{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938821"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938821","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το νομικό «οπλοστάσιο» του IMO για τη διάσωση κινδυνευόντων στη θάλασσα προσώπων και την περαιτέρω μεταχείριση αυτών: αξιολόγηση και προτάσεις.","abstract":"Οι ανθρώπινες μετακινήσεις είναι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Ανέκαθεν, άνθρωποι από όλα τα μήκη και πλάτη της γης μετακινούνται με σκοπό την αναζήτηση κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας, ευκαιριών εκπαίδευσης, εργασίας, ευνοϊκότερων συνθηκών διαβίωσης, ή ακόμη διεθνούς προστασίας από επικείμενη δίωξη ή από άλλες απειλές που στρέφονται κατά της ζωής, της ελευθερίας ή της ασφάλειάς τους. Ο πρόσφατος πόλεμος στην Συρία και η πολιτική αστάθεια που επακολούθησε, είχε ως αποτέλεσμα την αιφνιδιαστική αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Πλήθος παράτυπων μεταναστών προσπάθησαν με κάθε μέσο να καταφύγουν προς τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με σκοπό την διεθνή προστασία και ασφάλεια, σημειώνοντας την μεγαλύτερη ανθρώπινη μετακίνηση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ναυτιλιακή βιομηχανία βρίσκεται, ακούσια, στο προσκήνιο αυτής της «μάχης». Πλήθος εμπορικών πλοίων διασχίζουν καθημερινά τη Μεσόγειο Θάλασσα και είναι οι πλησιέστεροι παράγοντες που απαντούν σε μια κλήση διάσωσης. Μόνο το 2014 περισσότερα από 650 πλοία απάντησαν σε κλήσεις κινδύνου για άτομα στη θάλασσα, και εξίσου πολλά απέκλιναν από την αρχική τους πορεία, παρόλο που τελικά δεν συμμετείχαν σε επιχείρηση διάσωσης. Αυτή η πρακτική, αν και σώζει ζωές, θέτει σε κίνδυνο τόσο στους μετανάστες όσο και στους ναυτικούς, ενώ έχει επιζήμιες επιπτώσεις στο εμπόριο γενικά και ειδικότερα στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Το παρούσα εργασία διαχωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Αρχικά, στο πρώτο μέρος αναφέρεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και ειδικότερα στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), ο οποίος τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το δεύτερο μέρος επιδιώκει να απεικονίσει τις διάφορες νομικές βάσεις που υποχρεώνουν τα εμπορικά πλοία να παρέχουν αρωγή σε πλοία και ζωές που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα, προβλέποντας υποχρεώσεις, τόσο για τα συμβαλλόμενα κράτη-μέλη, όσο κι ατομικά στον ίδιο τον πλοίαρχο. Το τρίτο μέρος εξετάζει τις οικονομικές επιπτώσεις αυτής της απόκλισης σε μια σειρά συμβατικών σχέσεων που συναντώνται συνήθως στη ναυτιλία, ενώ το τέταρτο μέρος, έχοντας αξιολογήσει το ισχύον νομικό καθεστώς, προτείνει πιθανά κίνητρα που μπορούν να παρασχεθούν σε ιδιωτικούς φορείς για να συμμετάσχουν σε αποστολές διάσωσης. Πρώτα, όμως, θα γίνει αναφορά στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, εξειδικευμένου οργάνου του Ο.Η.Ε., ο οποίος έχει διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο αναφορικά με την δημιουργία επαρκούς νομικού πλαισίου σχετικά με την ασφάλεια στη θάλασσα.","abstract_html":"Οι ανθρώπινες μετακινήσεις είναι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Ανέκαθεν, άνθρωποι από όλα τα μήκη και πλάτη της γης μετακινούνται με σκοπό την αναζήτηση κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας, ευκαιριών εκπαίδευσης, εργασίας, ευνοϊκότερων συνθηκών διαβίωσης, ή ακόμη διεθνούς προστασίας από επικείμενη δίωξη ή από άλλες απειλές που στρέφονται κατά της ζωής, της ελευθερίας ή της ασφάλειάς τους. Ο πρόσφατος πόλεμος στην Συρία και η πολιτική αστάθεια που επακολούθησε, είχε ως αποτέλεσμα την αιφνιδιαστική αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Πλήθος παράτυπων μεταναστών προσπάθησαν με κάθε μέσο να καταφύγουν προς τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με σκοπό την διεθνή προστασία και ασφάλεια, σημειώνοντας την μεγαλύτερη ανθρώπινη μετακίνηση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ναυτιλιακή βιομηχανία βρίσκεται, ακούσια, στο προσκήνιο αυτής της «μάχης». Πλήθος εμπορικών πλοίων διασχίζουν καθημερινά τη Μεσόγειο Θάλασσα και είναι οι πλησιέστεροι παράγοντες που απαντούν σε μια κλήση διάσωσης. Μόνο το 2014 περισσότερα από 650 πλοία απάντησαν σε κλήσεις κινδύνου για άτομα στη θάλασσα, και εξίσου πολλά απέκλιναν από την αρχική τους πορεία, παρόλο που τελικά δεν συμμετείχαν σε επιχείρηση διάσωσης. Αυτή η πρακτική, αν και σώζει ζωές, θέτει σε κίνδυνο τόσο στους μετανάστες όσο και στους ναυτικούς, ενώ έχει επιζήμιες επιπτώσεις στο εμπόριο γενικά και ειδικότερα στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Το παρούσα εργασία διαχωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Αρχικά, στο πρώτο μέρος αναφέρεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και ειδικότερα στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), ο οποίος τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το δεύτερο μέρος επιδιώκει να απεικονίσει τις διάφορες νομικές βάσεις που υποχρεώνουν τα εμπορικά πλοία να παρέχουν αρωγή σε πλοία και ζωές που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα, προβλέποντας υποχρεώσεις, τόσο για τα συμβαλλόμενα κράτη-μέλη, όσο κι ατομικά στον ίδιο τον πλοίαρχο. Το τρίτο μέρος εξετάζει τις οικονομικές επιπτώσεις αυτής της απόκλισης σε μια σειρά συμβατικών σχέσεων που συναντώνται συνήθως στη ναυτιλία, ενώ το τέταρτο μέρος, έχοντας αξιολογήσει το ισχύον νομικό καθεστώς, προτείνει πιθανά κίνητρα που μπορούν να παρασχεθούν σε ιδιωτικούς φορείς για να συμμετάσχουν σε αποστολές διάσωσης. Πρώτα, όμως, θα γίνει αναφορά στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, εξειδικευμένου οργάνου του Ο.Η.Ε., ο οποίος έχει διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο αναφορικά με την δημιουργία επαρκούς νομικού πλαισίου σχετικά με την ασφάλεια στη θάλασσα.","abstract_has_math":false,"creators":["Πια Μαργαρίτα Μαρία","Pia Margarita Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:20Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938821"],"render_values":[{"text":"uoadl:2938821","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938821","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938821","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2938821","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πια Μαργαρίτα Μαρία","Pia Margarita Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938821","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938821"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ανθρώπινες μετακινήσεις είναι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Ανέκαθεν, άνθρωποι από όλα τα μήκη και πλάτη της γης μετακινούνται με σκοπό την αναζήτηση κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας, ευκαιριών εκπαίδευσης, εργασίας, ευνοϊκότερων συνθηκών διαβίωσης, ή ακόμη διεθνούς προστασίας από επικείμενη δίωξη ή από άλλες απειλές που στρέφονται κατά της ζωής, της ελευθερίας ή της ασφάλειάς τους. Ο πρόσφατος πόλεμος στην Συρία και η πολιτική αστάθεια που επακολούθησε, είχε ως αποτέλεσμα την αιφνιδιαστική αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Πλήθος παράτυπων μεταναστών προσπάθησαν με κάθε μέσο να καταφύγουν προς τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με σκοπό την διεθνή προστασία και ασφάλεια, σημειώνοντας την μεγαλύτερη ανθρώπινη μετακίνηση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ναυτιλιακή βιομηχανία βρίσκεται, ακούσια, στο προσκήνιο αυτής της «μάχης». Πλήθος εμπορικών πλοίων διασχίζουν καθημερινά τη Μεσόγειο Θάλασσα και είναι οι πλησιέστεροι παράγοντες που απαντούν σε μια κλήση διάσωσης. Μόνο το 2014 περισσότερα από 650 πλοία απάντησαν σε κλήσεις κινδύνου για άτομα στη θάλασσα, και εξίσου πολλά απέκλιναν από την αρχική τους πορεία, παρόλο που τελικά δεν συμμετείχαν σε επιχείρηση διάσωσης. Αυτή η πρακτική, αν και σώζει ζωές, θέτει σε κίνδυνο τόσο στους μετανάστες όσο και στους ναυτικούς, ενώ έχει επιζήμιες επιπτώσεις στο εμπόριο γενικά και ειδικότερα στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Το παρούσα εργασία διαχωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Αρχικά, στο πρώτο μέρος αναφέρεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και ειδικότερα στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), ο οποίος τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το δεύτερο μέρος επιδιώκει να απεικονίσει τις διάφορες νομικές βάσεις που υποχρεώνουν τα εμπορικά πλοία να παρέχουν αρωγή σε πλοία και ζωές που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα, προβλέποντας υποχρεώσεις, τόσο για τα συμβαλλόμενα κράτη-μέλη, όσο κι ατομικά στον ίδιο τον πλοίαρχο. Το τρίτο μέρος εξετάζει τις οικονομικές επιπτώσεις αυτής της απόκλισης σε μια σειρά συμβατικών σχέσεων που συναντώνται συνήθως στη ναυτιλία, ενώ το τέταρτο μέρος, έχοντας αξιολογήσει το ισχύον νομικό καθεστώς, προτείνει πιθανά κίνητρα που μπορούν να παρασχεθούν σε ιδιωτικούς φορείς για να συμμετάσχουν σε αποστολές διάσωσης. Πρώτα, όμως, θα γίνει αναφορά στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, εξειδικευμένου οργάνου του Ο.Η.Ε., ο οποίος έχει διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο αναφορικά με την δημιουργία επαρκούς νομικού πλαισίου σχετικά με την ασφάλεια στη θάλασσα.","Human migration is not an unprecedented phenomenon. People from all over the world have always moved around in search of social and economic prosperity, educational opportunities, employment, better living conditions, or even international protection from imminent persecution or other threats to life, liberty, or of their safety. The recent war in Syria and the ensuing political instability have resulted in a sudden increase in migratory flows to Europe. Numerous illegal immigrants tried by all means to flee to the countries of southern Europe, for the purpose of international protection and security, marking the largest human movement since World War II. The shipping industry is inadvertently at the forefront of this \"battle\". Numerous merchant ships cross the Mediterranean Sea daily and are the closest to responding to a rescue call. In 2014 alone, more than 650 ships responded to emergency calls for people at sea, and just as many deviated from their original course, although they ultimately did not participate in a rescue operation. This practice, while saving lives, endangers both migrants and seafarers, and has a detrimental effect on trade in general and the shipping industry in particular. The present work is divided into four parts. Initially, the first part refers to the United Nations (UN) and in particular to the International Maritime Organization (IMO), which is under the auspices of the UN. The second part seeks to illustrate the various legal bases on which merchant ships are required to provide assistance to ships and lives at risk at sea, providing for obligations, both for the Contracting Member States and individually to the master himself. The third part examines the financial implications of this discrepancy in a number of contractual relationships commonly encountered in shipping, while the fourth part, having assessed the current legal status, suggests possible incentives that can be provided to private entities to participate in rescue missions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το νομικό «οπλοστάσιο» του IMO για τη διάσωση κινδυνευόντων στη θάλασσα προσώπων και την περαιτέρω μεταχείριση αυτών: αξιολόγηση και προτάσεις."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πια Μαργαρίτα Μαρία","Pia Margarita Maria"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Οι ανθρώπινες μετακινήσεις είναι δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Ανέκαθεν, άνθρωποι από όλα τα μήκη και πλάτη της γης μετακινούνται με σκοπό την αναζήτηση κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας, ευκαιριών εκπαίδευσης, εργασίας, ευνοϊκότερων συνθηκών διαβίωσης, ή ακόμη διεθνούς προστασίας από επικείμενη δίωξη ή από άλλες απειλές που στρέφονται κατά της ζωής, της ελευθερίας ή της ασφάλειάς τους. Ο πρόσφατος πόλεμος στην Συρία και η πολιτική αστάθεια που επακολούθησε, είχε ως αποτέλεσμα την αιφνιδιαστική αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Πλήθος παράτυπων μεταναστών προσπάθησαν με κάθε μέσο να καταφύγουν προς τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με σκοπό την διεθνή προστασία και ασφάλεια, σημειώνοντας την μεγαλύτερη ανθρώπινη μετακίνηση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ναυτιλιακή βιομηχανία βρίσκεται, ακούσια, στο προσκήνιο αυτής της «μάχης». Πλήθος εμπορικών πλοίων διασχίζουν καθημερινά τη Μεσόγειο Θάλασσα και είναι οι πλησιέστεροι παράγοντες που απαντούν σε μια κλήση διάσωσης. Μόνο το 2014 περισσότερα από 650 πλοία απάντησαν σε κλήσεις κινδύνου για άτομα στη θάλασσα, και εξίσου πολλά απέκλιναν από την αρχική τους πορεία, παρόλο που τελικά δεν συμμετείχαν σε επιχείρηση διάσωσης. Αυτή η πρακτική, αν και σώζει ζωές, θέτει σε κίνδυνο τόσο στους μετανάστες όσο και στους ναυτικούς, ενώ έχει επιζήμιες επιπτώσεις στο εμπόριο γενικά και ειδικότερα στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Το παρούσα εργασία διαχωρίζεται σε τέσσερα μέρη. Αρχικά, στο πρώτο μέρος αναφέρεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και ειδικότερα στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ), ο οποίος τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Το δεύτερο μέρος επιδιώκει να απεικονίσει τις διάφορες νομικές βάσεις που υποχρεώνουν τα εμπορικά πλοία να παρέχουν αρωγή σε πλοία και ζωές που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα, προβλέποντας υποχρεώσεις, τόσο για τα συμβαλλόμενα κράτη-μέλη, όσο κι ατομικά στον ίδιο τον πλοίαρχο. Το τρίτο μέρος εξετάζει τις οικονομικές επιπτώσεις αυτής της απόκλισης σε μια σειρά συμβατικών σχέσεων που συναντώνται συνήθως στη ναυτιλία, ενώ το τέταρτο μέρος, έχοντας αξιολογήσει το ισχύον νομικό καθεστώς, προτείνει πιθανά κίνητρα που μπορούν να παρασχεθούν σε ιδιωτικούς φορείς για να συμμετάσχουν σε αποστολές διάσωσης. Πρώτα, όμως, θα γίνει αναφορά στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό, εξειδικευμένου οργάνου του Ο.Η.Ε., ο οποίος έχει διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο αναφορικά με την δημιουργία επαρκούς νομικού πλαισίου σχετικά με την ασφάλεια στη θάλασσα.","Human migration is not an unprecedented phenomenon. People from all over the world have always moved around in search of social and economic prosperity, educational opportunities, employment, better living conditions, or even international protection from imminent persecution or other threats to life, liberty, or of their safety. The recent war in Syria and the ensuing political instability have resulted in a sudden increase in migratory flows to Europe. Numerous illegal immigrants tried by all means to flee to the countries of southern Europe, for the purpose of international protection and security, marking the largest human movement since World War II. The shipping industry is inadvertently at the forefront of this \"battle\". Numerous merchant ships cross the Mediterranean Sea daily and are the closest to responding to a rescue call. In 2014 alone, more than 650 ships responded to emergency calls for people at sea, and just as many deviated from their original course, although they ultimately did not participate in a rescue operation. This practice, while saving lives, endangers both migrants and seafarers, and has a detrimental effect on trade in general and the shipping industry in particular. The present work is divided into four parts. Initially, the first part refers to the United Nations (UN) and in particular to the International Maritime Organization (IMO), which is under the auspices of the UN. The second part seeks to illustrate the various legal bases on which merchant ships are required to provide assistance to ships and lives at risk at sea, providing for obligations, both for the Contracting Member States and individually to the master himself. The third part examines the financial implications of this discrepancy in a number of contractual relationships commonly encountered in shipping, while the fourth part, having assessed the current legal status, suggests possible incentives that can be provided to private entities to participate in rescue missions."],"dc:identifier":["uoadl:2938821","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938821"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το νομικό «οπλοστάσιο» του IMO για τη διάσωση κινδυνευόντων στη θάλασσα προσώπων και την περαιτέρω μεταχείριση αυτών: αξιολόγηση και προτάσεις."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:20Z"}