{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936443"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936443","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η θέση του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών","abstract":"Οι μεταφορικές συναλλαγές συνάπτονται μεταξύ δύο βασικών προσώπων που είναι ο μεταφορέας και ο φορτωτής. Πολλές φορές όμως συναντάται στην ναυτιλιακή πρακτική, το φαινόμενο άλλο πρόσωπο να συμβάλλεται με τον φορτωτή ή τον επιβάτη και να καταρτίζει μαζί του την σύμβαση θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων ή επιβατών αντίστοιχα, και άλλο να είναι το πρόσωπο που τελικώς θα την εκτελέσει. Το τελευταίο αυτό πρόσωπο που θα πραγματοποιήσει το μεταφορικό έργο ονομάζεται πραγματικός μεταφορέας και αντιδιαστέλλεται από τον συμβατικό μεταφορέα που μόνο συνάπτει και δεν εκτελεί την μεταφορά. Ο πραγματικός μεταφορέας καθίσταται αντισυμβαλλόμενος μόνο του συμβατικού μεταφορέα, αφού με τον φορτωτή ή τον επιβάτη δεν τον συνδέει καμία συβατική σχέση. Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της θέσης του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών. Ειδικότερα, εξετάζεται ενδελεχώς η έννοια του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα, η οποία φαίνεται να είναι ενιαία και κοινή τόσο στο πλαίσιο της θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων, όσο και σε αυτό των επιβατών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιείται είναι η ρυθμιστική επιλογή του νομοθέτη. Ενώ η Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών για την θαλάσσια μεταφορά επιβατών φαίνεται να τον εντάσσει ρητά στο αναγκαστικό καθεστώς ευθύνης που αναπτύσσεται μέσω αυτής, η Διεθνής Σύμβαση των Κανόνων Χάγης-Βίσμπυ σιωπεί ως προς αυτόν. Έτσι δημιουργείται ένα νομοθετικό κενό ως προς τον πραγματικό μεταφορέα και το καθεστώς ευθύνης αυτού θα καλυφθεί με την προσφυγή στις διατάξεις του κοινού δικαίου. Τέλος, στην περίπτωση που συμφωνείται θαλάσσια μεταφορά εμπορευμάτων με σύναψη σύμβασης ναύλωσης αναπτύσσεται η ευθύνη του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα σύμφωνα με τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου.","abstract_html":"Οι μεταφορικές συναλλαγές συνάπτονται μεταξύ δύο βασικών προσώπων που είναι ο μεταφορέας και ο φορτωτής. Πολλές φορές όμως συναντάται στην ναυτιλιακή πρακτική, το φαινόμενο άλλο πρόσωπο να συμβάλλεται με τον φορτωτή ή τον επιβάτη και να καταρτίζει μαζί του την σύμβαση θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων ή επιβατών αντίστοιχα, και άλλο να είναι το πρόσωπο που τελικώς θα την εκτελέσει. Το τελευταίο αυτό πρόσωπο που θα πραγματοποιήσει το μεταφορικό έργο ονομάζεται πραγματικός μεταφορέας και αντιδιαστέλλεται από τον συμβατικό μεταφορέα που μόνο συνάπτει και δεν εκτελεί την μεταφορά. Ο πραγματικός μεταφορέας καθίσταται αντισυμβαλλόμενος μόνο του συμβατικού μεταφορέα, αφού με τον φορτωτή ή τον επιβάτη δεν τον συνδέει καμία συβατική σχέση. Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της θέσης του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών. Ειδικότερα, εξετάζεται ενδελεχώς η έννοια του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα, η οποία φαίνεται να είναι ενιαία και κοινή τόσο στο πλαίσιο της θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων, όσο και σε αυτό των επιβατών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιείται είναι η ρυθμιστική επιλογή του νομοθέτη. Ενώ η Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών για την θαλάσσια μεταφορά επιβατών φαίνεται να τον εντάσσει ρητά στο αναγκαστικό καθεστώς ευθύνης που αναπτύσσεται μέσω αυτής, η Διεθνής Σύμβαση των Κανόνων Χάγης-Βίσμπυ σιωπεί ως προς αυτόν. Έτσι δημιουργείται ένα νομοθετικό κενό ως προς τον πραγματικό μεταφορέα και το καθεστώς ευθύνης αυτού θα καλυφθεί με την προσφυγή στις διατάξεις του κοινού δικαίου. Τέλος, στην περίπτωση που συμφωνείται θαλάσσια μεταφορά εμπορευμάτων με σύναψη σύμβασης ναύλωσης αναπτύσσεται η ευθύνη του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα σύμφωνα με τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαηρακλή Βίβιαν"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:08Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936443"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936443","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936443","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936443","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936443","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαηρακλή Βίβιαν"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936443","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936443"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μεταφορικές συναλλαγές συνάπτονται μεταξύ δύο βασικών προσώπων που είναι ο μεταφορέας και ο φορτωτής. Πολλές φορές όμως συναντάται στην ναυτιλιακή πρακτική, το φαινόμενο άλλο πρόσωπο να συμβάλλεται με τον φορτωτή ή τον επιβάτη και να καταρτίζει μαζί του την σύμβαση θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων ή επιβατών αντίστοιχα, και άλλο να είναι το πρόσωπο που τελικώς θα την εκτελέσει. Το τελευταίο αυτό πρόσωπο που θα πραγματοποιήσει το μεταφορικό έργο ονομάζεται πραγματικός μεταφορέας και αντιδιαστέλλεται από τον συμβατικό μεταφορέα που μόνο συνάπτει και δεν εκτελεί την μεταφορά. Ο πραγματικός μεταφορέας καθίσταται αντισυμβαλλόμενος μόνο του συμβατικού μεταφορέα, αφού με τον φορτωτή ή τον επιβάτη δεν τον συνδέει καμία συβατική σχέση. Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της θέσης του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών. Ειδικότερα, εξετάζεται ενδελεχώς η έννοια του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα, η οποία φαίνεται να είναι ενιαία και κοινή τόσο στο πλαίσιο της θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων, όσο και σε αυτό των επιβατών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιείται είναι η ρυθμιστική επιλογή του νομοθέτη. Ενώ η Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών για την θαλάσσια μεταφορά επιβατών φαίνεται να τον εντάσσει ρητά στο αναγκαστικό καθεστώς ευθύνης που αναπτύσσεται μέσω αυτής, η Διεθνής Σύμβαση των Κανόνων Χάγης-Βίσμπυ σιωπεί ως προς αυτόν. Έτσι δημιουργείται ένα νομοθετικό κενό ως προς τον πραγματικό μεταφορέα και το καθεστώς ευθύνης αυτού θα καλυφθεί με την προσφυγή στις διατάξεις του κοινού δικαίου. Τέλος, στην περίπτωση που συμφωνείται θαλάσσια μεταφορά εμπορευμάτων με σύναψη σύμβασης ναύλωσης αναπτύσσεται η ευθύνη του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα σύμφωνα με τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου.","Shipping transactions are made between two key people, the carrier and the shipper. However, it is common in the shipping practice, another person contracting with the shipper or the passenger and sign with him the contract of carriage of goods or passengers, and another being the person who will eventually perform it. The last person who will carry out the transport work is called actual carrier and is contrasted by the contractual carrier who only contracts and does not perform the transport. The actual carrier becomes a counterparty only to the contractual carrier, since it has no contractual relationship with the shipper or the passenger. This thesis focuses on the presentation and analysis of the position of the actual carrier in transport law. In particular, the meaning of actual see carrier, is being researched and is seems to be common in both goods transport and passengers transport. There is a difference in the way that legislator regulates it. While in the Athens International Convention on the Carriage of Passengers by Sea, the actual carrier is mentioned and integrated in the compulsory liability regime, it doesn’t happen in the International Convention Hague-Visby Rules. This creates a legal gap regarding the actual carrier and its liability status will be filled by common law. Finally, in case of transport of goods by sea is agreed by concluding a charter contact, the actual sea carrier is responsible in accordance with the Code of Private Maritime Law."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η θέση του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαηρακλή Βίβιαν"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Οι μεταφορικές συναλλαγές συνάπτονται μεταξύ δύο βασικών προσώπων που είναι ο μεταφορέας και ο φορτωτής. Πολλές φορές όμως συναντάται στην ναυτιλιακή πρακτική, το φαινόμενο άλλο πρόσωπο να συμβάλλεται με τον φορτωτή ή τον επιβάτη και να καταρτίζει μαζί του την σύμβαση θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων ή επιβατών αντίστοιχα, και άλλο να είναι το πρόσωπο που τελικώς θα την εκτελέσει. Το τελευταίο αυτό πρόσωπο που θα πραγματοποιήσει το μεταφορικό έργο ονομάζεται πραγματικός μεταφορέας και αντιδιαστέλλεται από τον συμβατικό μεταφορέα που μόνο συνάπτει και δεν εκτελεί την μεταφορά. Ο πραγματικός μεταφορέας καθίσταται αντισυμβαλλόμενος μόνο του συμβατικού μεταφορέα, αφού με τον φορτωτή ή τον επιβάτη δεν τον συνδέει καμία συβατική σχέση. Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται στην παρουσίαση και ανάλυση της θέσης του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών. Ειδικότερα, εξετάζεται ενδελεχώς η έννοια του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα, η οποία φαίνεται να είναι ενιαία και κοινή τόσο στο πλαίσιο της θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων, όσο και σε αυτό των επιβατών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιείται είναι η ρυθμιστική επιλογή του νομοθέτη. Ενώ η Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών για την θαλάσσια μεταφορά επιβατών φαίνεται να τον εντάσσει ρητά στο αναγκαστικό καθεστώς ευθύνης που αναπτύσσεται μέσω αυτής, η Διεθνής Σύμβαση των Κανόνων Χάγης-Βίσμπυ σιωπεί ως προς αυτόν. Έτσι δημιουργείται ένα νομοθετικό κενό ως προς τον πραγματικό μεταφορέα και το καθεστώς ευθύνης αυτού θα καλυφθεί με την προσφυγή στις διατάξεις του κοινού δικαίου. Τέλος, στην περίπτωση που συμφωνείται θαλάσσια μεταφορά εμπορευμάτων με σύναψη σύμβασης ναύλωσης αναπτύσσεται η ευθύνη του θαλάσσιου πραγματικού μεταφορέα σύμφωνα με τον Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου.","Shipping transactions are made between two key people, the carrier and the shipper. However, it is common in the shipping practice, another person contracting with the shipper or the passenger and sign with him the contract of carriage of goods or passengers, and another being the person who will eventually perform it. The last person who will carry out the transport work is called actual carrier and is contrasted by the contractual carrier who only contracts and does not perform the transport. The actual carrier becomes a counterparty only to the contractual carrier, since it has no contractual relationship with the shipper or the passenger. This thesis focuses on the presentation and analysis of the position of the actual carrier in transport law. In particular, the meaning of actual see carrier, is being researched and is seems to be common in both goods transport and passengers transport. There is a difference in the way that legislator regulates it. While in the Athens International Convention on the Carriage of Passengers by Sea, the actual carrier is mentioned and integrated in the compulsory liability regime, it doesn’t happen in the International Convention Hague-Visby Rules. This creates a legal gap regarding the actual carrier and its liability status will be filled by common law. Finally, in case of transport of goods by sea is agreed by concluding a charter contact, the actual sea carrier is responsible in accordance with the Code of Private Maritime Law."],"dc:identifier":["uoadl:2936443","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936443"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η θέση του πραγματικού μεταφορέα στο δίκαιο των μεταφορών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:08Z"}