{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938018"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938018","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αποφάσεις για το τέλος ζωής για τα νεογνά και τα παιδιά","abstract":"Τις τελευταίες δεκαετίες η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη πρόοδο της νεογνολογίας και γενικότερα της παιδιατρικής έχουν συμβάλλει σε σημαντική αύξηση της επιβίωσης των νεογνών και των παιδιών. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 λίγες μόνο περιπτώσεις σοβαρών ανωμαλιών μπορούσαν να ανιχνευθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ενώ παράλληλα και η έλλειψη αποτελεσματικών θεραπευτικών μέσων και τεχνικών που μπορούσαν να παρασχεθούν στα πρόωρα νεογνά είχε ως αποτέλεσμα ένα υψηλό ποσοστό θνησιμότητάς τους. Τα βήματα προόδου που έχουν πραγματοποιηθεί έκτοτε στον τομέα του προγεννητικού ελέγχου έχουν οδηγήσει στην έγκαιρη ανίχνευση τυχόν σοβαρών ανωμαλιών στο βρέφος και στη δυνατότητα διακοπής της εγκυμοσύνης. Εντούτοις δεν αποκλείονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν καθίσταται δυνατή η ανίχνευση της ανωμαλίας κατά τον προγεννητικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να γεννιούνται νεογνά με σοβαρές ανωμαλίες, στο όριο της βιωσιμότητας. Παράλληλα αξιοσημείωτη είναι και η αύξηση των πρόωρων γεννήσεων ως απότοκο της εκτεταμένης στις μέρες μας χρήσης της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Η ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης λοιπόν, παρότι προσφέρει τη δυνατότητα επιβίωσης όλο και πιο ανώριμων νεογνών με σοβαρές ανωμαλίες, εντούτοις δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών αυτών απλά παρατείνει τη ζωή τους για σύντομο χρονικό διάστημα, τις περισσότερες μάλιστα φορές επηρεάζοντάς την αφόρητα με συνεχείς χειρουργικές επεμβάσεις και επαναλαμβανόμενη φαρμακευτική αγωγή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και σε συνδυασμό με την προγνωστική αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τη γέννηση ενός νεογνού κοντά στο όριο της βιωσιμότητας καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη η απόφαση που λαμβάνεται για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με δυσμενή πρόγνωση. Έτσι η λήψη της απόφασης αυτής καθίσταται μια συμμετοχική διαδικασία με την εμπλοκή τόσο του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, όσο και των γονέων. Οι αποφάσεις για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με σοβαρές ανωμαλίες εγείρουν σοβαρά νομικά, βιοηθικά, ιατρικά και κοινωνικά διλήμματα και ερωτήματα. Στην παρούσα διπλωματική εργασία λοιπόν θα επιχειρηθεί μια αναλυτική παρουσίαση των στρατηγικών και των παραγόντων λήψης των αποφάσεων αυτών, ενώ παράλληλα θα αποσαφηνιστούν και έννοιες όπως η αρχή της αυτονομίας του ασθενούς, η αρχή της ωφελιμότητας καθώς και η αξία και η μελλοντική ποιότητα της ζωής του νεογνού, που απαντώνται στο κρίσιμο αυτό ζήτημα, υπό το πρίσμα της νομοθετικής αντιμετώπισης του θέματος και της διεθνούς νομολογιακής πρακτικής.","abstract_html":"Τις τελευταίες δεκαετίες η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη πρόοδο της νεογνολογίας και γενικότερα της παιδιατρικής έχουν συμβάλλει σε σημαντική αύξηση της επιβίωσης των νεογνών και των παιδιών. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 λίγες μόνο περιπτώσεις σοβαρών ανωμαλιών μπορούσαν να ανιχνευθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ενώ παράλληλα και η έλλειψη αποτελεσματικών θεραπευτικών μέσων και τεχνικών που μπορούσαν να παρασχεθούν στα πρόωρα νεογνά είχε ως αποτέλεσμα ένα υψηλό ποσοστό θνησιμότητάς τους. Τα βήματα προόδου που έχουν πραγματοποιηθεί έκτοτε στον τομέα του προγεννητικού ελέγχου έχουν οδηγήσει στην έγκαιρη ανίχνευση τυχόν σοβαρών ανωμαλιών στο βρέφος και στη δυνατότητα διακοπής της εγκυμοσύνης. Εντούτοις δεν αποκλείονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν καθίσταται δυνατή η ανίχνευση της ανωμαλίας κατά τον προγεννητικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να γεννιούνται νεογνά με σοβαρές ανωμαλίες, στο όριο της βιωσιμότητας. Παράλληλα αξιοσημείωτη είναι και η αύξηση των πρόωρων γεννήσεων ως απότοκο της εκτεταμένης στις μέρες μας χρήσης της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Η ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης λοιπόν, παρότι προσφέρει τη δυνατότητα επιβίωσης όλο και πιο ανώριμων νεογνών με σοβαρές ανωμαλίες, εντούτοις δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών αυτών απλά παρατείνει τη ζωή τους για σύντομο χρονικό διάστημα, τις περισσότερες μάλιστα φορές επηρεάζοντάς την αφόρητα με συνεχείς χειρουργικές επεμβάσεις και επαναλαμβανόμενη φαρμακευτική αγωγή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και σε συνδυασμό με την προγνωστική αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τη γέννηση ενός νεογνού κοντά στο όριο της βιωσιμότητας καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη η απόφαση που λαμβάνεται για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με δυσμενή πρόγνωση. Έτσι η λήψη της απόφασης αυτής καθίσταται μια συμμετοχική διαδικασία με την εμπλοκή τόσο του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, όσο και των γονέων. Οι αποφάσεις για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με σοβαρές ανωμαλίες εγείρουν σοβαρά νομικά, βιοηθικά, ιατρικά και κοινωνικά διλήμματα και ερωτήματα. Στην παρούσα διπλωματική εργασία λοιπόν θα επιχειρηθεί μια αναλυτική παρουσίαση των στρατηγικών και των παραγόντων λήψης των αποφάσεων αυτών, ενώ παράλληλα θα αποσαφηνιστούν και έννοιες όπως η αρχή της αυτονομίας του ασθενούς, η αρχή της ωφελιμότητας καθώς και η αξία και η μελλοντική ποιότητα της ζωής του νεογνού, που απαντώνται στο κρίσιμο αυτό ζήτημα, υπό το πρίσμα της νομοθετικής αντιμετώπισης του θέματος και της διεθνούς νομολογιακής πρακτικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Προζυμάς Βασίλειος","Prozymas Vasileios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:16Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938018"],"render_values":[{"text":"uoadl:2938018","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938018","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938018","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2938018","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Προζυμάς Βασίλειος","Prozymas Vasileios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938018","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938018"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δεκαετίες η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη πρόοδο της νεογνολογίας και γενικότερα της παιδιατρικής έχουν συμβάλλει σε σημαντική αύξηση της επιβίωσης των νεογνών και των παιδιών. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 λίγες μόνο περιπτώσεις σοβαρών ανωμαλιών μπορούσαν να ανιχνευθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ενώ παράλληλα και η έλλειψη αποτελεσματικών θεραπευτικών μέσων και τεχνικών που μπορούσαν να παρασχεθούν στα πρόωρα νεογνά είχε ως αποτέλεσμα ένα υψηλό ποσοστό θνησιμότητάς τους. Τα βήματα προόδου που έχουν πραγματοποιηθεί έκτοτε στον τομέα του προγεννητικού ελέγχου έχουν οδηγήσει στην έγκαιρη ανίχνευση τυχόν σοβαρών ανωμαλιών στο βρέφος και στη δυνατότητα διακοπής της εγκυμοσύνης. Εντούτοις δεν αποκλείονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν καθίσταται δυνατή η ανίχνευση της ανωμαλίας κατά τον προγεννητικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να γεννιούνται νεογνά με σοβαρές ανωμαλίες, στο όριο της βιωσιμότητας. Παράλληλα αξιοσημείωτη είναι και η αύξηση των πρόωρων γεννήσεων ως απότοκο της εκτεταμένης στις μέρες μας χρήσης της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Η ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης λοιπόν, παρότι προσφέρει τη δυνατότητα επιβίωσης όλο και πιο ανώριμων νεογνών με σοβαρές ανωμαλίες, εντούτοις δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών αυτών απλά παρατείνει τη ζωή τους για σύντομο χρονικό διάστημα, τις περισσότερες μάλιστα φορές επηρεάζοντάς την αφόρητα με συνεχείς χειρουργικές επεμβάσεις και επαναλαμβανόμενη φαρμακευτική αγωγή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και σε συνδυασμό με την προγνωστική αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τη γέννηση ενός νεογνού κοντά στο όριο της βιωσιμότητας καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη η απόφαση που λαμβάνεται για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με δυσμενή πρόγνωση. Έτσι η λήψη της απόφασης αυτής καθίσταται μια συμμετοχική διαδικασία με την εμπλοκή τόσο του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, όσο και των γονέων. Οι αποφάσεις για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με σοβαρές ανωμαλίες εγείρουν σοβαρά νομικά, βιοηθικά, ιατρικά και κοινωνικά διλήμματα και ερωτήματα. Στην παρούσα διπλωματική εργασία λοιπόν θα επιχειρηθεί μια αναλυτική παρουσίαση των στρατηγικών και των παραγόντων λήψης των αποφάσεων αυτών, ενώ παράλληλα θα αποσαφηνιστούν και έννοιες όπως η αρχή της αυτονομίας του ασθενούς, η αρχή της ωφελιμότητας καθώς και η αξία και η μελλοντική ποιότητα της ζωής του νεογνού, που απαντώνται στο κρίσιμο αυτό ζήτημα, υπό το πρίσμα της νομοθετικής αντιμετώπισης του θέματος και της διεθνούς νομολογιακής πρακτικής.","Last decades, the rapid development of technology combined with the ever-increasing progress of neonatology and pediatrics in general have contributed to a significant increase in the survival of newborns and children. Until the 1960s, only a few cases of serious abnormalities could be detected during pregnancy, while the lack of effective therapies and techniques that could be provided to premature infants resulted in a high mortality rate. The progress made since then in the field of antenatal care has led to the early detection of serious abnormalities in babies and has given the chance to terminate the pregnancy. However, we cannot exclude cases in which it is not possible to detect the abnormality during the antenatal screening, something that results in newborns with serious abnormalities, at the limit of viability. At the same time, the increase of premature births as a result of the extended in our days use of Medical Assisted Reproduction is remarkable. The development of medical science, although it gives the chance to more and more immature newborns with serious abnormalities to survive, it should not be overlooked that to a significant percentage of these children simply prolongs their lives for a short amount of time, and in most of these cases children have to face continuous surgeries and repeated medical treatments. Under these conditions and combined with the prognostic uncertainty that characterizes the birth of a newborn at the limit of viability, the end-of-life decision for newborns and children with an unfavorable prognosis becomes extremely difficult and complex. Thus, making this decision becomes a participatory process with the involvement of both the medical staff and the parents. End-of-life decisions for neonatal and children with serious abnormalities raise serious legal, bioethical, medical and social dilemmas and questions. In this master thesis I will attempt to make a detailed presentation of these strategies and the factors that affect these decisions, while at the same time to clarify concepts such as the principle of patient autonomy, the principle of utility as well as the value and future quality of life of the newborn, which are found in this crucial issue, under the international case law practice."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αποφάσεις για το τέλος ζωής για τα νεογνά και τα παιδιά"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Προζυμάς Βασίλειος","Prozymas Vasileios"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Τις τελευταίες δεκαετίες η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη πρόοδο της νεογνολογίας και γενικότερα της παιδιατρικής έχουν συμβάλλει σε σημαντική αύξηση της επιβίωσης των νεογνών και των παιδιών. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 λίγες μόνο περιπτώσεις σοβαρών ανωμαλιών μπορούσαν να ανιχνευθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ενώ παράλληλα και η έλλειψη αποτελεσματικών θεραπευτικών μέσων και τεχνικών που μπορούσαν να παρασχεθούν στα πρόωρα νεογνά είχε ως αποτέλεσμα ένα υψηλό ποσοστό θνησιμότητάς τους. Τα βήματα προόδου που έχουν πραγματοποιηθεί έκτοτε στον τομέα του προγεννητικού ελέγχου έχουν οδηγήσει στην έγκαιρη ανίχνευση τυχόν σοβαρών ανωμαλιών στο βρέφος και στη δυνατότητα διακοπής της εγκυμοσύνης. Εντούτοις δεν αποκλείονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν καθίσταται δυνατή η ανίχνευση της ανωμαλίας κατά τον προγεννητικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να γεννιούνται νεογνά με σοβαρές ανωμαλίες, στο όριο της βιωσιμότητας. Παράλληλα αξιοσημείωτη είναι και η αύξηση των πρόωρων γεννήσεων ως απότοκο της εκτεταμένης στις μέρες μας χρήσης της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής. Η ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης λοιπόν, παρότι προσφέρει τη δυνατότητα επιβίωσης όλο και πιο ανώριμων νεογνών με σοβαρές ανωμαλίες, εντούτοις δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι σε ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών αυτών απλά παρατείνει τη ζωή τους για σύντομο χρονικό διάστημα, τις περισσότερες μάλιστα φορές επηρεάζοντάς την αφόρητα με συνεχείς χειρουργικές επεμβάσεις και επαναλαμβανόμενη φαρμακευτική αγωγή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και σε συνδυασμό με την προγνωστική αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τη γέννηση ενός νεογνού κοντά στο όριο της βιωσιμότητας καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη η απόφαση που λαμβάνεται για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με δυσμενή πρόγνωση. Έτσι η λήψη της απόφασης αυτής καθίσταται μια συμμετοχική διαδικασία με την εμπλοκή τόσο του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, όσο και των γονέων. Οι αποφάσεις για το τέλος της ζωής νεογνών και παιδιών με σοβαρές ανωμαλίες εγείρουν σοβαρά νομικά, βιοηθικά, ιατρικά και κοινωνικά διλήμματα και ερωτήματα. Στην παρούσα διπλωματική εργασία λοιπόν θα επιχειρηθεί μια αναλυτική παρουσίαση των στρατηγικών και των παραγόντων λήψης των αποφάσεων αυτών, ενώ παράλληλα θα αποσαφηνιστούν και έννοιες όπως η αρχή της αυτονομίας του ασθενούς, η αρχή της ωφελιμότητας καθώς και η αξία και η μελλοντική ποιότητα της ζωής του νεογνού, που απαντώνται στο κρίσιμο αυτό ζήτημα, υπό το πρίσμα της νομοθετικής αντιμετώπισης του θέματος και της διεθνούς νομολογιακής πρακτικής.","Last decades, the rapid development of technology combined with the ever-increasing progress of neonatology and pediatrics in general have contributed to a significant increase in the survival of newborns and children. Until the 1960s, only a few cases of serious abnormalities could be detected during pregnancy, while the lack of effective therapies and techniques that could be provided to premature infants resulted in a high mortality rate. The progress made since then in the field of antenatal care has led to the early detection of serious abnormalities in babies and has given the chance to terminate the pregnancy. However, we cannot exclude cases in which it is not possible to detect the abnormality during the antenatal screening, something that results in newborns with serious abnormalities, at the limit of viability. At the same time, the increase of premature births as a result of the extended in our days use of Medical Assisted Reproduction is remarkable. The development of medical science, although it gives the chance to more and more immature newborns with serious abnormalities to survive, it should not be overlooked that to a significant percentage of these children simply prolongs their lives for a short amount of time, and in most of these cases children have to face continuous surgeries and repeated medical treatments. Under these conditions and combined with the prognostic uncertainty that characterizes the birth of a newborn at the limit of viability, the end-of-life decision for newborns and children with an unfavorable prognosis becomes extremely difficult and complex. Thus, making this decision becomes a participatory process with the involvement of both the medical staff and the parents. End-of-life decisions for neonatal and children with serious abnormalities raise serious legal, bioethical, medical and social dilemmas and questions. In this master thesis I will attempt to make a detailed presentation of these strategies and the factors that affect these decisions, while at the same time to clarify concepts such as the principle of patient autonomy, the principle of utility as well as the value and future quality of life of the newborn, which are found in this crucial issue, under the international case law practice."],"dc:identifier":["uoadl:2938018","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938018"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Αποφάσεις για το τέλος ζωής για τα νεογνά και τα παιδιά"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:16Z"}