{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936940"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2936940","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιλόχεια Κατάθλιψη","abstract":"Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι μία συχνή νόσος που δύναται να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας και του νεογνού. Γενικώς η κατάθλιψη για πολλούς αιώνες απασχολεί τους δυτικούς πολιτισμούς καθώς η επίπτωση της στις ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι μεγάλη και μπορεί να επηρεάσει όλες τις ηλικιακές ομάδες. Έχει διαπιστωθεί ότι το 10-15% των γυναικών θα εμφανίσουν επιλόχειο κατάθλιψη κατά το πρώτο έτος μετά τον τοκετό. Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το οποίο βρίσκεται στην πέμπτη έκδοση του, καθορίζει τα κριτήρια τα οποία πρέπει να πληρεί ένα άτομο ώστε να πάσχει από κατάθλιψη. Στους αιτιολογικούς παράγοντες της κατάθλιψης περιλαμβάνονται η γενετική προδιάθεση, οι εξωγενείς παράγοντες, τα νευρολογικά αίτια, οι ψυχοκοινωνικοί στρεσογόνοι παράγοντες, διάφορα σωματικά νοσήματα, μεταβολικές και βιοχημικές μεταβολές. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι το καταθλιπτικό συναίσθημα και οι σωματικές διαταραχές , όπως η αϋπνία ή υπερυπνία, η ανορεξία, η δυσκοιλιότητα, η ξηροστομία, η ψυχοκινητική επιβράδυνση, η ατημέλητη εμφάνιση και άλλα μη ειδικά συμπτώματα. Ακόμη σε μερικές περιπτώσεις οι ασθενείς παρουσιάζουν παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις καθώς επίσης αυτοκτονικό ιδεασμό ή αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν. Η θεραπεία της κατάθλιψης βασίζεται στη φαρμακευτική αγωγή, τη ψυχοθεραπεία και χρησιμοποιείται επίσης η ηλεκτροσπασμοθεραπεία ( ECT) και η φωτοθεραπεία. Οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) είναι η θεραπεία εκλογής και η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία αποτελεί την προτιμότερη μορφή ψυχοθεραπείας για την επιλόχειο κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλά χρήσιμα εργαλεία για την εκτίμηση της επιλόχειας κατάθλιψης και το σημαντικότερο από αυτά είναι η Κλίμακα Επιλόχειας Κατάθλιψης του Εδιμβούργου (EPDS). Οι νοσηλευτικές παρεμβάσεις έχουν σκοπό να εκπαιδεύσουν τη γυναίκα και το περιβάλλον της για τα σημεία και τα συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης, την αναγνώριση της, για τη θεραπεία που θα ακολουθηθεί ( π.χ. ψυχοτρόπα φάρμακα και ανεπιθύμητες ενέργειες), για την παρεχόμενη φροντίδα, ώστε οι νοσηλευτές να έχουν υποστηρικτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Η παροχή προληπτικής καθοδήγησης είναι πρωταρχικής σημασίας, αφού μέσω συζήτησης και συμμετοχής σε ομαδικά προγράμματα παρέχονται στην έγκυο όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για τον τοκετό και την μητρότητα, μειώνοντας έτσι το άγχος της. Η παρεχόμενη φροντίδα θα πρέπει να εστιάζει τόσο στη μητέρα όσο και στο σύνολο της οικογένειας. Η μητέρα της και ο σύντροφος είναι τα άτομα εκείνα που της προσφέρουν υποστήριξη και καθοδήγηση με σκοπό να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Τέλος απαραίτητη είναι η παρέμβαση των νοσηλευτών και των άλλων επαγγελματιών υγείας στα επεισόδια εκδήλωσης βίας προς τον εαυτό της ή/και τους άλλους.","abstract_html":"Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι μία συχνή νόσος που δύναται να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας και του νεογνού. Γενικώς η κατάθλιψη για πολλούς αιώνες απασχολεί τους δυτικούς πολιτισμούς καθώς η επίπτωση της στις ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι μεγάλη και μπορεί να επηρεάσει όλες τις ηλικιακές ομάδες. Έχει διαπιστωθεί ότι το 10-15% των γυναικών θα εμφανίσουν επιλόχειο κατάθλιψη κατά το πρώτο έτος μετά τον τοκετό. Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το οποίο βρίσκεται στην πέμπτη έκδοση του, καθορίζει τα κριτήρια τα οποία πρέπει να πληρεί ένα άτομο ώστε να πάσχει από κατάθλιψη. Στους αιτιολογικούς παράγοντες της κατάθλιψης περιλαμβάνονται η γενετική προδιάθεση, οι εξωγενείς παράγοντες, τα νευρολογικά αίτια, οι ψυχοκοινωνικοί στρεσογόνοι παράγοντες, διάφορα σωματικά νοσήματα, μεταβολικές και βιοχημικές μεταβολές. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι το καταθλιπτικό συναίσθημα και οι σωματικές διαταραχές , όπως η αϋπνία ή υπερυπνία, η ανορεξία, η δυσκοιλιότητα, η ξηροστομία, η ψυχοκινητική επιβράδυνση, η ατημέλητη εμφάνιση και άλλα μη ειδικά συμπτώματα. Ακόμη σε μερικές περιπτώσεις οι ασθενείς παρουσιάζουν παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις καθώς επίσης αυτοκτονικό ιδεασμό ή αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν. Η θεραπεία της κατάθλιψης βασίζεται στη φαρμακευτική αγωγή, τη ψυχοθεραπεία και χρησιμοποιείται επίσης η ηλεκτροσπασμοθεραπεία ( ECT) και η φωτοθεραπεία. Οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) είναι η θεραπεία εκλογής και η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία αποτελεί την προτιμότερη μορφή ψυχοθεραπείας για την επιλόχειο κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλά χρήσιμα εργαλεία για την εκτίμηση της επιλόχειας κατάθλιψης και το σημαντικότερο από αυτά είναι η Κλίμακα Επιλόχειας Κατάθλιψης του Εδιμβούργου (EPDS). Οι νοσηλευτικές παρεμβάσεις έχουν σκοπό να εκπαιδεύσουν τη γυναίκα και το περιβάλλον της για τα σημεία και τα συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης, την αναγνώριση της, για τη θεραπεία που θα ακολουθηθεί ( π.χ. ψυχοτρόπα φάρμακα και ανεπιθύμητες ενέργειες), για την παρεχόμενη φροντίδα, ώστε οι νοσηλευτές να έχουν υποστηρικτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Η παροχή προληπτικής καθοδήγησης είναι πρωταρχικής σημασίας, αφού μέσω συζήτησης και συμμετοχής σε ομαδικά προγράμματα παρέχονται στην έγκυο όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για τον τοκετό και την μητρότητα, μειώνοντας έτσι το άγχος της. Η παρεχόμενη φροντίδα θα πρέπει να εστιάζει τόσο στη μητέρα όσο και στο σύνολο της οικογένειας. Η μητέρα της και ο σύντροφος είναι τα άτομα εκείνα που της προσφέρουν υποστήριξη και καθοδήγηση με σκοπό να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Τέλος απαραίτητη είναι η παρέμβαση των νοσηλευτών και των άλλων επαγγελματιών υγείας στα επεισόδια εκδήλωσης βίας προς τον εαυτό της ή/και τους άλλους.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαγεωργίου Ευγενία","Papageorgiou Eugenia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936940"],"render_values":[{"text":"uoadl:2936940","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936940","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936940","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2936940","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαγεωργίου Ευγενία","Papageorgiou Eugenia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2936940","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936940"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι μία συχνή νόσος που δύναται να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας και του νεογνού. Γενικώς η κατάθλιψη για πολλούς αιώνες απασχολεί τους δυτικούς πολιτισμούς καθώς η επίπτωση της στις ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι μεγάλη και μπορεί να επηρεάσει όλες τις ηλικιακές ομάδες. Έχει διαπιστωθεί ότι το 10-15% των γυναικών θα εμφανίσουν επιλόχειο κατάθλιψη κατά το πρώτο έτος μετά τον τοκετό. Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το οποίο βρίσκεται στην πέμπτη έκδοση του, καθορίζει τα κριτήρια τα οποία πρέπει να πληρεί ένα άτομο ώστε να πάσχει από κατάθλιψη. Στους αιτιολογικούς παράγοντες της κατάθλιψης περιλαμβάνονται η γενετική προδιάθεση, οι εξωγενείς παράγοντες, τα νευρολογικά αίτια, οι ψυχοκοινωνικοί στρεσογόνοι παράγοντες, διάφορα σωματικά νοσήματα, μεταβολικές και βιοχημικές μεταβολές. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι το καταθλιπτικό συναίσθημα και οι σωματικές διαταραχές , όπως η αϋπνία ή υπερυπνία, η ανορεξία, η δυσκοιλιότητα, η ξηροστομία, η ψυχοκινητική επιβράδυνση, η ατημέλητη εμφάνιση και άλλα μη ειδικά συμπτώματα. Ακόμη σε μερικές περιπτώσεις οι ασθενείς παρουσιάζουν παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις καθώς επίσης αυτοκτονικό ιδεασμό ή αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν. Η θεραπεία της κατάθλιψης βασίζεται στη φαρμακευτική αγωγή, τη ψυχοθεραπεία και χρησιμοποιείται επίσης η ηλεκτροσπασμοθεραπεία ( ECT) και η φωτοθεραπεία. Οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) είναι η θεραπεία εκλογής και η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία αποτελεί την προτιμότερη μορφή ψυχοθεραπείας για την επιλόχειο κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλά χρήσιμα εργαλεία για την εκτίμηση της επιλόχειας κατάθλιψης και το σημαντικότερο από αυτά είναι η Κλίμακα Επιλόχειας Κατάθλιψης του Εδιμβούργου (EPDS). Οι νοσηλευτικές παρεμβάσεις έχουν σκοπό να εκπαιδεύσουν τη γυναίκα και το περιβάλλον της για τα σημεία και τα συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης, την αναγνώριση της, για τη θεραπεία που θα ακολουθηθεί ( π.χ. ψυχοτρόπα φάρμακα και ανεπιθύμητες ενέργειες), για την παρεχόμενη φροντίδα, ώστε οι νοσηλευτές να έχουν υποστηρικτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Η παροχή προληπτικής καθοδήγησης είναι πρωταρχικής σημασίας, αφού μέσω συζήτησης και συμμετοχής σε ομαδικά προγράμματα παρέχονται στην έγκυο όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για τον τοκετό και την μητρότητα, μειώνοντας έτσι το άγχος της. Η παρεχόμενη φροντίδα θα πρέπει να εστιάζει τόσο στη μητέρα όσο και στο σύνολο της οικογένειας. Η μητέρα της και ο σύντροφος είναι τα άτομα εκείνα που της προσφέρουν υποστήριξη και καθοδήγηση με σκοπό να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Τέλος απαραίτητη είναι η παρέμβαση των νοσηλευτών και των άλλων επαγγελματιών υγείας στα επεισόδια εκδήλωσης βίας προς τον εαυτό της ή/και τους άλλους.","Postpartum depression is a common disease that can endanger the life of the mother and the newborn. In general, depression has been a concern for Western cultures for many centuries as its impact on developed societies is large and can affect all the groups. It has been found that 10-15% of women will experience postpartum depression in the first year after birth. The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), which is published in its fifth edition, defines the criteria that a person must meet in order to suffer from depression. Causes of depression include genetic prediposition, extrinsic factors, neurological causes, psychosocial stressors, various physical ailments, metabolic and biochemical changes. Symptoms of depression are depressed feelings and physical disorders, such as insomnia or hyperspace, anorexia, constipation, dry mouth, psyhomotor retardation, disordered appearance, and other non-specific symptoms. Even in some cases patients present with delusional ideas or hallucinations as well as suicidal ideation or attempt to commit suicide. Treatment of depression is based on medication, psychotherapy and electro-spasm therapy (ECT) and phototherapy are also used. Selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are the treatment of choice and interpersonal psychotherapy is the prefferd form of psychotherapy for postpartum depression. There are many usefull tools for assessing postpartum depression and the most important of these is the Edinburgh Postnatal Depression Scale (EPDS). Nursing interventions are designed to educate the women and her environment about the signs and symptoms of postpartum depression, its recognition, the treatment to be followed (e.g. psychotropic drugs and side effects), the care provided, so that nurses have a supportive role in dealing depression. Providing preventive guidance is paramount, as discussing and participating in group programs provides the pregnant woman with all the information necessary for chidbirth and maternity, thereby reducing her anxiety. The care provided should focus on both the mother and the family as a whole. Her mother and partner are those who provide support and guidance in order to adapt to the new reality. Finally, it is necessary for nurses and other health professionals to intervene in episodes of violence towards themselves and/or others."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιλόχεια Κατάθλιψη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαγεωργίου Ευγενία","Papageorgiou Eugenia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η επιλόχειος κατάθλιψη είναι μία συχνή νόσος που δύναται να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας και του νεογνού. Γενικώς η κατάθλιψη για πολλούς αιώνες απασχολεί τους δυτικούς πολιτισμούς καθώς η επίπτωση της στις ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι μεγάλη και μπορεί να επηρεάσει όλες τις ηλικιακές ομάδες. Έχει διαπιστωθεί ότι το 10-15% των γυναικών θα εμφανίσουν επιλόχειο κατάθλιψη κατά το πρώτο έτος μετά τον τοκετό. Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το οποίο βρίσκεται στην πέμπτη έκδοση του, καθορίζει τα κριτήρια τα οποία πρέπει να πληρεί ένα άτομο ώστε να πάσχει από κατάθλιψη. Στους αιτιολογικούς παράγοντες της κατάθλιψης περιλαμβάνονται η γενετική προδιάθεση, οι εξωγενείς παράγοντες, τα νευρολογικά αίτια, οι ψυχοκοινωνικοί στρεσογόνοι παράγοντες, διάφορα σωματικά νοσήματα, μεταβολικές και βιοχημικές μεταβολές. Τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι το καταθλιπτικό συναίσθημα και οι σωματικές διαταραχές , όπως η αϋπνία ή υπερυπνία, η ανορεξία, η δυσκοιλιότητα, η ξηροστομία, η ψυχοκινητική επιβράδυνση, η ατημέλητη εμφάνιση και άλλα μη ειδικά συμπτώματα. Ακόμη σε μερικές περιπτώσεις οι ασθενείς παρουσιάζουν παραληρητικές ιδέες ή ψευδαισθήσεις καθώς επίσης αυτοκτονικό ιδεασμό ή αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν. Η θεραπεία της κατάθλιψης βασίζεται στη φαρμακευτική αγωγή, τη ψυχοθεραπεία και χρησιμοποιείται επίσης η ηλεκτροσπασμοθεραπεία ( ECT) και η φωτοθεραπεία. Οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) είναι η θεραπεία εκλογής και η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία αποτελεί την προτιμότερη μορφή ψυχοθεραπείας για την επιλόχειο κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλά χρήσιμα εργαλεία για την εκτίμηση της επιλόχειας κατάθλιψης και το σημαντικότερο από αυτά είναι η Κλίμακα Επιλόχειας Κατάθλιψης του Εδιμβούργου (EPDS). Οι νοσηλευτικές παρεμβάσεις έχουν σκοπό να εκπαιδεύσουν τη γυναίκα και το περιβάλλον της για τα σημεία και τα συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης, την αναγνώριση της, για τη θεραπεία που θα ακολουθηθεί ( π.χ. ψυχοτρόπα φάρμακα και ανεπιθύμητες ενέργειες), για την παρεχόμενη φροντίδα, ώστε οι νοσηλευτές να έχουν υποστηρικτικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Η παροχή προληπτικής καθοδήγησης είναι πρωταρχικής σημασίας, αφού μέσω συζήτησης και συμμετοχής σε ομαδικά προγράμματα παρέχονται στην έγκυο όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για τον τοκετό και την μητρότητα, μειώνοντας έτσι το άγχος της. Η παρεχόμενη φροντίδα θα πρέπει να εστιάζει τόσο στη μητέρα όσο και στο σύνολο της οικογένειας. Η μητέρα της και ο σύντροφος είναι τα άτομα εκείνα που της προσφέρουν υποστήριξη και καθοδήγηση με σκοπό να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Τέλος απαραίτητη είναι η παρέμβαση των νοσηλευτών και των άλλων επαγγελματιών υγείας στα επεισόδια εκδήλωσης βίας προς τον εαυτό της ή/και τους άλλους.","Postpartum depression is a common disease that can endanger the life of the mother and the newborn. In general, depression has been a concern for Western cultures for many centuries as its impact on developed societies is large and can affect all the groups. It has been found that 10-15% of women will experience postpartum depression in the first year after birth. The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), which is published in its fifth edition, defines the criteria that a person must meet in order to suffer from depression. Causes of depression include genetic prediposition, extrinsic factors, neurological causes, psychosocial stressors, various physical ailments, metabolic and biochemical changes. Symptoms of depression are depressed feelings and physical disorders, such as insomnia or hyperspace, anorexia, constipation, dry mouth, psyhomotor retardation, disordered appearance, and other non-specific symptoms. Even in some cases patients present with delusional ideas or hallucinations as well as suicidal ideation or attempt to commit suicide. Treatment of depression is based on medication, psychotherapy and electro-spasm therapy (ECT) and phototherapy are also used. Selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are the treatment of choice and interpersonal psychotherapy is the prefferd form of psychotherapy for postpartum depression. There are many usefull tools for assessing postpartum depression and the most important of these is the Edinburgh Postnatal Depression Scale (EPDS). Nursing interventions are designed to educate the women and her environment about the signs and symptoms of postpartum depression, its recognition, the treatment to be followed (e.g. psychotropic drugs and side effects), the care provided, so that nurses have a supportive role in dealing depression. Providing preventive guidance is paramount, as discussing and participating in group programs provides the pregnant woman with all the information necessary for chidbirth and maternity, thereby reducing her anxiety. The care provided should focus on both the mother and the family as a whole. Her mother and partner are those who provide support and guidance in order to adapt to the new reality. Finally, it is necessary for nurses and other health professionals to intervene in episodes of violence towards themselves and/or others."],"dc:identifier":["uoadl:2936940","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2936940"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιλόχεια Κατάθλιψη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:10Z"}