιτρεπομένης της ιδιωτικής βούλησης να παρακάμψει την εφαρμογή των κανόνων που προβλέπονται, η χορήγηση μιας μορφής ευελιξίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δόθηκε η δυνατότητα εξασφάλισης των τραπεζικών απαιτήσεων δια της εκμεταλλεύσεως των επιχειρήσεων, μέσω σύστασης επικαρίας, ως αυτοτελούς αντικειμένου του δικαίου, η αξία των οποίων υπερβαίνει τη συνολική αξία των περιουσιακών στοιχείων που τις απαρτίζουν, όπως και στο πλαίσιο της προτιμώμενης ναυτικής υποθήκης, όπου η ικανοποίηση του δανειστή δεν έγκειται στην προνομιακή ικανοποίησή του από το πλειστηρίασμα, αλλά από την ουσία του πράγματος-πλοίου. Επιπλέον, προς το συμφέρον τόσο του ενυπόθηκου δανειστή και του οφειλέτη όσο και προς το ευρύτερο οικονομικό συμφέρον θεσπίστηκε το πλασματικό ενέχυρο και η κυμαινόμενη ασφάλεια, καθώς και η υποθήκη επί μηχανημάτων, με τον συνδυασμό της εμπράγματης εξασφάλισης και ταυτόχρονης συνέχισης της οικονομικής δραστηριότητας του οφειλέτη. Στο δίκαιο, τόσο στο πλαίσιο ειδικών διατάξεων (λ.χ. εγγύηση, στερητική ή σωρευτική αναδοχή χρέους) όσο και στο πλαίσιο της ελευθερίας των συμβάσεων (λ.χ. εγγυοδοτικές συμβάσεις) προβλέπεται και η δυνατότητα ένα πρόσωπο να ευθύνεται με το σύνολο της προσωπικής του περιουσίας. Σε αυτή την περίπτωση το νομικό πρόσωπο εκτιμά την πιστοληπτική ικανότητα του εγγυόμενου προσώπου. Η προσωπική ασφάλεια παρουσιάζει μειωμένο βαθμό εξασφάλισης, διότι ο δανειστής είναι δυνατό να βρεθεί έκθετος στην περίπτωση που ο οφειλέτης δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, καθώς υπάρχει περίπτωση και ο ασφαλειοδότης να είναι αφερέγγυος ή ακόμη και αν υπάρχει περιουσία, να υπάρχουν και άλλοι δανειστές, και μάλιστα εμπραγμάτως εξασφαλισθέντες, και τελικά η περιουσία να μην επαρκεί για την ικανοποίησή του. Ωστόσο, είναι δυνατό το πρόσωπο που εγγυάται, να είναι λ.χ. το Ελληνικό Δημόσιο ή πιστωτικό ίδρυμα και κατ’ επέκταση να προτιμάται σε σχέση με την εμπράγματη ασφάλεια."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εξασφάλιση τραπεζικών απαιτήσεων στις σύγχρονες συναλλαγές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κακαλή Πελαγία","Κακαλή Pelagia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Τα πιστωτικά ιδρύματα κατέχουν νευραλγική θέση στο χώρο της οικονομίας, με τη χορήγηση χρηματοδότησης, με τη μορφή συμβάσεων δανείων, factoring, πιστωτικών καρτών, εγγυήσεων και πληθώρας άλλων συμβάσεων. Η εν γένει δράση των τραπεζικών ιδρυμάτων συνεπάγεται ανάληψη κινδύνων, και ειδικότερα, τον κίνδυνο της αγοράς, κίνδυνο ρευστότητας, τον κίνδυνο χρηματιστηριακών δεικτών και μετοχών, τον πιστωτικό κίνδυνο κ.α. Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της τραπεζικής εξασφάλισης των απαιτήσεων, ως μορφής εξασφάλισης έναντι του πιστωτικού κινδύνου. Οι εκφάνσεις αυτής της προστατευτικής δικλείδας των πιστωτικών ιδρυμάτων είναι η εμπράγματη και η ενοχική εξασφάλιση. Σκοπός των θεσμών εξασφάλισης που χρησιμοποιούν τα πιστωτικά ιδρύματα, καθώς και οι νόμοι που θεσπίστηκαν έχοντας ως σκοπό ακριβώς την ενίσχυση της τραπεζικής πίστης και συγκεκριμένα θεσπίζοντας ευνοϊκές ρυθμίσεις στο πλαίσιο τόσο του ουσιαστικού όσο και του δικονομικού δικαίου, όπως κηρύσσοντας άκυρες τις πράξεις που αντιτίθενται στα συμφέροντα των τραπεζών και εισάγοντας ειδικό εκτελεστικό δίκαιο, απαλλάσσοντάς τις έτσι από τις βραδείες διαδικασίες του ΚΠολΔ, έχουν σκοπό την αντιμετώπιση των ζημιών που είναι πιθανό να επέλθουν σε ενδεχόμενη πραγμάτωση του κινδύνου. Στην παρούσα εργασία γίνεται αναφορά και ερμηνεία επί των διατάξεων που ρυθμίζουν το συγκεκριμένο θέμα υπό το πρίσμα των τραπεζικών συμφερόντων αλλά και της ενδεχόμενης προστασίας των αντισυμβαλλομένων της. Παρατίθενται ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου διατάξεις, για την καλύτερη κατανόηση της προβληματικής, Στο πλαίσιο της εμπράγματης ασφάλειας, πυρήνα αποτελεί η ικανοποίηση από την προνομιακή ικανοποίηση μέσω του «πράγματος». Ο όρος εμπράγματο δικαίωμα, ο οποίος έχει επικρατήσει στη νομική επιστήμη ως τεχνικός νομικός όρος (terminus technicus), σκοπό έχει να αναδείξει την άμεση και έναντι παντός τρίτου εξουσία, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν πρόκειται για εξουσία επί ενσώματου πράγματος, λ.χ. επικαρπία ή ενέχυρο επί δικαιώματος (άρ. 1178 επ. και 1247 επ. ΑΚ). Με αυτή τη δυνατότητα που προβλέπει το δίκαιο, κατέστη εφικτό, ένας θεσμός που κατεξοχήν ρυθμίζεται από το δίκαιο, μη επιτρεπομένης της ιδιωτικής βούλησης να παρακάμψει την εφαρμογή των κανόνων που προβλέπονται, η χορήγηση μιας μορφής ευελιξίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δόθηκε η δυνατότητα εξασφάλισης των τραπεζικών απαιτήσεων δια της εκμεταλλεύσεως των επιχειρήσεων, μέσω σύστασης επικαρίας, ως αυτοτελούς αντικειμένου του δικαίου, η αξία των οποίων υπερβαίνει τη συνολική αξία των περιουσιακών στοιχείων που τις απαρτίζουν, όπως και στο πλαίσιο της προτιμώμενης ναυτικής υποθήκης, όπου η ικανοποίηση του δανειστή δεν έγκειται στην προνομιακή ικανοποίησή του από το πλειστηρίασμα, αλλά από την ουσία του πράγματος-πλοίου. Επιπλέον, προς το συμφέρον τόσο του ενυπόθηκου δανειστή και του οφειλέτη όσο και προς το ευρύτερο οικονομικό συμφέρον θεσπίστηκε το πλασματικό ενέχυρο και η κυμαινόμενη ασφάλεια, καθώς και η υποθήκη επί μηχανημάτων, με τον συνδυασμό της εμπράγματης εξασφάλισης και ταυτόχρονης συνέχισης της οικονομικής δραστηριότητας του οφειλέτη. Στο δίκαιο, τόσο στο πλαίσιο ειδικών διατάξεων (λ.χ. εγγύηση, στερητική ή σωρευτική αναδοχή χρέους) όσο και στο πλαίσιο της ελευθερίας των συμβάσεων (λ.χ. εγγυοδοτικές συμβάσεις) προβλέπεται και η δυνατότητα ένα πρόσωπο να ευθύνεται με το σύνολο της προσωπικής του περιουσίας. Σε αυτή την περίπτωση το νομικό πρόσωπο εκτιμά την πιστοληπτική ικανότητα του εγγυόμενου προσώπου. Η προσωπική ασφάλεια παρουσιάζει μειωμένο βαθμό εξασφάλισης, διότι ο δανειστής είναι δυνατό να βρεθεί έκθετος στην περίπτωση που ο οφειλέτης δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, καθώς υπάρχει περίπτωση και ο ασφαλειοδότης να είναι αφερέγγυος ή ακόμη και αν υπάρχει περιουσία, να υπάρχουν και άλλοι δανειστές, και μάλιστα εμπραγμάτως εξασφαλισθέντες, και τελικά η περιουσία να μην επαρκεί για την ικανοποίησή του. Ωστόσο, είναι δυνατό το πρόσωπο που εγγυάται, να είναι λ.χ. το Ελληνικό Δημόσιο ή πιστωτικό ίδρυμα και κατ’ επέκταση να προτιμάται σε σχέση με την εμπράγματη ασφάλεια."],"dc:identifier":["uoadl:2936376","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936376"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Εξασφάλιση τραπεζικών απαιτήσεων στις σύγχρονες συναλλαγές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:08Z"}