{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936696"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936696","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συστηματική ανασκόπηση: Επίδραση του προγράμματος αποκατάστασης στη διαστολική λειτουργία στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Είκοσι έξι εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία παραμένει μια βασική αιτία θανάτου παρά τη σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση. Περίπου 50% των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια εμφανίζουν διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τον επιπολασμό της ΗFpEF να υπολογίζεται στο 1,5 – 5,5% του γενικού πληθυσμού. Η παθοφυσιολογία της δεν έχει διευκρινισθεί πλήρως αφού ενοχοποιούνται μηχανισμοί που αφορούν όλες τις καρδιακές κοιλότητες, τη συστολική και διαστολική λειτουργία, τα αγγεία και τη μικροκυκλοφορία και τους σκελετικούς μύες. Η διάγνωσή της βασίζεται στο ιστορικό, το ηχωκαρδιογράφημα μελετώντας τη διαστολική λειτουργία και τα νατριουρητικά πεπτίδια. Συνεπώς λόγω της ετερογένειας καμία φαρμακευτική παρέμβαση δε βελτιώνει τα συμπτώματα, τις νοσηλείες και την πρόγνωση των ασθενών. Η άσκηση, ωστόσο μέσω δομημένου προγράμματος αποκατάστασης βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών με HFpEF. ΣΚΟΠΟΣ: Να μελετηθεί η επίδραση της άσκησης στη διαστολική δυσλειτουργία των ασθενών με HFpEF. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL για την ανεύρεση τυχαιοποιημένων μελετών που να έχουν δημοσιευθεί έως το Δεκέμβριο 2020 και να αφορούν την επίδραση της άσκησης στη διαστολική λειτουργία ασθενών με HFpEF. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν diastolic function, diastolic dysfunction, diastolic heart failure, heart failure with preserved ejection fraction, exercise, training και cardiac rehabilitation. Εξαιρέθηκαν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και η ποιοτική τους αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 400 αναφορές ενώ κρίθηκαν κατάλληλες τελικά 7 μελέτες βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού. Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων ήταν 65 έτη ενώ στην πλειονότητά τους ήταν παχύσαρκοι (BMI>30kg/m2), σταδίου NYHA II/III και η αρτηριακή υπέρταση ήταν η κύρια συννοσηρότητα. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως αερόβια άσκηση με περπάτημα ή ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαινόταν από 20 – 60 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα και διάρκεια προγράμματος από 12 – 24 εβδομάδες. Οι περισσότερες μελέτες εφάρμοσαν μέτριας έντασης συνεχή άσκηση. Η άσκηση φάνηκε να μην επιδρά στους περισσότερους δείκτες διαστολικής λειτουργίας όπως αυτοί μετρήθηκαν με το ηχωκαρδιογράφημα. Σε καμία μελέτη η άσκηση δε βελτίωσε το κύμα Ε, το κύμα Α και το χρόνο ισοογκωτικής χάλασης. Σε μία μελέτη βρέθηκε να βελτιώνει το λόγο Ε/Α, το χρόνο επιβράδυνσης του κύματος Ε και την ταχύτητα του μιτροειδικού δακτυλίου e’, ωστόσο στο σύνολο των υπολοίπων μελετών δεν υπήρχε καμία επίδραση. Κάποιες βασικές μελέτες δείχνουν θετικές επιδράσεις στις πιέσεις πλήρωσης με το λόγο Ε/e’, ενώ ο LAVI μετρήθηκε μόνο σε μία μελέτη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση στους ασθενείς με HFpEF βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν σαφείς ενδείξεις πως βελτιώνει τη διαστολική λειτουργία. Θετική επίδραση ίσως να έχει στις πιέσεις πλήρωσης της αριστερής κοιλίας. Μηχανισμοί που αφορούν τη χρονότροπη ανεπάρκεια και τους περιφερικούς μύες είναι πιθανό να εμπλέκονται στην ευεργετική επίδραση της άσκησης. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Είκοσι έξι εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία παραμένει μια βασική αιτία θανάτου παρά τη σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση. Περίπου 50% των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια εμφανίζουν διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τον επιπολασμό της ΗFpEF να υπολογίζεται στο 1,5 – 5,5% του γενικού πληθυσμού. Η παθοφυσιολογία της δεν έχει διευκρινισθεί πλήρως αφού ενοχοποιούνται μηχανισμοί που αφορούν όλες τις καρδιακές κοιλότητες, τη συστολική και διαστολική λειτουργία, τα αγγεία και τη μικροκυκλοφορία και τους σκελετικούς μύες. Η διάγνωσή της βασίζεται στο ιστορικό, το ηχωκαρδιογράφημα μελετώντας τη διαστολική λειτουργία και τα νατριουρητικά πεπτίδια. Συνεπώς λόγω της ετερογένειας καμία φαρμακευτική παρέμβαση δε βελτιώνει τα συμπτώματα, τις νοσηλείες και την πρόγνωση των ασθενών. Η άσκηση, ωστόσο μέσω δομημένου προγράμματος αποκατάστασης βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών με HFpEF. ΣΚΟΠΟΣ: Να μελετηθεί η επίδραση της άσκησης στη διαστολική δυσλειτουργία των ασθενών με HFpEF. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL για την ανεύρεση τυχαιοποιημένων μελετών που να έχουν δημοσιευθεί έως το Δεκέμβριο 2020 και να αφορούν την επίδραση της άσκησης στη διαστολική λειτουργία ασθενών με HFpEF. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν diastolic function, diastolic dysfunction, diastolic heart failure, heart failure with preserved ejection fraction, exercise, training και cardiac rehabilitation. Εξαιρέθηκαν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και η ποιοτική τους αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 400 αναφορές ενώ κρίθηκαν κατάλληλες τελικά 7 μελέτες βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού. Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων ήταν 65 έτη ενώ στην πλειονότητά τους ήταν παχύσαρκοι (BMI&gt;30kg/m2), σταδίου NYHA II/III και η αρτηριακή υπέρταση ήταν η κύρια συννοσηρότητα. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως αερόβια άσκηση με περπάτημα ή ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαινόταν από 20 – 60 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα και διάρκεια προγράμματος από 12 – 24 εβδομάδες. Οι περισσότερες μελέτες εφάρμοσαν μέτριας έντασης συνεχή άσκηση. Η άσκηση φάνηκε να μην επιδρά στους περισσότερους δείκτες διαστολικής λειτουργίας όπως αυτοί μετρήθηκαν με το ηχωκαρδιογράφημα. Σε καμία μελέτη η άσκηση δε βελτίωσε το κύμα Ε, το κύμα Α και το χρόνο ισοογκωτικής χάλασης. Σε μία μελέτη βρέθηκε να βελτιώνει το λόγο Ε/Α, το χρόνο επιβράδυνσης του κύματος Ε και την ταχύτητα του μιτροειδικού δακτυλίου e’, ωστόσο στο σύνολο των υπολοίπων μελετών δεν υπήρχε καμία επίδραση. Κάποιες βασικές μελέτες δείχνουν θετικές επιδράσεις στις πιέσεις πλήρωσης με το λόγο Ε/e’, ενώ ο LAVI μετρήθηκε μόνο σε μία μελέτη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση στους ασθενείς με HFpEF βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν σαφείς ενδείξεις πως βελτιώνει τη διαστολική λειτουργία. Θετική επίδραση ίσως να έχει στις πιέσεις πλήρωσης της αριστερής κοιλίας. Μηχανισμοί που αφορούν τη χρονότροπη ανεπάρκεια και τους περιφερικούς μύες είναι πιθανό να εμπλέκονται στην ευεργετική επίδραση της άσκησης. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κιόκας Σωτήριος","Kiokas Sotirios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936696"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936696","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936696","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936696","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936696","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κιόκας Σωτήριος","Kiokas Sotirios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936696"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Είκοσι έξι εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία παραμένει μια βασική αιτία θανάτου παρά τη σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση. Περίπου 50% των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια εμφανίζουν διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τον επιπολασμό της ΗFpEF να υπολογίζεται στο 1,5 – 5,5% του γενικού πληθυσμού. Η παθοφυσιολογία της δεν έχει διευκρινισθεί πλήρως αφού ενοχοποιούνται μηχανισμοί που αφορούν όλες τις καρδιακές κοιλότητες, τη συστολική και διαστολική λειτουργία, τα αγγεία και τη μικροκυκλοφορία και τους σκελετικούς μύες. Η διάγνωσή της βασίζεται στο ιστορικό, το ηχωκαρδιογράφημα μελετώντας τη διαστολική λειτουργία και τα νατριουρητικά πεπτίδια. Συνεπώς λόγω της ετερογένειας καμία φαρμακευτική παρέμβαση δε βελτιώνει τα συμπτώματα, τις νοσηλείες και την πρόγνωση των ασθενών. Η άσκηση, ωστόσο μέσω δομημένου προγράμματος αποκατάστασης βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών με HFpEF. ΣΚΟΠΟΣ: Να μελετηθεί η επίδραση της άσκησης στη διαστολική δυσλειτουργία των ασθενών με HFpEF. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL για την ανεύρεση τυχαιοποιημένων μελετών που να έχουν δημοσιευθεί έως το Δεκέμβριο 2020 και να αφορούν την επίδραση της άσκησης στη διαστολική λειτουργία ασθενών με HFpEF. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν diastolic function, diastolic dysfunction, diastolic heart failure, heart failure with preserved ejection fraction, exercise, training και cardiac rehabilitation. Εξαιρέθηκαν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και η ποιοτική τους αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 400 αναφορές ενώ κρίθηκαν κατάλληλες τελικά 7 μελέτες βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού. Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων ήταν 65 έτη ενώ στην πλειονότητά τους ήταν παχύσαρκοι (BMI>30kg/m2), σταδίου NYHA II/III και η αρτηριακή υπέρταση ήταν η κύρια συννοσηρότητα. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως αερόβια άσκηση με περπάτημα ή ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαινόταν από 20 – 60 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα και διάρκεια προγράμματος από 12 – 24 εβδομάδες. Οι περισσότερες μελέτες εφάρμοσαν μέτριας έντασης συνεχή άσκηση. Η άσκηση φάνηκε να μην επιδρά στους περισσότερους δείκτες διαστολικής λειτουργίας όπως αυτοί μετρήθηκαν με το ηχωκαρδιογράφημα. Σε καμία μελέτη η άσκηση δε βελτίωσε το κύμα Ε, το κύμα Α και το χρόνο ισοογκωτικής χάλασης. Σε μία μελέτη βρέθηκε να βελτιώνει το λόγο Ε/Α, το χρόνο επιβράδυνσης του κύματος Ε και την ταχύτητα του μιτροειδικού δακτυλίου e’, ωστόσο στο σύνολο των υπολοίπων μελετών δεν υπήρχε καμία επίδραση. Κάποιες βασικές μελέτες δείχνουν θετικές επιδράσεις στις πιέσεις πλήρωσης με το λόγο Ε/e’, ενώ ο LAVI μετρήθηκε μόνο σε μία μελέτη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση στους ασθενείς με HFpEF βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν σαφείς ενδείξεις πως βελτιώνει τη διαστολική λειτουργία. Θετική επίδραση ίσως να έχει στις πιέσεις πλήρωσης της αριστερής κοιλίας. Μηχανισμοί που αφορούν τη χρονότροπη ανεπάρκεια και τους περιφερικούς μύες είναι πιθανό να εμπλέκονται στην ευεργετική επίδραση της άσκησης. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","ΑBSTRACT BACKGROUND: Twenty six million people worldwide suffer from heart failure, which remains one of the basic causes of death despite the current treatment. About 50% of patients with heart failure have preserved ejection fraction and the prevalence of HFpEF is approximately 1.5 – 5.5% of the general population. The pathophysiology has not been fully clarified and mechanisms which concern all the cardiac cavities, the systolic and diastolic function, the vessels and the microvasculature and the skeletal muscles are implicated. The diagnosis of HFpEF relies on the medical history, the echocardiogram which determines the diastolic function and the natriuretic peptides. Therefore none pharmaceutical intervention improves the symptoms, hospitalizations and prognosis of the patients because of the heterogeneity of its nature. Exercise through structured cardiac rehabilitation program improves the aerobic capacity and the quality of life of the patients with HFpEF. OBJECTIVE: To investigate the impact of exercise on the diastolic dysfunction of patients with HFpEF. METHODS: A systematic review was conducted on electronic databases PubMed, PEDRO and CENTRAL in order to identify randomized trials that have been published until December 2020 evaluating the effect of exercise on diastolic function in patients with HFpEF. The search terms were diastolic function, diastolic dysfunction, diastolic heart failure, heart failure with preserved ejection fraction, exercise, training and cardiac rehabilitation. Trials that were not written in English were excluded. The systematic review was carried out in accordance to PRISMA guidelines and the quality assessment was conducted according to the PEDro scale. RESULTS: The literature review resulted in a total of 400 studies from which 7 were judged to be eligible, according to the inclusion and exclusion criteria that have been set. The average age of the participants was 65 years old and the majority was obese (ΒΜΙ>30kg/m2), stage ΝΥΗΑ ΙΙ/ΙΙΙ and arterial hypertension was the most frequent comorbidity. The training program consisted mainly of aerobic exercise with walking or cycling. The duration of the exercise varied from 20 to 60 minutes and its frequency was 3 times/week with the total duration of the intervention 12 – 24 weeks. Moderate-intensity aerobic exercise was implemented in the majority of the studies. Exercise seems to have no effect in the majority of the echocardiographic diastolic indices. E wave, A wave and isovolumic relaxation time were not improved in none of the studies. E/A ratio, deceleration time of E wave and early diastolic mitral annular velocity e’ were improved only in one study but in the rest of the trials exercise had no impact. Some key studies have a positive effect on filling pressures as assessed by E/e’ ratio. LAVI was investigated in one only study. CONCLUSIONS: Exercise in patients with HFpEF improves the aerobic capacity and the quality of life without however clear indications that improves the diastolic function. Probably exercise has a positive impact in filling pressures of left ventricle. Mechanisms concerning the chronotropic incompetence and the skeletal muscles may be implicated in the positive effect of exercise in HFpEF patients. However, the findings of this systematic review must be interpreted cautiously as further research is needed to draw safe conclusions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συστηματική ανασκόπηση: Επίδραση του προγράμματος αποκατάστασης στη διαστολική λειτουργία στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κιόκας Σωτήριος","Kiokas Sotirios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Είκοσι έξι εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια, η οποία παραμένει μια βασική αιτία θανάτου παρά τη σύγχρονη θεραπευτική προσέγγιση. Περίπου 50% των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια εμφανίζουν διατηρημένο κλάσμα εξώθησης με τον επιπολασμό της ΗFpEF να υπολογίζεται στο 1,5 – 5,5% του γενικού πληθυσμού. Η παθοφυσιολογία της δεν έχει διευκρινισθεί πλήρως αφού ενοχοποιούνται μηχανισμοί που αφορούν όλες τις καρδιακές κοιλότητες, τη συστολική και διαστολική λειτουργία, τα αγγεία και τη μικροκυκλοφορία και τους σκελετικούς μύες. Η διάγνωσή της βασίζεται στο ιστορικό, το ηχωκαρδιογράφημα μελετώντας τη διαστολική λειτουργία και τα νατριουρητικά πεπτίδια. Συνεπώς λόγω της ετερογένειας καμία φαρμακευτική παρέμβαση δε βελτιώνει τα συμπτώματα, τις νοσηλείες και την πρόγνωση των ασθενών. Η άσκηση, ωστόσο μέσω δομημένου προγράμματος αποκατάστασης βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών με HFpEF. ΣΚΟΠΟΣ: Να μελετηθεί η επίδραση της άσκησης στη διαστολική δυσλειτουργία των ασθενών με HFpEF. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Συστηματική αναζήτηση βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων PubMed, PEDro και CENTRAL για την ανεύρεση τυχαιοποιημένων μελετών που να έχουν δημοσιευθεί έως το Δεκέμβριο 2020 και να αφορούν την επίδραση της άσκησης στη διαστολική λειτουργία ασθενών με HFpEF. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν diastolic function, diastolic dysfunction, diastolic heart failure, heart failure with preserved ejection fraction, exercise, training και cardiac rehabilitation. Εξαιρέθηκαν μελέτες που δεν ήταν γραμμένες στην Αγγλική γλώσσα. Η συστηματική ανασκόπηση διεξήχθη σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και η ποιοτική τους αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την κλίμακα PEDro. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από την αναζήτηση της σχετικής βιβλιογραφίας προέκυψαν συνολικά 400 αναφορές ενώ κρίθηκαν κατάλληλες τελικά 7 μελέτες βάσει των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού. Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων ήταν 65 έτη ενώ στην πλειονότητά τους ήταν παχύσαρκοι (BMI>30kg/m2), σταδίου NYHA II/III και η αρτηριακή υπέρταση ήταν η κύρια συννοσηρότητα. Το πρόγραμμα άσκησης περιελάμβανε κυρίως αερόβια άσκηση με περπάτημα ή ποδηλάτηση. Η διάρκεια της άσκησης κυμαινόταν από 20 – 60 λεπτά με συχνότητα 3 φορές/εβδομάδα και διάρκεια προγράμματος από 12 – 24 εβδομάδες. Οι περισσότερες μελέτες εφάρμοσαν μέτριας έντασης συνεχή άσκηση. Η άσκηση φάνηκε να μην επιδρά στους περισσότερους δείκτες διαστολικής λειτουργίας όπως αυτοί μετρήθηκαν με το ηχωκαρδιογράφημα. Σε καμία μελέτη η άσκηση δε βελτίωσε το κύμα Ε, το κύμα Α και το χρόνο ισοογκωτικής χάλασης. Σε μία μελέτη βρέθηκε να βελτιώνει το λόγο Ε/Α, το χρόνο επιβράδυνσης του κύματος Ε και την ταχύτητα του μιτροειδικού δακτυλίου e’, ωστόσο στο σύνολο των υπολοίπων μελετών δεν υπήρχε καμία επίδραση. Κάποιες βασικές μελέτες δείχνουν θετικές επιδράσεις στις πιέσεις πλήρωσης με το λόγο Ε/e’, ενώ ο LAVI μετρήθηκε μόνο σε μία μελέτη. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η άσκηση στους ασθενείς με HFpEF βελτιώνει την αερόβια ικανότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν σαφείς ενδείξεις πως βελτιώνει τη διαστολική λειτουργία. Θετική επίδραση ίσως να έχει στις πιέσεις πλήρωσης της αριστερής κοιλίας. Μηχανισμοί που αφορούν τη χρονότροπη ανεπάρκεια και τους περιφερικούς μύες είναι πιθανό να εμπλέκονται στην ευεργετική επίδραση της άσκησης. Ωστόσο, τα ευρήματα της παρούσας μελέτης θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά, καθώς περαιτέρω έρευνα απαιτείται για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.","ΑBSTRACT BACKGROUND: Twenty six million people worldwide suffer from heart failure, which remains one of the basic causes of death despite the current treatment. About 50% of patients with heart failure have preserved ejection fraction and the prevalence of HFpEF is approximately 1.5 – 5.5% of the general population. The pathophysiology has not been fully clarified and mechanisms which concern all the cardiac cavities, the systolic and diastolic function, the vessels and the microvasculature and the skeletal muscles are implicated. The diagnosis of HFpEF relies on the medical history, the echocardiogram which determines the diastolic function and the natriuretic peptides. Therefore none pharmaceutical intervention improves the symptoms, hospitalizations and prognosis of the patients because of the heterogeneity of its nature. Exercise through structured cardiac rehabilitation program improves the aerobic capacity and the quality of life of the patients with HFpEF. OBJECTIVE: To investigate the impact of exercise on the diastolic dysfunction of patients with HFpEF. METHODS: A systematic review was conducted on electronic databases PubMed, PEDRO and CENTRAL in order to identify randomized trials that have been published until December 2020 evaluating the effect of exercise on diastolic function in patients with HFpEF. The search terms were diastolic function, diastolic dysfunction, diastolic heart failure, heart failure with preserved ejection fraction, exercise, training and cardiac rehabilitation. Trials that were not written in English were excluded. The systematic review was carried out in accordance to PRISMA guidelines and the quality assessment was conducted according to the PEDro scale. RESULTS: The literature review resulted in a total of 400 studies from which 7 were judged to be eligible, according to the inclusion and exclusion criteria that have been set. The average age of the participants was 65 years old and the majority was obese (ΒΜΙ>30kg/m2), stage ΝΥΗΑ ΙΙ/ΙΙΙ and arterial hypertension was the most frequent comorbidity. The training program consisted mainly of aerobic exercise with walking or cycling. The duration of the exercise varied from 20 to 60 minutes and its frequency was 3 times/week with the total duration of the intervention 12 – 24 weeks. Moderate-intensity aerobic exercise was implemented in the majority of the studies. Exercise seems to have no effect in the majority of the echocardiographic diastolic indices. E wave, A wave and isovolumic relaxation time were not improved in none of the studies. E/A ratio, deceleration time of E wave and early diastolic mitral annular velocity e’ were improved only in one study but in the rest of the trials exercise had no impact. Some key studies have a positive effect on filling pressures as assessed by E/e’ ratio. LAVI was investigated in one only study. CONCLUSIONS: Exercise in patients with HFpEF improves the aerobic capacity and the quality of life without however clear indications that improves the diastolic function. Probably exercise has a positive impact in filling pressures of left ventricle. Mechanisms concerning the chronotropic incompetence and the skeletal muscles may be implicated in the positive effect of exercise in HFpEF patients. However, the findings of this systematic review must be interpreted cautiously as further research is needed to draw safe conclusions."],"dc:identifier":["uoadl:2936696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936696"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συστηματική ανασκόπηση: Επίδραση του προγράμματος αποκατάστασης στη διαστολική λειτουργία στους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z"}