{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2937815"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2937815","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διαχείριση του δότη οργάνων στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας","abstract":"Εισαγωγή: Η δωρεά οργάνων σώζει ζωές και είναι η πιο αποτελεσματική διαθέσιμη θεραπεία σε τελικού σταδίου ανεπάρκειες ορισμένων οργάνων. Δυστυχώς, υπάρχει ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του αριθμού των δοτών και του αριθμού των ασθενών στις λίστες αναμονής για μεταμόσχευση. Το επίμονο έλλειμμα στα μεταμοσχεύσιμα όργανα μαζί με τα περιορισμένα επιστημονικά στοιχεία που καθοδηγούν την κλινική διαχείριση του δότη οργάνων δικαιολογούν την ανάγκη για στρατηγικές διαχείρισης που να προκύπτουν από κλινικές δοκιμές προκειμένου να βελτιωθεί η φροντίδα που παρέχεται στους δότες και τα αποτελέσματα των ληπτών, μειώνοντας παράλληλα το χάσμα μεταξύ των αναγκών μεταμόσχευσης και της προσφοράς οργάνων. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των διαθέσιμων θεραπειών ή παρεμβάσεων που χρησιμοποιούνται κατά τη διαχείριση των δοτών μετά τον εγκεφαλικό θάνατο και η αξιολόγηση των επιδράσεων των θεραπειών του νεκρού δότη συμπαγών οργάνων στη λειτουργία του μοσχεύματος ή/και στην επιβίωση μετά τη μεταμόσχευση. Μεθοδολογία: Οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane library ανασκοπήθηκαν συστηματικά για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που συνέκριναν τη θεραπεία του νεκρού δότη έναντι της λήψης εικονικού φαρμάκου ή τη μη λήψη θεραπείας. Αποτελέσματα: Από τις 5.894 μελέτες που βρέθηκαν κατά την αναζήτηση, 33 συμπεριλήφθηκαν στη παρούσα ανασκόπηση. Κλινικά οφέλη κατά τη διαχείριση του θανούντος δότη, παρουσίασαν, κατά κύριο λόγο, η θεραπευτική υποθερμία, η ισχαιμική προγύμναση και η αιμοδυναμική υποστήριξη του δότη με τη χορήγηση φαρμακευτικών παραγόντων (ντοπαμίνη, προσταγλανδίνη Ι2, χαμηλού μοριακού βάρους κολλοειδές υδροξυαιθυλάμυλο). Συμπεράσματα: Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να προκύψει το συμπέρασμα ότι υπάρχει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή ή εξειδικευμένη παρέμβαση που μπορεί να εφαρμοστεί και να χορηγηθεί στο νεκρό δότη και να αποτελούν μέρος της τυπικής διαχείρισης του νεκρού δότη οι οποίες να μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα του μοσχεύματος ή την επιβίωση του ασθενούς μετά τη μεταμόσχευση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η δωρεά οργάνων σώζει ζωές και είναι η πιο αποτελεσματική διαθέσιμη θεραπεία σε τελικού σταδίου ανεπάρκειες ορισμένων οργάνων. Δυστυχώς, υπάρχει ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του αριθμού των δοτών και του αριθμού των ασθενών στις λίστες αναμονής για μεταμόσχευση. Το επίμονο έλλειμμα στα μεταμοσχεύσιμα όργανα μαζί με τα περιορισμένα επιστημονικά στοιχεία που καθοδηγούν την κλινική διαχείριση του δότη οργάνων δικαιολογούν την ανάγκη για στρατηγικές διαχείρισης που να προκύπτουν από κλινικές δοκιμές προκειμένου να βελτιωθεί η φροντίδα που παρέχεται στους δότες και τα αποτελέσματα των ληπτών, μειώνοντας παράλληλα το χάσμα μεταξύ των αναγκών μεταμόσχευσης και της προσφοράς οργάνων. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των διαθέσιμων θεραπειών ή παρεμβάσεων που χρησιμοποιούνται κατά τη διαχείριση των δοτών μετά τον εγκεφαλικό θάνατο και η αξιολόγηση των επιδράσεων των θεραπειών του νεκρού δότη συμπαγών οργάνων στη λειτουργία του μοσχεύματος ή/και στην επιβίωση μετά τη μεταμόσχευση. Μεθοδολογία: Οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane library ανασκοπήθηκαν συστηματικά για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που συνέκριναν τη θεραπεία του νεκρού δότη έναντι της λήψης εικονικού φαρμάκου ή τη μη λήψη θεραπείας. Αποτελέσματα: Από τις 5.894 μελέτες που βρέθηκαν κατά την αναζήτηση, 33 συμπεριλήφθηκαν στη παρούσα ανασκόπηση. Κλινικά οφέλη κατά τη διαχείριση του θανούντος δότη, παρουσίασαν, κατά κύριο λόγο, η θεραπευτική υποθερμία, η ισχαιμική προγύμναση και η αιμοδυναμική υποστήριξη του δότη με τη χορήγηση φαρμακευτικών παραγόντων (ντοπαμίνη, προσταγλανδίνη Ι2, χαμηλού μοριακού βάρους κολλοειδές υδροξυαιθυλάμυλο). Συμπεράσματα: Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να προκύψει το συμπέρασμα ότι υπάρχει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή ή εξειδικευμένη παρέμβαση που μπορεί να εφαρμοστεί και να χορηγηθεί στο νεκρό δότη και να αποτελούν μέρος της τυπικής διαχείρισης του νεκρού δότη οι οποίες να μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα του μοσχεύματος ή την επιβίωση του ασθενούς μετά τη μεταμόσχευση.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσιγιάννη Κωνσταντίνα","Katsigianni Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2937815"],"render_values":[{"text":"uoadl:2937815","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937815","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937815","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2937815","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσιγιάννη Κωνσταντίνα","Katsigianni Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2937815","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937815"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η δωρεά οργάνων σώζει ζωές και είναι η πιο αποτελεσματική διαθέσιμη θεραπεία σε τελικού σταδίου ανεπάρκειες ορισμένων οργάνων. Δυστυχώς, υπάρχει ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του αριθμού των δοτών και του αριθμού των ασθενών στις λίστες αναμονής για μεταμόσχευση. Το επίμονο έλλειμμα στα μεταμοσχεύσιμα όργανα μαζί με τα περιορισμένα επιστημονικά στοιχεία που καθοδηγούν την κλινική διαχείριση του δότη οργάνων δικαιολογούν την ανάγκη για στρατηγικές διαχείρισης που να προκύπτουν από κλινικές δοκιμές προκειμένου να βελτιωθεί η φροντίδα που παρέχεται στους δότες και τα αποτελέσματα των ληπτών, μειώνοντας παράλληλα το χάσμα μεταξύ των αναγκών μεταμόσχευσης και της προσφοράς οργάνων. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των διαθέσιμων θεραπειών ή παρεμβάσεων που χρησιμοποιούνται κατά τη διαχείριση των δοτών μετά τον εγκεφαλικό θάνατο και η αξιολόγηση των επιδράσεων των θεραπειών του νεκρού δότη συμπαγών οργάνων στη λειτουργία του μοσχεύματος ή/και στην επιβίωση μετά τη μεταμόσχευση. Μεθοδολογία: Οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane library ανασκοπήθηκαν συστηματικά για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που συνέκριναν τη θεραπεία του νεκρού δότη έναντι της λήψης εικονικού φαρμάκου ή τη μη λήψη θεραπείας. Αποτελέσματα: Από τις 5.894 μελέτες που βρέθηκαν κατά την αναζήτηση, 33 συμπεριλήφθηκαν στη παρούσα ανασκόπηση. Κλινικά οφέλη κατά τη διαχείριση του θανούντος δότη, παρουσίασαν, κατά κύριο λόγο, η θεραπευτική υποθερμία, η ισχαιμική προγύμναση και η αιμοδυναμική υποστήριξη του δότη με τη χορήγηση φαρμακευτικών παραγόντων (ντοπαμίνη, προσταγλανδίνη Ι2, χαμηλού μοριακού βάρους κολλοειδές υδροξυαιθυλάμυλο). Συμπεράσματα: Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να προκύψει το συμπέρασμα ότι υπάρχει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή ή εξειδικευμένη παρέμβαση που μπορεί να εφαρμοστεί και να χορηγηθεί στο νεκρό δότη και να αποτελούν μέρος της τυπικής διαχείρισης του νεκρού δότη οι οποίες να μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα του μοσχεύματος ή την επιβίωση του ασθενούς μετά τη μεταμόσχευση.","Introduction-Background: Organ donation saves lives and is the most effective treatment available for end-stage failure of certain organs. Unfortunately, there is a growing gap between the number of donors and the number of patients in waiting lists for a transplant. The persistent deficit in transplantable organs along with the limited scientific evidence guiding the clinical management of the organ donor, justify the need for management strategies resulting from clinical trials in order to improve the care provided to donors and recipient outcomes, while reducing the gap between transplantation needs and organ supply. Aim: The objective of this thesis was to evaluate the effects of available treatments or interventions of the deceased, solid-organ donor on graft function and / or survival after transplantation. Methodology: Pubmed and Cochrane library databases were systematically searched for randomized controlled trials that compared deceased-donor treatment versus placebo or no treatment. Results: Of the 5,894 studies found during the search, 33 were included in this thesis. Clinical benefits in the management of the deceased donor were presented mainly by therapeutic hypothermia, ischemic pre-conditioning and hemodynamic support of the donor with the administration of medical agents (dopamine, prostaglandin I2, low molecular weight colloid hydroxylethyl starch). Conclusions: There is currently insufficient data to conclude that any particular drug treatment or specialized intervention that can be applied and administered to the deceased donor and are part of the standard donor management that can improve the quality of the graft or the survival of the patient after transplantation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διαχείριση του δότη οργάνων στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσιγιάννη Κωνσταντίνα","Katsigianni Konstantina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η δωρεά οργάνων σώζει ζωές και είναι η πιο αποτελεσματική διαθέσιμη θεραπεία σε τελικού σταδίου ανεπάρκειες ορισμένων οργάνων. Δυστυχώς, υπάρχει ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του αριθμού των δοτών και του αριθμού των ασθενών στις λίστες αναμονής για μεταμόσχευση. Το επίμονο έλλειμμα στα μεταμοσχεύσιμα όργανα μαζί με τα περιορισμένα επιστημονικά στοιχεία που καθοδηγούν την κλινική διαχείριση του δότη οργάνων δικαιολογούν την ανάγκη για στρατηγικές διαχείρισης που να προκύπτουν από κλινικές δοκιμές προκειμένου να βελτιωθεί η φροντίδα που παρέχεται στους δότες και τα αποτελέσματα των ληπτών, μειώνοντας παράλληλα το χάσμα μεταξύ των αναγκών μεταμόσχευσης και της προσφοράς οργάνων. Σκοπός: Η συστηματική ανασκόπηση των διαθέσιμων θεραπειών ή παρεμβάσεων που χρησιμοποιούνται κατά τη διαχείριση των δοτών μετά τον εγκεφαλικό θάνατο και η αξιολόγηση των επιδράσεων των θεραπειών του νεκρού δότη συμπαγών οργάνων στη λειτουργία του μοσχεύματος ή/και στην επιβίωση μετά τη μεταμόσχευση. Μεθοδολογία: Οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed και Cochrane library ανασκοπήθηκαν συστηματικά για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που συνέκριναν τη θεραπεία του νεκρού δότη έναντι της λήψης εικονικού φαρμάκου ή τη μη λήψη θεραπείας. Αποτελέσματα: Από τις 5.894 μελέτες που βρέθηκαν κατά την αναζήτηση, 33 συμπεριλήφθηκαν στη παρούσα ανασκόπηση. Κλινικά οφέλη κατά τη διαχείριση του θανούντος δότη, παρουσίασαν, κατά κύριο λόγο, η θεραπευτική υποθερμία, η ισχαιμική προγύμναση και η αιμοδυναμική υποστήριξη του δότη με τη χορήγηση φαρμακευτικών παραγόντων (ντοπαμίνη, προσταγλανδίνη Ι2, χαμηλού μοριακού βάρους κολλοειδές υδροξυαιθυλάμυλο). Συμπεράσματα: Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να προκύψει το συμπέρασμα ότι υπάρχει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή ή εξειδικευμένη παρέμβαση που μπορεί να εφαρμοστεί και να χορηγηθεί στο νεκρό δότη και να αποτελούν μέρος της τυπικής διαχείρισης του νεκρού δότη οι οποίες να μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα του μοσχεύματος ή την επιβίωση του ασθενούς μετά τη μεταμόσχευση.","Introduction-Background: Organ donation saves lives and is the most effective treatment available for end-stage failure of certain organs. Unfortunately, there is a growing gap between the number of donors and the number of patients in waiting lists for a transplant. The persistent deficit in transplantable organs along with the limited scientific evidence guiding the clinical management of the organ donor, justify the need for management strategies resulting from clinical trials in order to improve the care provided to donors and recipient outcomes, while reducing the gap between transplantation needs and organ supply. Aim: The objective of this thesis was to evaluate the effects of available treatments or interventions of the deceased, solid-organ donor on graft function and / or survival after transplantation. Methodology: Pubmed and Cochrane library databases were systematically searched for randomized controlled trials that compared deceased-donor treatment versus placebo or no treatment. Results: Of the 5,894 studies found during the search, 33 were included in this thesis. Clinical benefits in the management of the deceased donor were presented mainly by therapeutic hypothermia, ischemic pre-conditioning and hemodynamic support of the donor with the administration of medical agents (dopamine, prostaglandin I2, low molecular weight colloid hydroxylethyl starch). Conclusions: There is currently insufficient data to conclude that any particular drug treatment or specialized intervention that can be applied and administered to the deceased donor and are part of the standard donor management that can improve the quality of the graft or the survival of the patient after transplantation."],"dc:identifier":["uoadl:2937815","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2937815"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η διαχείριση του δότη οργάνων στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:16Z"}