{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938992"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2938992","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Διαμεσολάβηση ως Τρόπος Επίλυσης Διεθνών Επενδυτικών Διαφορών","abstract":"Στην σύγχρονη εποχή όπου κυρίαρχο ρόλο στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι διαδραματίζουν το εμπόριο και οι επενδύσεις οι διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ των συμβαλλομένων μερών είναι πολλές και συχνές. Αν και ο συνηθέστερος διαχρονικά τρόπος επίλυσης των διαφορών αυτών είναι μέσω της δικαστικής οδού, τις τελευταίες δεκαετίες κερδίζει έδαφος ολοένα και περισσότερο η τάση για διευθέτηση των διαφορών μέσω εναλλακτικών τρόπων επίλυσης, όπως η διαιτησία και η διαμεσολάβηση λόγω της κατά κανόνα ταχείας διεξαγωγής της διαδικασίας, του χαμηλότερου κόστους, της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και κυρίως της προοπτικής διάσωσης της συναλλακτικής σχέσης. Το τελευταίο αυτό στοιχείο συνέχεται με τον χαρακτήρα των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών, διότι κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα των διάφορων αυτών μορφών είναι η συναίνεση και, πλην της διαιτησίας, η συνεργασία των μερών για την επίτευξη μίας κοινά αποδεκτής συμφωνίας διευθέτησης. Ειδικά στο πεδίο του διεθνούς επενδυτικού δικαίου κύριες μορφές εναλλακτικής επίλυσης διαφορών αποτελούν η διαμεσολάβηση, η διαδικασία της συμφιλίωσης, η διαπραγμάτευση κ.ά., καθώς η διεθνής επενδυτική διαιτησία έχει εδραιωθεί ως ο πρωτεύων μηχανισμός επίλυσης αυτού του είδους των διαφορών και απολήγει στην παραγωγή μιας νομικά δεσμευτικής για τα μέρη διαιτητικής απόφασης, εν αντιθέσει με την συμφωνία διευθέτησης την οποία διαμορφώνουν ελεύθερα τα ίδια τα μέρη κατά την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση ή στην διαδικασία της συμφιλίωσης. Στην συγκεκριμένη διπλωματική εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί σε δύο μέρη το πως η διαμεσολάβηση λειτουργεί ως εναλλακτική μορφή επίλυσης των διεθνών επενδυτικών διαφορών αναλύοντας περαιτέρω επιμέρους πτυχές της θεματικής. Στο πρώτο μέρος, το οποίο διαρθρώνεται σε τρία κεφάλαια αναλύεται η έννοια των διεθνών επενδυτικών διαφορών, το πλαίσιο εντός του οποίου ανακύπτουν και η ιδιαιτερότητα επίλυσής τους μέσω εναλλακτικών μηχανισμών. Παρουσιάζονται ενδεικτικά ορισμένες διεθνείς επενδυτικές συνθήκες που περιέχουν προβλέψεις για την χρήση της διαμεσολάβησης από τα μέρη. Στην συνέχεια παρατίθενται ορισμένοι από τους υπόλοιπους εναλλακτικούς τρόπους διευθέτησης, η «συμφιλίωση» και οι «διαπραγματεύσεις» και γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης των κυριότερων διαφορών της με την διεθνή επενδυτική διαιτησία. Στο τέλος του πρώτου μέρους παρουσιάζονται οι κυριότεροι διαδικαστικοί κανόνες διαμεσολάβησης («soft law»). Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται ορισμένα ειδικότερα και επίκαιρα ζητήματα κατά την εφαρμογή της διαμεσολάβησης και συγκεκριμένα το ζήτημα της ευθύνης των εκπροσώπων των κρατικών αρχών από την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση για την τελική συμφωνία επίλυσης (liability), τα θέματα της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και της διαφάνειας καθώς και η εκτέλεση των συμφωνιών από διαμεσολάβηση ιδίως ύστερα από την θέση σε ισχύ της Σύμβασης της Σιγκαπούρης του 2018.","abstract_html":"Στην σύγχρονη εποχή όπου κυρίαρχο ρόλο στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι διαδραματίζουν το εμπόριο και οι επενδύσεις οι διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ των συμβαλλομένων μερών είναι πολλές και συχνές. Αν και ο συνηθέστερος διαχρονικά τρόπος επίλυσης των διαφορών αυτών είναι μέσω της δικαστικής οδού, τις τελευταίες δεκαετίες κερδίζει έδαφος ολοένα και περισσότερο η τάση για διευθέτηση των διαφορών μέσω εναλλακτικών τρόπων επίλυσης, όπως η διαιτησία και η διαμεσολάβηση λόγω της κατά κανόνα ταχείας διεξαγωγής της διαδικασίας, του χαμηλότερου κόστους, της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και κυρίως της προοπτικής διάσωσης της συναλλακτικής σχέσης. Το τελευταίο αυτό στοιχείο συνέχεται με τον χαρακτήρα των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών, διότι κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα των διάφορων αυτών μορφών είναι η συναίνεση και, πλην της διαιτησίας, η συνεργασία των μερών για την επίτευξη μίας κοινά αποδεκτής συμφωνίας διευθέτησης. Ειδικά στο πεδίο του διεθνούς επενδυτικού δικαίου κύριες μορφές εναλλακτικής επίλυσης διαφορών αποτελούν η διαμεσολάβηση, η διαδικασία της συμφιλίωσης, η διαπραγμάτευση κ.ά., καθώς η διεθνής επενδυτική διαιτησία έχει εδραιωθεί ως ο πρωτεύων μηχανισμός επίλυσης αυτού του είδους των διαφορών και απολήγει στην παραγωγή μιας νομικά δεσμευτικής για τα μέρη διαιτητικής απόφασης, εν αντιθέσει με την συμφωνία διευθέτησης την οποία διαμορφώνουν ελεύθερα τα ίδια τα μέρη κατά την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση ή στην διαδικασία της συμφιλίωσης. Στην συγκεκριμένη διπλωματική εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί σε δύο μέρη το πως η διαμεσολάβηση λειτουργεί ως εναλλακτική μορφή επίλυσης των διεθνών επενδυτικών διαφορών αναλύοντας περαιτέρω επιμέρους πτυχές της θεματικής. Στο πρώτο μέρος, το οποίο διαρθρώνεται σε τρία κεφάλαια αναλύεται η έννοια των διεθνών επενδυτικών διαφορών, το πλαίσιο εντός του οποίου ανακύπτουν και η ιδιαιτερότητα επίλυσής τους μέσω εναλλακτικών μηχανισμών. Παρουσιάζονται ενδεικτικά ορισμένες διεθνείς επενδυτικές συνθήκες που περιέχουν προβλέψεις για την χρήση της διαμεσολάβησης από τα μέρη. Στην συνέχεια παρατίθενται ορισμένοι από τους υπόλοιπους εναλλακτικούς τρόπους διευθέτησης, η «συμφιλίωση» και οι «διαπραγματεύσεις» και γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης των κυριότερων διαφορών της με την διεθνή επενδυτική διαιτησία. Στο τέλος του πρώτου μέρους παρουσιάζονται οι κυριότεροι διαδικαστικοί κανόνες διαμεσολάβησης («soft law»). Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται ορισμένα ειδικότερα και επίκαιρα ζητήματα κατά την εφαρμογή της διαμεσολάβησης και συγκεκριμένα το ζήτημα της ευθύνης των εκπροσώπων των κρατικών αρχών από την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση για την τελική συμφωνία επίλυσης (liability), τα θέματα της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και της διαφάνειας καθώς και η εκτέλεση των συμφωνιών από διαμεσολάβηση ιδίως ύστερα από την θέση σε ισχύ της Σύμβασης της Σιγκαπούρης του 2018.","abstract_has_math":false,"creators":["Σχοινά Θεοδώρα","Schoina Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:22Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938992"],"render_values":[{"text":"uoadl:2938992","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938992","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938992","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2938992","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σχοινά Θεοδώρα","Schoina Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2938992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938992"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην σύγχρονη εποχή όπου κυρίαρχο ρόλο στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι διαδραματίζουν το εμπόριο και οι επενδύσεις οι διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ των συμβαλλομένων μερών είναι πολλές και συχνές. Αν και ο συνηθέστερος διαχρονικά τρόπος επίλυσης των διαφορών αυτών είναι μέσω της δικαστικής οδού, τις τελευταίες δεκαετίες κερδίζει έδαφος ολοένα και περισσότερο η τάση για διευθέτηση των διαφορών μέσω εναλλακτικών τρόπων επίλυσης, όπως η διαιτησία και η διαμεσολάβηση λόγω της κατά κανόνα ταχείας διεξαγωγής της διαδικασίας, του χαμηλότερου κόστους, της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και κυρίως της προοπτικής διάσωσης της συναλλακτικής σχέσης. Το τελευταίο αυτό στοιχείο συνέχεται με τον χαρακτήρα των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών, διότι κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα των διάφορων αυτών μορφών είναι η συναίνεση και, πλην της διαιτησίας, η συνεργασία των μερών για την επίτευξη μίας κοινά αποδεκτής συμφωνίας διευθέτησης. Ειδικά στο πεδίο του διεθνούς επενδυτικού δικαίου κύριες μορφές εναλλακτικής επίλυσης διαφορών αποτελούν η διαμεσολάβηση, η διαδικασία της συμφιλίωσης, η διαπραγμάτευση κ.ά., καθώς η διεθνής επενδυτική διαιτησία έχει εδραιωθεί ως ο πρωτεύων μηχανισμός επίλυσης αυτού του είδους των διαφορών και απολήγει στην παραγωγή μιας νομικά δεσμευτικής για τα μέρη διαιτητικής απόφασης, εν αντιθέσει με την συμφωνία διευθέτησης την οποία διαμορφώνουν ελεύθερα τα ίδια τα μέρη κατά την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση ή στην διαδικασία της συμφιλίωσης. Στην συγκεκριμένη διπλωματική εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί σε δύο μέρη το πως η διαμεσολάβηση λειτουργεί ως εναλλακτική μορφή επίλυσης των διεθνών επενδυτικών διαφορών αναλύοντας περαιτέρω επιμέρους πτυχές της θεματικής. Στο πρώτο μέρος, το οποίο διαρθρώνεται σε τρία κεφάλαια αναλύεται η έννοια των διεθνών επενδυτικών διαφορών, το πλαίσιο εντός του οποίου ανακύπτουν και η ιδιαιτερότητα επίλυσής τους μέσω εναλλακτικών μηχανισμών. Παρουσιάζονται ενδεικτικά ορισμένες διεθνείς επενδυτικές συνθήκες που περιέχουν προβλέψεις για την χρήση της διαμεσολάβησης από τα μέρη. Στην συνέχεια παρατίθενται ορισμένοι από τους υπόλοιπους εναλλακτικούς τρόπους διευθέτησης, η «συμφιλίωση» και οι «διαπραγματεύσεις» και γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης των κυριότερων διαφορών της με την διεθνή επενδυτική διαιτησία. Στο τέλος του πρώτου μέρους παρουσιάζονται οι κυριότεροι διαδικαστικοί κανόνες διαμεσολάβησης («soft law»). Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται ορισμένα ειδικότερα και επίκαιρα ζητήματα κατά την εφαρμογή της διαμεσολάβησης και συγκεκριμένα το ζήτημα της ευθύνης των εκπροσώπων των κρατικών αρχών από την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση για την τελική συμφωνία επίλυσης (liability), τα θέματα της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και της διαφάνειας καθώς και η εκτέλεση των συμφωνιών από διαμεσολάβηση ιδίως ύστερα από την θέση σε ισχύ της Σύμβασης της Σιγκαπούρης του 2018.","Nowadays that trade and foreign investments play a dominant role in the global economic development, the disputes that arise between the parties are many and frequent. Although the most common way of resolving these disputes over time is through adjudication, in recent decades the tendency to settle disputes through alternative dispute resolution, such as arbitration and mediation is gaining ground due to the fast-track procedure most of the times, the lower costs, the confidentiality of the process and, above all, the prospect of rescuing the transactional relationship. The latter element forms, among other things, the very nature of alternative dispute resolution, because a common feature of these various forms is consensus and, excluding arbitration, the cooperation of the parties to reach a mutually acceptable settlement agreement. Especially in the field of international investment law, the main forms of alternative dispute resolution are mediation, conciliation, negotiations, etc., unlike international investment arbitration which has been prevailed as the primary mechanism for resolving that kind of disputes and ends in the production of a legally binding arbitral award, as opposed to a settlement agreement which is freely negotiated by the parties during mediation or conciliation. In this dissertation, an attempt is made to present in two parts how mediation functions as an alternative form of resolving international investment disputes by analyzing individual aspects of the subject. The first part, which is structured in three chapters, analyzes the concept of international investment disputes, the context in which they arise and the specificity of resolving them through alternative mechanisms. Indicatively, certain international investment treaties are presented in which there are provisions for the use of mediation by the parties. Additionally, we present some other alternative forms such as conciliation and negotiations and an attempt is being made to outline mediation’s international investment arbitration’s main differences. At the end of the first part the main procedural rules of mediation (\"soft law\") are being presented. The second part of the thesis deals with some specific issues such as the issue of the representatives’ of the state authorities liability due to their participation in the investor-state mediation proceedings, the issues of confidentiality versus transparency of the process and the enforcement of the settlement agreements, in particular following the entry into force of the 2018 Singapore Convention."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Διαμεσολάβηση ως Τρόπος Επίλυσης Διεθνών Επενδυτικών Διαφορών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σχοινά Θεοδώρα","Schoina Theodora"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Στην σύγχρονη εποχή όπου κυρίαρχο ρόλο στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι διαδραματίζουν το εμπόριο και οι επενδύσεις οι διαφορές που ανακύπτουν μεταξύ των συμβαλλομένων μερών είναι πολλές και συχνές. Αν και ο συνηθέστερος διαχρονικά τρόπος επίλυσης των διαφορών αυτών είναι μέσω της δικαστικής οδού, τις τελευταίες δεκαετίες κερδίζει έδαφος ολοένα και περισσότερο η τάση για διευθέτηση των διαφορών μέσω εναλλακτικών τρόπων επίλυσης, όπως η διαιτησία και η διαμεσολάβηση λόγω της κατά κανόνα ταχείας διεξαγωγής της διαδικασίας, του χαμηλότερου κόστους, της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και κυρίως της προοπτικής διάσωσης της συναλλακτικής σχέσης. Το τελευταίο αυτό στοιχείο συνέχεται με τον χαρακτήρα των εναλλακτικών μορφών επίλυσης διαφορών, διότι κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα των διάφορων αυτών μορφών είναι η συναίνεση και, πλην της διαιτησίας, η συνεργασία των μερών για την επίτευξη μίας κοινά αποδεκτής συμφωνίας διευθέτησης. Ειδικά στο πεδίο του διεθνούς επενδυτικού δικαίου κύριες μορφές εναλλακτικής επίλυσης διαφορών αποτελούν η διαμεσολάβηση, η διαδικασία της συμφιλίωσης, η διαπραγμάτευση κ.ά., καθώς η διεθνής επενδυτική διαιτησία έχει εδραιωθεί ως ο πρωτεύων μηχανισμός επίλυσης αυτού του είδους των διαφορών και απολήγει στην παραγωγή μιας νομικά δεσμευτικής για τα μέρη διαιτητικής απόφασης, εν αντιθέσει με την συμφωνία διευθέτησης την οποία διαμορφώνουν ελεύθερα τα ίδια τα μέρη κατά την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση ή στην διαδικασία της συμφιλίωσης. Στην συγκεκριμένη διπλωματική εργασία επιχειρείται να παρουσιαστεί σε δύο μέρη το πως η διαμεσολάβηση λειτουργεί ως εναλλακτική μορφή επίλυσης των διεθνών επενδυτικών διαφορών αναλύοντας περαιτέρω επιμέρους πτυχές της θεματικής. Στο πρώτο μέρος, το οποίο διαρθρώνεται σε τρία κεφάλαια αναλύεται η έννοια των διεθνών επενδυτικών διαφορών, το πλαίσιο εντός του οποίου ανακύπτουν και η ιδιαιτερότητα επίλυσής τους μέσω εναλλακτικών μηχανισμών. Παρουσιάζονται ενδεικτικά ορισμένες διεθνείς επενδυτικές συνθήκες που περιέχουν προβλέψεις για την χρήση της διαμεσολάβησης από τα μέρη. Στην συνέχεια παρατίθενται ορισμένοι από τους υπόλοιπους εναλλακτικούς τρόπους διευθέτησης, η «συμφιλίωση» και οι «διαπραγματεύσεις» και γίνεται προσπάθεια σκιαγράφησης των κυριότερων διαφορών της με την διεθνή επενδυτική διαιτησία. Στο τέλος του πρώτου μέρους παρουσιάζονται οι κυριότεροι διαδικαστικοί κανόνες διαμεσολάβησης («soft law»). Το δεύτερο μέρος πραγματεύεται ορισμένα ειδικότερα και επίκαιρα ζητήματα κατά την εφαρμογή της διαμεσολάβησης και συγκεκριμένα το ζήτημα της ευθύνης των εκπροσώπων των κρατικών αρχών από την συμμετοχή τους στην διαμεσολάβηση για την τελική συμφωνία επίλυσης (liability), τα θέματα της εμπιστευτικότητας της διαδικασίας και της διαφάνειας καθώς και η εκτέλεση των συμφωνιών από διαμεσολάβηση ιδίως ύστερα από την θέση σε ισχύ της Σύμβασης της Σιγκαπούρης του 2018.","Nowadays that trade and foreign investments play a dominant role in the global economic development, the disputes that arise between the parties are many and frequent. Although the most common way of resolving these disputes over time is through adjudication, in recent decades the tendency to settle disputes through alternative dispute resolution, such as arbitration and mediation is gaining ground due to the fast-track procedure most of the times, the lower costs, the confidentiality of the process and, above all, the prospect of rescuing the transactional relationship. The latter element forms, among other things, the very nature of alternative dispute resolution, because a common feature of these various forms is consensus and, excluding arbitration, the cooperation of the parties to reach a mutually acceptable settlement agreement. Especially in the field of international investment law, the main forms of alternative dispute resolution are mediation, conciliation, negotiations, etc., unlike international investment arbitration which has been prevailed as the primary mechanism for resolving that kind of disputes and ends in the production of a legally binding arbitral award, as opposed to a settlement agreement which is freely negotiated by the parties during mediation or conciliation. In this dissertation, an attempt is made to present in two parts how mediation functions as an alternative form of resolving international investment disputes by analyzing individual aspects of the subject. The first part, which is structured in three chapters, analyzes the concept of international investment disputes, the context in which they arise and the specificity of resolving them through alternative mechanisms. Indicatively, certain international investment treaties are presented in which there are provisions for the use of mediation by the parties. Additionally, we present some other alternative forms such as conciliation and negotiations and an attempt is being made to outline mediation’s international investment arbitration’s main differences. At the end of the first part the main procedural rules of mediation (\"soft law\") are being presented. The second part of the thesis deals with some specific issues such as the issue of the representatives’ of the state authorities liability due to their participation in the investor-state mediation proceedings, the issues of confidentiality versus transparency of the process and the enforcement of the settlement agreements, in particular following the entry into force of the 2018 Singapore Convention."],"dc:identifier":["uoadl:2938992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2938992"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η Διαμεσολάβηση ως Τρόπος Επίλυσης Διεθνών Επενδυτικών Διαφορών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:22Z"}