{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936895"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936895","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης και αποτελεσματικότητά του μέσω διαδικασιών διαφάνειας διαβούλευσης και λογοδοσίας","abstract":"Είναι η Ε.Ε. εξοπλισμένη με τα απαραίτητα μέσα για την χάραξη μιας κοινής ενεργειακής πολιτικής και πώς οραματίζεται άραγε την θέση της σε ένα περιβάλλον ευμετάβλητο, διαρκώς μετασχηματιζόμενο και πολλές φορές απρόβλεπτο; Ο Κανονισμός 2018/1999 γνωστός και ως Κανονισμός για την ενεργειακή διακυβέρνηση έχει κατορθώσει να πείσει για την ανάγκη εξορθολογισμού των εθνικών ενεργειακών πολιτικών ή παραμένει εγκλωβισμένος σε μία συνθηματολογία και συμβολισμούς; Τελικά, το θεσμικό πλαίσιο είναι αρκετά δεσμευτικό ώστε να διασφαλιστεί η βέβαιη συμμόρφωση των υποκειμένων του; Τα ερωτήματα εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Βασικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί η νομική δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης, δηλαδή, το κατά πόσο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εφαρμόσουν τους στόχους για την ενεργειακή πολιτική, να επαναξιολογήσουν κι ενδεχομένως να εξοβελίσουν και να αποβάλουν παραδοσιακές πρακτικές που επηρεάζουν αρνητικά το κλίμα. Αναζητείται η κανονιστική πυκνότητά του, το πεδίο εξουσιαστικών σχέσεων μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και των κρατών μελών πως, δηλαδή, η δομή της εξουσίας επιμερίζεται μέσα από προϋπάρχοντα πρότυπα κατανομής όπως ο διακυβερνητισμός και η πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Ταυτόχρονα εξετάζεται και ο χαρακτήρας της αυστηρής (hard) και ήπιας (soft) διακυβέρνησης (governance), στον βαθμό και την ένταση που υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να ακολουθούν τις κοινές επιδιώξεις, αλλά και η κυρωτική φυσιογνωμία και ισχύς μηχανισμών ελέγχου προκειμένου οι προτεινόμενες δράσεις να ευθυγραμμιστούν σε μια συνεκτική και συντονισμένη προσέγγιση με ενδότερο σκοπό την επιτυχία των ενεργειακών και κλιματικών στόχων. Η δεσμευτικότητα συναρτάται και συμπλέει συχνά με την αποτελεσματικότητα, δηλαδή με το πόσο λυσιτελής και αποδοτικός αποδεικνύεται ο μηχανισμός ενεργειακής διακυβέρνησης στην μεταλαμπάδευση του ενεργειακού κεκτημένου και στην επιτυχή εξασφάλιση των ενεργειακών στόχων και επιδιώξεων. Ερευνάται, λοιπόν, πώς αυτός συνυπάρχει και με άλλα συστήματα όπως το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και πως το τελευταίο μπορεί να συμβάλλει σε μια αποτελεσματικότερη εκδοχή του. Ακολούθως, δίδεται έμφαση στην εξελιγμένη και επαναληπτική διαδικασία διαλόγου μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των κρατών μελών μεταξύ τους και του υπερεθνικού οργανισμού με τρίτα κράτη, ενώ η επισκόπηση συνεχίζει με το σύστημα περιφερειακών διαβουλεύσεων και εμπλοκής των ενδιαφερόμενων μερών. Οι αρμοί της αποτελεσματικότητας συμπληρώνονται από την διαφάνεια η οποία στηρίζεται στην διάχυση της πληροφορίας και την απουσία γραφειοκρατικού φορτίου καθώς και από την λογοδοσία η οποία ολοκληρώνει το τρίπτυχο αξιολόγησης της διακυβέρνησης.","abstract_html":"Είναι η Ε.Ε. εξοπλισμένη με τα απαραίτητα μέσα για την χάραξη μιας κοινής ενεργειακής πολιτικής και πώς οραματίζεται άραγε την θέση της σε ένα περιβάλλον ευμετάβλητο, διαρκώς μετασχηματιζόμενο και πολλές φορές απρόβλεπτο; Ο Κανονισμός 2018/1999 γνωστός και ως Κανονισμός για την ενεργειακή διακυβέρνηση έχει κατορθώσει να πείσει για την ανάγκη εξορθολογισμού των εθνικών ενεργειακών πολιτικών ή παραμένει εγκλωβισμένος σε μία συνθηματολογία και συμβολισμούς; Τελικά, το θεσμικό πλαίσιο είναι αρκετά δεσμευτικό ώστε να διασφαλιστεί η βέβαιη συμμόρφωση των υποκειμένων του; Τα ερωτήματα εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Βασικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί η νομική δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης, δηλαδή, το κατά πόσο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εφαρμόσουν τους στόχους για την ενεργειακή πολιτική, να επαναξιολογήσουν κι ενδεχομένως να εξοβελίσουν και να αποβάλουν παραδοσιακές πρακτικές που επηρεάζουν αρνητικά το κλίμα. Αναζητείται η κανονιστική πυκνότητά του, το πεδίο εξουσιαστικών σχέσεων μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και των κρατών μελών πως, δηλαδή, η δομή της εξουσίας επιμερίζεται μέσα από προϋπάρχοντα πρότυπα κατανομής όπως ο διακυβερνητισμός και η πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Ταυτόχρονα εξετάζεται και ο χαρακτήρας της αυστηρής (hard) και ήπιας (soft) διακυβέρνησης (governance), στον βαθμό και την ένταση που υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να ακολουθούν τις κοινές επιδιώξεις, αλλά και η κυρωτική φυσιογνωμία και ισχύς μηχανισμών ελέγχου προκειμένου οι προτεινόμενες δράσεις να ευθυγραμμιστούν σε μια συνεκτική και συντονισμένη προσέγγιση με ενδότερο σκοπό την επιτυχία των ενεργειακών και κλιματικών στόχων. Η δεσμευτικότητα συναρτάται και συμπλέει συχνά με την αποτελεσματικότητα, δηλαδή με το πόσο λυσιτελής και αποδοτικός αποδεικνύεται ο μηχανισμός ενεργειακής διακυβέρνησης στην μεταλαμπάδευση του ενεργειακού κεκτημένου και στην επιτυχή εξασφάλιση των ενεργειακών στόχων και επιδιώξεων. Ερευνάται, λοιπόν, πώς αυτός συνυπάρχει και με άλλα συστήματα όπως το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και πως το τελευταίο μπορεί να συμβάλλει σε μια αποτελεσματικότερη εκδοχή του. Ακολούθως, δίδεται έμφαση στην εξελιγμένη και επαναληπτική διαδικασία διαλόγου μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των κρατών μελών μεταξύ τους και του υπερεθνικού οργανισμού με τρίτα κράτη, ενώ η επισκόπηση συνεχίζει με το σύστημα περιφερειακών διαβουλεύσεων και εμπλοκής των ενδιαφερόμενων μερών. Οι αρμοί της αποτελεσματικότητας συμπληρώνονται από την διαφάνεια η οποία στηρίζεται στην διάχυση της πληροφορίας και την απουσία γραφειοκρατικού φορτίου καθώς και από την λογοδοσία η οποία ολοκληρώνει το τρίπτυχο αξιολόγησης της διακυβέρνησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Τεκνετσίδης Βασίλειος","Teknetsidis Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936895"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936895","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936895","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936895","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936895","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τεκνετσίδης Βασίλειος","Teknetsidis Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936895","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936895"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Είναι η Ε.Ε. εξοπλισμένη με τα απαραίτητα μέσα για την χάραξη μιας κοινής ενεργειακής πολιτικής και πώς οραματίζεται άραγε την θέση της σε ένα περιβάλλον ευμετάβλητο, διαρκώς μετασχηματιζόμενο και πολλές φορές απρόβλεπτο; Ο Κανονισμός 2018/1999 γνωστός και ως Κανονισμός για την ενεργειακή διακυβέρνηση έχει κατορθώσει να πείσει για την ανάγκη εξορθολογισμού των εθνικών ενεργειακών πολιτικών ή παραμένει εγκλωβισμένος σε μία συνθηματολογία και συμβολισμούς; Τελικά, το θεσμικό πλαίσιο είναι αρκετά δεσμευτικό ώστε να διασφαλιστεί η βέβαιη συμμόρφωση των υποκειμένων του; Τα ερωτήματα εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Βασικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί η νομική δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης, δηλαδή, το κατά πόσο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εφαρμόσουν τους στόχους για την ενεργειακή πολιτική, να επαναξιολογήσουν κι ενδεχομένως να εξοβελίσουν και να αποβάλουν παραδοσιακές πρακτικές που επηρεάζουν αρνητικά το κλίμα. Αναζητείται η κανονιστική πυκνότητά του, το πεδίο εξουσιαστικών σχέσεων μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και των κρατών μελών πως, δηλαδή, η δομή της εξουσίας επιμερίζεται μέσα από προϋπάρχοντα πρότυπα κατανομής όπως ο διακυβερνητισμός και η πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Ταυτόχρονα εξετάζεται και ο χαρακτήρας της αυστηρής (hard) και ήπιας (soft) διακυβέρνησης (governance), στον βαθμό και την ένταση που υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να ακολουθούν τις κοινές επιδιώξεις, αλλά και η κυρωτική φυσιογνωμία και ισχύς μηχανισμών ελέγχου προκειμένου οι προτεινόμενες δράσεις να ευθυγραμμιστούν σε μια συνεκτική και συντονισμένη προσέγγιση με ενδότερο σκοπό την επιτυχία των ενεργειακών και κλιματικών στόχων. Η δεσμευτικότητα συναρτάται και συμπλέει συχνά με την αποτελεσματικότητα, δηλαδή με το πόσο λυσιτελής και αποδοτικός αποδεικνύεται ο μηχανισμός ενεργειακής διακυβέρνησης στην μεταλαμπάδευση του ενεργειακού κεκτημένου και στην επιτυχή εξασφάλιση των ενεργειακών στόχων και επιδιώξεων. Ερευνάται, λοιπόν, πώς αυτός συνυπάρχει και με άλλα συστήματα όπως το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και πως το τελευταίο μπορεί να συμβάλλει σε μια αποτελεσματικότερη εκδοχή του. Ακολούθως, δίδεται έμφαση στην εξελιγμένη και επαναληπτική διαδικασία διαλόγου μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των κρατών μελών μεταξύ τους και του υπερεθνικού οργανισμού με τρίτα κράτη, ενώ η επισκόπηση συνεχίζει με το σύστημα περιφερειακών διαβουλεύσεων και εμπλοκής των ενδιαφερόμενων μερών. Οι αρμοί της αποτελεσματικότητας συμπληρώνονται από την διαφάνεια η οποία στηρίζεται στην διάχυση της πληροφορίας και την απουσία γραφειοκρατικού φορτίου καθώς και από την λογοδοσία η οποία ολοκληρώνει το τρίπτυχο αξιολόγησης της διακυβέρνησης.","Is the EU equipped with the necessary tools to formulate a common energy policy and how does it envision its place in a volatile, constantly transforming and often unpredictable environment? Has the Regulation 2018/1999, also known as the Energy Governance Regulation, managed to convince of the need for streamlined national energy policies or remained trapped in platitudes and symbolism? After all, is the institutional framework binding enough to ensure the compliance of its subjects? These questions still remain relevant. The main object of this study is the legally binding nature of the energy governance mechanism, i.e. whether Member States are obliged to implement energy policy objectives, re-evaluate and possibly eliminate traditional practices that adversely affect the climate. The regulatory density of this mechanism is examined, the field of authoritarian relations between the EU institutions (European Commission) and the Member States, i.e. how the power structure is shared through pre-existing distribution models, such as intergovernmentalism and multilevel governance. Meanwhile, the nature of hard and soft governance is examined, in terms of the extent and intensity that Member States are obliged to pursue common aspirations, as well as the function of control mechanisms to impose penalties in order for the proposed actions to be aligned with a coherent and coordinated approach aiming to achieve energy and climate goals. Binding effect often linked to effectiveness, that is, how expedient and efficient the energy governance mechanism is in transmitting the energy acquis and successfully achieving energy goals and objectives. It is therefore examined how the mechanism coexists with other systems such as the European Semester and how the latter can contribute to upgrading it. Subsequently, the emphasis is on the sophisticated and repetitive dialogue between the Member States and the European Commission, the Member States among themselves and the supranational organisation of external countries, while the review continues with focusing on the regional stakeholder consultation and engagement system. Efficiency is complemented by transparency, which is based on information diffusion and the absence of bureaucracy, as well as by accountability which completes the triptych of governance evaluation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης και αποτελεσματικότητά του μέσω διαδικασιών διαφάνειας διαβούλευσης και λογοδοσίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τεκνετσίδης Βασίλειος","Teknetsidis Vasileios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Είναι η Ε.Ε. εξοπλισμένη με τα απαραίτητα μέσα για την χάραξη μιας κοινής ενεργειακής πολιτικής και πώς οραματίζεται άραγε την θέση της σε ένα περιβάλλον ευμετάβλητο, διαρκώς μετασχηματιζόμενο και πολλές φορές απρόβλεπτο; Ο Κανονισμός 2018/1999 γνωστός και ως Κανονισμός για την ενεργειακή διακυβέρνηση έχει κατορθώσει να πείσει για την ανάγκη εξορθολογισμού των εθνικών ενεργειακών πολιτικών ή παραμένει εγκλωβισμένος σε μία συνθηματολογία και συμβολισμούς; Τελικά, το θεσμικό πλαίσιο είναι αρκετά δεσμευτικό ώστε να διασφαλιστεί η βέβαιη συμμόρφωση των υποκειμένων του; Τα ερωτήματα εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα. Βασικό αντικείμενο μελέτης αποτελεί η νομική δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης, δηλαδή, το κατά πόσο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εφαρμόσουν τους στόχους για την ενεργειακή πολιτική, να επαναξιολογήσουν κι ενδεχομένως να εξοβελίσουν και να αποβάλουν παραδοσιακές πρακτικές που επηρεάζουν αρνητικά το κλίμα. Αναζητείται η κανονιστική πυκνότητά του, το πεδίο εξουσιαστικών σχέσεων μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και των κρατών μελών πως, δηλαδή, η δομή της εξουσίας επιμερίζεται μέσα από προϋπάρχοντα πρότυπα κατανομής όπως ο διακυβερνητισμός και η πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Ταυτόχρονα εξετάζεται και ο χαρακτήρας της αυστηρής (hard) και ήπιας (soft) διακυβέρνησης (governance), στον βαθμό και την ένταση που υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να ακολουθούν τις κοινές επιδιώξεις, αλλά και η κυρωτική φυσιογνωμία και ισχύς μηχανισμών ελέγχου προκειμένου οι προτεινόμενες δράσεις να ευθυγραμμιστούν σε μια συνεκτική και συντονισμένη προσέγγιση με ενδότερο σκοπό την επιτυχία των ενεργειακών και κλιματικών στόχων. Η δεσμευτικότητα συναρτάται και συμπλέει συχνά με την αποτελεσματικότητα, δηλαδή με το πόσο λυσιτελής και αποδοτικός αποδεικνύεται ο μηχανισμός ενεργειακής διακυβέρνησης στην μεταλαμπάδευση του ενεργειακού κεκτημένου και στην επιτυχή εξασφάλιση των ενεργειακών στόχων και επιδιώξεων. Ερευνάται, λοιπόν, πώς αυτός συνυπάρχει και με άλλα συστήματα όπως το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο και πως το τελευταίο μπορεί να συμβάλλει σε μια αποτελεσματικότερη εκδοχή του. Ακολούθως, δίδεται έμφαση στην εξελιγμένη και επαναληπτική διαδικασία διαλόγου μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των κρατών μελών μεταξύ τους και του υπερεθνικού οργανισμού με τρίτα κράτη, ενώ η επισκόπηση συνεχίζει με το σύστημα περιφερειακών διαβουλεύσεων και εμπλοκής των ενδιαφερόμενων μερών. Οι αρμοί της αποτελεσματικότητας συμπληρώνονται από την διαφάνεια η οποία στηρίζεται στην διάχυση της πληροφορίας και την απουσία γραφειοκρατικού φορτίου καθώς και από την λογοδοσία η οποία ολοκληρώνει το τρίπτυχο αξιολόγησης της διακυβέρνησης.","Is the EU equipped with the necessary tools to formulate a common energy policy and how does it envision its place in a volatile, constantly transforming and often unpredictable environment? Has the Regulation 2018/1999, also known as the Energy Governance Regulation, managed to convince of the need for streamlined national energy policies or remained trapped in platitudes and symbolism? After all, is the institutional framework binding enough to ensure the compliance of its subjects? These questions still remain relevant. The main object of this study is the legally binding nature of the energy governance mechanism, i.e. whether Member States are obliged to implement energy policy objectives, re-evaluate and possibly eliminate traditional practices that adversely affect the climate. The regulatory density of this mechanism is examined, the field of authoritarian relations between the EU institutions (European Commission) and the Member States, i.e. how the power structure is shared through pre-existing distribution models, such as intergovernmentalism and multilevel governance. Meanwhile, the nature of hard and soft governance is examined, in terms of the extent and intensity that Member States are obliged to pursue common aspirations, as well as the function of control mechanisms to impose penalties in order for the proposed actions to be aligned with a coherent and coordinated approach aiming to achieve energy and climate goals. Binding effect often linked to effectiveness, that is, how expedient and efficient the energy governance mechanism is in transmitting the energy acquis and successfully achieving energy goals and objectives. It is therefore examined how the mechanism coexists with other systems such as the European Semester and how the latter can contribute to upgrading it. Subsequently, the emphasis is on the sophisticated and repetitive dialogue between the Member States and the European Commission, the Member States among themselves and the supranational organisation of external countries, while the review continues with focusing on the regional stakeholder consultation and engagement system. Efficiency is complemented by transparency, which is based on information diffusion and the absence of bureaucracy, as well as by accountability which completes the triptych of governance evaluation."],"dc:identifier":["uoadl:2936895","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936895"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Δεσμευτικότητα του μηχανισμού ενεργειακής διακυβέρνησης και αποτελεσματικότητά του μέσω διαδικασιών διαφάνειας διαβούλευσης και λογοδοσίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z"}