{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936393"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936393","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The case of N.D. and N.T. v. Spain before the ECtHR and the interpretation of Article 4 Protocol No. 4 ECHR","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κριτικά την υπόθεση ND και NT κατά Ισπανίας και την απαγόρευση της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών μέσα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 13ης Φεβρουαρίου 2020. Η υπόθεση – μία υπόθεση-κλειδί για το 2020 – ασχολείται με την Ισπανική πολιτική των “push-backs” ή “καυτών επιστροφών” (“devoluciones en caliente”) στα σύνορα Ισπανίας- Μαρόκο και, συγκεκριμένα, στην αυτόνομη πόλη της Μελίγια της Βόρειας Αφρικής. Η Ευρεία Σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έκρινε ότι η πολιτική των “καυτών επιστροφών” δεν οδηγεί σε παραβίαση της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ανατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προηγούμενη απόφαση του Τρίτου Τμήματος του Δικαστηρίου. Η απόφαση της Ολομέλειας φώτισε βασικά στοιχεία του άρθρου 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου, ενώ υπογράμμισε ότι η δικαιοδοσία ενός Κράτους δεν μπορεί να αποκλειστεί τεχνηέντως από το ίδιο το Κράτος στις παραμεθόριες ζώνες του και επιβεβαίωσε ότι η έννοια της «μη αποδοχής» ενός αλλοδαπού από ένα Κράτος καλύπτεται από τον όρο «απέλαση». Το Δικαστήριο απαίτησε, επίσης, από τα Κράτη να παρέχουν πραγματική και αποτελεσματική πρόσβαση σε μέσα νόμιμης εισόδου για τους σκοπούς του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Ωστόσο, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου δεν αξιολόγησε τον παράνομο χαρακτήρα της πρακτικής των επιστροφών ή “push-backs” που διεξήγαγαν συστηματικά οι Ισπανικές αρχές στα χερσαία σύνορα της Βόρειας Αφρικής, αλλά έκρινε ότι η «ίδια συμπεριφορά» των προσφευγόντων ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου. Εισήχθη, έτσι, μια εξαίρεση «κακής συμπεριφοράς», η οποία, σε συνδυασμό με τις ανακρίβειες σχετικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής πρόσβασης σε νόμιμες οδούς για τους Υποσαχάριους πληθυσμούς, οδήγησε το Δικαστήριο σε μια νομικά και πραγματικά αντιφατική απόφαση. Η επιλογή του Δικαστηρίου να μην θέσει στο επίκεντρο της προστασίας του το βασικό δικαίωμα των αλλοδαπών-προσφευγόντων να μην απελαθούν συλλογικά, αλλά το κυριαρχικό δικαίωμα της Ισπανίας να ελέγχει τα εξωτερικά της σύνορα, υποδηλώνει μια αλλαγή προς μια πιο περιοριστική ερμηνεία του Άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου, σε μια εποχή αυξανόμενων προκλήσεων και πολιτικής πίεσης προς το Δικαστήριο σε θέματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κριτικά την υπόθεση ND και NT κατά Ισπανίας και την απαγόρευση της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών μέσα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 13ης Φεβρουαρίου 2020. Η υπόθεση – μία υπόθεση-κλειδί για το 2020 – ασχολείται με την Ισπανική πολιτική των “push-backs” ή “καυτών επιστροφών” (“devoluciones en caliente”) στα σύνορα Ισπανίας- Μαρόκο και, συγκεκριμένα, στην αυτόνομη πόλη της Μελίγια της Βόρειας Αφρικής. Η Ευρεία Σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έκρινε ότι η πολιτική των “καυτών επιστροφών” δεν οδηγεί σε παραβίαση της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ανατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προηγούμενη απόφαση του Τρίτου Τμήματος του Δικαστηρίου. Η απόφαση της Ολομέλειας φώτισε βασικά στοιχεία του άρθρου 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου, ενώ υπογράμμισε ότι η δικαιοδοσία ενός Κράτους δεν μπορεί να αποκλειστεί τεχνηέντως από το ίδιο το Κράτος στις παραμεθόριες ζώνες του και επιβεβαίωσε ότι η έννοια της «μη αποδοχής» ενός αλλοδαπού από ένα Κράτος καλύπτεται από τον όρο «απέλαση». Το Δικαστήριο απαίτησε, επίσης, από τα Κράτη να παρέχουν πραγματική και αποτελεσματική πρόσβαση σε μέσα νόμιμης εισόδου για τους σκοπούς του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Ωστόσο, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου δεν αξιολόγησε τον παράνομο χαρακτήρα της πρακτικής των επιστροφών ή “push-backs” που διεξήγαγαν συστηματικά οι Ισπανικές αρχές στα χερσαία σύνορα της Βόρειας Αφρικής, αλλά έκρινε ότι η «ίδια συμπεριφορά» των προσφευγόντων ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου. Εισήχθη, έτσι, μια εξαίρεση «κακής συμπεριφοράς», η οποία, σε συνδυασμό με τις ανακρίβειες σχετικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής πρόσβασης σε νόμιμες οδούς για τους Υποσαχάριους πληθυσμούς, οδήγησε το Δικαστήριο σε μια νομικά και πραγματικά αντιφατική απόφαση. Η επιλογή του Δικαστηρίου να μην θέσει στο επίκεντρο της προστασίας του το βασικό δικαίωμα των αλλοδαπών-προσφευγόντων να μην απελαθούν συλλογικά, αλλά το κυριαρχικό δικαίωμα της Ισπανίας να ελέγχει τα εξωτερικά της σύνορα, υποδηλώνει μια αλλαγή προς μια πιο περιοριστική ερμηνεία του Άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου, σε μια εποχή αυξανόμενων προκλήσεων και πολιτικής πίεσης προς το Δικαστήριο σε θέματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσατσομαρίδη Ευαγγελία-Ιουλία","Tsatsomaridi Evangelia-Ioulia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:08Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936393"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936393","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936393","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936393","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936393","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσατσομαρίδη Ευαγγελία-Ιουλία","Tsatsomaridi Evangelia-Ioulia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936393","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936393"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κριτικά την υπόθεση ND και NT κατά Ισπανίας και την απαγόρευση της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών μέσα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 13ης Φεβρουαρίου 2020. Η υπόθεση – μία υπόθεση-κλειδί για το 2020 – ασχολείται με την Ισπανική πολιτική των “push-backs” ή “καυτών επιστροφών” (“devoluciones en caliente”) στα σύνορα Ισπανίας- Μαρόκο και, συγκεκριμένα, στην αυτόνομη πόλη της Μελίγια της Βόρειας Αφρικής. Η Ευρεία Σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έκρινε ότι η πολιτική των “καυτών επιστροφών” δεν οδηγεί σε παραβίαση της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ανατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προηγούμενη απόφαση του Τρίτου Τμήματος του Δικαστηρίου. Η απόφαση της Ολομέλειας φώτισε βασικά στοιχεία του άρθρου 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου, ενώ υπογράμμισε ότι η δικαιοδοσία ενός Κράτους δεν μπορεί να αποκλειστεί τεχνηέντως από το ίδιο το Κράτος στις παραμεθόριες ζώνες του και επιβεβαίωσε ότι η έννοια της «μη αποδοχής» ενός αλλοδαπού από ένα Κράτος καλύπτεται από τον όρο «απέλαση». Το Δικαστήριο απαίτησε, επίσης, από τα Κράτη να παρέχουν πραγματική και αποτελεσματική πρόσβαση σε μέσα νόμιμης εισόδου για τους σκοπούς του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Ωστόσο, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου δεν αξιολόγησε τον παράνομο χαρακτήρα της πρακτικής των επιστροφών ή “push-backs” που διεξήγαγαν συστηματικά οι Ισπανικές αρχές στα χερσαία σύνορα της Βόρειας Αφρικής, αλλά έκρινε ότι η «ίδια συμπεριφορά» των προσφευγόντων ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου. Εισήχθη, έτσι, μια εξαίρεση «κακής συμπεριφοράς», η οποία, σε συνδυασμό με τις ανακρίβειες σχετικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής πρόσβασης σε νόμιμες οδούς για τους Υποσαχάριους πληθυσμούς, οδήγησε το Δικαστήριο σε μια νομικά και πραγματικά αντιφατική απόφαση. Η επιλογή του Δικαστηρίου να μην θέσει στο επίκεντρο της προστασίας του το βασικό δικαίωμα των αλλοδαπών-προσφευγόντων να μην απελαθούν συλλογικά, αλλά το κυριαρχικό δικαίωμα της Ισπανίας να ελέγχει τα εξωτερικά της σύνορα, υποδηλώνει μια αλλαγή προς μια πιο περιοριστική ερμηνεία του Άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου, σε μια εποχή αυξανόμενων προκλήσεων και πολιτικής πίεσης προς το Δικαστήριο σε θέματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση.","The dissertation critically examines the case of N.D. and N.T. v. Spain and the prohibition of collective expulsion of aliens through the 13 February 2020 ECtHR judgment. The case -a key case for 2020- deals with the Spanish policy of push-backs or ‘hot returns’ (‘devoluciones en caliente’) to Morocco at the border fences in Melilla. The Grand Chamber of the Court held that the policy of “hot-returns” did not amount to a violation of the prohibition of collective expulsion of aliens under Article 4 Protocol No. 4 of the ECHR, overruling the previous Chamber judgment. The Grand Chamber’s ruling shed light on essential elements of Article 4 Protocol No. 4. Ιt underlined that the jurisdiction of a State cannot be excluded at its border zones and confirmed that the notion of “non-admission” is covered by the term “expulsion”. It also demanded States to provide genuine and effective access to means of legal entry for the purposes of Article 3 ECHR. However, instead of assessing the unlawfulness of the practice of push-backs performed by the Spanish authorities at the land borders in North Africa, the Grand Chamber assessed the applicants’ “own conduct” as the decisive factor for the conclusion on the non- violation of Article 4 Protocol No. 4. It introduced a “bad-behavior” exception, which combined with factual inaccuracies regarding the existence of effective access to legal pathways for sub-Saharan people, led the Court to a legally and factually inconsistent judgment. The Grand Chamber’s choice to put at the center of its protection the sovereign right of Spain to control its external borders instead of the applicants’ rights not to be collectively expelled, indicates a change towards a more restrictive interpretation of Article 4 Protocol No. 4 at a time of growing challenges and political pressure on migration-related matters."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The case of N.D. and N.T. v. Spain before the ECtHR and the interpretation of Article 4 Protocol No. 4 ECHR"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσατσομαρίδη Ευαγγελία-Ιουλία","Tsatsomaridi Evangelia-Ioulia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κριτικά την υπόθεση ND και NT κατά Ισπανίας και την απαγόρευση της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών μέσα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 13ης Φεβρουαρίου 2020. Η υπόθεση – μία υπόθεση-κλειδί για το 2020 – ασχολείται με την Ισπανική πολιτική των “push-backs” ή “καυτών επιστροφών” (“devoluciones en caliente”) στα σύνορα Ισπανίας- Μαρόκο και, συγκεκριμένα, στην αυτόνομη πόλη της Μελίγια της Βόρειας Αφρικής. Η Ευρεία Σύνθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου έκρινε ότι η πολιτική των “καυτών επιστροφών” δεν οδηγεί σε παραβίαση της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης αλλοδαπών, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ανατρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την προηγούμενη απόφαση του Τρίτου Τμήματος του Δικαστηρίου. Η απόφαση της Ολομέλειας φώτισε βασικά στοιχεία του άρθρου 4 του Τέταρτου Πρωτοκόλλου, ενώ υπογράμμισε ότι η δικαιοδοσία ενός Κράτους δεν μπορεί να αποκλειστεί τεχνηέντως από το ίδιο το Κράτος στις παραμεθόριες ζώνες του και επιβεβαίωσε ότι η έννοια της «μη αποδοχής» ενός αλλοδαπού από ένα Κράτος καλύπτεται από τον όρο «απέλαση». Το Δικαστήριο απαίτησε, επίσης, από τα Κράτη να παρέχουν πραγματική και αποτελεσματική πρόσβαση σε μέσα νόμιμης εισόδου για τους σκοπούς του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Ωστόσο, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου δεν αξιολόγησε τον παράνομο χαρακτήρα της πρακτικής των επιστροφών ή “push-backs” που διεξήγαγαν συστηματικά οι Ισπανικές αρχές στα χερσαία σύνορα της Βόρειας Αφρικής, αλλά έκρινε ότι η «ίδια συμπεριφορά» των προσφευγόντων ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου. Εισήχθη, έτσι, μια εξαίρεση «κακής συμπεριφοράς», η οποία, σε συνδυασμό με τις ανακρίβειες σχετικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής πρόσβασης σε νόμιμες οδούς για τους Υποσαχάριους πληθυσμούς, οδήγησε το Δικαστήριο σε μια νομικά και πραγματικά αντιφατική απόφαση. Η επιλογή του Δικαστηρίου να μην θέσει στο επίκεντρο της προστασίας του το βασικό δικαίωμα των αλλοδαπών-προσφευγόντων να μην απελαθούν συλλογικά, αλλά το κυριαρχικό δικαίωμα της Ισπανίας να ελέγχει τα εξωτερικά της σύνορα, υποδηλώνει μια αλλαγή προς μια πιο περιοριστική ερμηνεία του Άρθρου 4 του 4ου Πρωτοκόλλου, σε μια εποχή αυξανόμενων προκλήσεων και πολιτικής πίεσης προς το Δικαστήριο σε θέματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση.","The dissertation critically examines the case of N.D. and N.T. v. Spain and the prohibition of collective expulsion of aliens through the 13 February 2020 ECtHR judgment. The case -a key case for 2020- deals with the Spanish policy of push-backs or ‘hot returns’ (‘devoluciones en caliente’) to Morocco at the border fences in Melilla. The Grand Chamber of the Court held that the policy of “hot-returns” did not amount to a violation of the prohibition of collective expulsion of aliens under Article 4 Protocol No. 4 of the ECHR, overruling the previous Chamber judgment. The Grand Chamber’s ruling shed light on essential elements of Article 4 Protocol No. 4. Ιt underlined that the jurisdiction of a State cannot be excluded at its border zones and confirmed that the notion of “non-admission” is covered by the term “expulsion”. It also demanded States to provide genuine and effective access to means of legal entry for the purposes of Article 3 ECHR. However, instead of assessing the unlawfulness of the practice of push-backs performed by the Spanish authorities at the land borders in North Africa, the Grand Chamber assessed the applicants’ “own conduct” as the decisive factor for the conclusion on the non- violation of Article 4 Protocol No. 4. It introduced a “bad-behavior” exception, which combined with factual inaccuracies regarding the existence of effective access to legal pathways for sub-Saharan people, led the Court to a legally and factually inconsistent judgment. The Grand Chamber’s choice to put at the center of its protection the sovereign right of Spain to control its external borders instead of the applicants’ rights not to be collectively expelled, indicates a change towards a more restrictive interpretation of Article 4 Protocol No. 4 at a time of growing challenges and political pressure on migration-related matters."],"dc:identifier":["uoadl:2936393","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936393"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["The case of N.D. and N.T. v. Spain before the ECtHR and the interpretation of Article 4 Protocol No. 4 ECHR"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:08Z"}