{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938319"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938319","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι περιορισμοί των δικαιωμάτων κατά τον Dworkin: Μία φιλοσοφική δοκιμασία της αρχής της αναλογικότητας","abstract":"Ο Dworkin, σε αντίθεση με την αρχή της αναλογικότητας, όπως τουλάχιστον αυτή ερμηνεύεται και εφαρμόζεται στα νομικά συστήματα των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης, απορρίπτει, αφενός, την ύπαρξη ενός δικαιώματος σε μια απεριόριστη ελευθερία, αντιτάσσεται, αφετέρου, σε μια πληθωριστική σύλληψη των δικαιωμάτων. Επιχειρηματολογεί «προς τα δικαιώματα και όχι από τα δικαιώματα». Τα δικαιώματα, τα οποία προσλαμβάνονται πάντοτε συσχετικά, εξειδικεύουν – από την οπτική γωνία της ουσιαστικής δικαιοσύνης – τι οφείλεται στον καθένα ως ελεύθερο και ίσο πολίτη ικανό για αυτοκαθορισμό, το δε περιεχόμενό τους συνιστά το σημείο σύγκλισης των ηθικών μας επιχειρημάτων για το τι είναι ορθό και, συνεπώς, δίκαιο να αξιώνει κανείς από τους άλλους. Από τη στιγμή που τα υποκειμενικά δικαιώματα θεωρούνται πραγμάτωση της «αντικειμενικής» δικαιοσύνης, ισχύουν απόλυτα, και όχι απλώς prima facie. Όχι μόνο δεν επιτρέπεται να υποχωρήσουν μπροστά στο γενικό συμφέρον, αλλά ούτε καν να σταθμιστούν με αυτό. Μπορούν να κατισχυθούν μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, που κατά τον Dworkin ταυτίζεται με μια ιδιαζόντως οριακή κατάσταση στην οποία διακυβεύεται είτε η ύπαρξη της ίδιας της πολιτικής κοινότητας είτε η βιωσιμότητα της έννομης τάξης που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της προστασίας των δικαιωμάτων. Παρότι η θεωρία του Dworkin περί των δικαιωμάτων ως ατού εκλαμβάνεται συχνά ως κατηγορικά διάφορη από την αρχή της αναλογικότητας, στην παρούσα εργασία υποστηρίζεται ότι δεν είναι a priori ασύμβατη με μια εκδοχή της αρχής της αναλογικότητας που θα συνομολογεί τον ηθικό χαρακτήρα των σταδίων που τη συναπαρτίζουν, κυρίως του πρώτου, κατά το οποίο εξετάζεται ο θεμιτός ή μη χαρακτήρας της συγκρότησης του επιδιωκόμενου δημόσιου σκοπού, και του τέταρτου, κατά το οποίο διεξάγεται ο έλεγχος συνδρομής της επονομαζόμενης stricto sensu αναλογικότητας μεταξύ προσβαλλόμενου δικαιώματος και επιδιωκόμενου σκοπού. Η θεωρία δικαιωμάτων του Dworkin με το να δείχνει, αφενός, ότι η σχέση δικαιωμάτων και αρχής της αναλογικότητας δεν είναι αναλυτικού τύπου, με το να αναδεικνύει, αφετέρου, τον βαθύτερο ηθικό χαρακτήρα των επιμέρους σταδίων της αρχής της αναλογικότητας, ορθώνει ένα αδιαπέραστο τείχος στην ασυγκράτητη επέλασή της.","abstract_html":"Ο Dworkin, σε αντίθεση με την αρχή της αναλογικότητας, όπως τουλάχιστον αυτή ερμηνεύεται και εφαρμόζεται στα νομικά συστήματα των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης, απορρίπτει, αφενός, την ύπαρξη ενός δικαιώματος σε μια απεριόριστη ελευθερία, αντιτάσσεται, αφετέρου, σε μια πληθωριστική σύλληψη των δικαιωμάτων. Επιχειρηματολογεί «προς τα δικαιώματα και όχι από τα δικαιώματα». Τα δικαιώματα, τα οποία προσλαμβάνονται πάντοτε συσχετικά, εξειδικεύουν – από την οπτική γωνία της ουσιαστικής δικαιοσύνης – τι οφείλεται στον καθένα ως ελεύθερο και ίσο πολίτη ικανό για αυτοκαθορισμό, το δε περιεχόμενό τους συνιστά το σημείο σύγκλισης των ηθικών μας επιχειρημάτων για το τι είναι ορθό και, συνεπώς, δίκαιο να αξιώνει κανείς από τους άλλους. Από τη στιγμή που τα υποκειμενικά δικαιώματα θεωρούνται πραγμάτωση της «αντικειμενικής» δικαιοσύνης, ισχύουν απόλυτα, και όχι απλώς prima facie. Όχι μόνο δεν επιτρέπεται να υποχωρήσουν μπροστά στο γενικό συμφέρον, αλλά ούτε καν να σταθμιστούν με αυτό. Μπορούν να κατισχυθούν μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, που κατά τον Dworkin ταυτίζεται με μια ιδιαζόντως οριακή κατάσταση στην οποία διακυβεύεται είτε η ύπαρξη της ίδιας της πολιτικής κοινότητας είτε η βιωσιμότητα της έννομης τάξης που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της προστασίας των δικαιωμάτων. Παρότι η θεωρία του Dworkin περί των δικαιωμάτων ως ατού εκλαμβάνεται συχνά ως κατηγορικά διάφορη από την αρχή της αναλογικότητας, στην παρούσα εργασία υποστηρίζεται ότι δεν είναι a priori ασύμβατη με μια εκδοχή της αρχής της αναλογικότητας που θα συνομολογεί τον ηθικό χαρακτήρα των σταδίων που τη συναπαρτίζουν, κυρίως του πρώτου, κατά το οποίο εξετάζεται ο θεμιτός ή μη χαρακτήρας της συγκρότησης του επιδιωκόμενου δημόσιου σκοπού, και του τέταρτου, κατά το οποίο διεξάγεται ο έλεγχος συνδρομής της επονομαζόμενης stricto sensu αναλογικότητας μεταξύ προσβαλλόμενου δικαιώματος και επιδιωκόμενου σκοπού. Η θεωρία δικαιωμάτων του Dworkin με το να δείχνει, αφενός, ότι η σχέση δικαιωμάτων και αρχής της αναλογικότητας δεν είναι αναλυτικού τύπου, με το να αναδεικνύει, αφετέρου, τον βαθύτερο ηθικό χαρακτήρα των επιμέρους σταδίων της αρχής της αναλογικότητας, ορθώνει ένα αδιαπέραστο τείχος στην ασυγκράτητη επέλασή της.","abstract_has_math":false,"creators":["Αποστολόπουλος Επαμεινώνδας","Apostolopoulos Epameinondas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:18Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938319"],"render_values":[{"text":"uoadl:2938319","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938319","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938319","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2938319","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αποστολόπουλος Επαμεινώνδας","Apostolopoulos Epameinondas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938319","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938319"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Dworkin, σε αντίθεση με την αρχή της αναλογικότητας, όπως τουλάχιστον αυτή ερμηνεύεται και εφαρμόζεται στα νομικά συστήματα των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης, απορρίπτει, αφενός, την ύπαρξη ενός δικαιώματος σε μια απεριόριστη ελευθερία, αντιτάσσεται, αφετέρου, σε μια πληθωριστική σύλληψη των δικαιωμάτων. Επιχειρηματολογεί «προς τα δικαιώματα και όχι από τα δικαιώματα». Τα δικαιώματα, τα οποία προσλαμβάνονται πάντοτε συσχετικά, εξειδικεύουν – από την οπτική γωνία της ουσιαστικής δικαιοσύνης – τι οφείλεται στον καθένα ως ελεύθερο και ίσο πολίτη ικανό για αυτοκαθορισμό, το δε περιεχόμενό τους συνιστά το σημείο σύγκλισης των ηθικών μας επιχειρημάτων για το τι είναι ορθό και, συνεπώς, δίκαιο να αξιώνει κανείς από τους άλλους. Από τη στιγμή που τα υποκειμενικά δικαιώματα θεωρούνται πραγμάτωση της «αντικειμενικής» δικαιοσύνης, ισχύουν απόλυτα, και όχι απλώς prima facie. Όχι μόνο δεν επιτρέπεται να υποχωρήσουν μπροστά στο γενικό συμφέρον, αλλά ούτε καν να σταθμιστούν με αυτό. Μπορούν να κατισχυθούν μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, που κατά τον Dworkin ταυτίζεται με μια ιδιαζόντως οριακή κατάσταση στην οποία διακυβεύεται είτε η ύπαρξη της ίδιας της πολιτικής κοινότητας είτε η βιωσιμότητα της έννομης τάξης που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της προστασίας των δικαιωμάτων. Παρότι η θεωρία του Dworkin περί των δικαιωμάτων ως ατού εκλαμβάνεται συχνά ως κατηγορικά διάφορη από την αρχή της αναλογικότητας, στην παρούσα εργασία υποστηρίζεται ότι δεν είναι a priori ασύμβατη με μια εκδοχή της αρχής της αναλογικότητας που θα συνομολογεί τον ηθικό χαρακτήρα των σταδίων που τη συναπαρτίζουν, κυρίως του πρώτου, κατά το οποίο εξετάζεται ο θεμιτός ή μη χαρακτήρας της συγκρότησης του επιδιωκόμενου δημόσιου σκοπού, και του τέταρτου, κατά το οποίο διεξάγεται ο έλεγχος συνδρομής της επονομαζόμενης stricto sensu αναλογικότητας μεταξύ προσβαλλόμενου δικαιώματος και επιδιωκόμενου σκοπού. Η θεωρία δικαιωμάτων του Dworkin με το να δείχνει, αφενός, ότι η σχέση δικαιωμάτων και αρχής της αναλογικότητας δεν είναι αναλυτικού τύπου, με το να αναδεικνύει, αφετέρου, τον βαθύτερο ηθικό χαρακτήρα των επιμέρους σταδίων της αρχής της αναλογικότητας, ορθώνει ένα αδιαπέραστο τείχος στην ασυγκράτητη επέλασή της.","Dworkin’s theory of rights as trumps showing us indirectly that there is no analytical connection between proportionality and rights, proves that we can view constitutional rights completely independently from the principle of proportionality. Furthermore, it makes us realize that there is a huge difference between allowing rights to be overridden sometimes in particularly pressing circumstances and in conceiving of rights as part of a general compromise with other political interests. Despite the widely held view that Dworkin’s theory of rights is a priori incompatible with proportionality, this thesis attempts to show that they can be reconciled, provided we accept the moral character of the proportionality itself, especially the moral character of it’s first stage, where the propriety of the pursued public purpose is examined, and it’s fourth stage, where the test of the stricto sensu proportionality between the right and the properly formed public purpose is conducted. Thinking of limitations as inherent and, therefore, as constitutive of rights, Dworkin argues towards and not from rights. Rights are for him the conclusion of our practical reasoning, that exemplify what is owed to everyone from the standpoint of substantive justice. Once the proper scope of a right is specified, it is absolute in the sense that it is unconditionally obligatory."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι περιορισμοί των δικαιωμάτων κατά τον Dworkin: Μία φιλοσοφική δοκιμασία της αρχής της αναλογικότητας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αποστολόπουλος Επαμεινώνδας","Apostolopoulos Epameinondas"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο Dworkin, σε αντίθεση με την αρχή της αναλογικότητας, όπως τουλάχιστον αυτή ερμηνεύεται και εφαρμόζεται στα νομικά συστήματα των χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης, απορρίπτει, αφενός, την ύπαρξη ενός δικαιώματος σε μια απεριόριστη ελευθερία, αντιτάσσεται, αφετέρου, σε μια πληθωριστική σύλληψη των δικαιωμάτων. Επιχειρηματολογεί «προς τα δικαιώματα και όχι από τα δικαιώματα». Τα δικαιώματα, τα οποία προσλαμβάνονται πάντοτε συσχετικά, εξειδικεύουν – από την οπτική γωνία της ουσιαστικής δικαιοσύνης – τι οφείλεται στον καθένα ως ελεύθερο και ίσο πολίτη ικανό για αυτοκαθορισμό, το δε περιεχόμενό τους συνιστά το σημείο σύγκλισης των ηθικών μας επιχειρημάτων για το τι είναι ορθό και, συνεπώς, δίκαιο να αξιώνει κανείς από τους άλλους. Από τη στιγμή που τα υποκειμενικά δικαιώματα θεωρούνται πραγμάτωση της «αντικειμενικής» δικαιοσύνης, ισχύουν απόλυτα, και όχι απλώς prima facie. Όχι μόνο δεν επιτρέπεται να υποχωρήσουν μπροστά στο γενικό συμφέρον, αλλά ούτε καν να σταθμιστούν με αυτό. Μπορούν να κατισχυθούν μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, που κατά τον Dworkin ταυτίζεται με μια ιδιαζόντως οριακή κατάσταση στην οποία διακυβεύεται είτε η ύπαρξη της ίδιας της πολιτικής κοινότητας είτε η βιωσιμότητα της έννομης τάξης που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της προστασίας των δικαιωμάτων. Παρότι η θεωρία του Dworkin περί των δικαιωμάτων ως ατού εκλαμβάνεται συχνά ως κατηγορικά διάφορη από την αρχή της αναλογικότητας, στην παρούσα εργασία υποστηρίζεται ότι δεν είναι a priori ασύμβατη με μια εκδοχή της αρχής της αναλογικότητας που θα συνομολογεί τον ηθικό χαρακτήρα των σταδίων που τη συναπαρτίζουν, κυρίως του πρώτου, κατά το οποίο εξετάζεται ο θεμιτός ή μη χαρακτήρας της συγκρότησης του επιδιωκόμενου δημόσιου σκοπού, και του τέταρτου, κατά το οποίο διεξάγεται ο έλεγχος συνδρομής της επονομαζόμενης stricto sensu αναλογικότητας μεταξύ προσβαλλόμενου δικαιώματος και επιδιωκόμενου σκοπού. Η θεωρία δικαιωμάτων του Dworkin με το να δείχνει, αφενός, ότι η σχέση δικαιωμάτων και αρχής της αναλογικότητας δεν είναι αναλυτικού τύπου, με το να αναδεικνύει, αφετέρου, τον βαθύτερο ηθικό χαρακτήρα των επιμέρους σταδίων της αρχής της αναλογικότητας, ορθώνει ένα αδιαπέραστο τείχος στην ασυγκράτητη επέλασή της.","Dworkin’s theory of rights as trumps showing us indirectly that there is no analytical connection between proportionality and rights, proves that we can view constitutional rights completely independently from the principle of proportionality. Furthermore, it makes us realize that there is a huge difference between allowing rights to be overridden sometimes in particularly pressing circumstances and in conceiving of rights as part of a general compromise with other political interests. Despite the widely held view that Dworkin’s theory of rights is a priori incompatible with proportionality, this thesis attempts to show that they can be reconciled, provided we accept the moral character of the proportionality itself, especially the moral character of it’s first stage, where the propriety of the pursued public purpose is examined, and it’s fourth stage, where the test of the stricto sensu proportionality between the right and the properly formed public purpose is conducted. Thinking of limitations as inherent and, therefore, as constitutive of rights, Dworkin argues towards and not from rights. Rights are for him the conclusion of our practical reasoning, that exemplify what is owed to everyone from the standpoint of substantive justice. Once the proper scope of a right is specified, it is absolute in the sense that it is unconditionally obligatory."],"dc:identifier":["uoadl:2938319","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938319"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Οι περιορισμοί των δικαιωμάτων κατά τον Dworkin: Μία φιλοσοφική δοκιμασία της αρχής της αναλογικότητας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:18Z"}