{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939249"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2939249","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Απόψεις εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής της δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Αττικής»","abstract":"Βασικοί λόγοι επιλογής της συγκεκριμένης θεματικής της παρούσας έρευνας ήταν αφενός οι συνεχείς ανεπιτυχείς προσπάθειες θεσμοθέτησης ενός συστήματος αξιολόγησης στην εκπαίδευση, από το τέλος του επιθεωρητισμού μέχρι σήμερα και αφετέρου οι ισχυρές πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καθιέρωση του. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να καταγράψει τις απόψεις των εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Αττικής, όσον αφορά την αξιολόγησή τους, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και να αναδείξει τους σκοπούς, τους φορείς, τις μεθόδους και τα κριτήρια που οι ίδιοι υποδεικνύουν ως πιο σημαντικά για την αξιολόγηση του έργου τους. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε ποσοτική έρευνα, όπου για την συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκε σταθμισμένο ερωτηματολόγιο με 52 δηλώσεις. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα SPSS. Στην έρευνα συμμετείχαν 171 εκπαιδευτικοί, από τους οποίους ένα ποσοστό 50,3% τάχθηκε υπέρ της αξιολόγησης. Τα ευρήματα συνηγορούν στο ότι η αξιολόγηση, για να γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιοδήποτε τιμωρητικό χαρακτήρα μπορεί να λάβει. Συνεπώς «ποινές» όπως η μείωση του μισθού ή η υποχρεωτική μετάταξη σε άλλα τμήματα, βρίσκουν αντίθετο το μεγαλύτερο μέρος των εκπαιδευτικών (73,1% και 53,2% αντίστοιχα). Ακόμη και η σύνδεση της αξιολόγησης με θετικές ανταμοιβές, όπως η αύξηση του μισθού δεν φαίνεται να έχει τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών (40,9%). Το σημαντικότερο εύρημα της παρούσας έρευνας είναι ενδεχομένως, ότι η διαδικασία της αξιολογικής κρίσης γίνεται αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς όταν τα αποτελέσματά της εκλαμβάνονται ως μηχανισμός ανατροφοδότησης. Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο δεν φοβούνται να γνωρίσουν τις αδυναμίες τους (67,8%), αλλά είναι πρόθυμοι (σε ποσοστό 70-84%) να συμμετέχουν σε αξιολογικές διαδικασίες μεταξύ ομοτέχνων, με στόχο την «υιοθέτηση καλών πρακτικών στην εκπαιδευτική διαδικασία», την «ανάπτυξη της συνεργατικότητας για την αναβάθμιση της ποιότητας διδασκαλίας» και την «επαγγελματική ενδυνάμωση και ενίσχυση της επιστημονικής τους ταυτότητας». Ως η πλέον αποδεκτή μορφή αξιολόγησης αναδεικνύεται η αυτοαξιολόγηση (71,4%), ενώ σε ποσοστά που κυμαίνονται γύρω στο 40%-46% οι εκπαιδευτικοί είναι πρόθυμοι να αξιολογηθούν «εσωτερικά» είτε από τον διευθυντή της σχολικής τους μονάδας, είτε από τους συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς, είτε ακόμη και από τους μαθητές τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο ο ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς θα επιθυμούσε η αξιολόγηση να γίνεται από επιτροπή διορισμένων αξιολογητών ή τον συντονιστή εκπαιδευτικού έργου/σχολικό σύμβουλο (33,4% και 31,6% αντίστοιχα), ενώ οι γονείς ή οι Φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως φορείς της αξιολογικής διαδικασίας έχουν ιδιαίτερα μικρό βαθμό αποδοχής (18,1% και 3,5 % αντίστοιχα). Το ζητούμενο της αντικειμενικότητας αναδεικνύεται τέλος, σύμφωνα με τα ευρήματα, ως το σημαντικότερο κριτήριο αποδοχής της αξιολόγησης από τους εκπαιδευτικούς, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνίας σε κάποια δήλωση καταγράφεται στην πρόταση σχετικά με την εξασφάλιση της αδιαβλητότητας της διαδικασίας αξιολόγησης (83,7%).","abstract_html":"Βασικοί λόγοι επιλογής της συγκεκριμένης θεματικής της παρούσας έρευνας ήταν αφενός οι συνεχείς ανεπιτυχείς προσπάθειες θεσμοθέτησης ενός συστήματος αξιολόγησης στην εκπαίδευση, από το τέλος του επιθεωρητισμού μέχρι σήμερα και αφετέρου οι ισχυρές πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καθιέρωση του. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να καταγράψει τις απόψεις των εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Αττικής, όσον αφορά την αξιολόγησή τους, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και να αναδείξει τους σκοπούς, τους φορείς, τις μεθόδους και τα κριτήρια που οι ίδιοι υποδεικνύουν ως πιο σημαντικά για την αξιολόγηση του έργου τους. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε ποσοτική έρευνα, όπου για την συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκε σταθμισμένο ερωτηματολόγιο με 52 δηλώσεις. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα SPSS. Στην έρευνα συμμετείχαν 171 εκπαιδευτικοί, από τους οποίους ένα ποσοστό 50,3% τάχθηκε υπέρ της αξιολόγησης. Τα ευρήματα συνηγορούν στο ότι η αξιολόγηση, για να γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιοδήποτε τιμωρητικό χαρακτήρα μπορεί να λάβει. Συνεπώς «ποινές» όπως η μείωση του μισθού ή η υποχρεωτική μετάταξη σε άλλα τμήματα, βρίσκουν αντίθετο το μεγαλύτερο μέρος των εκπαιδευτικών (73,1% και 53,2% αντίστοιχα). Ακόμη και η σύνδεση της αξιολόγησης με θετικές ανταμοιβές, όπως η αύξηση του μισθού δεν φαίνεται να έχει τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών (40,9%). Το σημαντικότερο εύρημα της παρούσας έρευνας είναι ενδεχομένως, ότι η διαδικασία της αξιολογικής κρίσης γίνεται αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς όταν τα αποτελέσματά της εκλαμβάνονται ως μηχανισμός ανατροφοδότησης. Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο δεν φοβούνται να γνωρίσουν τις αδυναμίες τους (67,8%), αλλά είναι πρόθυμοι (σε ποσοστό 70-84%) να συμμετέχουν σε αξιολογικές διαδικασίες μεταξύ ομοτέχνων, με στόχο την «υιοθέτηση καλών πρακτικών στην εκπαιδευτική διαδικασία», την «ανάπτυξη της συνεργατικότητας για την αναβάθμιση της ποιότητας διδασκαλίας» και την «επαγγελματική ενδυνάμωση και ενίσχυση της επιστημονικής τους ταυτότητας». Ως η πλέον αποδεκτή μορφή αξιολόγησης αναδεικνύεται η αυτοαξιολόγηση (71,4%), ενώ σε ποσοστά που κυμαίνονται γύρω στο 40%-46% οι εκπαιδευτικοί είναι πρόθυμοι να αξιολογηθούν «εσωτερικά» είτε από τον διευθυντή της σχολικής τους μονάδας, είτε από τους συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς, είτε ακόμη και από τους μαθητές τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο ο ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς θα επιθυμούσε η αξιολόγηση να γίνεται από επιτροπή διορισμένων αξιολογητών ή τον συντονιστή εκπαιδευτικού έργου/σχολικό σύμβουλο (33,4% και 31,6% αντίστοιχα), ενώ οι γονείς ή οι Φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως φορείς της αξιολογικής διαδικασίας έχουν ιδιαίτερα μικρό βαθμό αποδοχής (18,1% και 3,5 % αντίστοιχα). Το ζητούμενο της αντικειμενικότητας αναδεικνύεται τέλος, σύμφωνα με τα ευρήματα, ως το σημαντικότερο κριτήριο αποδοχής της αξιολόγησης από τους εκπαιδευτικούς, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνίας σε κάποια δήλωση καταγράφεται στην πρόταση σχετικά με την εξασφάλιση της αδιαβλητότητας της διαδικασίας αξιολόγησης (83,7%).","abstract_has_math":false,"creators":["Πολιτίδου Ευθυμία","Politidou Efthymia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:42:25Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939249"],"render_values":[{"text":"uoadl:2939249","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939249","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939249","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2939249","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολιτίδου Ευθυμία","Politidou Efthymia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2939249","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939249"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Βασικοί λόγοι επιλογής της συγκεκριμένης θεματικής της παρούσας έρευνας ήταν αφενός οι συνεχείς ανεπιτυχείς προσπάθειες θεσμοθέτησης ενός συστήματος αξιολόγησης στην εκπαίδευση, από το τέλος του επιθεωρητισμού μέχρι σήμερα και αφετέρου οι ισχυρές πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καθιέρωση του. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να καταγράψει τις απόψεις των εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Αττικής, όσον αφορά την αξιολόγησή τους, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και να αναδείξει τους σκοπούς, τους φορείς, τις μεθόδους και τα κριτήρια που οι ίδιοι υποδεικνύουν ως πιο σημαντικά για την αξιολόγηση του έργου τους. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε ποσοτική έρευνα, όπου για την συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκε σταθμισμένο ερωτηματολόγιο με 52 δηλώσεις. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα SPSS. Στην έρευνα συμμετείχαν 171 εκπαιδευτικοί, από τους οποίους ένα ποσοστό 50,3% τάχθηκε υπέρ της αξιολόγησης. Τα ευρήματα συνηγορούν στο ότι η αξιολόγηση, για να γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιοδήποτε τιμωρητικό χαρακτήρα μπορεί να λάβει. Συνεπώς «ποινές» όπως η μείωση του μισθού ή η υποχρεωτική μετάταξη σε άλλα τμήματα, βρίσκουν αντίθετο το μεγαλύτερο μέρος των εκπαιδευτικών (73,1% και 53,2% αντίστοιχα). Ακόμη και η σύνδεση της αξιολόγησης με θετικές ανταμοιβές, όπως η αύξηση του μισθού δεν φαίνεται να έχει τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών (40,9%). Το σημαντικότερο εύρημα της παρούσας έρευνας είναι ενδεχομένως, ότι η διαδικασία της αξιολογικής κρίσης γίνεται αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς όταν τα αποτελέσματά της εκλαμβάνονται ως μηχανισμός ανατροφοδότησης. Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο δεν φοβούνται να γνωρίσουν τις αδυναμίες τους (67,8%), αλλά είναι πρόθυμοι (σε ποσοστό 70-84%) να συμμετέχουν σε αξιολογικές διαδικασίες μεταξύ ομοτέχνων, με στόχο την «υιοθέτηση καλών πρακτικών στην εκπαιδευτική διαδικασία», την «ανάπτυξη της συνεργατικότητας για την αναβάθμιση της ποιότητας διδασκαλίας» και την «επαγγελματική ενδυνάμωση και ενίσχυση της επιστημονικής τους ταυτότητας». Ως η πλέον αποδεκτή μορφή αξιολόγησης αναδεικνύεται η αυτοαξιολόγηση (71,4%), ενώ σε ποσοστά που κυμαίνονται γύρω στο 40%-46% οι εκπαιδευτικοί είναι πρόθυμοι να αξιολογηθούν «εσωτερικά» είτε από τον διευθυντή της σχολικής τους μονάδας, είτε από τους συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς, είτε ακόμη και από τους μαθητές τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο ο ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς θα επιθυμούσε η αξιολόγηση να γίνεται από επιτροπή διορισμένων αξιολογητών ή τον συντονιστή εκπαιδευτικού έργου/σχολικό σύμβουλο (33,4% και 31,6% αντίστοιχα), ενώ οι γονείς ή οι Φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως φορείς της αξιολογικής διαδικασίας έχουν ιδιαίτερα μικρό βαθμό αποδοχής (18,1% και 3,5 % αντίστοιχα). Το ζητούμενο της αντικειμενικότητας αναδεικνύεται τέλος, σύμφωνα με τα ευρήματα, ως το σημαντικότερο κριτήριο αποδοχής της αξιολόγησης από τους εκπαιδευτικούς, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνίας σε κάποια δήλωση καταγράφεται στην πρόταση σχετικά με την εξασφάλιση της αδιαβλητότητας της διαδικασίας αξιολόγησης (83,7%).","The main reasons for choosing the specific topic of the present research were on the one hand the continuous unsuccessful attempts to institutionalize an evaluation system in education, from the end of the inspection until today and on the other hand the strong pressures of the European Union for its establishment. The purpose of this thesis is to record the views of Special Education teachers of secondary education in the prefecture of Attica, regarding their evaluation, in the context of the evaluation of the educational project and to highlight the aims, bodies, methods, and criteria that they themselves indicate as most important for the evaluation of their work. In this context, a quantitative survey was conducted, where a weighted questionnaire with 52 statements was used for data collection. The statistical analysis of the data was done with the SPSS program. The survey involved 171 teachers, of whom about 50,3% were in favor of evaluation. The findings suggest that the assessment, in order to be accepted, must be released from any punitive nature it may receive. Consequently, \"penalties\" such as the reduction of the salary or the compulsory transfer to other departments, find the opposite of most teachers (73.1% and 53.2% respectively). Even linking evaluation to positive rewards, such as salary increases, does not seem to have the consent of the majority of teachers (40.9%). The most important finding of the present study is, perhaps, that the evaluation process is accepted by teachers when its results are perceived as a feedback mechanism. Teachers are not only “not afraid” to know their weaknesses (67.8%), but are willing (70-84%) to participate in evaluation processes among peers, with the aim of \"Adopting good practices in the educational process\", the \"Development of cooperation to upgrade the quality of teaching\" and \"Professional empowerment and strengthening of their scientific identity\". The most acceptable form of assessment is self-assessment (71.4%), while in percentages ranging around 40% -46% teachers are willing to be evaluated \"internally\" either by the principal of their school unit or by colleagues or even their students. It is noteworthy that only one in three teachers would like the evaluation to be done by a committee of appointed evaluators or the educational project coordinator/school counselor (33.4% and 31.6% respectively), while the parents or Local Authorities as bodies of the evaluation process have a particularly low degree of acceptance (18.1% and 3.5% respectively). The question of objectivity finally emerges, according to the findings, as the most important criterion for the acceptance of evaluation by teachers, since the highest percentage of agreement in a statement is recorded in the proposal to ensure the integrity of the evaluation process (83.7%)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Απόψεις εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής της δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Αττικής»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολιτίδου Ευθυμία","Politidou Efthymia"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Βασικοί λόγοι επιλογής της συγκεκριμένης θεματικής της παρούσας έρευνας ήταν αφενός οι συνεχείς ανεπιτυχείς προσπάθειες θεσμοθέτησης ενός συστήματος αξιολόγησης στην εκπαίδευση, από το τέλος του επιθεωρητισμού μέχρι σήμερα και αφετέρου οι ισχυρές πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καθιέρωση του. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να καταγράψει τις απόψεις των εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού Αττικής, όσον αφορά την αξιολόγησή τους, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και να αναδείξει τους σκοπούς, τους φορείς, τις μεθόδους και τα κριτήρια που οι ίδιοι υποδεικνύουν ως πιο σημαντικά για την αξιολόγηση του έργου τους. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε ποσοτική έρευνα, όπου για την συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκε σταθμισμένο ερωτηματολόγιο με 52 δηλώσεις. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το πρόγραμμα SPSS. Στην έρευνα συμμετείχαν 171 εκπαιδευτικοί, από τους οποίους ένα ποσοστό 50,3% τάχθηκε υπέρ της αξιολόγησης. Τα ευρήματα συνηγορούν στο ότι η αξιολόγηση, για να γίνει αποδεκτή, θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιοδήποτε τιμωρητικό χαρακτήρα μπορεί να λάβει. Συνεπώς «ποινές» όπως η μείωση του μισθού ή η υποχρεωτική μετάταξη σε άλλα τμήματα, βρίσκουν αντίθετο το μεγαλύτερο μέρος των εκπαιδευτικών (73,1% και 53,2% αντίστοιχα). Ακόμη και η σύνδεση της αξιολόγησης με θετικές ανταμοιβές, όπως η αύξηση του μισθού δεν φαίνεται να έχει τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών (40,9%). Το σημαντικότερο εύρημα της παρούσας έρευνας είναι ενδεχομένως, ότι η διαδικασία της αξιολογικής κρίσης γίνεται αποδεκτή από τους εκπαιδευτικούς όταν τα αποτελέσματά της εκλαμβάνονται ως μηχανισμός ανατροφοδότησης. Οι εκπαιδευτικοί όχι μόνο δεν φοβούνται να γνωρίσουν τις αδυναμίες τους (67,8%), αλλά είναι πρόθυμοι (σε ποσοστό 70-84%) να συμμετέχουν σε αξιολογικές διαδικασίες μεταξύ ομοτέχνων, με στόχο την «υιοθέτηση καλών πρακτικών στην εκπαιδευτική διαδικασία», την «ανάπτυξη της συνεργατικότητας για την αναβάθμιση της ποιότητας διδασκαλίας» και την «επαγγελματική ενδυνάμωση και ενίσχυση της επιστημονικής τους ταυτότητας». Ως η πλέον αποδεκτή μορφή αξιολόγησης αναδεικνύεται η αυτοαξιολόγηση (71,4%), ενώ σε ποσοστά που κυμαίνονται γύρω στο 40%-46% οι εκπαιδευτικοί είναι πρόθυμοι να αξιολογηθούν «εσωτερικά» είτε από τον διευθυντή της σχολικής τους μονάδας, είτε από τους συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς, είτε ακόμη και από τους μαθητές τους. Αξιοσημείωτο είναι ότι μόνο ο ένας στους τρεις εκπαιδευτικούς θα επιθυμούσε η αξιολόγηση να γίνεται από επιτροπή διορισμένων αξιολογητών ή τον συντονιστή εκπαιδευτικού έργου/σχολικό σύμβουλο (33,4% και 31,6% αντίστοιχα), ενώ οι γονείς ή οι Φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως φορείς της αξιολογικής διαδικασίας έχουν ιδιαίτερα μικρό βαθμό αποδοχής (18,1% και 3,5 % αντίστοιχα). Το ζητούμενο της αντικειμενικότητας αναδεικνύεται τέλος, σύμφωνα με τα ευρήματα, ως το σημαντικότερο κριτήριο αποδοχής της αξιολόγησης από τους εκπαιδευτικούς, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό συμφωνίας σε κάποια δήλωση καταγράφεται στην πρόταση σχετικά με την εξασφάλιση της αδιαβλητότητας της διαδικασίας αξιολόγησης (83,7%).","The main reasons for choosing the specific topic of the present research were on the one hand the continuous unsuccessful attempts to institutionalize an evaluation system in education, from the end of the inspection until today and on the other hand the strong pressures of the European Union for its establishment. The purpose of this thesis is to record the views of Special Education teachers of secondary education in the prefecture of Attica, regarding their evaluation, in the context of the evaluation of the educational project and to highlight the aims, bodies, methods, and criteria that they themselves indicate as most important for the evaluation of their work. In this context, a quantitative survey was conducted, where a weighted questionnaire with 52 statements was used for data collection. The statistical analysis of the data was done with the SPSS program. The survey involved 171 teachers, of whom about 50,3% were in favor of evaluation. The findings suggest that the assessment, in order to be accepted, must be released from any punitive nature it may receive. Consequently, \"penalties\" such as the reduction of the salary or the compulsory transfer to other departments, find the opposite of most teachers (73.1% and 53.2% respectively). Even linking evaluation to positive rewards, such as salary increases, does not seem to have the consent of the majority of teachers (40.9%). The most important finding of the present study is, perhaps, that the evaluation process is accepted by teachers when its results are perceived as a feedback mechanism. Teachers are not only “not afraid” to know their weaknesses (67.8%), but are willing (70-84%) to participate in evaluation processes among peers, with the aim of \"Adopting good practices in the educational process\", the \"Development of cooperation to upgrade the quality of teaching\" and \"Professional empowerment and strengthening of their scientific identity\". The most acceptable form of assessment is self-assessment (71.4%), while in percentages ranging around 40% -46% teachers are willing to be evaluated \"internally\" either by the principal of their school unit or by colleagues or even their students. It is noteworthy that only one in three teachers would like the evaluation to be done by a committee of appointed evaluators or the educational project coordinator/school counselor (33.4% and 31.6% respectively), while the parents or Local Authorities as bodies of the evaluation process have a particularly low degree of acceptance (18.1% and 3.5% respectively). The question of objectivity finally emerges, according to the findings, as the most important criterion for the acceptance of evaluation by teachers, since the highest percentage of agreement in a statement is recorded in the proposal to ensure the integrity of the evaluation process (83.7%)."],"dc:identifier":["uoadl:2939249","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2939249"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["«Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Απόψεις εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής της δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Αττικής»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:42:25Z"}