{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2937213"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2937213","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της μοναξιάς και της κοινωνικής στήριξης σε ασθενείς που πάσχουν από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής","abstract":"Εισαγωγή: Η μοναξιά λογίζεται ως ένα υπο-μελετημένο ερευνητικό πεδίο στη βιβλιογραφία των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Το ίδιο αλλά σε μικρότερο βαθμό ισχύει και για την κοινωνική στήριξη. Ωστόσο, τα περιορισμένα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν ότι αμφότερες συνδέονται με τις προαναφερθείσες ψυχικές διαταραχές. Η παρούσα μελέτη επιχείρησε να διευρύνει τη σχετική επιστημονική γνώση, διερευνώντας τη μοναξιά, συνδυαστικά με την κοινωνική στήριξη, σε ένα δείγμα ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής και σε σύγκριση με μία ομάδα υγιών μαρτύρων. Προκειμένου να γίνει μια πληρέστερη προσέγγιση του ζητήματος, αξιολογήθηκαν παράλληλα οι ακόλουθες μεταβλητές: προβλήματα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής, συναισθηματική κατανάλωση τροφής, ψυχική ανθεκτικότητα, καθώς επίσης και τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης. Μεθοδολογία: Η μελέτη χρησιμοποίησε έναν ποσοτικό μεθοδολογικό σχεδιασμό και το δείγμα της αποτέλεσαν 32 ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής (ΨΑ, ΨΒ, ΔΕΥ, άτυπη ΔΠΤ) και 29 υγιείς μάρτυρες, εξομοιωμένοι ως προς το φύλο, την ηλικία και τα έτη εκπαίδευσης. Η συλλογή των ερευνητικών δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω μιας σειράς ερωτηματολογίων. Πέραν του ερωτηματολογίου το οποίο είχε σχεδιαστεί για να συλλεχθούν τα απαραίτητα δημογραφικά στοιχεία, οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν τα ακόλουθα εργαλεία: 1) UCLA Loneliness Scale, 2) Social Support Questionnaire-Short Form (SSQ6), 3) Binge Eating Scale (BES), 4) Emotional Eating Scale (EES), 5) Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC 25), 6) Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), 7) Eating Disorder Examination-Questionnaire (EDE-Q). Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με όλες τις υπό διερεύνηση μεταβλητές. Η ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ σημείωσε υψηλότερα σκορ στην κλίμακα που χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση της μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale, p<0.001) και χαμηλότερα στην αντίστοιχη για την κοινωνική στήριξη, τόσο σε σχέση με την αντιλαμβανόμενη διαθεσιμότητα (SSQ-6 Number, p<0.001) όσο και σχετικά με την ικανοποίηση από τη στήριξη (SSQ-6 Satisfaction, p=0.001) συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, επέδειξε χαμηλότερα επίπεδα ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC 25, p<0.001) αλλά υψηλότερα επίπεδα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής (BES, p<0.001), συναισθηματικής κατανάλωση τροφής (EES I: p=0.012, EES II: p=0.009, EES III: p=0.034), άγχους (HADS-A, p<0.001) και κατάθλιψης (HADS-D, p<0.001). Οι συγκρίσεις μεταξύ των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία (ΨΑ=12), ψυχογενή βουλιμία (ΨΒ=10), και διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας (ΔΕΥ=8) δεν φανέρωσαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών ΔΠΤ σε καμία εκ των κλιμάκων εκτός της Binge Eating Scale (ΨΑ<ΨΒ) και των τριών υποκλιμάκων της Emotional Eating Scale (ΨΑ<ΨΒ=ΔΕΥ) (Οι βαθμολογίες στην κλίμακα EDE-Q δεν συμπεριλήφθηκαν στις συγκρίσεις). Αναφορικά με το συνολικό δείγμα, η UCLA Loneliness Scale εμφάνισε σημαντικές συσχετίσεις με κάθε άλλη κλίμακα/υποκλίμακα, με την εξαίρεση της Emotional Eating Scale (EES). Στην ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ, βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της UCLA Loneliness Scale μόνο με την υποκλίμακα SSQ-6 Satisfaction, η οποία μετρά το βαθμό ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη (r=-544, p<0.01), και με την υποκλίμακα HADS-D, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση συμπτωμάτων κατάθλιψης (r=0.467, p<0.01). Το 64,1% της μεταβλητότητας της UCLA Loneliness Scale μπορούσε να εξηγηθεί από τις ακόλουθες μεταβλητές: Ομάδα (ασθενής/υγιής μάρτυρας), Κατάσταση διαβίωσης (μοναχική/με άλλους), SSQ-6 Number, SSQ-6 Satisfaction, CD-RISC-25, EDE-Q Global score, EDE-Q Restraint, EDE-Q Eating Concern, EDE-Q Shape Concern, BES, HADS-A, HADS-D. Η ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη (SSQ-6 Satisfaction) ήταν ο μόνος παράγοντας που βρέθηκε πως προέβλεπε με στατιστικά σημαντικό τρόπο (p=0.024) τα επίπεδα μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale), υποδηλώνοντας ότι μία αύξηση στην υποκλίμακα κοινωνικής στήριξης κατά μία μονάδα συνοδεύεται από μείωση του σκορ της μοναξιάς. Συμπεράσματα: Βάσει των ευρημάτων της παρούσας μελέτης, και σε συμφωνία με τις λιγοστές προηγούμενες έρευνες, οι ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής μοιάζει να βιώνουν αρκετά έντονη μοναξιά, η οποία φαίνεται πως κυμαίνεται σε παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από την ακριβή διάγνωση ΔΠΤ (ΨΑ/ΨΒ/ΔΕΥ). Ομοίως, οι ασθενείς μοιάζουν λιγότερο ικανοποιημένες από την κοινωνική τους στήριξη και αντιλαμβάνονται μικρότερο αριθμό ατόμων από τα κοινωνικά τους δίκτυα ως διαθέσιμα για την παροχή στήριξης, αναφέροντας, και σε αυτήν την περίπτωση, παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από το αν νοσούν από ΨΑ, ΨΒ, ή ΔΕΥ. Οι ασθενείς εμφανίζονται επίσης λιγότερο ψυχικά ανθεκτικές, ωστόσο, (σε αντίθεση με ό,τι έδειξαν τα αποτελέσματα για το σύνολο των συμμετεχόντων) τόσο αυτός ο παράγοντας όσο και η συμπτωματολογία διαταραχών πρόσληψης τροφής, η αυξημένη υπερφαγική κατανάλωση τροφής και το υψηλό άγχος που επεδείκνυε η συγκεκριμένη ομάδα δε φάνηκαν να συνδέονται με τα επίπεδα μοναξιάς τους. Αντιθέτως, τα υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης αλλά και η μειωμένη ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη συνδέονταν με υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς στις ασθενείς με ΔΠΤ. Από τη διερεύνηση των παραγόντων που προέβλεπαν τα επίπεδα μοναξιάς στο σύνολο των υποκειμένων της μελέτης, προκύπτει πως τα αυξημένα επίπεδα ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη σχετίζονται με μειωμένα επίπεδα συναισθημάτων μοναξιάς. Καθώς το αν ένα άτομο έπασχε ή όχι από ΔΠΤ δε βρέθηκε να έχει ανάλογη προβλεπτική αξία επί των επιπέδων μοναξιάς, συνάγεται ότι η μοναξιά συναντάται ανεξάρτητα από τη νόσηση από διαταραχή πρόσληψης τροφής.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η μοναξιά λογίζεται ως ένα υπο-μελετημένο ερευνητικό πεδίο στη βιβλιογραφία των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Το ίδιο αλλά σε μικρότερο βαθμό ισχύει και για την κοινωνική στήριξη. Ωστόσο, τα περιορισμένα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν ότι αμφότερες συνδέονται με τις προαναφερθείσες ψυχικές διαταραχές. Η παρούσα μελέτη επιχείρησε να διευρύνει τη σχετική επιστημονική γνώση, διερευνώντας τη μοναξιά, συνδυαστικά με την κοινωνική στήριξη, σε ένα δείγμα ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής και σε σύγκριση με μία ομάδα υγιών μαρτύρων. Προκειμένου να γίνει μια πληρέστερη προσέγγιση του ζητήματος, αξιολογήθηκαν παράλληλα οι ακόλουθες μεταβλητές: προβλήματα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής, συναισθηματική κατανάλωση τροφής, ψυχική ανθεκτικότητα, καθώς επίσης και τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης. Μεθοδολογία: Η μελέτη χρησιμοποίησε έναν ποσοτικό μεθοδολογικό σχεδιασμό και το δείγμα της αποτέλεσαν 32 ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής (ΨΑ, ΨΒ, ΔΕΥ, άτυπη ΔΠΤ) και 29 υγιείς μάρτυρες, εξομοιωμένοι ως προς το φύλο, την ηλικία και τα έτη εκπαίδευσης. Η συλλογή των ερευνητικών δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω μιας σειράς ερωτηματολογίων. Πέραν του ερωτηματολογίου το οποίο είχε σχεδιαστεί για να συλλεχθούν τα απαραίτητα δημογραφικά στοιχεία, οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν τα ακόλουθα εργαλεία: 1) UCLA Loneliness Scale, 2) Social Support Questionnaire-Short Form (SSQ6), 3) Binge Eating Scale (BES), 4) Emotional Eating Scale (EES), 5) Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC 25), 6) Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), 7) Eating Disorder Examination-Questionnaire (EDE-Q). Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με όλες τις υπό διερεύνηση μεταβλητές. Η ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ σημείωσε υψηλότερα σκορ στην κλίμακα που χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση της μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale, p&lt;0.001) και χαμηλότερα στην αντίστοιχη για την κοινωνική στήριξη, τόσο σε σχέση με την αντιλαμβανόμενη διαθεσιμότητα (SSQ-6 Number, p&lt;0.001) όσο και σχετικά με την ικανοποίηση από τη στήριξη (SSQ-6 Satisfaction, p=0.001) συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, επέδειξε χαμηλότερα επίπεδα ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC 25, p&lt;0.001) αλλά υψηλότερα επίπεδα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής (BES, p&lt;0.001), συναισθηματικής κατανάλωση τροφής (EES I: p=0.012, EES II: p=0.009, EES III: p=0.034), άγχους (HADS-A, p&lt;0.001) και κατάθλιψης (HADS-D, p&lt;0.001). Οι συγκρίσεις μεταξύ των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία (ΨΑ=12), ψυχογενή βουλιμία (ΨΒ=10), και διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας (ΔΕΥ=8) δεν φανέρωσαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών ΔΠΤ σε καμία εκ των κλιμάκων εκτός της Binge Eating Scale (ΨΑ&lt;ΨΒ) και των τριών υποκλιμάκων της Emotional Eating Scale (ΨΑ&lt;ΨΒ=ΔΕΥ) (Οι βαθμολογίες στην κλίμακα EDE-Q δεν συμπεριλήφθηκαν στις συγκρίσεις). Αναφορικά με το συνολικό δείγμα, η UCLA Loneliness Scale εμφάνισε σημαντικές συσχετίσεις με κάθε άλλη κλίμακα/υποκλίμακα, με την εξαίρεση της Emotional Eating Scale (EES). Στην ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ, βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της UCLA Loneliness Scale μόνο με την υποκλίμακα SSQ-6 Satisfaction, η οποία μετρά το βαθμό ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη (r=-544, p&lt;0.01), και με την υποκλίμακα HADS-D, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση συμπτωμάτων κατάθλιψης (r=0.467, p&lt;0.01). Το 64,1% της μεταβλητότητας της UCLA Loneliness Scale μπορούσε να εξηγηθεί από τις ακόλουθες μεταβλητές: Ομάδα (ασθενής/υγιής μάρτυρας), Κατάσταση διαβίωσης (μοναχική/με άλλους), SSQ-6 Number, SSQ-6 Satisfaction, CD-RISC-25, EDE-Q Global score, EDE-Q Restraint, EDE-Q Eating Concern, EDE-Q Shape Concern, BES, HADS-A, HADS-D. Η ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη (SSQ-6 Satisfaction) ήταν ο μόνος παράγοντας που βρέθηκε πως προέβλεπε με στατιστικά σημαντικό τρόπο (p=0.024) τα επίπεδα μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale), υποδηλώνοντας ότι μία αύξηση στην υποκλίμακα κοινωνικής στήριξης κατά μία μονάδα συνοδεύεται από μείωση του σκορ της μοναξιάς. Συμπεράσματα: Βάσει των ευρημάτων της παρούσας μελέτης, και σε συμφωνία με τις λιγοστές προηγούμενες έρευνες, οι ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής μοιάζει να βιώνουν αρκετά έντονη μοναξιά, η οποία φαίνεται πως κυμαίνεται σε παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από την ακριβή διάγνωση ΔΠΤ (ΨΑ/ΨΒ/ΔΕΥ). Ομοίως, οι ασθενείς μοιάζουν λιγότερο ικανοποιημένες από την κοινωνική τους στήριξη και αντιλαμβάνονται μικρότερο αριθμό ατόμων από τα κοινωνικά τους δίκτυα ως διαθέσιμα για την παροχή στήριξης, αναφέροντας, και σε αυτήν την περίπτωση, παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από το αν νοσούν από ΨΑ, ΨΒ, ή ΔΕΥ. Οι ασθενείς εμφανίζονται επίσης λιγότερο ψυχικά ανθεκτικές, ωστόσο, (σε αντίθεση με ό,τι έδειξαν τα αποτελέσματα για το σύνολο των συμμετεχόντων) τόσο αυτός ο παράγοντας όσο και η συμπτωματολογία διαταραχών πρόσληψης τροφής, η αυξημένη υπερφαγική κατανάλωση τροφής και το υψηλό άγχος που επεδείκνυε η συγκεκριμένη ομάδα δε φάνηκαν να συνδέονται με τα επίπεδα μοναξιάς τους. Αντιθέτως, τα υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης αλλά και η μειωμένη ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη συνδέονταν με υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς στις ασθενείς με ΔΠΤ. Από τη διερεύνηση των παραγόντων που προέβλεπαν τα επίπεδα μοναξιάς στο σύνολο των υποκειμένων της μελέτης, προκύπτει πως τα αυξημένα επίπεδα ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη σχετίζονται με μειωμένα επίπεδα συναισθημάτων μοναξιάς. Καθώς το αν ένα άτομο έπασχε ή όχι από ΔΠΤ δε βρέθηκε να έχει ανάλογη προβλεπτική αξία επί των επιπέδων μοναξιάς, συνάγεται ότι η μοναξιά συναντάται ανεξάρτητα από τη νόσηση από διαταραχή πρόσληψης τροφής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μακρή Ελένη","Makri Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:13Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2937213"],"render_values":[{"text":"uoadl:2937213","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937213","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937213","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2937213","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μακρή Ελένη","Makri Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2937213","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937213"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η μοναξιά λογίζεται ως ένα υπο-μελετημένο ερευνητικό πεδίο στη βιβλιογραφία των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Το ίδιο αλλά σε μικρότερο βαθμό ισχύει και για την κοινωνική στήριξη. Ωστόσο, τα περιορισμένα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν ότι αμφότερες συνδέονται με τις προαναφερθείσες ψυχικές διαταραχές. Η παρούσα μελέτη επιχείρησε να διευρύνει τη σχετική επιστημονική γνώση, διερευνώντας τη μοναξιά, συνδυαστικά με την κοινωνική στήριξη, σε ένα δείγμα ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής και σε σύγκριση με μία ομάδα υγιών μαρτύρων. Προκειμένου να γίνει μια πληρέστερη προσέγγιση του ζητήματος, αξιολογήθηκαν παράλληλα οι ακόλουθες μεταβλητές: προβλήματα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής, συναισθηματική κατανάλωση τροφής, ψυχική ανθεκτικότητα, καθώς επίσης και τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης. Μεθοδολογία: Η μελέτη χρησιμοποίησε έναν ποσοτικό μεθοδολογικό σχεδιασμό και το δείγμα της αποτέλεσαν 32 ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής (ΨΑ, ΨΒ, ΔΕΥ, άτυπη ΔΠΤ) και 29 υγιείς μάρτυρες, εξομοιωμένοι ως προς το φύλο, την ηλικία και τα έτη εκπαίδευσης. Η συλλογή των ερευνητικών δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω μιας σειράς ερωτηματολογίων. Πέραν του ερωτηματολογίου το οποίο είχε σχεδιαστεί για να συλλεχθούν τα απαραίτητα δημογραφικά στοιχεία, οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν τα ακόλουθα εργαλεία: 1) UCLA Loneliness Scale, 2) Social Support Questionnaire-Short Form (SSQ6), 3) Binge Eating Scale (BES), 4) Emotional Eating Scale (EES), 5) Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC 25), 6) Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), 7) Eating Disorder Examination-Questionnaire (EDE-Q). Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με όλες τις υπό διερεύνηση μεταβλητές. Η ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ σημείωσε υψηλότερα σκορ στην κλίμακα που χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση της μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale, p<0.001) και χαμηλότερα στην αντίστοιχη για την κοινωνική στήριξη, τόσο σε σχέση με την αντιλαμβανόμενη διαθεσιμότητα (SSQ-6 Number, p<0.001) όσο και σχετικά με την ικανοποίηση από τη στήριξη (SSQ-6 Satisfaction, p=0.001) συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, επέδειξε χαμηλότερα επίπεδα ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC 25, p<0.001) αλλά υψηλότερα επίπεδα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής (BES, p<0.001), συναισθηματικής κατανάλωση τροφής (EES I: p=0.012, EES II: p=0.009, EES III: p=0.034), άγχους (HADS-A, p<0.001) και κατάθλιψης (HADS-D, p<0.001). Οι συγκρίσεις μεταξύ των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία (ΨΑ=12), ψυχογενή βουλιμία (ΨΒ=10), και διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας (ΔΕΥ=8) δεν φανέρωσαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών ΔΠΤ σε καμία εκ των κλιμάκων εκτός της Binge Eating Scale (ΨΑ<ΨΒ) και των τριών υποκλιμάκων της Emotional Eating Scale (ΨΑ<ΨΒ=ΔΕΥ) (Οι βαθμολογίες στην κλίμακα EDE-Q δεν συμπεριλήφθηκαν στις συγκρίσεις). Αναφορικά με το συνολικό δείγμα, η UCLA Loneliness Scale εμφάνισε σημαντικές συσχετίσεις με κάθε άλλη κλίμακα/υποκλίμακα, με την εξαίρεση της Emotional Eating Scale (EES). Στην ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ, βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της UCLA Loneliness Scale μόνο με την υποκλίμακα SSQ-6 Satisfaction, η οποία μετρά το βαθμό ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη (r=-544, p<0.01), και με την υποκλίμακα HADS-D, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση συμπτωμάτων κατάθλιψης (r=0.467, p<0.01). Το 64,1% της μεταβλητότητας της UCLA Loneliness Scale μπορούσε να εξηγηθεί από τις ακόλουθες μεταβλητές: Ομάδα (ασθενής/υγιής μάρτυρας), Κατάσταση διαβίωσης (μοναχική/με άλλους), SSQ-6 Number, SSQ-6 Satisfaction, CD-RISC-25, EDE-Q Global score, EDE-Q Restraint, EDE-Q Eating Concern, EDE-Q Shape Concern, BES, HADS-A, HADS-D. Η ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη (SSQ-6 Satisfaction) ήταν ο μόνος παράγοντας που βρέθηκε πως προέβλεπε με στατιστικά σημαντικό τρόπο (p=0.024) τα επίπεδα μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale), υποδηλώνοντας ότι μία αύξηση στην υποκλίμακα κοινωνικής στήριξης κατά μία μονάδα συνοδεύεται από μείωση του σκορ της μοναξιάς. Συμπεράσματα: Βάσει των ευρημάτων της παρούσας μελέτης, και σε συμφωνία με τις λιγοστές προηγούμενες έρευνες, οι ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής μοιάζει να βιώνουν αρκετά έντονη μοναξιά, η οποία φαίνεται πως κυμαίνεται σε παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από την ακριβή διάγνωση ΔΠΤ (ΨΑ/ΨΒ/ΔΕΥ). Ομοίως, οι ασθενείς μοιάζουν λιγότερο ικανοποιημένες από την κοινωνική τους στήριξη και αντιλαμβάνονται μικρότερο αριθμό ατόμων από τα κοινωνικά τους δίκτυα ως διαθέσιμα για την παροχή στήριξης, αναφέροντας, και σε αυτήν την περίπτωση, παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από το αν νοσούν από ΨΑ, ΨΒ, ή ΔΕΥ. Οι ασθενείς εμφανίζονται επίσης λιγότερο ψυχικά ανθεκτικές, ωστόσο, (σε αντίθεση με ό,τι έδειξαν τα αποτελέσματα για το σύνολο των συμμετεχόντων) τόσο αυτός ο παράγοντας όσο και η συμπτωματολογία διαταραχών πρόσληψης τροφής, η αυξημένη υπερφαγική κατανάλωση τροφής και το υψηλό άγχος που επεδείκνυε η συγκεκριμένη ομάδα δε φάνηκαν να συνδέονται με τα επίπεδα μοναξιάς τους. Αντιθέτως, τα υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης αλλά και η μειωμένη ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη συνδέονταν με υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς στις ασθενείς με ΔΠΤ. Από τη διερεύνηση των παραγόντων που προέβλεπαν τα επίπεδα μοναξιάς στο σύνολο των υποκειμένων της μελέτης, προκύπτει πως τα αυξημένα επίπεδα ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη σχετίζονται με μειωμένα επίπεδα συναισθημάτων μοναξιάς. Καθώς το αν ένα άτομο έπασχε ή όχι από ΔΠΤ δε βρέθηκε να έχει ανάλογη προβλεπτική αξία επί των επιπέδων μοναξιάς, συνάγεται ότι η μοναξιά συναντάται ανεξάρτητα από τη νόσηση από διαταραχή πρόσληψης τροφής.","Introduction: Loneliness is considered an under-researched topic in the literature on eating disorders. To a lesser degree, the same holds for the concept of social support. Yet, the limited available evidence suggests that they both share a link with the aforementioned mental disorders. The present study attempted to broaden the relevant body of research by examining loneliness, in combination with social support, in a sample of patients with eating disorders and in comparison with a group of healthy controls. For a more complete investigation, the following variables were also assessed: binge eating problems, emotional eating, resilience, as well as anxiety and depression symptoms. Methods: The study employed a quantitative methodology and its sample consisted of 32 patients with eating disorders (AN, BN, BED, atypical ED) and 29 healthy controls, matched for sex, age, and years of education. The research data were collected via a series of questionnaires. Apart from a questionnaire designed to gather the necessary demographic data, participants completed the following measures: 1) UCLA Loneliness Scale, 2) Social Support Questionnaire-Short Form (SSQ6), 3) Binge Eating Scale (BES), 4) Emotional Eating Scale (EES), 5) Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC 25), 6) Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), 7) Eating Disorder Examination-Questionnaire (EDE-Q). Results: Statistically significant differences were observed between the two groups regarding all the variables that were under investigation. The group of patients with eating disorders scored higher on the scale used to assess loneliness (UCLA Loneliness Scale, p<0.001) and lower on the one for social support, both in terms of perceived availability (SSQ-6 Number, p<0.001) and satisfaction (SSQ-6 Satisfaction, p=0.001) compared to the control group. They also demonstrated lower levels of resilience (CD-RISC 25, p<0.001), but greater levels of binge eating (BES, p<0.001), emotional eating (EES I: p=0.012, EES II: p=0.009, EES III: p=0.034), anxiety (HADS-A, p<0.001) and depression (HADS-D, p<0.001). Comparisons between patients with anorexia nervosa (N=12), patients with bulimia nervosa (N=10), and those with binge eating disorder (N=8) revealed no statistically significant differences between the three eating disorders in any measures other than the Binge Eating Scale (AN<BN) and the three subscales of the Emotional Eating Scale (AN<BN=BED) (Scores on the EDE-Q were not included in the comparisons). Regarding the total sample, the UCLA Loneliness Scale showed significant correlations with every other scale/subscale, except for the Emotional Eating Scale (EES). In the ED patients’ group, the UCLA Loneliness Scale was found to be significantly correlated only with the SSQ-6 Satisfaction subscale, which measures the degree of satisfaction with social support (r=-544, p<0.01), and with the HADS-D subscale, which was used to detect the presence of depressive symptoms (r=0.467, p<0.01). 64,1% of the variability of the UCLA Loneliness Scale could be explained by the following variables: Group (patient/healthy control), Household living arrangement (alone/living with others), SSQ-6 Number, SSQ-6 Satisfaction, CD-RISC-25, EDE-Q Global score, EDE-Q Restraint, EDE-Q Eating Concern, EDE-Q Shape Concern, BES, HADS-A, HADS-D. Social support satisfaction (SSQ-6 Satisfaction) was the only factor that was found to predict the levels of loneliness (UCLA Loneliness Scale) in a statistically significant manner (p=0.024), signifying that an increase by one point in social support satisfaction was accompanied by a decrease in the loneliness score. Conclusion(s): According to the findings of the present study, and in agreement with the scarce previous investigations, patients with eating disorders appear to experience quite high levels of loneliness, which seem to be of a similar degree regardless of the specific ED diagnosis (AN/BN/BED). Likewise, patients seem less satisfied with their social support and perceive a smaller number of people as available for the provision of social support when compared with healthy controls. Again, patients reported similar levels whether they were diagnosed with AN, BN, or BED. Persons afflicted with these conditions also appear to be less resilient, but (in contrast to what was the case for the total sample) this factor as well as ED symptoms, and the higher levels of binge eating and anxiety they exhibited, did not appear to be related to their levels of loneliness. On the other hand, higher levels of depression, and lower satisfaction with social support were both related to higher levels of loneliness in ED patients. According to the examination of factors that could predict the levels of loneliness for the total sample, higher levels of satisfaction with social support are associated with lower levels of loneliness. Since our findings indicate that the factor “ED patient/healthy control” was not predictive of the levels of loneliness, it follows that loneliness occurs independently of suffering from an ED."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της μοναξιάς και της κοινωνικής στήριξης σε ασθενείς που πάσχουν από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μακρή Ελένη","Makri Eleni"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η μοναξιά λογίζεται ως ένα υπο-μελετημένο ερευνητικό πεδίο στη βιβλιογραφία των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Το ίδιο αλλά σε μικρότερο βαθμό ισχύει και για την κοινωνική στήριξη. Ωστόσο, τα περιορισμένα διαθέσιμα στοιχεία υποδεικνύουν ότι αμφότερες συνδέονται με τις προαναφερθείσες ψυχικές διαταραχές. Η παρούσα μελέτη επιχείρησε να διευρύνει τη σχετική επιστημονική γνώση, διερευνώντας τη μοναξιά, συνδυαστικά με την κοινωνική στήριξη, σε ένα δείγμα ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής και σε σύγκριση με μία ομάδα υγιών μαρτύρων. Προκειμένου να γίνει μια πληρέστερη προσέγγιση του ζητήματος, αξιολογήθηκαν παράλληλα οι ακόλουθες μεταβλητές: προβλήματα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής, συναισθηματική κατανάλωση τροφής, ψυχική ανθεκτικότητα, καθώς επίσης και τα συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης. Μεθοδολογία: Η μελέτη χρησιμοποίησε έναν ποσοτικό μεθοδολογικό σχεδιασμό και το δείγμα της αποτέλεσαν 32 ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής (ΨΑ, ΨΒ, ΔΕΥ, άτυπη ΔΠΤ) και 29 υγιείς μάρτυρες, εξομοιωμένοι ως προς το φύλο, την ηλικία και τα έτη εκπαίδευσης. Η συλλογή των ερευνητικών δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω μιας σειράς ερωτηματολογίων. Πέραν του ερωτηματολογίου το οποίο είχε σχεδιαστεί για να συλλεχθούν τα απαραίτητα δημογραφικά στοιχεία, οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν τα ακόλουθα εργαλεία: 1) UCLA Loneliness Scale, 2) Social Support Questionnaire-Short Form (SSQ6), 3) Binge Eating Scale (BES), 4) Emotional Eating Scale (EES), 5) Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC 25), 6) Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), 7) Eating Disorder Examination-Questionnaire (EDE-Q). Αποτελέσματα: Μεταξύ των δύο ομάδων παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές αναφορικά με όλες τις υπό διερεύνηση μεταβλητές. Η ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ σημείωσε υψηλότερα σκορ στην κλίμακα που χρησιμοποιήθηκε για τη μέτρηση της μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale, p<0.001) και χαμηλότερα στην αντίστοιχη για την κοινωνική στήριξη, τόσο σε σχέση με την αντιλαμβανόμενη διαθεσιμότητα (SSQ-6 Number, p<0.001) όσο και σχετικά με την ικανοποίηση από τη στήριξη (SSQ-6 Satisfaction, p=0.001) συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Επίσης, επέδειξε χαμηλότερα επίπεδα ψυχικής ανθεκτικότητας (CD-RISC 25, p<0.001) αλλά υψηλότερα επίπεδα υπερφαγίας/υπερφαγικής κατανάλωσης τροφής (BES, p<0.001), συναισθηματικής κατανάλωση τροφής (EES I: p=0.012, EES II: p=0.009, EES III: p=0.034), άγχους (HADS-A, p<0.001) και κατάθλιψης (HADS-D, p<0.001). Οι συγκρίσεις μεταξύ των ασθενών με ψυχογενή ανορεξία (ΨΑ=12), ψυχογενή βουλιμία (ΨΒ=10), και διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας (ΔΕΥ=8) δεν φανέρωσαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των τριών ΔΠΤ σε καμία εκ των κλιμάκων εκτός της Binge Eating Scale (ΨΑ<ΨΒ) και των τριών υποκλιμάκων της Emotional Eating Scale (ΨΑ<ΨΒ=ΔΕΥ) (Οι βαθμολογίες στην κλίμακα EDE-Q δεν συμπεριλήφθηκαν στις συγκρίσεις). Αναφορικά με το συνολικό δείγμα, η UCLA Loneliness Scale εμφάνισε σημαντικές συσχετίσεις με κάθε άλλη κλίμακα/υποκλίμακα, με την εξαίρεση της Emotional Eating Scale (EES). Στην ομάδα των ασθενών με ΔΠΤ, βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της UCLA Loneliness Scale μόνο με την υποκλίμακα SSQ-6 Satisfaction, η οποία μετρά το βαθμό ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη (r=-544, p<0.01), και με την υποκλίμακα HADS-D, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση συμπτωμάτων κατάθλιψης (r=0.467, p<0.01). Το 64,1% της μεταβλητότητας της UCLA Loneliness Scale μπορούσε να εξηγηθεί από τις ακόλουθες μεταβλητές: Ομάδα (ασθενής/υγιής μάρτυρας), Κατάσταση διαβίωσης (μοναχική/με άλλους), SSQ-6 Number, SSQ-6 Satisfaction, CD-RISC-25, EDE-Q Global score, EDE-Q Restraint, EDE-Q Eating Concern, EDE-Q Shape Concern, BES, HADS-A, HADS-D. Η ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη (SSQ-6 Satisfaction) ήταν ο μόνος παράγοντας που βρέθηκε πως προέβλεπε με στατιστικά σημαντικό τρόπο (p=0.024) τα επίπεδα μοναξιάς (UCLA Loneliness Scale), υποδηλώνοντας ότι μία αύξηση στην υποκλίμακα κοινωνικής στήριξης κατά μία μονάδα συνοδεύεται από μείωση του σκορ της μοναξιάς. Συμπεράσματα: Βάσει των ευρημάτων της παρούσας μελέτης, και σε συμφωνία με τις λιγοστές προηγούμενες έρευνες, οι ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής μοιάζει να βιώνουν αρκετά έντονη μοναξιά, η οποία φαίνεται πως κυμαίνεται σε παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από την ακριβή διάγνωση ΔΠΤ (ΨΑ/ΨΒ/ΔΕΥ). Ομοίως, οι ασθενείς μοιάζουν λιγότερο ικανοποιημένες από την κοινωνική τους στήριξη και αντιλαμβάνονται μικρότερο αριθμό ατόμων από τα κοινωνικά τους δίκτυα ως διαθέσιμα για την παροχή στήριξης, αναφέροντας, και σε αυτήν την περίπτωση, παρόμοια επίπεδα ανεξάρτητα από το αν νοσούν από ΨΑ, ΨΒ, ή ΔΕΥ. Οι ασθενείς εμφανίζονται επίσης λιγότερο ψυχικά ανθεκτικές, ωστόσο, (σε αντίθεση με ό,τι έδειξαν τα αποτελέσματα για το σύνολο των συμμετεχόντων) τόσο αυτός ο παράγοντας όσο και η συμπτωματολογία διαταραχών πρόσληψης τροφής, η αυξημένη υπερφαγική κατανάλωση τροφής και το υψηλό άγχος που επεδείκνυε η συγκεκριμένη ομάδα δε φάνηκαν να συνδέονται με τα επίπεδα μοναξιάς τους. Αντιθέτως, τα υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης αλλά και η μειωμένη ικανοποίηση από την κοινωνική στήριξη συνδέονταν με υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς στις ασθενείς με ΔΠΤ. Από τη διερεύνηση των παραγόντων που προέβλεπαν τα επίπεδα μοναξιάς στο σύνολο των υποκειμένων της μελέτης, προκύπτει πως τα αυξημένα επίπεδα ικανοποίησης από την κοινωνική στήριξη σχετίζονται με μειωμένα επίπεδα συναισθημάτων μοναξιάς. Καθώς το αν ένα άτομο έπασχε ή όχι από ΔΠΤ δε βρέθηκε να έχει ανάλογη προβλεπτική αξία επί των επιπέδων μοναξιάς, συνάγεται ότι η μοναξιά συναντάται ανεξάρτητα από τη νόσηση από διαταραχή πρόσληψης τροφής.","Introduction: Loneliness is considered an under-researched topic in the literature on eating disorders. To a lesser degree, the same holds for the concept of social support. Yet, the limited available evidence suggests that they both share a link with the aforementioned mental disorders. The present study attempted to broaden the relevant body of research by examining loneliness, in combination with social support, in a sample of patients with eating disorders and in comparison with a group of healthy controls. For a more complete investigation, the following variables were also assessed: binge eating problems, emotional eating, resilience, as well as anxiety and depression symptoms. Methods: The study employed a quantitative methodology and its sample consisted of 32 patients with eating disorders (AN, BN, BED, atypical ED) and 29 healthy controls, matched for sex, age, and years of education. The research data were collected via a series of questionnaires. Apart from a questionnaire designed to gather the necessary demographic data, participants completed the following measures: 1) UCLA Loneliness Scale, 2) Social Support Questionnaire-Short Form (SSQ6), 3) Binge Eating Scale (BES), 4) Emotional Eating Scale (EES), 5) Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC 25), 6) Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS), 7) Eating Disorder Examination-Questionnaire (EDE-Q). Results: Statistically significant differences were observed between the two groups regarding all the variables that were under investigation. The group of patients with eating disorders scored higher on the scale used to assess loneliness (UCLA Loneliness Scale, p<0.001) and lower on the one for social support, both in terms of perceived availability (SSQ-6 Number, p<0.001) and satisfaction (SSQ-6 Satisfaction, p=0.001) compared to the control group. They also demonstrated lower levels of resilience (CD-RISC 25, p<0.001), but greater levels of binge eating (BES, p<0.001), emotional eating (EES I: p=0.012, EES II: p=0.009, EES III: p=0.034), anxiety (HADS-A, p<0.001) and depression (HADS-D, p<0.001). Comparisons between patients with anorexia nervosa (N=12), patients with bulimia nervosa (N=10), and those with binge eating disorder (N=8) revealed no statistically significant differences between the three eating disorders in any measures other than the Binge Eating Scale (AN<BN) and the three subscales of the Emotional Eating Scale (AN<BN=BED) (Scores on the EDE-Q were not included in the comparisons). Regarding the total sample, the UCLA Loneliness Scale showed significant correlations with every other scale/subscale, except for the Emotional Eating Scale (EES). In the ED patients’ group, the UCLA Loneliness Scale was found to be significantly correlated only with the SSQ-6 Satisfaction subscale, which measures the degree of satisfaction with social support (r=-544, p<0.01), and with the HADS-D subscale, which was used to detect the presence of depressive symptoms (r=0.467, p<0.01). 64,1% of the variability of the UCLA Loneliness Scale could be explained by the following variables: Group (patient/healthy control), Household living arrangement (alone/living with others), SSQ-6 Number, SSQ-6 Satisfaction, CD-RISC-25, EDE-Q Global score, EDE-Q Restraint, EDE-Q Eating Concern, EDE-Q Shape Concern, BES, HADS-A, HADS-D. Social support satisfaction (SSQ-6 Satisfaction) was the only factor that was found to predict the levels of loneliness (UCLA Loneliness Scale) in a statistically significant manner (p=0.024), signifying that an increase by one point in social support satisfaction was accompanied by a decrease in the loneliness score. Conclusion(s): According to the findings of the present study, and in agreement with the scarce previous investigations, patients with eating disorders appear to experience quite high levels of loneliness, which seem to be of a similar degree regardless of the specific ED diagnosis (AN/BN/BED). Likewise, patients seem less satisfied with their social support and perceive a smaller number of people as available for the provision of social support when compared with healthy controls. Again, patients reported similar levels whether they were diagnosed with AN, BN, or BED. Persons afflicted with these conditions also appear to be less resilient, but (in contrast to what was the case for the total sample) this factor as well as ED symptoms, and the higher levels of binge eating and anxiety they exhibited, did not appear to be related to their levels of loneliness. On the other hand, higher levels of depression, and lower satisfaction with social support were both related to higher levels of loneliness in ED patients. According to the examination of factors that could predict the levels of loneliness for the total sample, higher levels of satisfaction with social support are associated with lower levels of loneliness. Since our findings indicate that the factor “ED patient/healthy control” was not predictive of the levels of loneliness, it follows that loneliness occurs independently of suffering from an ED."],"dc:identifier":["uoadl:2937213","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937213"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της μοναξιάς και της κοινωνικής στήριξης σε ασθενείς που πάσχουν από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:13Z"}