{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936515"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936515","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ηθική της Ψυχανάλυσης – Από το κλασικό μοντέλο στη θεραπευτική συμμαχία – Μελέτη κλινικής περίπτωσης σε Ιατρικό πλαίσιο","abstract":"Στην εργασία αυτή κατατίθεται η ηθική πτυχή των ψυχοδυναμικών συγκρούσεων. Το κεντρικό ερώτημα που ανακύπτει είναι το αν η εξατομικευμένη ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία μπορεί να θεωρηθεί «ηθικό επίτευγμα». Μπορεί θεραπευτής και θεραπευόμενος, μέσα από μια αμοιβαία, αλλά ασύμμετρη, διαδικασία, να συγκροτήσουν ένα δυναμικό θεραπευτικό ζευγάρι, δοσμένο μέσα από το βλέμμα της ηθικής, μέσα στο ψυχιατρικό τμήμα ενός γενικού νοσοκομείου, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να υπηρετηθεί το βασικό φροϋδικό αξίωμα «εκεί που είναι το Αυτό να γίνει Εγώ»; Κατά πόσον ο θεραπευτής, μέσω της δικής του υποκειμενικότητας και ψυχοσυναισθηματικής και νοητικής εμπειρίας, λειτουργώντας ως προβλητικό αντικείμενο του θεραπευόμενου, μπορεί να συμβάλλει τα μέγιστα στην πορεία της θεραπευτικής διαδικασίας; Η ψυχανάλυση βρίσκεται στο σταυροδρόμι επιστήμης και τέχνης και είναι κατεξοχήν ανθρωποκεντρική. Η επιστήμη με τα διάφορα παρακλάδια της, εκπροσωπεί ό,τι μπορεί να μετρηθεί και να αποδειχθεί πειραματικά, είναι μια έγκυρη και αξιόπιστη ανθρώπινη πείρα, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο. Η τέχνη, μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις της, υπηρετεί την αναπαράσταση της πραγματικότητας συνεισφέροντας στον προσανατολισμό του όντος, στο θεμελιακό δίπολο ζωής ηδονή- οδύνη (Three General Theories of Ethics and the Integrative Role of Integrity Theory, Muel Kaptein- Johan Wempe, article in SSRN Electronic Journal – July 2002). Η ψυχαναλυτική διαδικασία είναι ένας συγκερασμός και των δύο. Καλείται να ανιχνεύσει τις ασυνείδητες διαδικασίες, να αναδείξει τα άρρητα τραύματα και να ρίξει φως στο συγκεκριμένο δίπολο ηδονή-οδύνη, που είναι από τους βασικούς μοχλούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ ηδονής και οδύνης, επέρχεται ευεξία. Σε διαφορετική περίπτωση, παραμονεύει η ψυχική κόπωση, που οδηγεί σε αρρώστια και θάνατο. Στο σημείο αυτό, καίριας σημασίας είναι η σύγκλιση της Ψυχανάλυσης με το οικοδόμημα που λέγεται Ηθική. Η Ηθική στηρίζεται στη συνειδητή πλευρά της ψυχικής ζωής του ανθρώπου και καθορίζει το σύνολο των σχέσεων και των πράξεών του ατόμου με τον εαυτό του και τους άλλους. Η ψυχανάλυση εγείρει ως αξίωση, να αυξήσει αυτή τη συνειδητότητα. Η Ηθική είναι ένα αξιολογικό σύστημα με προστακτικό χαρακτήρα, ορίζεται δε, από τον πρωταγωνιστή, τη δράση και τις συνέπειες. Τίθεται το θέμα, λοιπόν, τι από τα παραπάνω θα οριστεί σαν αφετηρία. Αν ως αφετηρία οριστεί η δράση, προκύπτει η Δεοντοκρατική ηθική. Αν ως αφετηρία είναι οι συνέπειες έχουμε τη Συνεπειοκρατική- χρησιμοθηρική ηθική. Αν ως κύρια συνθήκη οριστεί ο πρωταγωνιστής, έχουμε την ενάρετη – Αριστοτελική ηθική. (Virtue Ethics, Deondology and Consequalism, Brandon Roby – University of Mary Washington 2018). Στην παρούσα εργασία μελετάται κλινική περίπτωση (case study) που αφορά σε μια διυποκειμενική συνάντηση με ψυχοδυναμική κατανόηση ψυχιάτρου και ασθενούς, ψυχοθεραπευτή - ψυχοθεραπευόμενου, που λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο μιας ψυχιατρικής κλινικής Δημοσίου Γενικού Νοσοκομείου, με παραπομπή, κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Στη μελέτη αυτή, που έχει τον χαρακτήρα ποιοτικής έρευνας, επιχειρείται, μέσα από το πρίσμα της Ηθικής, να μελετηθούν έννοιες όπως η διυποκειμενική συνάντηση, η θεραπευτική συμμαχία, η σχέση περιέχοντος-περιεχομένου, το τραύμα, η χρήση του φαρμάκου κι ο ρόλος του ως «Τρίτος» και ως μεταβατικό αντικείμενο, η απαρτίωση του σωματοψυχικού Εγώ. Επίσης, γίνεται αναφορά στις έννοιες μεταβίβαση-αντιμεταβίβαση, στις αμυντικές διαδικασίες αμφοτέρων των πλευρών θεραπευτή και θεραπευόμενου, καθώς και στις αντιστάσεις που προκύπτουν εκατέρωθεν των δύο υποκειμενικοτήτων, αλλά κι από τις γενικότερες δυσκολίες του αναλυτικού πλαισίου. Τέλος, κατατίθενται δύο ψυχομετρικές κλίμακες, που αφορούν την έννοια της Ηθικής, δοσμένης μέσα από την Δεοντοκρατική και τη Συνεπειοκρατική πλευρά: Ethical Standards of Judgment Questionnaire (Love, Salinas & Roth 2018), The Consequalist Scale (Robinson 2012). Η εργασία αυτή τεκμηριώνεται μέσα από βιβλιογραφικές αναφορές και στόχο έχει να συμβάλει στην υπό εξέλιξη έρευνα.","abstract_html":"Στην εργασία αυτή κατατίθεται η ηθική πτυχή των ψυχοδυναμικών συγκρούσεων. Το κεντρικό ερώτημα που ανακύπτει είναι το αν η εξατομικευμένη ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία μπορεί να θεωρηθεί «ηθικό επίτευγμα». Μπορεί θεραπευτής και θεραπευόμενος, μέσα από μια αμοιβαία, αλλά ασύμμετρη, διαδικασία, να συγκροτήσουν ένα δυναμικό θεραπευτικό ζευγάρι, δοσμένο μέσα από το βλέμμα της ηθικής, μέσα στο ψυχιατρικό τμήμα ενός γενικού νοσοκομείου, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να υπηρετηθεί το βασικό φροϋδικό αξίωμα «εκεί που είναι το Αυτό να γίνει Εγώ»; Κατά πόσον ο θεραπευτής, μέσω της δικής του υποκειμενικότητας και ψυχοσυναισθηματικής και νοητικής εμπειρίας, λειτουργώντας ως προβλητικό αντικείμενο του θεραπευόμενου, μπορεί να συμβάλλει τα μέγιστα στην πορεία της θεραπευτικής διαδικασίας; Η ψυχανάλυση βρίσκεται στο σταυροδρόμι επιστήμης και τέχνης και είναι κατεξοχήν ανθρωποκεντρική. Η επιστήμη με τα διάφορα παρακλάδια της, εκπροσωπεί ό,τι μπορεί να μετρηθεί και να αποδειχθεί πειραματικά, είναι μια έγκυρη και αξιόπιστη ανθρώπινη πείρα, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο. Η τέχνη, μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις της, υπηρετεί την αναπαράσταση της πραγματικότητας συνεισφέροντας στον προσανατολισμό του όντος, στο θεμελιακό δίπολο ζωής ηδονή- οδύνη (Three General Theories of Ethics and the Integrative Role of Integrity Theory, Muel Kaptein- Johan Wempe, article in SSRN Electronic Journal – July 2002). Η ψυχαναλυτική διαδικασία είναι ένας συγκερασμός και των δύο. Καλείται να ανιχνεύσει τις ασυνείδητες διαδικασίες, να αναδείξει τα άρρητα τραύματα και να ρίξει φως στο συγκεκριμένο δίπολο ηδονή-οδύνη, που είναι από τους βασικούς μοχλούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ ηδονής και οδύνης, επέρχεται ευεξία. Σε διαφορετική περίπτωση, παραμονεύει η ψυχική κόπωση, που οδηγεί σε αρρώστια και θάνατο. Στο σημείο αυτό, καίριας σημασίας είναι η σύγκλιση της Ψυχανάλυσης με το οικοδόμημα που λέγεται Ηθική. Η Ηθική στηρίζεται στη συνειδητή πλευρά της ψυχικής ζωής του ανθρώπου και καθορίζει το σύνολο των σχέσεων και των πράξεών του ατόμου με τον εαυτό του και τους άλλους. Η ψυχανάλυση εγείρει ως αξίωση, να αυξήσει αυτή τη συνειδητότητα. Η Ηθική είναι ένα αξιολογικό σύστημα με προστακτικό χαρακτήρα, ορίζεται δε, από τον πρωταγωνιστή, τη δράση και τις συνέπειες. Τίθεται το θέμα, λοιπόν, τι από τα παραπάνω θα οριστεί σαν αφετηρία. Αν ως αφετηρία οριστεί η δράση, προκύπτει η Δεοντοκρατική ηθική. Αν ως αφετηρία είναι οι συνέπειες έχουμε τη Συνεπειοκρατική- χρησιμοθηρική ηθική. Αν ως κύρια συνθήκη οριστεί ο πρωταγωνιστής, έχουμε την ενάρετη – Αριστοτελική ηθική. (Virtue Ethics, Deondology and Consequalism, Brandon Roby – University of Mary Washington 2018). Στην παρούσα εργασία μελετάται κλινική περίπτωση (case study) που αφορά σε μια διυποκειμενική συνάντηση με ψυχοδυναμική κατανόηση ψυχιάτρου και ασθενούς, ψυχοθεραπευτή - ψυχοθεραπευόμενου, που λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο μιας ψυχιατρικής κλινικής Δημοσίου Γενικού Νοσοκομείου, με παραπομπή, κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Στη μελέτη αυτή, που έχει τον χαρακτήρα ποιοτικής έρευνας, επιχειρείται, μέσα από το πρίσμα της Ηθικής, να μελετηθούν έννοιες όπως η διυποκειμενική συνάντηση, η θεραπευτική συμμαχία, η σχέση περιέχοντος-περιεχομένου, το τραύμα, η χρήση του φαρμάκου κι ο ρόλος του ως «Τρίτος» και ως μεταβατικό αντικείμενο, η απαρτίωση του σωματοψυχικού Εγώ. Επίσης, γίνεται αναφορά στις έννοιες μεταβίβαση-αντιμεταβίβαση, στις αμυντικές διαδικασίες αμφοτέρων των πλευρών θεραπευτή και θεραπευόμενου, καθώς και στις αντιστάσεις που προκύπτουν εκατέρωθεν των δύο υποκειμενικοτήτων, αλλά κι από τις γενικότερες δυσκολίες του αναλυτικού πλαισίου. Τέλος, κατατίθενται δύο ψυχομετρικές κλίμακες, που αφορούν την έννοια της Ηθικής, δοσμένης μέσα από την Δεοντοκρατική και τη Συνεπειοκρατική πλευρά: Ethical Standards of Judgment Questionnaire (Love, Salinas &amp; Roth 2018), The Consequalist Scale (Robinson 2012). Η εργασία αυτή τεκμηριώνεται μέσα από βιβλιογραφικές αναφορές και στόχο έχει να συμβάλει στην υπό εξέλιξη έρευνα.","abstract_has_math":false,"creators":["Βαλλιάνου Δήμητρα","Vallianou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936515"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936515","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936515","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936515","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936515","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαλλιάνου Δήμητρα","Vallianou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936515","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936515"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην εργασία αυτή κατατίθεται η ηθική πτυχή των ψυχοδυναμικών συγκρούσεων. Το κεντρικό ερώτημα που ανακύπτει είναι το αν η εξατομικευμένη ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία μπορεί να θεωρηθεί «ηθικό επίτευγμα». Μπορεί θεραπευτής και θεραπευόμενος, μέσα από μια αμοιβαία, αλλά ασύμμετρη, διαδικασία, να συγκροτήσουν ένα δυναμικό θεραπευτικό ζευγάρι, δοσμένο μέσα από το βλέμμα της ηθικής, μέσα στο ψυχιατρικό τμήμα ενός γενικού νοσοκομείου, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να υπηρετηθεί το βασικό φροϋδικό αξίωμα «εκεί που είναι το Αυτό να γίνει Εγώ»; Κατά πόσον ο θεραπευτής, μέσω της δικής του υποκειμενικότητας και ψυχοσυναισθηματικής και νοητικής εμπειρίας, λειτουργώντας ως προβλητικό αντικείμενο του θεραπευόμενου, μπορεί να συμβάλλει τα μέγιστα στην πορεία της θεραπευτικής διαδικασίας; Η ψυχανάλυση βρίσκεται στο σταυροδρόμι επιστήμης και τέχνης και είναι κατεξοχήν ανθρωποκεντρική. Η επιστήμη με τα διάφορα παρακλάδια της, εκπροσωπεί ό,τι μπορεί να μετρηθεί και να αποδειχθεί πειραματικά, είναι μια έγκυρη και αξιόπιστη ανθρώπινη πείρα, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο. Η τέχνη, μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις της, υπηρετεί την αναπαράσταση της πραγματικότητας συνεισφέροντας στον προσανατολισμό του όντος, στο θεμελιακό δίπολο ζωής ηδονή- οδύνη (Three General Theories of Ethics and the Integrative Role of Integrity Theory, Muel Kaptein- Johan Wempe, article in SSRN Electronic Journal – July 2002). Η ψυχαναλυτική διαδικασία είναι ένας συγκερασμός και των δύο. Καλείται να ανιχνεύσει τις ασυνείδητες διαδικασίες, να αναδείξει τα άρρητα τραύματα και να ρίξει φως στο συγκεκριμένο δίπολο ηδονή-οδύνη, που είναι από τους βασικούς μοχλούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ ηδονής και οδύνης, επέρχεται ευεξία. Σε διαφορετική περίπτωση, παραμονεύει η ψυχική κόπωση, που οδηγεί σε αρρώστια και θάνατο. Στο σημείο αυτό, καίριας σημασίας είναι η σύγκλιση της Ψυχανάλυσης με το οικοδόμημα που λέγεται Ηθική. Η Ηθική στηρίζεται στη συνειδητή πλευρά της ψυχικής ζωής του ανθρώπου και καθορίζει το σύνολο των σχέσεων και των πράξεών του ατόμου με τον εαυτό του και τους άλλους. Η ψυχανάλυση εγείρει ως αξίωση, να αυξήσει αυτή τη συνειδητότητα. Η Ηθική είναι ένα αξιολογικό σύστημα με προστακτικό χαρακτήρα, ορίζεται δε, από τον πρωταγωνιστή, τη δράση και τις συνέπειες. Τίθεται το θέμα, λοιπόν, τι από τα παραπάνω θα οριστεί σαν αφετηρία. Αν ως αφετηρία οριστεί η δράση, προκύπτει η Δεοντοκρατική ηθική. Αν ως αφετηρία είναι οι συνέπειες έχουμε τη Συνεπειοκρατική- χρησιμοθηρική ηθική. Αν ως κύρια συνθήκη οριστεί ο πρωταγωνιστής, έχουμε την ενάρετη – Αριστοτελική ηθική. (Virtue Ethics, Deondology and Consequalism, Brandon Roby – University of Mary Washington 2018). Στην παρούσα εργασία μελετάται κλινική περίπτωση (case study) που αφορά σε μια διυποκειμενική συνάντηση με ψυχοδυναμική κατανόηση ψυχιάτρου και ασθενούς, ψυχοθεραπευτή - ψυχοθεραπευόμενου, που λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο μιας ψυχιατρικής κλινικής Δημοσίου Γενικού Νοσοκομείου, με παραπομπή, κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Στη μελέτη αυτή, που έχει τον χαρακτήρα ποιοτικής έρευνας, επιχειρείται, μέσα από το πρίσμα της Ηθικής, να μελετηθούν έννοιες όπως η διυποκειμενική συνάντηση, η θεραπευτική συμμαχία, η σχέση περιέχοντος-περιεχομένου, το τραύμα, η χρήση του φαρμάκου κι ο ρόλος του ως «Τρίτος» και ως μεταβατικό αντικείμενο, η απαρτίωση του σωματοψυχικού Εγώ. Επίσης, γίνεται αναφορά στις έννοιες μεταβίβαση-αντιμεταβίβαση, στις αμυντικές διαδικασίες αμφοτέρων των πλευρών θεραπευτή και θεραπευόμενου, καθώς και στις αντιστάσεις που προκύπτουν εκατέρωθεν των δύο υποκειμενικοτήτων, αλλά κι από τις γενικότερες δυσκολίες του αναλυτικού πλαισίου. Τέλος, κατατίθενται δύο ψυχομετρικές κλίμακες, που αφορούν την έννοια της Ηθικής, δοσμένης μέσα από την Δεοντοκρατική και τη Συνεπειοκρατική πλευρά: Ethical Standards of Judgment Questionnaire (Love, Salinas & Roth 2018), The Consequalist Scale (Robinson 2012). Η εργασία αυτή τεκμηριώνεται μέσα από βιβλιογραφικές αναφορές και στόχο έχει να συμβάλει στην υπό εξέλιξη έρευνα.","This paper places the moral aspect of psychosocial conflicts. The central question that arises is whether personalized psychodynamic psychotherapy can be considered a \"moral achievement\". Can the psychotherapist and the patient, through a mutual, but asymmetrical, process, form a dynamic therapeutic couple, given through the look of morality, within the psychiatric section of a general hospital, in such a way that the basic freudian position \"where Id becomes Ego\" is served? Whether, through his own subjectivity and psycho-emotional and cognitive experience, acting as a projective object of the patient, the psychotherapist can make a major contribution to the course of the therapeutic process? Psychoanalysis is at the crossroads of science and art and is predominantly anthropocentric. Science with its various branches represents what can be measured and proven experimentally, is a valid and reliable human experience, which can be used as a tool. Art, through its various expressions, serves to represent reality by contributing to the orientation of the being, in the fundamental dipole of pleasure - pain (Three General Theories of Ethics and the Integrative Role of Integrity Theory, Muel Kaptein-Johan Wempe, article in SSRN Electronic Journal - July 2002). The psychoanalytic process is a co-ordination of both. It is called upon to detect unconscious processes, to highlight the unexpressed traumas and to shed light on this dipole pleasure-pain, which is one of the main levers of human existence. If there is a relative balance between pleasure and pain, well-being occurs. Otherwise, mental fatigue, which leads to illness and death, is occurs. In this respect, the convergence of Psychoanalysis with the structure called Ethics is crucial. Morality is based on the conscious side of human mental life and determines the sum of the relationships and actions of the individual with himself and others. Psychoanalysis makes it a claim to increase that consciousness. Morality is an evaluation system of imperative character and defined by the protagonist, action and consequences. The question arises, then, as to which of these will be set as a starting point. If action is defined as a starting point, then Deondocratic ethics arises. If the starting point is the consequences, we have the Consequalist ethics. If the main condition is defined as the protagonist, we have the virtuous — Aristotelian ethics. (Virtue Ethics, Deondology, and Consequalism, Brandon Roby - University of Mary Washington 2018). This paper studies a clinical case study relating to an intersubjective meeting with a psychodynamic understanding of a psychiatrist-psychotherapist and a psychanalysant, taking place within the framework of a psychiatric clinical General Hospital, with reference to a prosecutor's office. This study, which is of the nature of quality research, seeks, through the prism of Ethics, to study concepts such as intersubjective encounter, therapeutic alliance, content-based relationship, trauma, drug use and its role as a \"Third\" and as a transitional object, the reparation of psychosomatic Ego. Reference is also made to the concepts of transference-countertransference, the defense procedures of both therapist and patient parts, and to the resistance that arises on either side of the two subjectives, but also to the general difficulties of the analytical framework. Finally, two psychometric scales are submitted, which relate to the concept of ethics, given through the Deondocratic and Consequalist aspects: Ethical Standards of judgment Questionnaire (Love, Salinas & Roth 2018), The Scale (Robinson 2012). This work is documented by bibliographical references and is intended to contribute to the ongoing research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ηθική της Ψυχανάλυσης – Από το κλασικό μοντέλο στη θεραπευτική συμμαχία – Μελέτη κλινικής περίπτωσης σε Ιατρικό πλαίσιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαλλιάνου Δήμητρα","Vallianou Dimitra"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Στην εργασία αυτή κατατίθεται η ηθική πτυχή των ψυχοδυναμικών συγκρούσεων. Το κεντρικό ερώτημα που ανακύπτει είναι το αν η εξατομικευμένη ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία μπορεί να θεωρηθεί «ηθικό επίτευγμα». Μπορεί θεραπευτής και θεραπευόμενος, μέσα από μια αμοιβαία, αλλά ασύμμετρη, διαδικασία, να συγκροτήσουν ένα δυναμικό θεραπευτικό ζευγάρι, δοσμένο μέσα από το βλέμμα της ηθικής, μέσα στο ψυχιατρικό τμήμα ενός γενικού νοσοκομείου, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να υπηρετηθεί το βασικό φροϋδικό αξίωμα «εκεί που είναι το Αυτό να γίνει Εγώ»; Κατά πόσον ο θεραπευτής, μέσω της δικής του υποκειμενικότητας και ψυχοσυναισθηματικής και νοητικής εμπειρίας, λειτουργώντας ως προβλητικό αντικείμενο του θεραπευόμενου, μπορεί να συμβάλλει τα μέγιστα στην πορεία της θεραπευτικής διαδικασίας; Η ψυχανάλυση βρίσκεται στο σταυροδρόμι επιστήμης και τέχνης και είναι κατεξοχήν ανθρωποκεντρική. Η επιστήμη με τα διάφορα παρακλάδια της, εκπροσωπεί ό,τι μπορεί να μετρηθεί και να αποδειχθεί πειραματικά, είναι μια έγκυρη και αξιόπιστη ανθρώπινη πείρα, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο. Η τέχνη, μέσα από τις διάφορες εκφάνσεις της, υπηρετεί την αναπαράσταση της πραγματικότητας συνεισφέροντας στον προσανατολισμό του όντος, στο θεμελιακό δίπολο ζωής ηδονή- οδύνη (Three General Theories of Ethics and the Integrative Role of Integrity Theory, Muel Kaptein- Johan Wempe, article in SSRN Electronic Journal – July 2002). Η ψυχαναλυτική διαδικασία είναι ένας συγκερασμός και των δύο. Καλείται να ανιχνεύσει τις ασυνείδητες διαδικασίες, να αναδείξει τα άρρητα τραύματα και να ρίξει φως στο συγκεκριμένο δίπολο ηδονή-οδύνη, που είναι από τους βασικούς μοχλούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν υπάρχει μια σχετική ισορροπία μεταξύ ηδονής και οδύνης, επέρχεται ευεξία. Σε διαφορετική περίπτωση, παραμονεύει η ψυχική κόπωση, που οδηγεί σε αρρώστια και θάνατο. Στο σημείο αυτό, καίριας σημασίας είναι η σύγκλιση της Ψυχανάλυσης με το οικοδόμημα που λέγεται Ηθική. Η Ηθική στηρίζεται στη συνειδητή πλευρά της ψυχικής ζωής του ανθρώπου και καθορίζει το σύνολο των σχέσεων και των πράξεών του ατόμου με τον εαυτό του και τους άλλους. Η ψυχανάλυση εγείρει ως αξίωση, να αυξήσει αυτή τη συνειδητότητα. Η Ηθική είναι ένα αξιολογικό σύστημα με προστακτικό χαρακτήρα, ορίζεται δε, από τον πρωταγωνιστή, τη δράση και τις συνέπειες. Τίθεται το θέμα, λοιπόν, τι από τα παραπάνω θα οριστεί σαν αφετηρία. Αν ως αφετηρία οριστεί η δράση, προκύπτει η Δεοντοκρατική ηθική. Αν ως αφετηρία είναι οι συνέπειες έχουμε τη Συνεπειοκρατική- χρησιμοθηρική ηθική. Αν ως κύρια συνθήκη οριστεί ο πρωταγωνιστής, έχουμε την ενάρετη – Αριστοτελική ηθική. (Virtue Ethics, Deondology and Consequalism, Brandon Roby – University of Mary Washington 2018). Στην παρούσα εργασία μελετάται κλινική περίπτωση (case study) που αφορά σε μια διυποκειμενική συνάντηση με ψυχοδυναμική κατανόηση ψυχιάτρου και ασθενούς, ψυχοθεραπευτή - ψυχοθεραπευόμενου, που λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο μιας ψυχιατρικής κλινικής Δημοσίου Γενικού Νοσοκομείου, με παραπομπή, κατόπιν εισαγγελικής εντολής. Στη μελέτη αυτή, που έχει τον χαρακτήρα ποιοτικής έρευνας, επιχειρείται, μέσα από το πρίσμα της Ηθικής, να μελετηθούν έννοιες όπως η διυποκειμενική συνάντηση, η θεραπευτική συμμαχία, η σχέση περιέχοντος-περιεχομένου, το τραύμα, η χρήση του φαρμάκου κι ο ρόλος του ως «Τρίτος» και ως μεταβατικό αντικείμενο, η απαρτίωση του σωματοψυχικού Εγώ. Επίσης, γίνεται αναφορά στις έννοιες μεταβίβαση-αντιμεταβίβαση, στις αμυντικές διαδικασίες αμφοτέρων των πλευρών θεραπευτή και θεραπευόμενου, καθώς και στις αντιστάσεις που προκύπτουν εκατέρωθεν των δύο υποκειμενικοτήτων, αλλά κι από τις γενικότερες δυσκολίες του αναλυτικού πλαισίου. Τέλος, κατατίθενται δύο ψυχομετρικές κλίμακες, που αφορούν την έννοια της Ηθικής, δοσμένης μέσα από την Δεοντοκρατική και τη Συνεπειοκρατική πλευρά: Ethical Standards of Judgment Questionnaire (Love, Salinas & Roth 2018), The Consequalist Scale (Robinson 2012). Η εργασία αυτή τεκμηριώνεται μέσα από βιβλιογραφικές αναφορές και στόχο έχει να συμβάλει στην υπό εξέλιξη έρευνα.","This paper places the moral aspect of psychosocial conflicts. The central question that arises is whether personalized psychodynamic psychotherapy can be considered a \"moral achievement\". Can the psychotherapist and the patient, through a mutual, but asymmetrical, process, form a dynamic therapeutic couple, given through the look of morality, within the psychiatric section of a general hospital, in such a way that the basic freudian position \"where Id becomes Ego\" is served? Whether, through his own subjectivity and psycho-emotional and cognitive experience, acting as a projective object of the patient, the psychotherapist can make a major contribution to the course of the therapeutic process? Psychoanalysis is at the crossroads of science and art and is predominantly anthropocentric. Science with its various branches represents what can be measured and proven experimentally, is a valid and reliable human experience, which can be used as a tool. Art, through its various expressions, serves to represent reality by contributing to the orientation of the being, in the fundamental dipole of pleasure - pain (Three General Theories of Ethics and the Integrative Role of Integrity Theory, Muel Kaptein-Johan Wempe, article in SSRN Electronic Journal - July 2002). The psychoanalytic process is a co-ordination of both. It is called upon to detect unconscious processes, to highlight the unexpressed traumas and to shed light on this dipole pleasure-pain, which is one of the main levers of human existence. If there is a relative balance between pleasure and pain, well-being occurs. Otherwise, mental fatigue, which leads to illness and death, is occurs. In this respect, the convergence of Psychoanalysis with the structure called Ethics is crucial. Morality is based on the conscious side of human mental life and determines the sum of the relationships and actions of the individual with himself and others. Psychoanalysis makes it a claim to increase that consciousness. Morality is an evaluation system of imperative character and defined by the protagonist, action and consequences. The question arises, then, as to which of these will be set as a starting point. If action is defined as a starting point, then Deondocratic ethics arises. If the starting point is the consequences, we have the Consequalist ethics. If the main condition is defined as the protagonist, we have the virtuous — Aristotelian ethics. (Virtue Ethics, Deondology, and Consequalism, Brandon Roby - University of Mary Washington 2018). This paper studies a clinical case study relating to an intersubjective meeting with a psychodynamic understanding of a psychiatrist-psychotherapist and a psychanalysant, taking place within the framework of a psychiatric clinical General Hospital, with reference to a prosecutor's office. This study, which is of the nature of quality research, seeks, through the prism of Ethics, to study concepts such as intersubjective encounter, therapeutic alliance, content-based relationship, trauma, drug use and its role as a \"Third\" and as a transitional object, the reparation of psychosomatic Ego. Reference is also made to the concepts of transference-countertransference, the defense procedures of both therapist and patient parts, and to the resistance that arises on either side of the two subjectives, but also to the general difficulties of the analytical framework. Finally, two psychometric scales are submitted, which relate to the concept of ethics, given through the Deondocratic and Consequalist aspects: Ethical Standards of judgment Questionnaire (Love, Salinas & Roth 2018), The Scale (Robinson 2012). This work is documented by bibliographical references and is intended to contribute to the ongoing research."],"dc:identifier":["uoadl:2936515","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936515"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ηθική της Ψυχανάλυσης – Από το κλασικό μοντέλο στη θεραπευτική συμμαχία – Μελέτη κλινικής περίπτωσης σε Ιατρικό πλαίσιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z"}