{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2937630"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2937630","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κοινωνική σημασία του ατόμου στην Κρήτη κατά την Πρωτομινωική ΙΙΙ-Μεσομινωική Ι περίοδο","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την κοινωνική σημασία του ατόμου κατά την ύστερη Προανακτορική περίοδο (ΠΜ ΙΙΙ-ΜΜ ΙΑ, ύστερη 3η-πρώιμη 2η χιλιετία π.Χ.) στην κεντρική και στην ανατολική Κρήτη με βάση τα διαθέσιμα ταφικά δεδομένα. Η αρχαιολογική έρευνα έχει σταθεί επίμονα στη μελέτη των σημαντικών αλλαγών που παρατηρούνται στο ταφικό πεδίο της συγκεκριμένης περιόδου, καθώς κατά το ίδιο διάστημα συντελέστηκαν οι διεργασίες που οδήγησαν στην ίδρυση των πρώτων ανακτόρων. Η αυξανόμενη σημασία του κοινωνικού κύρους και της ταυτότητας του προσώπου έχει θεωρηθεί συχνά παράγοντας αυτής της διαδικασίας. Ωστόσο, αυτές οι προσεγγίσεις δεν εμβαθύνουν στην κοινωνική συγκρότηση του ατόμου αλλά, αντίθετα, παραμένουν δεσμευμένες από τις αντιλήψεις του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η λεγομένη Θεωρία της Συναρμογής μπορεί να προσφέρει ένα θεωρητικό πλαίσιο προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί το άτομο στην ύστερη προανακτορική Κρήτη. Η συναρμογή (assemblage στα αγγλικά, agencement στα γαλλικά) αποτελεί φιλοσοφικό όρο που αναλύθηκε από τον Manuel DeLanda με σκοπό να οριστεί το άτομο ως μια σχεσιακή ολότητα που σχετίζεται δυναμικά με το κοινωνικό πλαίσιο. Η εφαρμογή αυτού του ορισμού στα μινωικά ταφικά δεδομένα μεταφέρει τη συζήτηση από τα κοινωνικά σύνολα στις κοινωνικές σχέσεις, παρακάμπτοντας έτσι τα ερμηνευτικά διλήμματα σχετικά με τη συμβολή ατόμων ή κοινωνικών ομάδων στην ανάδυση των μινωικών ανακτόρων.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την κοινωνική σημασία του ατόμου κατά την ύστερη Προανακτορική περίοδο (ΠΜ ΙΙΙ-ΜΜ ΙΑ, ύστερη 3η-πρώιμη 2η χιλιετία π.Χ.) στην κεντρική και στην ανατολική Κρήτη με βάση τα διαθέσιμα ταφικά δεδομένα. Η αρχαιολογική έρευνα έχει σταθεί επίμονα στη μελέτη των σημαντικών αλλαγών που παρατηρούνται στο ταφικό πεδίο της συγκεκριμένης περιόδου, καθώς κατά το ίδιο διάστημα συντελέστηκαν οι διεργασίες που οδήγησαν στην ίδρυση των πρώτων ανακτόρων. Η αυξανόμενη σημασία του κοινωνικού κύρους και της ταυτότητας του προσώπου έχει θεωρηθεί συχνά παράγοντας αυτής της διαδικασίας. Ωστόσο, αυτές οι προσεγγίσεις δεν εμβαθύνουν στην κοινωνική συγκρότηση του ατόμου αλλά, αντίθετα, παραμένουν δεσμευμένες από τις αντιλήψεις του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η λεγομένη Θεωρία της Συναρμογής μπορεί να προσφέρει ένα θεωρητικό πλαίσιο προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί το άτομο στην ύστερη προανακτορική Κρήτη. Η συναρμογή (assemblage στα αγγλικά, agencement στα γαλλικά) αποτελεί φιλοσοφικό όρο που αναλύθηκε από τον Manuel DeLanda με σκοπό να οριστεί το άτομο ως μια σχεσιακή ολότητα που σχετίζεται δυναμικά με το κοινωνικό πλαίσιο. Η εφαρμογή αυτού του ορισμού στα μινωικά ταφικά δεδομένα μεταφέρει τη συζήτηση από τα κοινωνικά σύνολα στις κοινωνικές σχέσεις, παρακάμπτοντας έτσι τα ερμηνευτικά διλήμματα σχετικά με τη συμβολή ατόμων ή κοινωνικών ομάδων στην ανάδυση των μινωικών ανακτόρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Μάλλιου Αλεξάνδρα","Malliou Alexandra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:14Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2937630"],"render_values":[{"text":"uoadl:2937630","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937630","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937630","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2937630","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μάλλιου Αλεξάνδρα","Malliou Alexandra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2937630","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937630"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την κοινωνική σημασία του ατόμου κατά την ύστερη Προανακτορική περίοδο (ΠΜ ΙΙΙ-ΜΜ ΙΑ, ύστερη 3η-πρώιμη 2η χιλιετία π.Χ.) στην κεντρική και στην ανατολική Κρήτη με βάση τα διαθέσιμα ταφικά δεδομένα. Η αρχαιολογική έρευνα έχει σταθεί επίμονα στη μελέτη των σημαντικών αλλαγών που παρατηρούνται στο ταφικό πεδίο της συγκεκριμένης περιόδου, καθώς κατά το ίδιο διάστημα συντελέστηκαν οι διεργασίες που οδήγησαν στην ίδρυση των πρώτων ανακτόρων. Η αυξανόμενη σημασία του κοινωνικού κύρους και της ταυτότητας του προσώπου έχει θεωρηθεί συχνά παράγοντας αυτής της διαδικασίας. Ωστόσο, αυτές οι προσεγγίσεις δεν εμβαθύνουν στην κοινωνική συγκρότηση του ατόμου αλλά, αντίθετα, παραμένουν δεσμευμένες από τις αντιλήψεις του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η λεγομένη Θεωρία της Συναρμογής μπορεί να προσφέρει ένα θεωρητικό πλαίσιο προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί το άτομο στην ύστερη προανακτορική Κρήτη. Η συναρμογή (assemblage στα αγγλικά, agencement στα γαλλικά) αποτελεί φιλοσοφικό όρο που αναλύθηκε από τον Manuel DeLanda με σκοπό να οριστεί το άτομο ως μια σχεσιακή ολότητα που σχετίζεται δυναμικά με το κοινωνικό πλαίσιο. Η εφαρμογή αυτού του ορισμού στα μινωικά ταφικά δεδομένα μεταφέρει τη συζήτηση από τα κοινωνικά σύνολα στις κοινωνικές σχέσεις, παρακάμπτοντας έτσι τα ερμηνευτικά διλήμματα σχετικά με τη συμβολή ατόμων ή κοινωνικών ομάδων στην ανάδυση των μινωικών ανακτόρων.","This Master’s dissertation discusses the social importance of the individual during the late Prepalatial period (EM III-MM IA or late 3rd-early 2nd millennium BC), in central and eastern Crete, based on the available burial data. Archaeological research has persistently discussed the important changes that have been observed in the burial field of the period, because they coincide with the processes of the formation of the first palaces. The increased importance of personal status and identity have often been regarded as a factor in this process. However, such approaches do not entail a nuanced understanding of the social constitution of the individual but, instead, they remain bound to its modern western conceptualisations. The so-called Assemblage Theory may offer a theoretical basis towards a reconsideration of the individual in late Prepalatial Crete. Assemblage (agencement in French) is a philosophical term employed by Manuel DeLanda in order to define the individual as a relational entity that is dynamically related to its context. Such a definition fits the Minoan funerary record, shifts emphasis from social entities to social relations and overrides interpretative dilemmas, regarding the relative contribution of individuals and social groups to the emergence of the Minoan palaces."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κοινωνική σημασία του ατόμου στην Κρήτη κατά την Πρωτομινωική ΙΙΙ-Μεσομινωική Ι περίοδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μάλλιου Αλεξάνδρα","Malliou Alexandra"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την κοινωνική σημασία του ατόμου κατά την ύστερη Προανακτορική περίοδο (ΠΜ ΙΙΙ-ΜΜ ΙΑ, ύστερη 3η-πρώιμη 2η χιλιετία π.Χ.) στην κεντρική και στην ανατολική Κρήτη με βάση τα διαθέσιμα ταφικά δεδομένα. Η αρχαιολογική έρευνα έχει σταθεί επίμονα στη μελέτη των σημαντικών αλλαγών που παρατηρούνται στο ταφικό πεδίο της συγκεκριμένης περιόδου, καθώς κατά το ίδιο διάστημα συντελέστηκαν οι διεργασίες που οδήγησαν στην ίδρυση των πρώτων ανακτόρων. Η αυξανόμενη σημασία του κοινωνικού κύρους και της ταυτότητας του προσώπου έχει θεωρηθεί συχνά παράγοντας αυτής της διαδικασίας. Ωστόσο, αυτές οι προσεγγίσεις δεν εμβαθύνουν στην κοινωνική συγκρότηση του ατόμου αλλά, αντίθετα, παραμένουν δεσμευμένες από τις αντιλήψεις του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού. Η λεγομένη Θεωρία της Συναρμογής μπορεί να προσφέρει ένα θεωρητικό πλαίσιο προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί το άτομο στην ύστερη προανακτορική Κρήτη. Η συναρμογή (assemblage στα αγγλικά, agencement στα γαλλικά) αποτελεί φιλοσοφικό όρο που αναλύθηκε από τον Manuel DeLanda με σκοπό να οριστεί το άτομο ως μια σχεσιακή ολότητα που σχετίζεται δυναμικά με το κοινωνικό πλαίσιο. Η εφαρμογή αυτού του ορισμού στα μινωικά ταφικά δεδομένα μεταφέρει τη συζήτηση από τα κοινωνικά σύνολα στις κοινωνικές σχέσεις, παρακάμπτοντας έτσι τα ερμηνευτικά διλήμματα σχετικά με τη συμβολή ατόμων ή κοινωνικών ομάδων στην ανάδυση των μινωικών ανακτόρων.","This Master’s dissertation discusses the social importance of the individual during the late Prepalatial period (EM III-MM IA or late 3rd-early 2nd millennium BC), in central and eastern Crete, based on the available burial data. Archaeological research has persistently discussed the important changes that have been observed in the burial field of the period, because they coincide with the processes of the formation of the first palaces. The increased importance of personal status and identity have often been regarded as a factor in this process. However, such approaches do not entail a nuanced understanding of the social constitution of the individual but, instead, they remain bound to its modern western conceptualisations. The so-called Assemblage Theory may offer a theoretical basis towards a reconsideration of the individual in late Prepalatial Crete. Assemblage (agencement in French) is a philosophical term employed by Manuel DeLanda in order to define the individual as a relational entity that is dynamically related to its context. Such a definition fits the Minoan funerary record, shifts emphasis from social entities to social relations and overrides interpretative dilemmas, regarding the relative contribution of individuals and social groups to the emergence of the Minoan palaces."],"dc:identifier":["uoadl:2937630","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937630"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Η κοινωνική σημασία του ατόμου στην Κρήτη κατά την Πρωτομινωική ΙΙΙ-Μεσομινωική Ι περίοδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:14Z"}